InTownPost

Ακολουθήστε μας :

01
Τετ, Δεκ
Tο διάβασαν 429 άτομα (429 Views)

Βραδινή Λέσχη: «Η Γέννα της Διπλής Θύρας», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

DITHYR111290-1EXON


Όρμησαν οι Θεοί του Λευκού Πηλού να κατασπαράξουν το βρέφος. Οι Κουρήτες το 'ριξαν αμέσως στο κέντρο του κύκλου να το προστατεύσουν, να μην χαθεί η Ψυχή, το Πνεύμα, κι άρχισαν να χορεύουν παράξενα οι τρεζοί, ασταμάτητα, να τραγουδούν, να φωνάζουν. Οι μισοί να βροντούν τα δόρατα στις χάλκινες ασπίδες να γίνεται σαματάς, και οι άλλοι μισοί με τις σπάθες τους ψηλά να παρασύρουν μακριά τους μακελάρηδες, να μείνει ο παις αλώβητος, η Ιδέα ακέραια, ζωντανή, ενεργή, η μνήμη αθάνατη, ο Αιθέρας κυρίαρχος. Διθύραμβος!


Πολιτισμός. Πολιτισμός επί της Γης. Νοημοσύνη, ολούθε γύρω μας. Η δε συνείδηση, καρπερό κι ολόφωτο λιβάδι. Πνευματικά εργαλεία παραγωγής πολιτισμού, λένε. Πάνω από το βαρύ ρόπτρο και ακριβώς δίπλα τού θορυβώδους κώδωνος τής αψιδωτής, στενής και κατάμαυρης πύλης η γραμμένη λέξις είναι: «Ανθρωπίλα».

Έντονος ο ήχος του και η κλήση ανταποκρίνεται. Θυρανοίξια και το νεόδμητο Ιερό εισέρχεται πάνλευκο στα μυστήρια των μυστηρίων. «Άνθρωπος» στην φιλοσοφική και στην οντολογική διάσταση της έννοιας ερμηνεύεται ως ο «Έλλην» και το επίτευγμα της πνευματικής εσωστρέφειας, που στην συνέχεια αποκαλύφθηκε ως υλιστική εξωστρέφεια ονομάστηκε «Ανθρωπότης», ως η ύψιστη ιδέα. Οικουμενικός Ελληνισμός είναι η Παιδεία που ίδρυσε τον κόσμο. Υπαρκτός Ελληνισμός είναι τα απομεινάρια των πραγματικών Ελλήνων, που επιβίωσαν από τις κατακτήσεις άγραφων, πια, αιώνων.


Έμψυχο Ον, Ουράνιο δημιούργημα με Πνεύμα, Ψυχή και Ύλη. Ένας παλλόμενος ένσαρκος, ολοζώντανος Ναός τοποθετείται στην τρομερή κόψη της μητρογραμμής με κατεύθυνση την υπέρτατη μύηση από την πρώτη στιγμή της άφιξης του. Ανάσα δυνατή. Γήινο, τραχύ οξυγόνο κι αμέσως ο πρώτος πόνος. Ημιλήθη. Ενθυμούμεθα ελάχιστα και όσα ενθυμούμαστε είναι ανέκφραστα, είναι ανείπωτα. Βλέπουμε πάμπολλα και όσα βλέπουμε είναι κι αυτά απερίγραπτα. Βρέφη αποκαλούμεθα και κινδυνεύουμε. Τραγανό το σώμα, το υλικό και το πνευματικό, σαν το πρωτόβγαλτο βλαστάρι ανθού γίνεται βορά, επιθυμία των θεών του Άσπρου Πηλού. Αξίζει να σωθούμε – όχι όλοι - γιατί, λένε, πως υπάρχει ακόμα ο σκοπός.

