16
Παρ, Απρ
Tο διάβασαν 215 άτομα (215 Views)

Βραδινή Λέσχη: «Η Σελήνη του Χιονιού»

WM112---019EOX


Οι νέοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν την έννοια της συνέχειας και γι' αυτό ακούς συχνότατα να αντιδρούν λεκτικά για ένα ιστορικό γεγονός με την ακόλουθη φράση: «Μα εγώ δεν ζούσα τότε!» Η συγκεκριμένη απαξίωση και αδιαφορία οφείλεται αποκλειστικά στον τρόπο που εκπαιδεύονται και διδάσκονται την ιστορία τους.


Πλούτος δεν είναι μόνο ο φυσικός πολιτισμός, αλλά και ο άυλος πολιτισμός. Ταπεινότης, δουλικότης, ανελευθερία, ελπίδα, διαχωρισμός και συστηματοποιημένη καταδίωξη της Θηλυκής Αρχής, σκοταδισμός, απαγορεύσεις, είναι τα ελάχιστα των εμφυτευμάτων στην συνείδηση του σημερινού ανθρώπου, που στην συνέχεια επιμελώς καλλιεργήθηκαν από τα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικο-θρησκευτικά κέντρα χειραγώγησης.

Επιθυμώ να τονίσω, πως δεν αναπολώ το πάλαι ποτέ ένδοξο αρχαίο παρελθόν της πατρίδος μου. Όχι, ουδέποτε θα ολίσθαινα σε μια τέτοιου είδους πλάνη. Το παρελθόν μου το σέβομαι, το τιμώ, το συμβουλεύομαι και προ παντός το προστατεύω, διότι λογοδοτώ στην θυγατέρα της Γαίας και του Ουρανού, στην μητέρα των Μουσών και αδελφή μου, την Μνημοσύνη.

Θλίβομαι, όμως βαθύτατα από το παρών όταν με συστηματική γνώση και γεωμετρική ακρίβεια κατακερματίζεται ό,τι απέμεινε από εκείνο το παρελθόν. Η εξαφάνιση του, η παραποίηση του, η διάβρωσή του και η επιμονή για τον αφανισμό του το κατατάσσει στην πρώτη θέση της λίστας των παγκόσμιων εγκλημάτων. Ένα έγκλημα που συντελείται εκκωφαντικά σιωπηρά αιώνες τώρα.


Μεθοδευμένα προσπαθούν να βυθίσουν τον αδάμαντα στα μαύρα έλη και να εξαλείψουν παντελώς την λαμπρότητα του από την επιδερμίδα της πνευματικής μας ιστορίας. Είναι όμως τόσο δυνατός και αυτόφωτος αυτός ο αδάμας, που συνεχώς τον βρίσκουν μπροστά τους. Δεν δολοφονείται το αξεπέραστο και κάθε φορά που επιστρέφει είναι δυνατότερο από την προηγούμενη. Αυτή θα είναι, άλλωστε και η τιμωρία των επίδοξων κατακτητών σε κάποια χρονική στιγμή.

Είναι πασιφανές, πως οι δαήμονες ρίζες, που πάνω τους ορθώθηκε ολάκερη η Γης, εάν δηλητηριαστούν, τότε ο φαρμακωμένος κορμός δεν θα αντέξει και το παγκόσμιο πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει δίχως άλλο. Το γνωρίζουν άριστα κι αυτό! Κι όμως, οι μακελάρηδες, αιώνες τώρα, συνεχίσουν να τροφοδοτούν τοξικές ουσίες σε κάθε τι αντάξιο που χαρακτηρίζει και συνάμα εξυψώνει την ανθρώπινη Ιδέα.

Εδώ, όπου κάποτε μόλις σπινθήριζε η αυθεντία αμέσως ενεργοποιούταν και στην συνέχεια εγκαθίστατο στο Αρχετυπικό Πάνθεον, είτε ήταν επίτευγμα, είτε ήταν πνευματικός ή υλικός άθλος. Από την άλλη όμως ευθύς, ωσάν συμπαντική παραφροσύνη ακολουθούσε η κατάρρευση, η διάλυση, ο όλεθρος του εμπνευστή και του δημιουργού του. Μα ποτέ η λήθη του!

Διαθέτουμε εμείς οι Έλληνες τούτη την ιδιότητα στο γενετήσιο μας κύτταρο, μηδενός εξαιρουμένου. Ό,τι ύψιστο, αυθεντικό και ουράνιο δημιουργηθεί, μόλις δημιουργηθεί και φωταγωγήσει τα ανεξερεύνητα πεδία ευθύς σκοτώνουμε τον δημιουργό του. Τελικώς, τούτη η αντίδραση μοιάζει με παράνοια ή είναι ένα εκρηκτικό μείγμα ένθεου δαίμονα που ακροβατεί επικίνδυνα στην γραμμή της τελειότητας; Πλείστα τα παραδείγματα, άπειρα τα γεγονότα της αρχαίας, της νεότερης ακόμα και της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας, όταν η πνευματική και η υλική δράση των άφθαστων προγόνων μας να αγγίξουν την πρωτογενή ουσία – και την άγγιξαν – κατέληγε μαθηματικώς στην αντίδραση και στον αφανισμό τους. Μην ψάχνεται να βρείτε την λύση και τις απαντήσεις σε κοινωνιολογικά, πολιτικά δοκίμια και σε αδιέξοδες βαρύγδουπες αναλύσεις. Έτσι είναι φτιαγμένος ο Έλληνας και ο χαρακτήρας της Ελληνικής Φυλής. Να διχάζεται και να διχάζει. Το φαινόμενο αυτό το ανέλυσαν διεξοδικά ο Αριστοτέλης, ο Ισοκράτης, ο Γοργίας. Οι Έλληνες Επιστήμονες οι Σοφοί, οι Φιλόσοφοι, οι Νομοθέτες, οι Στρατηγοί, οι Συγγραφείς, οι Καλλιτέχνες, εκείνες οι απαράμιλλες γήινες οντότητες που εμπνεύστηκαν ιδανικά την τελειότητα και ερμήνευσαν επιστημονικά και με ακρίβεια τα φυσικά και τα μετα-φυσικά φαινόμενα, πρόσφεραν γενναιόδωρα και προστάτευσαν άφοβα με τιμή - όσο μπορούσαν – την Ιδέα τού παγκόσμιου πολιτισμού. Μόλις μεγαλουργούσαν, αμέσως η ανθρώπινη νοητική άβυσσος τους αφάνιζε, παντοιοτρόπως. Το οξύμωρον του θέματος είναι, ότι οι ίδιοι οι συμπατριώτες τους, οι συνέλληνες συντελούσαν στον αφανισμό τους. Πραγματικά, είναι να γελάς!

