InTownPost

Ακολουθήστε μας :

01
Τετ, Δεκ
Tο διάβασαν 256 άτομα (256 Views)

Βραβεία Oscar 2021: Ασιατική κυριαρχία και Antifa και #MeToo και Άντονι Χόπκινς

OS01-ITPEXON01


Το κόκκινο χαλί της 93ης τελετής απονομής των βραβείων Όσκαρ στρώθηκε με καθυστέρηση δυο μηνών σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό, σαν να επιβιβάζεται το σινεμά για ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Στον τάπητα περπάτησαν ταπεινά, ήρεμα και λιτά η απαστράπτουσα ελίτ της αμερικανικής βιομηχανίας του κινηματογράφου, αλλά και οι αστέρες της 7ης Τέχνης, απουσίας εμφανίσεων με τουαλέτες υψηλής ραπτικής και πόζες για λαμπερές φωτογραφίες, που άλλοτε ξεσήκωναν και συνάμα θόλωναν τους γυναικείους και τους ανδρικούς πόθους.

Καινούργια εποχή, νέα τάξη πραγμάτων και από την ανελέητη καταιγίδα που όρμησε στην ανθρωπότητα, το σύμπαν της κινουμένης εικόνας είναι από τα πρώτα που επλήγησαν. Ο εντελώς παράδοξος χώρος που επιλέχθηκε για να τιμηθεί η μεγαλύτερη βραδιά του σινεμά, ένεκα της κορωνοκατάστασης και με τις κινηματογραφικές αίθουσες κλειστές για 14 μήνες, λογικό ήταν να οπλιστεί και η τελετή με τα απαραίτητα, αυστηρά μέτρα υγειονομικής προστασίας, ξεκινώντας με τον περιορισμένο αριθμό κοινού, τις μάσκες, τις θερμομετρήσεις και στην συνέχεια με την τήρηση των αποστάσεων, καθισμένοι στα τραπέζια τους, αλλά και την ψηφιακή συμμετοχή. Πρωτόγνωρες και αλλόκοτες διαδικασίες που έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στα χρονικά της συγκεκριμένης κινηματογραφικής τελετής των βραβείων Όσκαρ. Ιστορικά να αναφέρουμε, ότι ο σταθμός «Union Station»του Λος Άντζελες, οπου τελέστηκε η απονομή, είναι ο κεντρικός σιδηροδρομικός κόμβος που ταξιδεύουν από και προς την Νότια Καλιφόρνια τα τρένα, ενώ το 1939 που παραδόθηκε ως έργο, σκοπό είχε την ενοποίηση όλων αμαξοστοιχιών των Η.Π.Α..

Το αστείο είναι, πως ο «Union Station» απέχει μόλις 8 μίλια ή 11 στάσεις με το μετρό, από το γνωστό Dolby Theatre του Χόλιγουντ, που παραδοσιακά κάθε χρόνο την βραδιά των Όσκαρ, η περιοχή εντός και εκτός του θεάτρου, πυρακτωνόταν από χλιδή και παγκόσμιο ενδιαφέρον. Στην βαριά σκιά του «αοράτου πολέμου» με τον ιό κόβιντ, οι αρμόδιοι του θεάματος υπέδειξαν τον σιδηροδρομικό σταθμό για φέτος, πιάνοντας το νόημα και από την πλευρά του συμβολισμού, έπειτα από την «ταραγμένη» εκλογή του νέου δημοκρατικού προέδρου Τζο Μπάιντεν.

Ο πολυσύχναστος, κεντρικός, σιδηροδρομικός κόμβος «Union Station» του Λος Άντζελες, που ένωσε επιτυχώς με τα τρένα την τότε ακμάζουσα και σημερινή, προβληματική πολιτεία της Καλιφόρνια, προσέφερε τον χώρο του στην μεγάλη γιορτή της 7ης Τέχνης, ακριβώς 82 χρόνια μετά από την λειτουργία του σταθμού, για να ενώσει ξανά τις καρδιές όλων των Αμερικανών, σε εποχές που η ανθρωπότητα βρίσκεται αδρανής στο πλατύσκαλο της λεγόμενης επανεκκίνησης, με το γνωστό «Great Reset», όπως οι ίδιοι προπαγανδίζουν και «βιαίως» προετοιμάζουν, άνευ δημοκρατικών αξιών.