Στρώνεται ηχητικά ο σαματάς των χάλκινων μετάλλων, εν κύκλω, και οι κρότοι αψηφούν την σιωπή για να μην μας κλέψει ο Κ(χ)ρόνος. Έφτασε όρτσα ο πνευματοδεμένος.

Διθύραμβε, υποσχέσου στις ανθρωπολαλιές και στις ανθρωποεικόνες σύντομα την γέννα της θύμησης. Την γέννα της δεύτερης θύρας από τον πόδα του άρρενος για την ισχύ της ζωής. Την ισχύ της ζωής να ψηλαφίζουμε ως άνθρωποι, το θαύμα της πατρίδας μας, την γνώση των θεών μας να σώσουμε. Το Κάλλος των δυνάμεων για να διακοσμούμε άφοβα τα σύμπαντα. Την Σοφία του εαυτού μας, να μετουσιωθούμε σε Φύση. «Θεοί Εσμέν» και το βρέφος πρέπει να σωθεί.

Σιωπή στις πέρα γραμμές των οριζόντων και διαφαίνεται ολοκάθαρα η προετοιμασία των τεράτων που θα αμοληθούν για την ζωντανή τροφή τους στην ζωή, στον θάνατο και, πιστέψτε με, θάναι μέρα δικαιοσύνης και απίστευτα ηλιόλουστη.

Αφουγκραζόμαστε τον θόρυβο γύρω και απομονώνουμε τον ήχο που μας ανήκει. Χρυσή η λύρα και οι χορδές της φτιαγμένες από τα έντερα των ζώων, πάλλονται στα πρώτα, δεύτερα και στα τρίτα ανοίγματα. Κρούσεις χάλκινου μετάλλου εκκωφαντικές, γνώριμες, γλυκές, μιας σπάνιας αρμονίας γνώριμης, μα ξεχασμένης. Πήραμε Ουρανού φως και μέσα του έχει την βροντή για λόγο και την αστραπή για δράση. Το έλεος και η μετάνοια για όλους μας είναι ό,τι μας άφησαν να 'χουμε και στην αλύγιστη μέση μας δεμένη Γη, πολύ Γη και άφθονο χώμα. Αυτός είναι ο ήχος μας, η πρόσκληση. Μ΄ αυτόν εξυψώνεται το Ιερό στην επίκληση του ανθρώπου στο πέραν Αυτού. Και τον ξεπερνάει.

Αρθρώνεται ο λόγος στον Άνθρωπο, μετουσιώνεται μεμιάς κι ακόμα δεν πάτησε καλά το ποδάρι του στην αντάρα των Δαιμόνων. Η γαστέρα της Μάνας τον προφύλαξε και αναζητεί στο φευγιό του, να είναι πάντα ασφαλής, μάστορας και τεχνίτης, μα πάνω απ΄ όλα ελεύθερος μάστορας, ελεύθερος τεχνίτης. Γλώσσα και μιλιά τού δόθηκε ερωτική. Ω ναι, η προκατακλυσμιαία ερωμένη του ανθρώπου να μπορεί να ιερουργεί να συνομιλεί με το Ένδον Σύμπαν. Ηχογλώσσα προδότρα, που δεν κρατά τίποτα κρυφό.


Έχει το Ιερό του ο Άνθρωπος, - πάντα το είχε – έχει τον Ναό του – νεόδμητος είναι - και κάθε του ταξίδι χαράσσεται από τρανή ιέρεια και διδασκάλισσα. Μάλιστα! Καλώς ακούσατε. Γυναίκα είναι!  Κόρη είναι! Δεν τρέμει στην Αλήθεια του Κάλλους, γιατί το εύμορφον είναι δική της έμπνευση. Δεν κιοτεύει στην ψευδαίσθηση της Αλήθειας, γιατί προστατεύει την αλήθεια της. Μόνο μια θηλυκή Αρχή θα καταφέρει να δομήσει τον τρανό και τον αγέρωχο. Το έχουμε οι σαματατζήδες, οι συν-δημιουργοί, εμείς οι αμετανόητοι απαθείς, οι ταξιδιώτες. Το ΄χουμε γραμμένο οι παντογνώστες βαθιά στο κύτταρο μας και το ξέρουμε: Ελευθερία!