Σε τούτη την ευλογημένη γη γεννήθηκε ο ήρωας μαζί και ο προδότης, αποκαλύφθηκε η κωμωδία μαζί και η τραγωδία. Ο Πυθαγόρας εγκατέλειψε τα γήινα από την πείνα στην εξορία. Ο Μιλτιάδης πέθανε στην φυλακή από γάγγραινα. Ο Αριστείδης απεβίωσε στην εξορία από την πείνα. Ο Θεμιστοκλής, ο Αισχύλος, ο Αναξαγόρας, ο Ηρόδοτος, ο Ικτίνος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Αλκιβιάδης, ο Θουκυδίδης, ο Αριστοφάνης εγκατέλειψαν τα γήινα, επίσης, εξόριστοι. Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο. Τον Αριστοτέλη τον πρόλαβε ο καρκίνος του εντέρου και έσβησε η ζωή του ως δραπέτης στην Χαλκίδα, αλλιώς ήταν καταδικασμένος σε θάνατο. Ο Περικλής παραιτήθηκε κατηγορούμενος. Διασυρμός, εξορίες, αφανισμός. Για να μην αναφέρω τους νεώτερους: τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, την Μαυρογένους, τον Ανδρούτσο, την Μπουμπουλίνα, τον Καποδίστρια. Μερικοί δολοφονήθηκαν, άλλοι εξορίστηκαν, άλλοι πάλι κατηγορήθηκαν αδίκως και σύρθηκαν στις φυλακές και κάποιοι κατάντησαν επαίτες. Οι διώκτες και οι τιμωροί τους ήταν Έλληνες, τουλάχιστον στο προσκήνιο, γιατί το παρασκήνιο πάντα ήταν βαρύ και ερεβώδες και οι πρωταγωνιστές του μιαροί και απόκοσμοι.


Ψάχνοντας βαθιά και αντικειμενικά την αλήθεια της ιστορίας και μελετώντας, επίσης, ήρεμα και προσεκτικά τις ενεργειακές δυνάμεις που διαμορφώνουν τους νόμους της απόλυτης συμπαντικής ισορροπίας καταλήγω, πως, τελικά είναι, αν όχι μια δίκαιη, έστω είναι μια λογική αντιμετώπιση, δίχως να εξαιρέσω και το ενδεχόμενο σημαντικό στοιχείο του συμπαντικού φυσικού αιτίου, δηλαδή τον Νόμο. Όλοι εκείνοι οι άφθαστοι παλαιοί, οι νεώτεροι και οι σύγχρονοι ταγοί του πολιτισμού, που καταδιώχτηκαν από τους ομοεθνείς τους και είχαν άδοξο τέλος, υπήρχε μεταξύ τους ένα κοινό στοιχείο. Ήταν, φυσικά, άνθρωποι, κι αυτό από μόνο του λέει πολλά. Μαζί με το ένδοξο που διέκρινε την προσωπική τους ενεργειακή δομή, οπότε και τα θεία επιτεύγματα τους, εδώ, στην πυρ-αιθέρια γη των αντίξοων και απαιτητικών κοσμικών δυνάμεων, αντάμα πορευόντουσαν οι αδυναμίες, τα λάθη, ο εγωισμός και ίσως η υστεροφημία. Όλα ανθρώπινα είναι, αποδεκτά και πριν προλάβουν να ιππεύσουν τον κάλαμον και μαζί τους να χαθεί το φως της αυθεντικότητας τού πρωτοπόρου και της μιας ατόφιας αλήθειας, ευθύς ταξίδευαν στα Ιλίσια Πεδία για να μείνει άφθαρτο εκείνο που σήμερα διαχωρίζει εμάς τους Έλληνες από τους βαρβάρους.

Να, λοιπόν, που όλα είναι εξ΄ αρχής γραμμένα τόσο ξεκάθαρα και κατανοητά: Ο ημι-άτρωτος Αχιλλέας επιλέγει συνειδητά να ταξιδέψει στο Ίλιον για να δοξαστεί ως ήρωας και έπειτα να αποθάνει δίχως να ξαναδεί την πατρίδα του. Η ύβρις του Οδυσσέα φέρνει θεό τον βασιλιά πολέμαρχο στην Ιθάκη, έπειτα από είκοσι χρόνια σφοδρών μαχών και περιπλάνησης για να αποχωρήσει η γήινη μορφή του από τον έξαλλο γιό του, τον Τηλέγονο. Ενώ ο Αχιλλέας συνοδεύεται στην Τροία από τον αγαπημένο του δάσκαλο, τον Φοίνικα, ο Οδυσσέας έχει δυο γιούς από δυο διαφορετικές γυναίκες, την Πηνελόπη και την Κίρκη. Δυο παίδες που το πρώτο συνθετικό των ονομάτων τους είναι το «Τηλε», δηλαδή, από μακριά: «Τηλέμαχος» και «Τηλέγονος». Ο Θείος Όμηρος ανέλυσε όλη την ελληνική ψυχοσύνθεση του ασυνειδήτου, τις νοητικές συγκρούσεις και όλη την ελληνική ψυχογενή ιδιοσυγκρασία σε δυο υπέροχα ηρωικά αρχέτυπα. «Φύγε σπουδαίε από την ζωή πριν η ζωή σε φύγει και χαθείς».

Όταν νομοτελειακά η εξαιρετική σε θείες δυνάμεις ουράνια σπίθα και ενέργεια, που στην συνέχεια ονομάστηκε «υλικός Άνθρωπος», συμφώνησε να υπάρξει ένα Τέλος και, μάλιστα, σύντομο χρονικά Τέλος στην γήινη υλική διαδρομή του, παράλληλα ομ-ονοούσε και για το όποιο τέλος της γήινης πνευματικής του παραγωγής. Εκτός από λογική, αναγκαστικά είναι και φυσική η συνεργασία του Πνεύματος με την Ύλη. Η μοναδική εργασία της Ψυχής, ακριβώς στο Ενδιάμεσο Ουρανού και Γης, είναι να διαχειρίζεται γνωσιακά τις μεταβολές και τις εμπειρίες τής κάθε ενσαρκώσεως, όπως να δέχεται αδιαμαρτύρητα το ενάρετο, αλλά και το σκότος. Η διακαής επιθυμία του ανθρώπινου Πνεύματος είναι η αγαστή συνεργασία του με την ανθρώπινη Ύλη.