Τελικά ήταν απλά ένας σταθμός για να ανεφοδιαστεί η κινηματογραφική αμαξοστοιχία ή μια αφετηρία καινούργιων δεδομένων;


Το κινηματογραφικό μήνυμα φέτος ήταν σαφές και ξεκάθαρο, καθώς όλες οι βραβευμένες με Όσκαρ ταινίες μυθοπλασίας, παραγωγής 2020, είναι εμβαπτισμένες στο ρεαλιστικό πλαίσιο του κοινωνικο-πολιτικού δρώμενου, κλείνοντας αγαπησιάρικα το μάτι στις διάφορες οργανώσεις και τα κινήματα, που υποστηρίζει η δημοκρατική εξουσία Μπάιντεν και Κάμαλ Χάρις, αλλά και στο ότι η ανθρώπινη καλοσύνη και η υπομονή στις δυσκολίες της ζωής, ως αρετές, πάντα κερδίζουν. Η έλλειψη της φαντασίας, τα αναμασημένα σενάρια, η φτώχεια του θεάματος, οι αδιάφορες και χωρίς νεύρο ερμηνείες βασίλευσαν πανηγυρικά στις μέτριες περιεχομένου παραγωγές, αποκαλύπτοντας περίτρανα την αμηχανία, την κόπωση, τον φόβο και το αβέβαιο μέλλον του σινεμά, το οποίο, μάλλον, οδεύει προς την διαφορετικότητα.

Η αίθουσα της τελετής των 93ων Όσκαρ στο «Union Station», δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από μια καφετέρια βιβλιοπωλείου της πλατείας Συντάγματος και οι ετυμηγορίες για τα φετινά βραβεία εκφωνήθηκαν σαν παραγγελίες για φραπέ σκέτο και καπουτσίνο δίχως κανέλα. Παγωμάρα, σφιχτά χαμόγελα, ερήμωση, εικόνες ανατριχίλας. Η ασιατική ήπειρος (Κίνα και Νότιος Κορέα) είχαν τιμητική τους με φουλ δράμα και αισιοδοξία στην καρδιά της θλίψης, ενώ κάποια φαβορί δεν μπήκαν καν στον κόπο να σηκωθούν από την καρέκλα τους, όπως η «άτυχη» για 8η φορά Γκλεν Κλόουζ για την ερμηνεία της στην ταινία «Το Τραγούδι του Χιλμπίλη» (Hillbilly Elegy). Η Κλόουζ έχασε το Όσκαρ, κυριολεκτικώς στον αέρα, από την άγνωστη, 74χρόνη Νοτιο-Κορεάτισα Γιουν Γιου-τζουνγκ, για την ερμηνεία της στην ταινία «Minari».

Το δε φετινό γκανιάν, το ρόουντ μούβι της αμερικανικής, οικονομικής κρίσης «Nomadland», δια χειρός της 39χρονης Κινέζας σκηνοθέτιδας Κλόε Ζάο (είναι η δεύτερη γυναίκα μετά την Κάθριν Μπίγκελοου και την ταινία «The Hurt Locker», που κερδίζει Όσκαρ), επιβεβαίωσε τις προφητείες και βρέθηκε πίσω από το μικρόφωνο των ευχαριστιών τρεις φορές: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α' Γυναικείου Ρόλου για την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, που η Φράνσις στρογγυλοκάθισε άνετα πια και με τον αέρα της μεγάλης σταρ στο ίδιο σαλόνι για λίγους, παρέα με την Μέριλ Στριπ, τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις και τον Τζακ Νίκολσον, κατακτώντας το τρίτο βραβείο Όσκαρ στην καριέρα της.