Εκεί είναι η αλήθεια μας. Μόνο μια όμοια δύναμη ζητά να ενωθεί με το Ιερό μας, με τα Άγια των Αγίων μας, κι αυτή η δύναμη είναι το άλλο Μέγα Ιερό, η Φύση.

Άδεια από σύμβολα, φτωχή από παραβολές, άπορη από δόγματα. Την κοιτάζεις μια φορά και δεύτερη δεν θέλεις για να καταλάβεις και να συνειδητοποιήσεις, ότι το μεγαλείο της φανερώνεται στην απλότητα. Ο Φάνης Έρως γεφύρωσε άδολα το Χάος με την Γαία και όρισε κυβερνήτη τον έμψυχο, πνευματικό Άνθρωπο-Έλληνα να στέκει ορθός και άφοβος στην κουπαστή της ακτίνας της Ελευθερίας. Είμαστε η πεμπτουσία της Κοσμικής κρυστάλλινης σκέψης. Χώμα, Νερό, Αέρας, Φωτιά, Αιθέρας. Ναι, ναι, Αιθέρας, Εμείς, Αιθέρας, Πνεύμα με Φύση, Ψυχή με Φύση, Ύλη από Φύση. Από μόνο του φωνάζει, είναι ο Αιθήρ του Αιθέρος. Ερως!

Μαθητής μάστορας, μαθητής πολεμιστής και μαθητής τεχνίτης, με θόρυβο χάλκινο ήρθαμε και θόρυβο θα προκαλούμε, αενάως. Οικοδομούμε αενάως. Ανατριχιαστικό! Και πάλι, κάθε φορά με θόρυβο χάλκινο θα αποχωρούμε. Ένδοξο! Θυμόμαστε, πού κρύβονται τα δεσίματα της πλανεύτρας Σελήνης με το δανεικό φως, κι απαλλάσσουμε την ύπαρξη μας, την ανθρωπότητα από την ληστεία και την λαφυραγωγία. Την απαλλάξαμε;

Άραγε, στους πολέμους μας πόσους νεκρούς καταχωνιάσαμε στην κρύπτη των όρκων μας; Προσωπικά, πάντως, μέτρησα τα μαύρα μου και δεν λυπήθηκα για δαύτα. Ακροβάτης, σχοινοβάτης είμαι και τραμπαλίζομαι, άλλοτε κωμικά, άλλοτε τραγικά και άλλοτε ηρωικά.

Δεν είναι μόνον τα λευκά που μας κάνουν φως, αλλά είναι και τα μαύρα τα δικά μας, κι ο βούρκος δικός μας είναι κι αυτός. Και δεν πρέπει να ντρεπόμαστε. Ο καθαγιασμένος νεαρός που οδηγεί τον ταύρο με μια ωδή στα χείλη είναι ο ξακουστός πολεμιστής, που γεννήθηκε δις από τα νερά της Ισχύος, της Σοφίας και του Κάλλους. Και η αιδώς του τεχνίτη- πολεμιστή δεν είναι του φαίνεσθαι. Είναι εσωτερική, μοναχική και ο ήχος της είναι σφυροκρουσίες συνεχόμενες πάνω στο άκαμπτο αμόνι του δικού του αθέατου. Έχασε μια μάχη; Η πιο κάτω θα φέρει και την προηγούμενη και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μια μεγάλη νίκη ή δυο συνεχόμενες ήττες. Πού πολεμάμε ξανά αύριο, αδελφοί μου; Πού θα προκαλέσουμε ξανά θόρυβο, φασαρία;

Φως μπορεί να μην γίνουν, ποτέ, τα μαύρα τού μάστορα και καμιά θλίψη και μηδέ φόβος τον πολιορκεί, αλλά εκείνο το άφθαστο, ενδιάμεσο λεπτό νήμα είναι που τον σώζει. Αισθάνεται γερά την έλξη της Γης, βαστάει γερά το μέτρο ο σαλοπάτης, κι εάν; Κι εάν τύχει και κουτρουβαλιαστεί στο έρεβος, πέφτει με πάταγο και το Ιερό μαζί του.