Ναι μεν είναι δυο ανυπέρβλητες σε ένταση δυνάμεις που εκπορεύονται από το ίδιο κέντρο δημιουργίας, διαφέρουν όμως στις ιδιότητες, στα υλικά συστατικά και στις διαστάσεις των δράσεων των. Αρχικά, στην συνεργασία της Ύλης και του Πνεύματος δεν υπήρξε σοβαρή ένταση, που κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό, χάριν όμως της ψυχής - φιλοξενούμενη πια στο υλικό ανθρώπινο σκάφος - η ανυπέρβλητη δύναμη του Ανωτέρου Έρωτος (Εγώ) κατά τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα - η Εγώ Ειμί Παρουσία, όπως την προσδιορίζει η Θεοσοφία - άρχισε να περιορίζεται σ΄ ένα στενό πλαίσιο δραστηριοτήτων με συγκεκριμένη ταυτότητα, ενώ το δυσκολότερο έργο είναι να προστατεύει την ψυχή από τις νοητικές οδύνες του ανθρώπινου συνειδητού.

Με την πάροδο των χιλιάδων αιώνων, δηλαδή, από την πρώτη δημιουργία του έμψυχου Ανθρώπου και την επικράτηση των εισβολέων της τρίτης διάστασης στην Γαία, οι ορθάνοιχτοι δίαυλοι συνεργασίας με το πνευματικό απύθμενο των Κοσμικών διαστάσεων άρχισαν να λιγοστεύουν και να χάνονται για δυο σοβαρούς λόγους: Ο πρώτος λόγος είναι η καθολική ένταξη της ανθρώπινης υπόστασης, πνευματικά και υλικά, στο βασίλειο της ψευδαίσθησης με όλες τις επακόλουθες ασθένειες, ενώ ο δεύτερος λόγος είναι καθαρά θέμα προστασίας, τέτοιος ώστε το ατόφιο της Ψυχής να παραμείνει απόρθητο και απρόσβλητο, από τις ορέξεις των δόλιων εισβολέων κατακτητών του πλανήτη.


Με αυτά και με τα άλλα σε μια εξοντωτική πορεία άρνησης χιλιάδων αιώνων έως σήμερα και ενώ η ποιότητα της ενεργειακής εκπομπής του πλανήτη προς το Σύμπαν χαμήλωνε αισθητά από τις ανθρώπινες ανομίες και την απόκρυψη της γνώσης, παρά ταύτα απέμεινε ένας μικρός φεγγίτης ανοιχτός, ας πούμε ο τελευταίος προμαχώνας, για να διασωθεί ο άνθρωπος, όποτε το θελήσει. Το ασυνείδητο! Αλλά ποιός δίνει σημασία στο ασυνείδητο. Που και που, καμιά φορά ακούμε κάποια φευγαλέα φωνή μέσα μας να τραντάζει την ύπαρξη μας και να συνθλίβει την ενεργειακή πύλη του ηλιακού πλέγματος σαν την μεταλλική πρέσα, που σίγουρα δεν είναι ο στιγμιαίος θόρυβος κάποιας βαρυστομαχιάς.

Η ανθρώπινη Ύλη, από την άλλη, μόνο με την ηδονή μετασχηματίζεται και απελευθερώνει πλέρια την πνευματική της δύναμη, ώστε να συναντηθεί και να ενωθεί με το ανθρώπινο Πνεύμα για να κρούσουν την θύρα της Πρώτης Αρχής, τον Θεό. Μην υποτιμήσετε την δυναμική της ηδονής και, παρακαλώ πολύ, μην τοποθετήσετε τον ορισμό της ¨Ηδονής" ως μέσο στα επίπεδα του εξευτελισμού, του εκχυδαϊσμού και της εκφυλότητας. Θαρρώ, ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ. Δυστυχώς, όμως, όλα τα θρησκευτικά δόγματα, που θέλουν τον άνθρωπο υποχείριο, απεφάνθησαν αισχρώς και δογματικά, πως η ανθρώπινη ηδονή είναι το εργαλείο του Εξαποδοίτη (του έξω από εδώ για όσους καταλαβαίνουν) και η ανθρώπινη Ύλη είναι η μάστιγα της Ψυχής. Για δε την αδάμαστη και πολύπλοκη ενέργεια του γήινου, υλικού πλούτου μόνο με τις κατάρες και τα αναρίθμητα κολασμένα επίθετα έχει καταλλήλως διακοσμηθεί από τους «τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες».

Αδυνατώ να σας αναπτύξω, λόγω του περιορισμένου χώρου σε αυτό το άρθρο, την σπουδαιότητα της ταύτισης της υλικής πνευματικότητας με αυτή του Ανώτερου Εαυτού μας. Η μεθοδικά σχεδιασμένη απόκρυψη της υπέρτατης γνώσης από τα ερεβαία και δογματικά, ιερατικά κέντρα και η καταστροφική ημιμάθεια των χαρακτηρισμένων και ως αντιπροσώπων του Θεού (εξαιρούνται τα υψηλότατα ιερατικά κλιμάκια) κατέστησαν τις Δυνάμεις της Ύλης μιάσματα, ευνουχίζοντας με αυτό τον τρόπο τις πνευματικές τάσεις ως προς το ανθρώπινο Ένδοξον, παραχαράζοντας παράλληλα και την ισορροπημένη σε ποιότητα γνώση της Γαίας, που έθεσε η ίδια στον κυτταρικό πυρήνα της ανθρώπινης υπόστασης με τους τρεις Νόμους της: Το Νόμο της Γης, τον Νόμο της Ελευθερίας και τον Νόμο του Χρόνου.

Η συνάντηση του Ανώτερου Εαυτού μας με την Ύλη και η εξύψωση της τριαδικής μας υποστάσεως προκύπτει όχι μόνο πνευματικά αλλά και υλικά. Δυο απαράμιλλης εντάσεως και ενέργειας δυνάμεις συνεργάζονται η κάθε μια με την δική της γνώση και τους δικούς της ξεχωριστούς Νόμους.

