fbpx

banner αεροδρομίου

«Whitesnake – Flesh & Blood»: παρουσίαση, κριτική του Νάσου Καββαθά

 

 

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

John Sykes, ο καταλύτης!

Αν και από τις τάξεις των Whitesnake έχουν περάσει πολλοί σημαντικοί μουσικοί, ο John Sykes ήταν που με τα τραγούδια του και τη σπουδαία μαεστρία του στην κιθάρα έφερε την μπάντα να πουλάει εκατομμύρια και να εδραιώνει τους Whitesnake ως μεγάλο όνομα. Θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε περισσότερα για τον John Sykes αφού ετοιμάζω αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα της κιθάρας που μετά από πολλά χρόνια θα κυκλοφορήσει σύντομα νέα δισκογραφική δουλειά υπό την τρέχουσα ονομασία «Sy-Ops».

Τον αναφέρω εδώ γιατί από το 2003 και μετά, η επιστροφή των Whitesnake είναι βασισμένη στον Ήχο του Sykes που σφράγισε την ηχητική ταυτότητα των Whitesnake για πάντα. Δηλαδή, με άλλα λόγια, οι δίσκοι και το συναυλιακό ρεπερτόριο τους στη νέας χιλιετία είναι βασισμένα στον ήχο-ταυτότητα του Sykes.

Θα επανέλθουμε λοιπόν.

John Sykes

Millenium Snakes  

To νέο studio album των Whitesnake είναι το 3ο με original υλικό αφότου έγινε το γενικό comeback, από το 2003 δηλαδή. Υπάρχουν βέβαια και πολλές επανακυκλοφορίες, reissues παλιότερων άλμπουμς, live albums, acoustic συλλογές με ακυκλοφόρητα και demos κλπ. Οι φανς γνωρίζουν. Και βέβαια το πρόσφατο στούντιο άλμπουμ «The Purple Album» (2015) κι η αντίστοιχη περιοδεία με τραγούδια των Deep Purple διασκευασμένα από τους Whitesnake. 

Στους πρώτους ήταν ο «μαθητευόμενος», στους δεύτερους το αφεντικό, ο David Coverdale.

Ως γνωστόν, έχει τη μοναδικά παραμυθένια είσοδο στην ιστορία του ροκ, αφού από εντελώς άγνωστος νεαρός ημι-ερασιτέχνης τραγουδιστής-μουσικός, βρέθηκε να front-άρει τους Deep Purple, superstars ήδη τότε (1973).

Έβγαλε τρεις δισκάρες μαζί τους (Burn, Stormbringer, Come taste the band) και μετά ανέλαβε τα ηνία στο δικό του συγκρότημα, τους Whitesnake, από το 1977 και μετά.

Το 1987, με τον Sykes, είναι όταν οι Whitesnake έγιναν παγκόσμια υπερδύναμη, με το άλμπουμ που όλοι λέμε «1987» ενώ απλά το άλμπουμ λέγεται «Whitesnake».

Είναι το άλμουμ του οποίου τα τραγούδια συνυπογράφουν ως συνθέτες ο Sykes και ο Coverdale, εκτός από δύο κομμάτια, (Here I go again και Crying in the rain).

«Still of the night», «Is this love», «Here I go again», τα τρία γιγάντια σινγκλς.

Μετά από ένα διάλειμμα μιας 5ετίας περίπου, (1998 – 2003), ο Coverdale και το Whitesnake b®and επανήλθε ως μια καλοκουρδισμένη συναυλιακή μηχανή, με κιθαριστάρες πάντα και με επίσης καλούς παίχτες να εναλλάσσονται σε όλες τις θέσεις. Ο Cov κάνει καθαρό παιχνίδι, δεν κοροϊδεύει στο ζύγι, οι Whitesnake είναι από τις λίγες μπάντες που συνεχίζουν να κάνουν παιχνίδι ως ενεργό Hard Rock όνομα και με επιτυχία. Αν σου αρέσει το είδος τότε οι Whitesnake δεν έχουν βγάλει κακό δίσκο. Διαβάστε (εδώ) και για το εξαιρετικό άλμπουμ «Coverdale/Page» (1993) – συνεργασία του David Coverdale με τον Jimmy Page των Led Zeppelin.

Coverdale/Page

Τα 2 προηγούμενα albums με original υλικό

Το «Good to be Bad» (2008) είναι δισκάρα. Είναι ουσιαστικά το άξιο comeback album, 11 χρόνια μετά το προηγούμενο, «Restless Heart» (1997). Μοναδική αδυναμία θεωρώ το ότι οι κιθάρες είναι στο θεό (στο mix, εννοώ: πολύ δυνατά, εις βάρος ακόμη και της φωνής).