Θεέ και Δαίμονα μεταμορφωμένε, πάλι σώζεσαι μέσα σε φως, δεν χαίρεσαι;


Ξεκαρδιζόμαστε στο πρόσωπο του τρόμου, το ξέρουμε, το νοιώθουμε. Βγάζουμε γλώσσα δυο πήχες στα τέρατα που τρώνε τα σωθικά και τα άσωτα μας. Η Απάθεια του χασίματος είναι που μάς κάνει ένδοξους, κι ο θάνατος τού μυαλού κορυφώνει τον αγώνα μας.

Κάνω λάθος;

Γνώστες και Αντιπαθείς καταλήγουμε δίχως συμμάχους, ολομόναχοι και σέρνουμε το κουρέλι μας καταφαγωμένο με μύριες δαγκωνιές τεράτων απεχθών έσωθεν και λυσσασμένων έξωθεν να στάζουν οι πληγές αίμα και χολή, που δεν καταφέραμε να μονιάσουμε σώμα με ψυχή και Πνεύμα. Ακόμα!

Κι εκείνο το τραύμα το αρχέγονο του πείσματος, που μας μετασχηματίζει τόσους αιώνες από άκαμπτους αδάμαντες σε εύθραυστους άνθρακες, αιμορραγεί και στάζει ξανά και ξανά χρυσή επιστροφή. Αυτή κι αν είναι θεία τρέλα!

Γεμίζουμε όρκους την ψυχή και βαραίνουμε. Θυσιάζουμε την ελευθερία μας για να είμαστε ασφαλείς. Νωθρότητα κατέλαβε τον αιθέρα και το διττόν της Απάθειας κραυγάζοντας κρεμάει τον Νου στο περιστύλιο των ονείρων μας. Γρίφος και εφιάλτης μαζί. Σιωπή μας διδάσκουν και στριμωχτήκαμε ήσυχοι σε μια γωνιά να μετράμε με βάλσαμο για συντροφιά τούς κόμπους της ήττας, χαμογελώντας σαν να κρατάμε στωικά μια κάμπια με εγκεφαλοπάθεια.

Αλυσίδες και σκλαβιά μας τραβούν στα παζάρια των ήσυχων και των παθητικών δογμάτων. Θρησκευτικά υποκλίνεται ο δούλος θεός, παρασύρεται γονατίζει, παραληρεί στην άβυσσο του πνευματικού ολοκαυτώματος για δήθεν σωτήρες. Άρχισε το ξεπούλημα και η συνείδηση μύρισε σάπια φύλλα ενοχών και νοτερό χώμα φοβίας και ακόμα λάσπη συγγνώμης. Ελάχιστοι κερδίζουν το πέρασμα αλώβητοι. Ο Διθύραμβος δεν πήγε στράφι. Το κτήνος συνεχίζει να εμπορεύεται αυτό που πόθησε ο άνθρωπος και δεν έγινε ό,τι πόθησε.