Το ξεκαθαρίζουμε για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις: Άλλη γνώση απαιτείται για την κατανόηση του Ανθρώπινου Πνεύματος και διαφορετική γνώση για την συνεργασία της Ανθρώπινης Ύλης. Και οι δυο δυνάμεις επιθυμούν να βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία και να λειτουργούν ως ομ-άδα. Όποτε υποπίπτουμε στο ολέθριο σφάλμα να εξυψώσουμε το Πνεύμα εις βάρος της Ύλης ή και αντιστρόφως, επιβάλλεται να γνωρίζουμε, πως αμέσως η ανθρώπινη Ψυχή ταξιδεύει σε δρόμους που δεν τους γνωρίζει.


Η πνευματική δύναμις εκείνων των σπουδαίων Παλαιών λειτουργεί μέχρι σήμερα ως η άφθαρτη ύλη στην δόμηση της συνείδησης μας και το έργο που άφησαν πίσω τους είναι η μοναδική μας Ισχύς για την υλική μας υπόσταση και την διαμόρφωση αυτής. Το πιστεύουμε αυτό ή όχι; Κι αν λέμε ότι το πιστεύουμε, τότε γιατί το προδίδουμε συνεχώς;

Η ελληνική, οπότε και η παγκόσμια πνευματική ιστορία, αν μη τι άλλο, τόσο παραστατικά, όσο και αφηγηματικά δίδαξε την θετικότητα μέσα από το ανθρώπινο λάθος, καταρρίπτοντας το βασίλειο της ψευδαίσθησης. Δεν υπάρχει λάθος, μηδέ αμαρτία και, φυσικά, το τονίζω με παρρησία, πως δεν υπάρχει απόλυτο σε καμιά έκφραση της ζωής, καθώς η ίδια η ανθρώπινη ζωή ως υλοποιημένη υπέρτατη Ιδέα στον πλανήτη Γη ξεκίνησε ως το απόλυτο και το τέλειο της Κοσμικής ενεργειακής αρμονίας, που τείνει, δυστυχώς, να καταλήξει στο μεγαλύτερο λάθος του Σύμπαντος. Εντός, λοιπόν, από το ήδη διαμορφωμένο λάθος της ζωής θα ξεπηδήσει η αρχική τελειότητα για μια φορά ακόμα. Αυτή είναι και η απόλυτη έκφραση της Κοσμικής Δυνάμεως που μίλησαν όλοι εκείνοι οι Παλαιοί. Εντροπία του Χάους την ονόμασαν.

Η Φιλοσοφία ως εργαλείο τρόπου ζωής στις φυσικές και στις μετα-φυσικές εκφάνσεις της ζωής εν γένει, ξεκαθάρισε την θέση της οντολογικά. Οι επιστήμες απέδειξαν λογικώς και παντοιοτρόπως την αναλογία και την ακολουθία της αιτίας και του αιτιατού. Οι Τέχνες αποκάλυψαν το ορατόν και αόρατον Κάλλος, πανταχόθεν, ακόμα και στην ύπαρξη της ένδειας αλλά και της απόλυτης καταστροφής. Η Άθλησις αξιοποίησε στο έπακρον την αθέατη συμφωνία του σθένους και της υγείας της ανθρώπινης σωματικής διάπλασης, για να καταλήξουμε, πανηγυρικώς, στο κυριότερο, στην εύηχη συναρπαστική γύρη του Οικουμενικού Πολιτισμού, στον ασφαλή Ωκεανό του κοινωνικού αχού: Την Γλώσσα!

Η Ελληνική Γλώσσα χαρτογράφησε ακέραια την Ανθρώπινη ευφυΐα εκδηλώνοντας την ύψιστη πνευματική εσωστρέφεια σε γόνιμη υλική εξωστρέφεια, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο θείο κραδασμό στην ανθρώπινη επικοινωνία και δύναμη στις υλικές δημιουργίες. Η ανθρώπινη Ψυχή μηδέ διάλεκτο, μηδέ Ήχο διαθέτει. Άηχο χρυσό φως εκπέμπει και συμπαντικό άρωμα, ώστε να οσμίζονται, να αναγνωρίζονται, να συνδιαλλάσσονται και να εργάζονται πνευματικά και υλικά μεταξύ τους οι έμψυχοι Άνθρωποι. Μόνον οι όμ-οιοι με τους ομ-οίους μπορούν να γίνουνε ομ-άδα και να προχωρήσουν στην ομ-αιχμία (δηλαδή στην ένωση για μάχη). Και τελικά όλα τα παραπάνω αναντίρρητα ισχύουν πέρα έως πέρα, εφόσον άδολα και πνευματικά κυριαρχεί το Κοσμικό, αρχαιοελληνικό και ενωτικό «ομ».

Τελικώς σήμερα, μάλλον, δεν ισχύει τίποτα απ' αυτά τα σπουδαία και τα ουράνια της μοναδικής πατρίδας που μας φιλοξενεί, διότι άλλες δυνάμεις στην συνέχεια, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος σ΄ αυτόν συμπαντικό νόμο της απόλυτης ισορροπίας, κατάφεραν δόλια να αντικαταστήσουν τον ελεύθερο τρόπο της ανθρώπινης συμπεριφοράς με ψεύδη, πλάνες και δόγματα. Ειδικώς τα δόγματα τα άκαμπτα και τα αλύγιστα. Αντικατέστησαν την Ελευθερία με τις θρησκείες, τις Αρετές με την υποτέλεια, την συμπαντική Σκέψη με την λιγόψυχη, θνησιγενή ελπίδα και το Ανέσπερο Φως της αιωνιότητας με το σκοτάδι. 

Αυτή, λοιπόν, είναι η ύβρις, που εκτόπισε βιαίως την Κοσμική αρμονία επί της Γης. Το να γεννιέσαι Άνθρωπος Έλλην δεν είναι απλά μια ακόμα ενσάρκωση. Είναι η ύψιστη μύηση για την ψυχή. Είναι η στιγμή που ο πατέρας Ουρανός παραδίδει συνειδητά και υπεύθυνα το τέκνο του στην φροντίδα της Μάνας Γαίας. Ο Θαλής ευγνωμονούσε την Τύχη διότι γεννήθηκε 'Ελλην και όχι βάρβαρος. «..εγενόμην Έλλην και ου βάρβαρος». Στον «Πολιτικό» του και στο 262Δ, ο Πλάτων το ξεκαθαρίζει μια και καλή και με την ελληνική αντίληψη, ότι οι άνθρωποι διαιρούνται σε Έλληνες και σε άλλους λαούς, που συλλήβδην αποκαλούνται βάρβαροι: «το μεν ελληνικόν ως εν πάντων, σύμπασι δε τοις άλλοις γένεσι βάρβαρον μιά κλήσει».