Κομματάρες όλα: «Best years», «Call on me», «All for love», «All I want, all I need», το ομώνυμο κομμάτι, όλα.

Το άλμπουμ «Forevermore» (2011) στέκεται ισάξια στο προηγούμενο, με δυνατό single, το Love will set you free’ και με το εξαιρετικό ομώνυμο κομμάτι να προστίθεται στον κατάλογο με τα καλύτερα της μπάντας. Καλά πράγματα.

«Flesh & Blood» Νέο album

Χρέος του καθώς είναι, ο Coverdale προλόγισε και προμόταρε το νέο άλμπουμ με ενθουσιασμό.

Το πρώτο single «Shut up and kiss me» είναι ok, ίσως περίμενα κάτι πιο ικανό να επιβεβαιώσει τον ενθουσιασμό του hype-ing, όπως πιθανόν να το φανταζόταν το Whitesnake camp. Και το βίντεο είναι κατιτίς λίγο πιο ‘cult-ish’ απ’ τα αξιοπρεπή ως τώρα επίπεδα που είχε συντηρήσει ο Coverdale.

Αλλά το αλμπουμ έχει βάθος, έχει διαστάσεις. Αν κάποιοι ξεκινήσουν να ακούσουν Whitesnake απ’ αυτό το άλμπουμ, πάλι θα πάρουν μια αντιπροσωπευτική γεύση – με το Sykes styling ως σήμα κατατεθέν, όπως είπαμε. Με το 1ο άκουσμα ξεχώρισα 3-4 καλά κομμάτια, που είναι καλό σκορ.

Το μεγάλο standout είναι το μεγαλοπρεπές και περίτεχνο «Sands of Time» που πάει αρκετά βήματα πέρα από την Zeppelin-ική επιρροή – συνθεσάρα με όραμα, μουσικά και στιχουργικά.

Το άλλο αγαπημένο μου με το πρώτο άκουσμα είναι το «Well I Never» με τη ρεφρενάρα του που είναι συγχρόνως και μια χαμένη ευκαιρία στιχουργικά : «Never loved a girl like you» δεν είναι καλέ μου Coverdale κουβέντα για ένα τέτοιο ρεφρέν επιπέδου αρένας. Δώσε κανένα σύμβολο στο λαό σου, (γέλια), δώσε κάτι που να ενώσει φωνές.

Να, στο ωραίο «Hey You, You Make Me Rock», (φερόμενο και ως 2ο σινγκλ), πάλι για ερωτικά μιλάς αλλά να, το «you make me rock» την κάνει τη δουλειά. Στο ίδιο κομμάτι είναι χαμένη μια μουσική ευκαιρία αυτή τη φορά: όποτε ακούω το φινάλε του ρεφρέν περιμένω να ακούσω κάτι άλλο, ειλικρινά, θα την ηχογραφήσω έστω και ακουστικά την εναλλακτική μου εκτέλεση του «Hey You, You Make Me Rock», (που μια χαρά είναι κι έτσι όπως είναι!).

Το ατμοσφαιρικό «Gonna Be Alright» μπορώ άνετα να το φανταστώ σε μια από τις συλλογές για το αυτοκίνητο, ωραίο κομμάτι.

Το «Always & Forever» είναι το a la Thin Lizzy κομμάτι, γίνεται να μη σ’ αρέσει;

Το «Heart of Stone» κρατάει στιβαρά το βάρος της bluesy μπαλάντας του άλμπουμ, χωρίς σιρόπια, σπανίζουν τέτοιες, «κυριολεκτικές» power ballads.

Είδες; Τα είπαμε τα περισσότερα κομμάτια. Με τη δεύτερη ακρόαση πάλι με κέρδισε ο κερατάς.  Έδωσε καλό πράγμα πάλι ο David κι οι δικοί του. Blues rock, («Trouble is your middle name», «Get up»), παιγμένο στην τσίτα και με προοδευτικές προεκτάσεις εδώ κι εκεί, αυτό είναι και το μουσικό τους στίγμα γενικότερα.

Οι σημερινοί Whitesnake ως μπάντα στ’ αλήθεια είναι αυτό που λέμε supergroup, όλα τα μέλη έχουν περγαμηνές και ικανότητες. Τα παιξίματα είναι άψογα, η παραγωγή καλή. (Την μπότα της ντραμς την μιξάρουν πια με πολλά πρίμα, σε όλα τα είδη).