Καταργήθηκε η Ηλιακή λογική και εγκαταστάθηκε το κρόνιο βασίλειο των συμβόλων. Οι θεοί του Άσπρου Πηλού φαίνεται πως ξελογιάζουν το βρέφος και εμείς εγκαταλείψαμε την ουσία του παρόντος, βυθισμένοι στην έξαρση της ελπίδας. Αυτός που ελπίζει δεν σκέφτεται. Βλέπουμε τις σκιές και νομίζουμε πως είναι η πραγματικότητα. Πού ήσουν κεραυνέ την ώρα της γέννας, όταν αντίκριζες το φως της πλάνης;

Η φιλαυτία ήταν η μαμή, ο εγωισμός ήταν ο μαιευτήρ την στιγμή της γέννας και μας παρέδωσαν ευθύς στον φόβο, στον Κ(χ)ρόνο. Δεν πρόλαβαν μωρέ, οι Κουρήτες να βαρέσουν σπάθες, ασπίδες και μέταλλα να φοβηθούν τα ασπροβαμμένα πρόσωπα και χάνουμε την δοξαστική γέννα;

Πιάσε πλεγμένο άσσακο από αχάτη να βαστά την κόμη στις θερμές πνοές του ανέμου, νάναι τα όμματα ορθάνοιχτα, απρόσβλητα, καθαρά στην στιγμιαία κλεψιά. Διαλέξαμε μεν το σωστό παιχνίδι, μα δεν έχουμε το νου μας. Το Ιερό μας διογκώνεται γίνεται θόλος, μεγαλόπρεπο ιερό σπήλαιο στο στέρνο της διδασκάλισσας Φύσης. Προσέχουμε στο βάθος κι από τα μισάνοιχτα, ημίτυφλα μάτια διακρίνουμε στο υπνωτικό σκότος ένα τρίτο δώμα, που μας ακολουθεί αιώνες τώρα, γιατί το ιερό σπηλαίο, την γαστέρα, το φέρνουμε μαζί, είτε ως ελεύθεροι, είτε ως σκλάβοι. Είναι ο χώρος της αλήθειας μας, Το σκληρό μνήμα του ψεύδους. Η παντοτινή κατοικία της φαντασίωσης, κι εμείς, είμαστε βαλμένοι στην μέση, νεκροί, τυλιγμένοι στο σιωπηλό, χρυσό σεντόνι του ασυνείδητου. Εδώ και μόνο εδώ ταιριάζει η σιγή, η απάθεια, μόνο όταν το αίμα παύει να σκορπά ζωή στην φλέβα.

Είμαστε ο Επιμενίδης. Είμαστε οι μάστορες, είμαστε οι τεχνίτες του Θείου και του παράδοξου.

Ας είναι καλά. Κάποιες σκιές και τέρατα έχουν έναν σεβασμό και δεν κομμάτιασαν, δεν σκόρπισαν το δέμα μας στον λαβύρινθο του αβέβαιου. Τουλάχιστον ακόμα. Κρατούν την πύλη με χέρια και δόντια και το βαρύ ρόπτρο, δίπλα από τον θορυβώδη κώδωνα της αψιδωτής πύλης η λέξη:«Ανθρωπίλα», είναι ακόμα ολοκάθαρα γραμμένη.

Βροντά κτυπά, επιμένει, θορυβεί ακατάσχετα.

Έλληνα! Μην στέκεις εκεί αντιπαθής, δημιούργησε σαματά να κινηθούν οι υπερίνες των άστρων, να βουτήξεις στην εντροπία, να ορθώσεις ζωή από το χάος, να σαλέψουν, ξανά, δυναμικά τα σύμπαντα. Θα ανοίξουν την θύρα. Πάντα ανοίγουν. Συ είσαι ο αθάνατος Δαίμων. 

Ποτέ δεν υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες.

Μόνο χαμένες ψυχές είναι γεμάτος ο τόπος.


Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου είναι ζωγραφικά έργα του Ολλανδού ζωγράφου με την αγγλική ιθαγένεια, σερ Λόρενς Άλμα Τάντεμα (Lawrence Alma Tadema - 8 Ιανουαρίου 1836 – 25 Ιουνίου 1912).

Βραδινή Λέσχη: «Ένα Ακόμα Στοίχημα», του Γιώργου N...
Βραδινή Λέσχη: «Η Σελήνη του Χιονιού»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/