Και να το απόσπασμα από το χειρόγραφο του Ευσέβιου Παμφίλου της Καισάρειας, ίσως του πιο σοβαρού επισκόπου, όταν το 265 μ.Χ. έγραψε: «Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογεννεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβαμένον λογισμόν αποτίκουσα οικειούμενον, επιστήμη», αναφερόμενος στο εδάφιο τού Ευαγγελιστού Ιωάννου, όπου είναι το γνωστό «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός τού ανθρώπου….». Η συνέχεια τού κειμένου, η οποία ανεφέρετο στην δόξα της Ελλάδος ως εκλεκτής και Θείας προελεύσεως χώρας αλλά και των Ελλήνων, έχει απαλειφθεί από τα Ευαγγέλια για λόγους ευνόητους που όλοι μας γνωρίζουμε. Το έφερε στην επιφάνεια ο καθηγητής Ελευθέριος Πρόκος το 1974, από την βιβλιοθήκη του Βατικανού.

Η «Πολιτεία» με την ευρύτερη έννοια του όρου – κι ακόμα μακρύτερα από την ρομαντική Πλατωνική ζωγραφιά της τελειότητας - αλώθηκε κι αυτή οριστικά και από το Άρχειν των ολίγων για να μετασχηματισθεί ερμαφρόδιτα, ύπουλα και «δημοκρατικά» στο Άρχειν του Ενός Παντοκράτωρα, αυτοκράτωρα, δικτάτορα. Ύβρις συντελείται όταν το θείον παύει να συνεργάζεται με τον ελεύθερο Άνθρωπο και αντ΄ αυτού βασιλεύει ένας τρομερός θεός για να τον εξουσιάζει.


Θέτω στην κρίση σας τεκμήριον επιβεβαίωσης των αναγραφομένων μου: Πολλοί είναι αυτοί, οι πραγματικά παγιδευμένοι λόγιοι και διανοητές του γλυκού νερού, που μέσα από τα δαχτυλισμένα, ιστορικά αναγνώσματα και την ιστορική παραχάραξη προπαγανδίζουν αναίσχυντα, πως εκείνο το ένδοξο, ελληνικό παρελθόν της πνευματικής αποκάλυψης παρέδωσε συνειδητά και με γνώση την σκυτάλη σε μοντέρνες πολιτικο-θρησκευτικές χειραγωγήσεις του ανθρώπου.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται αβίαστα είναι: «Ήταν ποτέ ο άνθρωπος ελεύθερος;»

Θα απαντήσω με όλη την ευθύνη του λόγου μου: Όχι, ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ ελεύθερος, από την στιγμή που αποδέχθηκε με ανδρεία πρόθεση, αλτρουισμό, υψηλό φρόνημα και τιμή η Ψυχή να περιστοιχιστεί από την Ύλη. Δεσμεύτηκε με Κοσμικό συμβόλαιο απέναντι στην πλανητική νόηση για να την διασώσει που κινδύνευε σοβαρά από τους λεηλάτες εισβολείς, που το μόνο που γνώριζαν ήταν η καταστροφή. Η ανθρώπινη Ψυχή όμως ήταν, είναι και θα παραμείνει παντοτινά ελεύθερη, εκτός ιδιαιτέρων περιπτώσεων.

Πάμε να πιάσουμε το νήμα της ιστορίας από ένα άκρως ιδιαίτερο χρονικό σημείο. Οι πολεμοχαρείς Ρωμαίοι λόγιοι και ιστορικοί, ως βάρβαροι που ήταν, δεν κατόρθωσαν ποτέ να νοιώσουν στα σωθικά τους τον εσωτερισμό του Ηρακλείτου, την ασκητική Πυθαγόρεια φιλοσοφία, την αστική μεταφυσική φαντασμαγορία του Πλάτωνος, τον ορθολογισμό της Ψυχής του Αριστοτέλους ή τον κυνισμό του Διογένους. Οι Ρωμαίοι, λοιπόν, λόγιοι και ιστορικοί με άλλοθι την ερμαφρόδιτη αγκαλιά των σοφιστών εξυψώθηκαν από τον αριστοτελικό ιμπεριαλισμό. Εκεί εστίασαν τον σκοπό τους. Δεν είναι διόλου τυχαίο, που η μεταγενέστερη χρονικά, σκληρή μαφία της Νότιας Ιταλίας στέριωσε επιτυχημένη δραστηριότητα εναντίον του Βορρά με τους ομ-ερτούς (οι προς τον κοινό σκοπό με όρκο) δημιουργώντας την γνωστή σε όλους μας Ομ-ερτά. Εκεί στον ιταλικό νότο υπάρχουν ακόμα ομ-οεθενείς Έλληνες, αδέλφια μας ξεχασμένα και αγνοημένα.


Από τον 1ον μετά Χριστού αιώνα αρχίζουν στην Ρώμη οι ανησυχίες για την υπόσταση του εκ Θεού εκλεγμένου αυτοκράτορα. Οι θρησκευτικοί και όχι οι θρησκόληπτοι Ρωμαίοι μακελάρηδες, εκτός ελαχίστων, που στην πνευματική τους φαρέτρα κρατούσαν την φιλοσοφία των Στωικών σε συνδυασμό με το αριστοτελικό Imperium του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άρχισαν να αισθάνονται έντονα στο πετσί τους ότι η πλέμπα (οι πληβείοι, το πλήθος) χρειάζεται κνούτο και αβεβαιότητα για να συντηρηθεί σωστά και στο διηνεκές η κρατική βάση ακέραια στο σκότος, ώστε η κορυφή να χειραγωγεί να εξουσίαζει και να απολαμβάνει τα προνόμια της ευζωίας, του πλούτου, της γνώσης και τα δώρα της Γης. Τότε, ω του θαύματος, άρχισαν να οργανώνουν την πρώτη Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων: «Νovus Ordo Seclorum».