Η Κινέζα σκηνοθέτις της ταινίας «Nomadland», Κλόε Ζάο


Ο 84χρονος ηθοποιός και αγαπητός στο παγκόσμιο, κινηματογραφόφιλο κοινό, ο Άντονι Χόπκινς – δύναμη να έχει ο άνθρωπος να παίζει, καθώς σε τέσσερις τον αριθμό μελλοντικές ταινίες συμμετέχει – στα 61 χρόνια της υποκριτικής του διαδρομής του και έπειτα από την «Σιωπή των Αμνών», τοποθέτησε στο ράφι του γραφείου του το δεύτερο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο κοινωνικό δράμα του Γάλλου Φλοριάν Ζελέρ: «Ο Πατέρας» (The Father). Μια εντελώς μέτρια ταινία, που πραγματεύεται το θέμα της γεροντικής άνοιας, αλλά με έναν, καθ, όλα, απολαυστικό, όπως πάντα άλλωστε, σερ Άντονι Χοπκινς.

Η πλατφόρμα Netflix με τις 35 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μπήκε φουριόζο με ταινίες αδιάφορες στο σύνολο τους για να περιοριστεί σε 4 μόνο χρυσά αγαλματίδια, εκ των οποίων η ταινία «Ma Rainey's Black Bottom απέσπασε δυο και το ασπρόμαυρο «Mank» ακόμα δυο.

Η Αφρο-Αμερικανική κοινότητα είχε την τιμητική της στις υποψηφιότητες για να βγει και αυτή χαρούμενη και κερδισμένη, τουλάχιστον, στις μεγάλες κατηγορίες, αφού έπειτα από τρεις υποψήφιες ταινίες από το περιβάλλον των μαύρων της βόρειας Αμερικής, ο Ντάνιελ Καλούγια (Black Panther), τελικά, ήταν αυτός που κράτησε στα χέρια του το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του, ως ο εμπνευσμένος ηγέτης των Μαύρων Πανθήρων, Φρεντ Χάμπτον, στο πολιτικό δράμα «Judas and the Black Messiah», σε σκηνοθεσία του 41χρονου Σάκα Κινγκ. Η Αν Ροθ, από την άλλη, κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Ενδυματολογίας για το μουσικό δράμα ιστορικής περιόδου «Ma Rainey's Black Bottom», ενώ το τζαζίστικο ανιμέσιον της Pixar «Soul», τσίμπησε δυο αγαλματίδια στις κατηγορίες: της Μουσικής και των Κινουμένων Σχεδίων.

Η τελετή της απονομής των 93ων βραβείων Όσκαρ δεν άφησε ανικανοποίητο το γυναικείο κίνημα #MeToo και όλα όσα ειδεχθή συμβαίνουν με την γυναικεία συμμετοχή στους στίβους εργασίας. Τίμησε, λοιπόν, ας γράψουμε, με μπιλιαρδάδικη σπόντα και κάπως ακραία, τις κακοποιημένες γυναίκες, παραδίδοντας το αγαλματίδιο Πρωτότυπου Σεναρίου στην σκηνοθέτιδα και σεναριογράφο Έμεραλντ Φένελ για το δραματικό θρίλερ «Promising Young Woman», αφού η ταινία της Φένελ ηττήθηκε στην κατηγορία της Σκηνοθεσίας από το «Nomadland» της Κινέζας Κλόε Ζάο.

Η πρωταγωνίστρια του «Promising Young Woman», η Αγγλίδα ηθοποιός Κάρεϊ Μάλιγκαν (την είδαμε πρόσφατα στην ταινία «Ανασκαφή» με τον Ρέιφ Φάινς), είμαι σίγουρος, ότι θα αφήσει μια γλυκιά γεύση στον ουρανίσκο του γυναικόκοσμου, απανταχού του πλανήτη.