Η φωνή του Coverdale, (που λόγω «φθορών» έχει φέρει κάποια γκρίνια στο συναυλιακό κοινό – αυτά έχουν οι περιοδείες σε τέτοιες ηλικίες), στα στούντιο άλμπουμς είναι μια χαρά – οι περισσότεροι της κληρουχίας του ούτε στο στούντιο δεν τα λένε. Τα ακουστικά του κομμάτια είναι πάντα καλά, όπως το fingerstyle After All’ εδώ, τραγουδάει και καλύτερα – αλλά τα ακουστικά κομμάτια δε γεμίζουν στάδια.

Εν έτει 2019 μπάντες νεότερες από τους Whitesnake έχουν λουφάξει ή τελείως εξαφανιστεί. Last men standing, survivors. Και να βγάζουν ακόμα καλούς δίσκους; Σεβασμό.

Θεωρώ ότι αυτοί οι δίσκοι της late περιόδου της μπάντας θα εκτιμηθούν ακόμη περισσότερο με τα χρόνια. Είναι η blues ρίζα που δίνει διαχρονικότητα στους Whitesnake, με αυτή τη φωνή –για πολλούς κορυφαία- blues/rock φωνάρα.

Κάτι τελευταίο, ένα θεματάκι με τους στίχους.  

Looking for love …again (& again) 

Η λέξη «love» βρίσκεται σε τουλάχιστον 50 τίτλους τραγουδιών του Cov.

Μετά τους Deep Purple, όπου έγραψε και πιο ποικιλότροπα κατά τις επιταγές της μπάντας, ο Coverdale σε όλους τους δίσκους των Whitesnake έχει 99% ερωτικούς στίχους, με ένα απύθμενο λες σακίδιο με tricks προσέγγισης κι ευρηματικότητας, άλλοτε με φαντασία (Still of the night), άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε χύμα («Wine», women and song», «Come and get it»), άλλοτε με περισυλλογή («Fool for your loving», «Looking for love»), με άλλοτε περισσότερη κι άλλοτε λιγότερη bluesy διάθεση. Υπάρχουν κι οι σπάνιες περιπτώσεις, όπου η «αγάπη» προσεγγίζεται πιο φιλοσοφημένα («Love Ain’t no Stranger», «Forevermore»). Και βέβαια υπάρχουν οι περιπτώσεις τραγουδιών που μιλούν για ευρύτερα θέματα, όπως στα σπουδαία: «Here I go Again», «Crying in the Rain», «Sailing Ships», (βλ. και «Child of Babylon», «Blindman», «Wings of the storm»).

Κρίμα που δεν το επιχειρεί συχνότερα ο Cov, όποτε το έχει επιχειρήσει του βγαίνει.  

Στους 2 δίσκους από το 2003 ως τώρα υπάρχουν όλα αυτά τα αναγνωρίσιμα στοιχεία, το σακίδιο είχε ακόμη περιεχόμενο. Εδώ στο νέο, 3ο άλμπουμ, είναι που μου φάνηκε ότι έχω ξανακούσει πολλές ατόφιες ατάκες και φράσεις από παλιότερα Whitesnake κομμάτια.

Κάτι τέτοια, βέβαια, μόνο εγώ τα προσέχω, αλλά στ’ αλήθεια: μ’ ένα στιχουργικό «ρετούς» θα ‘ανέβαινε επίπεδο’ το άλμπουμ. Κι η αλήθεια είναι ότι η τυποποίηση του Hard Rock που κυριάρχησε στα τέλη των 80s είχε να κάνει με τις μύριες ανθυπομπάντες που αλληλο-αντιγράφανε τις απλούστερες «πιασάρικες» φόρμες, μουσικά και στιχουργικά.

Είναι περίεργο, αφού αυτή η μουσική προσφέρεται για καλό στίχο – σε όποια τραγούδια ή άλμπουμς υπάρχει αυτός ο συνδυασμός μουσικής/στίχου έχουμε αποτελέσματα που αναγνωρίστηκαν και που μείνανε.

Όλα αυτά τα σεξοπαιχνιδιάρικα στιχάκια συνέβαλαν στην έξωση του Hard Rock από τα charts – μόνο για να επιστρέψουν ακόμη πιο ξετσίπωτα, «εκσυγχρονισμένα» στη χύμα καφρίλα του χιπ-χοπ.

We wish you well

Επιστρέφοντας στο θέμα μας και κλείνοντας:

Aν είσαι φίλος του είδους, οι Whitesnake παραδώσανε καλό πράμα, κρατώντας ψηλά το γόητρο και χωρίς υπερπροσπάθεια. Αυτές τις μέρες περιοδεύουν Ευρώπη.

https://whitesnake.com/tour/