Δεν θα εισέλθουμε σε αυτό το τεράστιο κεφάλαιο – τουλάχιστον όχι τώρα - θα προσθέσω όμως, ένα μικρό απόσπασμα από το καλογραμμένο βιβλίο του ιστορικού Γκέοργκ Οστρογκόρσκι (Georg Ostrogorsky) η «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» του 1978 (εκδόσεις Στεφάνου Βασιλόπουλου και επιστημονική επιμέλεια του Ευαγγέλλου Χρυσού), που γράφει:

«Η Ρωμαϊκή πολιτική θεωρία, ο Ελληνικός πολιτισμός και η Χριστιανική πίστη αποτελούν τα κύρια στοιχεία που καθόρισαν την εξέλιξη του Βυζαντίου. Χωρίς αυτά τα τρία στοιχεία είναι αδύνατο να κατανοήσουμε την δημιουργία του Βυζαντίου. Η σύνθεση του Ελληνικού πολιτισμού με τη Χριστιανική θρησκεία στο πλαίσιο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οδήγησε στη γένεση του ιστορικού εκείνου φαινομένου που ονομάζουμε Βυζαντινή αυτοκρατορία».

Προσέξτε παρακαλώ, τι ακριβώς γράφει ο Ostrogorsky: Τοποθετεί την δύναμη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μόνο ως κρατικό-πολιτικό δομικό υλικό (αυτοκράτωρ, σύγκλητος, στρατός, νόμισμα, διοικητική οργάνωση, κτήσεις). Τον Ελληνισμό φέρνει ως το πολιτισμικό υλικό, δηλαδή, το πνευματικό νέκταρ και την ψυχική αμβροσία του εξανθρωπισμού και τέλος, το μείγμα σφραγίζεται με την νέα θρησκεία των Ιουδαίων, που γεννά την μεταφυσική τυφλότητα της πίστης στο αβέβαιο αλλά με θάρρος, στο ψευδές και με πειθώ. Η αμετακίνητη και αιώνια Α-λήθεια, η ζωντανή ελληνική μνημοσύνη πέρα του φθαρτού κόσμου κατέληξε στο θρησκευτικό λατινικό «Veritas», μιας πραγματικότητας που να εμπίπτει στην λογική μας. Και έτσι η παγκόσμια Pax Romana μετασχηματίσθηκε μεθοδευμένα και προσεκτικά σε παγκόσμια Pax Christiana. Τα σκοτεινά ιερατεία είχαν αποφανθεί.

Τα συστατικά ήταν ήδη προεπιλεγμένα από τους μακελάρηδες Ρωμαίους προ του 3ου μ. Χ. αιώνος εντός μια δράκας βαθύπλουτων, μορφωμένων και θρησκευτικών Πατρικίων της τάξεων των Ιππέων και των Συγκλητικών, που ανθούσε στα ελίτ ρωμαϊκά κολλέγια σκέψης, οργάνωσης και δράσης, κάτι σαν τα σημερινά γνωστά πανεπιστήμια της αλλοδαπής, που είναι τα φυτώρια των υπηρετών της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης».

Συγκεκριμένες ρωμαϊκές οικογένειες, όπως οι Στετίλοι, οι Φλάβιοι, οι Σέβηροι- πρώην ετρουσκικές οικογένειες πληβείων της Δημοκρατικής Ρώμης -αρχαιοτάτης, ρωμαϊκής προέλευσης, που είχαν επεκταθεί λόγω του πλούτου, εκτός των πολλών ιταλικών περιοχών, στην Ελλάδα, στην Ανατολή, στην Αίγυπτο και στην Νουμιδία. Είναι ενδιαφέρον και το τονίζω, ότι οι σχεδιαστές της Χριστιανικής θρησκείας και της Νέας Τάξης Πραγμάτων ήταν απελεύθεροι καταγόμενοι από την Ετρουρία, καθώς η Ετρουσκική θρησκεία, όπως ο Ιουδαϊσμός και μετέπειτα ο Χριστιανισμός, ακόμα κι όταν επηρεάστηκε έντονα από το ελληνικό στοιχείο (Λήμνος - Τυρρηνούς), παρέμεινε αποκαλυπτική ως προς την φύση της.

Μια αφήγηση του κεντρικού πυρήνα της Ετρουσκικής αποκάλυψης παρέχεται από τον Κικέρωνα: «Μια ημέρα», λέγει ο μύθος, «σε ένα χωράφι κοντά στον ποταμό Μάρτα της Τερουρίας, συνέβη ένα παράδοξο γεγονός. Μια θεϊκή ύπαρξη ξεπήδησε από το οργωμένο χωράφι με τη μορφή παιδιού αλλά τη σοφία γέροντα. Η τρομαγμένη κραυγή του ζευγολάτη έκανε τουςιερατικούς βασιλείς της Ετρουρίας να σπεύσουν στο σημείο. Το σοφό παιδί έψαλλε το ιερό δόγμα, το οποίο άκουσαν και κατέγραψαν ευλαβικά, ως την πολυτιμότερη κληρονομιά για τους απογόνους τους. Αμέσως μετά την αποκάλυψη το θαυματουργό πλάσμα έπεσε νεκρό και εξαφανίστηκε στο οργωμένο χωράφι. Το όνομά του ήταν Τάγκες, ο γιος του Γκένιους και εγγονός του υπέρτατου θεού, του Τίνια ή Jupiter όπως ήταν γνωστός στους Ρωμαίους».


Υποχθόνια και βίαια κατάφεραν την κοινωνικοπολιτική μετάβαση του ανθρώπου για να χαρακτηριστεί η συγκεκριμένη ενέργεια ως η δεύτερη μεγαλύτερη συνομωσία της Γης μετά την δημιουργία του έμψυχου, υλικού Ανθρώπου. Μια καθαρόαιμη δυτική συνομωσία με συνθετική ύλη το μεσσιανικό δόγμα των δούλων, αφού είχε καθιερωθεί πετυχημένα το πρώτο πείραμα του 5 π.Χ. αιώνος με τον ασκητικό βουδισμό και την φιλοσοφία της Νιρβάνας στην Ανατολή. Η εντολή ήταν ξεκάθαρη και χρειαζόταν μια πιο ελεύθερη θρησκεία, που να σχοινοβατεί στο ιδεώδες του ελληνικού παρελθόντος δίχως όμως την ελευθερία της σκέψης και την πνευματική πρόοδο και μέθεξη. Μια υπέροχα ενορχηστρωμένη συνομωσία που ο άκαμπτος ιστός της επεκτείνεται θριαμβευτικά και πολυεπίπεδα έως σήμερα.

Πιστέψτε με και το εννοώ πραγματικά: υποκλίνομαι στην τελειότητα, στην καθαρότητα της σχεδιαστικής λεπτομέρειας αυτής της «Νovus Ordo Seclorum», που εξοστράκισε από το κέντρο του κύκλου τον πνευματικό άνθρωπο και τον εξόρισε θανατικά στην περιφέρεια του ελέγχου, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Είναι ευφυέστατο και πέρα για πέρα αξιοζήλευτο.