Η σκηνοθέτις και σεναριογράφος της ταινίας «Promising Young Woman», Έμεραλντ Φένελ


Ο Δανός σκηνοθέτης Τόμας Βίντερμπεργκ, που κέρδισε το βραβείο «Διεθνούς Ταινίας» με το κοινωνικό δράμα – μάστορας στο είδος – «Άσπρο Πάτο» («Another Round» / «Druk», ο δανέζικος τίτλος), σίγουρα ήταν η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς. Ο Βίντερμπεργκ με το αγαλματίδιο στο χέρι, είπε: «Θέλαμε να φτιάξουμε μια ταινία που να γιορτάζει τη ζωή και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων συνέβη κάτι απίστευτο. Κάποιος κοίταζε το κινητό του ενώ οδηγούσε και μέσα στο αυτοκίνητο ήταν η κόρη μου.»

»Πριν σκοτωθεί μου είχε στείλει ένα γράμμα, ότι αγαπούσε το σενάριο αυτό. Νιώθω ότι είναι εδώ και με επευφημεί. Το έκανα για εκείνη, σαν φόρο τιμής. Αυτό το βραβείο είναι για εκείνη.»

Στις υποψηφιότητες των 93ων βραβείων Όσκαρ υπήρξαν και δυο ελληνικές συμμετοχές, σπουδαίων ανθρώπων της 7ης Τέχνης, που δεν κατάφεραν να αποσπάσουν τα βραβεία. Η υποψηφιότητα του Έλληνα μοντέρ Γιώργου Λαμπρινού για την ταινία του Φλοριάν Ζελέρ «Ο Πατέρας» και αυτή του πολυβραβευμένου, Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας Φαίδωνα Παπαμιχαήλ για την ταινία η «Δίκη των 7 του Σικάγου», του Άαρον Σόρκιν. Για τον Φάιδωνα Παπαμιχαήλ να αναφέρουμε, πως είναι η δεύτερη υποψηφιότητα του για το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, έπειτα από την «Nebraska» του 2014, σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Πέιν.

Η αίθουσα του σιδηροδρομικού σταθμού «Union Station», που τελέστηκε η 93η απονομή των βραβείων Όσκαρ


Τ α   β ρ α β ε ί α   Ό σ κ α ρ  2 0 2 1


Καλύτερη Ταινία

«Nomadland» της Κλόι Ζάο

Σκηνοθεσία

«Nomadland»: Κλόε Ζάο

Α' Ανδρικός Ρόλος

«Άντονι Χόπκινς: «The Father»

Α' Γυναικείος Ρόλος

Φράνσις ΜακΝτόρμαντ: «Nomadland»

B' Γυναικείος Ρόλος

Γιουν Γιου-τζουνγκ: «Minari»

Β' Ανδρικός Ρόλος

Ντάνιελ Καλούγια: «Judas and the Black Messiah»

Φωτογραφία

Έρικ Μέσερσμιντ: «Mank»

Διασκευασμένο Σενάριο

Κρίστοφερ Χάμπτον και Φλόριαν Ζέλερ: «The Father»

Πρωτότυπο Σενάριο

Έμεραλντ Φένελ: «Promising Young Woman»

Μουσική

«Soul»: Τζον Μπατίστ, Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος

Κοστούμια

«Ma Rainey's Black Bottom»: Αν Ροθ

Μοντάζ

«Sound of Metal»

Ήχου

«Sound of Metal»

Καλλιτεχνική Διεύθυνση

«Mank»: Ντόναλντ Γκρέιαμ Μπερτ

Διεθνής Ταινία

«Άσπρο Πάτο» (Δανία), του Τόμας Βίντερμπεργκ

Ταινία Κινουμένων Σχεδίων

Soul (Pixar)

Ντοκιμαντέρ - Μεγάλου Μήκους

«My Octopus Teacher» της Πίπα Έρλιχ

Ντοκιμαντέρ - Μικρού Μήκους

«Colette»

Οπτικά Εφέ

«Tenet»

«Oscars 2020: Joker, Μουσική & ..Παράσιτα», γράφει...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/