Αρχικά, για χρηστικούς και μόνο λόγους κράτησαν ζωντανό και παλλόμενο, όσος παλμός του είχε απομείνει τέλος πάντων, τον ελληνικό πολιτισμό, οπότε και την γλώσσα, καθότι ήταν το μόνο θεοφώτεινο πολυεργαλείο που μπορούσε να μεταλλάξει τα δίποδα, τους νέους βάρβαρους πιστούς της μοντέρνας δυτικής θρησκείας, αλλά και για να συνταχθούν οι χρήσιμες γραφές, οι μαγικοί αυλοί του προσηλυτισμού από τους πληρωμένους κοντυλοφόρους που σπούδαζαν και εφοδίαζαν τις άδειες πνευματικές τους στέρνες στις κοιτίδες του μεγαλείου της ελληνικής γραμματείας.

Από τους τρεις Ιεράρχες, τους στυλοβάτες και πατέρες της ορθόδοξης, ελληνικής εκκλησίας, αυτοί που καθόρισαν τον δογματικό δρόμο της θρησκευτικής πίστης και του κάθε πιστού, πολεμώντας στην συνέχεια λυσσαλέα κάθε τι πνευματικό ελληνικό - και οι τρεις ήταν από εύπορες οικογένειες - οι μεν Βασίλειος της Καισάρειας και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, φοίτησαν στην σχολή του μεγάλου Έλληνα Λιβάνιου, δασκάλου της Αντιοχείας, όλη την αρχαία, ελληνική γραμματεία. Ο δε έτερος Καππαδόκης, ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο λεγόμενος και Θεολόγος σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα στην Σχολή του νεοπλατωνιστή, χριστιανού δασκάλου Προαιρέσιου με δάσκαλο τον Ίμερο, ενώ αντάμωσαν με τις ιδέες του στωικού, επίσης νεοπλατωνιστή Πρόκλου.

Στις αθηναϊκές σπουδές του ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός γνώρισε και τον Βασίλειο της Καισάρειας, αλλά και τον μετέπειτα αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, τον Ιουλιανό, γνωστό και με την δυσβάσταχτη ρετσινιά του «Παραβάτη». Κατανοείτε λοιπόν, το μέγεθος της χρησιμότητας της αρχαίας ελληνικής παιδείας και πως χρησιμοποιήθηκε, εν τέλει, για να στραφεί μετέπειτα εναντίον της και να την διαλύσουν.

Το τερατώδες ήταν, πως αφού εδραίωσαν με ασφάλεια την εντολή που έλαβαν, στην συνέχεια διέλυσαν και ερήμωσαν, πάλι με εντολή από τα σκοτεινά ιερατεία, εκείνα τα αστείρευτα πνευματικά κεφαλόβρυσα για να θεμελιωθεί σταθερά το νέο βασίλειο των ύβρεων περί ινδοευρωπαϊκής φυλής, φοινικικού αλφάβητου, αραβικών αριθμών και άλλων μυθευμάτων. Δεν θα αναφερθώ στην λεηλασία και στην κλοπή της πνευματικής μας κληρονομιάς, όλων των αρχαίων εσωτερικών μυστηρίων, της φιλοσοφίας και της αυτογνωσίας που αφειδώς και ξεδιάντροπα μετακόμισαν στην «Νέα Τάξη Πραγμάτων», αλλά και στην αυτολεξεί οικειοποίησή τους από τους ευφυέστατους αρχισχεδιαστές της νέας μεσσιανικής θρησκείας και της Νέας Εποχής. Αφάνισαν ανηλεώς και συνεχίσουν να παραχαράζουν για ένα και μοναδικό λόγο: Να μην υπάρχουν πουθενά σπουδαία τεκμήρια αποδείξεων, τέτοια που θα διέψευδαν τους επιβήτορες της παραχάραξης, όταν θα ξανάγραφαν στα μέτρα τους την παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία.


Το βήμα έγινε. Η δυτική ψυχή του νέου θεανθρώπου γεννιέται φτωχικά σε μια ταπεινή φάτνη της Ιουδαίας και η ελευθερία της ύλης και του πνεύματος καρφώνεται τρις σ΄ έναν ρωμαϊκό σταυρό μαρτυρίου. Η νέα δυτική θρησκεία του πολυπράγμονος μαρκετίστα Σαδδουκαίου Σαύλου (ο Παύλος, ο 13ος Απόστολος, ήταν από την τάξη των προσυλήτων, των εξ Ελλήνων γεννημένων και Ιουδαίοι γεγόνεσι), αυτό το εκπάγλου ευφυΐας δημιούργημα των δωδεκαθεϊστών Λατίνων έλαβε σάρκα και οστά, για να κατορθώνουν να υλοποιούν, να ενώνουν κατά το δοκούν τα γεωπολιτικά τους όνειρα, ώστε να διαθέτουν εξουσία, πλούτο και να κυβερνούν στο διηνεκές με λογής δυνάστες, μονάρχες, δημοκράτες, δικτάτορες, πάντα με την άδεια και την στήριξη της άθλιας και αμόρφωτης θρησκευόμενης και φανατικής πλέμπας. Οι Ρωμαίοι ήταν απλά τα εργαλεία. Οι σχεδιαστές και οι επιτηρητές, οι υψηλοί νόες του μιαρού σχεδίου της υποδούλωσης των Ανθρώπων και της Γης ήταν πάντα οι γνωστοί εχθροί των Ελλήνων, αυτοί που καταδιώχθηκαν επί χιλιάδων αιώνων από τον Διόνυσο, τον Απόλλωνα, τον Ηρακλή, τον Μακεδόνα Αλέξανδρο, ως οι εισβολείς του πλανήτη.

Το πιο σημαντικό; Σκοπός είναι η υπονόμευση των συνειδήσεων των ανθρώπων, να αλλοτριώνουν ολοσχερώς και να απομακρύνουν τον γήινο θεό όσο το δυνατόν μακρύτερα από την αληθινή, πνευματική πηγή του, την πρωταρχική του Ελευθερία, για να τον φτάσουν στο σημείο μηδέν του ερέβους, στον πάτο της νωθρότητας και να μην θυμάται την ανάγκη και την χρησιμότητα της δημιουργικής και της θείας πολεμικής του Φύσης, που είναι όμ-οια με αυτή του Σύμπαντος.

Τέλος δε, για να σκοπεύσουν σε ένα μεγαλύτερο, από τον άνθρωπο έπαθλο: την ολοκληρωτική κατάκτηση της Γαίας. Ένα σοβαρότατο κεφάλαιο που, επίσης, σύντομα θα ασχοληθούμε μαζί του και κανείς δεν το αγγίζει.

Οι πνευματικά, πλανημένοι λόγιοι, η ελίτ τάξη της διανόησης, οι επονομαζόμενοι σήμερα και «Νέο-ορθόδοξοι» (άψογα φορμαρισμένος νεολογισμός των τελευταίων 30- 35 χρόνων, μόνον για τον ελληνικό λαό, που συνδυάζει έντεχνα την συγκατοίκηση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας με αυτό του χριστιανο-ορθοδόξου δόγματος, «Greek Orthodox» στα βαρβαρικά), αυτοί, λοιπόν, οι επιφανείς «Νεοορθόδοξοι», οι μεταμοντέρνοι Ταλιμπάν της γνώσης είναι που προπαγανδίζουν, ότι μέσα από τα δαχτυλισμένα ιστορικά αναγνώσματα και τα θεία βιβλία, εκείνο το ένδοξο παρελθόν της πνευματικής ελληνικής αποκάλυψης, παρέδωσε συνειδητά την σκυτάλη στη νέα θρησκεία των «σκλάβων». Και δεν έχουν άδικο. Αυτό ακριβώς συνέβη με την μόνη μικρή διαφορά, ότι δεν παραδόθηκε καμιά σκυτάλη συνειδητά, αλλά βιαίως την ξεπούλησαν νύχτα και ποδοχειροδέσμια, έναντι πινακίου φακής. Οι δυο λαοί: Έλληνες και Ιουδαίοι για τρεις αιώνες αντάμωσαν και συνυπήρξαν. Άραγε τι πήραν από εμάς; Εισέβαλλαν στα μυστικά μας και έφτιαξαν τα δικά τους. Κράτησαν τα θεία πρωτότυπα και έδωσαν στην μπλέμπα τα κακέκτυπα. Σ΄ αυτό επάνω χτίστηκε το πλάσμα ζωής που ζούμε εμείς σήμερα.

Το αποκαλυπτήριο του ανδριάντα του νέου πνευματικού, δυτικού Υβρι-δίου συνετελέσθει με ιδιαίτερες τιμές και άφθονες αιματηρές ανθρωποθυσίες σε διάστημα 20 αιώνων. Εάν, τελικώς, επιθυμείς να στεριώσεις το ψευδές και το κάλπικο για να εξουσιάσεις, τότε πνίξε στο αίμα το ατόφιο και την αλήθεια, θάψε τα καλά με ένα άκαμπτο, απαράβατο δόγμα και σίγουρα θα καθιερώσεις σκότος και θρησκεία, δηλαδή κράτος και δη ελεγχόμενο.


Από το 146 π.Χ. και μετά της μάχη της Λευκόπετρας στην Κόρινθο (καθόλου τυχαία η τοποθεσία της), τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, περίπου, είμαστε εξόριστοι στην ίδια την πατρίδα μας. Τρεις χιλιάδες χρόνια είμαστε κρατούμενοι στην φυλακή μιας εξουσίας, που έχει βαλθεί να μας αποδεκατίζει πνευματικά και υλικά. «Του εν μέρει χριστιανοί εν μέρει ελληνίζοντες», που σοφά αναφέρει και ο Καβάφης δεν γίνεται.

Εκείνο το αστραφτερό και απροσμέτρητο, εκείνο το άλκιμο, το άπιαστο και μοναδικής ομορφιάς πνευματικό παρελθόν όσο και να προσπαθούν δεν βολεύεται σε κουρέλια πνευματικής φτώχιας και ταπεινότητας. Δεν μπερδεύεις τον αετό με το μυρμήγκι, το λιοντάρι με το ποντίκι. Κοντά τρεις χιλιάδες χρόνια, τώρα, ο Έλληνας ανέχεται κατακτητές, εισβολείς, βανδάλους, προδότες, ανόητους. Δυστυχώς πολλαπλασιάζονται και με σφοδρότητα συνεχίζουν. Για ποιόν λόγο; Ποια είναι η απόσταση που προσπαθούν επιτέλους να καλύψουν με τόση μανία και τι αναζητούν για να το αφανίσουν;

Μοιάζει με φάρσα και εικάζω, τελικά, πως εκείνη η ιερή απόσταση που με χωρίζει από τους έμψυχους Ανθρωπο-προγόνους μου, αυτήν την προ 900.000 χρόνων πρώτη οικογένεια μου, που είναι καυτή σαν το μάγμα οργισμένου ηφαιστείου, αυτήν προσπαθούν να καλύψουν και να την αφανίσουν ολοκληρωτικά, για να χαθώ και 'γω μαζί της. Κι έπειτα, ποιος θα κρατά τον κορμό, τα κλαδιά, τα φύλλα, τα άνθη όταν δεν θα υπάρχουν ρίζες. Θα αρπάξουν οι βέβηλοι και την Μάνα.

Στο τέλος τέλος, στην αγένεια της αμάθειας, στην Σελήνη του Χιονιού, η όποια Αλήθεια δεν έχει ουδεμία σημασία. Σημασία έχει όχι αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν, αλλά το τι πραγματικά πιστεύει ο καθένας.

Σύντομα ξανά μαζί. Έρρωσθε και ευδαιμονείτε!

Σημείωση: Υποσχέθηκα να αναφερθώ στο πως η συγκεκριμένη στήλη «Βραδινή Λέσχη» απόκτησε το όνομα της. Εξηγώ ευθύς αμέσως:

Όταν τελείωναν οι πνευματικές εργασίες και τα καθήκοντα τους στο Ομακοείο, ο Πυθαγόρας με τους αγαπημένους του εταίρους Πυθαγόρειους, συγκεντρωνόντουσαν με την δύση του Ήλιου σε ένα συγκεκριμένο σημείο της Σχολής και μέσω των διαλογισμών εργαζόντουσαν στους ήχους των πλανητών. Ήταν κάτι σαν μια βραδινή λέσχη υψηλών πνευματικών εργασιών, που ακολουθούσε διάλογος μεταξύ τους, επικεντρωμένος στην εμπειρία και την συγκομιδή των «ταξιδιών» τους.


Βραδινή Λέσχη: «Η Γέννα της Διπλής Θύρας»
Βραδινή Λέσχη: «Η ανοσία της αγέλης»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/