InTownPost

Ακολουθήστε μας :

01
Τετ, Δεκ
Tο διάβασαν 387 άτομα (387 Views)

Βραδινή Λέσχη: «Η ανοσία της αγέλης»

ROD1112-01019


Ετοιμάζεται πυρετωδώς ο Έκτωρ να υπερασπιστεί την πατρίδα του και αρματώνεται για να αντιμετωπίσει τους εισβολείς, αδελφούς Έλληνες, που θέλουν να κατακτήσουν την απόρθητη πόλη. Την στιγμή της προετοιμασίας και ενώ οι Αχαιοί βρίσκονται έξω από τα τείχη, ο Έκτωρ ανταμώνει τον παιδικό του φίλο, τον θαρραλέο πολεμιστή και σύμβουλο περί των πνευματικών, τον Πολυδάμαντα, που συν τοις άλλοις είναι και σπουδαίος οιωνοσκόπος.

Συμβουλεύει αμέσως και συνετά τον Έκτορα, να μην επιτεθεί γιατί διάβασε τα σημάδια, είναι δυσοίωνα και ερμηνεύονται ολέθρια για την Πόλη. Ο πρίγκιπας όμως, κατακρίνει τις μαντείες του Πολυδάμαντα γιατί μπροστά του φέγγει και αστράφτει μόνο η ασφάλεια της Τροίας και η υπεράσπιση της, την στιγμή που η Πόλις απειλείται από άφρονες ανθρώπους, που οι θεοί τους πήραν τα μυαλά.

Καμιά δειλία και απάθεια δεν χωρεί στο καθήκον, καμιά άλλη σκέψη και ουδείς οιωνός δεν είναι σε θέση να μεταπείσουν τον Έκτορα να αλλάξει γνώμη, να ολιγωρήσει την στιγμή του κινδύνου, δίνοντας άδολα και έμψυχα στον φίλο και συμπολεμιστή του την απάντηση:

«Είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περ πάτρης»


Ο Πολυδάμας έπραξε το καθήκον του και ενημέρωσε. Η απάντηση στο γιατί ο Έκτωρ δεν έδωσε σημασία στα λόγια του φίλου του και μάντη και στους οιωνούς του, που πιθανώς υπεδείκνυαν μετριοπαθείς λύσεις στο υπαρκτό πρόβλημα εκτός των τειχών της Πόλης του, αποδίδεται άμεσα στο αδιαπέραστο αίσθημα της ελευθερίας, του μη φόβου και της μη δουλοπρέπειας και όχι στον εγωισμό, την αλαζονεία ή την υπεροψία του Τρωός ηγέτη. Είναι απλό το θέμα και τοποθετήστε την ιδιοσυγκρασία, την υπόσταση και το σκεπτικό του Έκτορος στο κοντινό, ιστορικό χθες και στο σήμερα, κατανοώντας, ξεκάθαρα, το διαχρονικό μήνυμα του μέγιστου Ομήρου προς τους έμψυχους Έλληνες. Ουδείς γνωρίζει το αποτέλεσμα, το τι θα γινόταν, εάν δηλαδή ο θαρραλέος πρίγκιπας έδινε την δέουσα σημασία και προσοχή, εάν άκουγε με σωφροσύνη τις συμβολές του φίλου του και οιωνοσκόπου, κρυβόμενος όπισθεν των ισχυρών τειχών της πόλης, αποφεύγοντας με διάφορες διερευνητικές συζητήσεις, συνθηκολογήσεις, πιθανώς παραχωρήσεις εδαφών, ίσως και την αναίμακτη παράδοση της Τροίας στους διψασμένους για νίκη Αχαιούς.

Κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθούσε και ποια θα ήταν η τύχη των Τρώων και ποια των Ελλήνων, εάν ο Έκτωρ αποφάσιζε να επιλέξει την φοβική οδό των συμβιβασμών. Γνώριζε άριστα για τον πολυάριθμο στρατό των αντιπάλων του. Ήξερε πολύ καλά πως ανάμεσα στους αποφασιστικούς πολέμαρχους υπήρχαν ξακουστοί πολεμιστές, αλλά και η φονική, πολεμική μηχανή, ο ατρόμητος, ημίθεος και αθάνατος Αχιλλέας, που έφτασε έως το Ίλιον για να πολεμήσει, κόβοντας το νήμα της ζωής σε πολλούς ανδρειωμένους, να δοξαστεί ως ήρωας και να γραφτεί ες αεί το όνομα του στην ιστορία.

Η τόλμη και η αγάπη του Έκτορος, ο σεβασμός στα ιερά και τα όσια, το χρέος του ανδρός στην πατρίδα του και στους ανθρώπους του, αλλά και το ανυπέρβλητο ήθος τού ηγέτη υπέδειξαν κρυστάλλινα τον ορθό δρόμο στον πολεμιστή υπερασπιστή, υπενθυμίζοντας του πως κάθε οιωνός είναι μεν σοβαρός, αλλά στην κρίσιμη στιγμή, εκεί που τα πάντα δοκιμάζονται μεταξύ σφύρας και άκμονος, το ιδανικό της ελευθερίας είναι υψηλότερο, ουράνιο ακατάρριπτο και κινδυνεύει τα μάλα. Αποφάσισε, λοιπόν, να μην μείνει ήσυχος και ασφαλής περιτοιχισμένος, αλλά ελεύθερος, έστω και εάν πέσει στο πεδίο της μάχης. Οπότε, είτε είναι θετικοί, είτε είναι αρνητικοί οι οιωνοί, στα σπλάχνα του αληθινού, έμψυχου ανθρώπου με ήθος είναι πάντα κατάλληλοι για να πολεμήσεις υπερασπιζόμενος την πατρίδα σου. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην σφαίρα της εικασίας.

Οι Τρώες, τελικώς, αποδείχτηκαν σκληροί υπερασπιστές, ενωμένοι, αποφασιστικοί και εάν δεν βοηθούσαν οι Θεοί, για τους δικούς τους λόγους, τους εισβολείς της ελληνικής δύσης, έπειτα από δέκα χρόνια πολιορκίας και κακουχιών, άπαντες οι βασιλιάδες και οι πολέμαρχοι των Αχαϊκών πόλεων, μηδενός εξαιρουμένου, θα είχαν εναποθέσει τα οστά τους στην αφιλόξενη, αμμουδερή παραλία του Ιλίου.


Πάμε τώρα με ηρεμία, ανοιχτό το βλέμμα και πάνω από όλα καθαρή την συνείδηση για να ομολογήσουμε την αλήθεια: Έχουμε καμιά σχέση, εμείς οι σημερινοί Έλληνες του 21ου αιώνα με εκείνες τις τρισμέγιστες οντότητες, που τυγχάνουν να είναι οι μακρινοί παππούδες μας; Θα σκύψουμε το κεφάλι μας από δέος συνάμα και από ντροπή και όσοι συμπορεύονται ειρηνικά και δίκαια με τους εαυτούς τους θα συμφωνήσουν, πως, ούτε με το νύχι του μικρού δάκτυλου τους δεν μπορούμε να συγκριθούμε μαζί τους, για να μην γράψω στο κείμενο τον χειρότερο συγκριτικό χαρακτηρισμό. Βιολογικά ναι, είμαστε εκείνοι οι Έλληνες και επιστημονικώς και ιατρικώς έχει περίτρανα αποδειχθεί, ότι η γραμμή του αίματος των σημερινών Ελλήνων παραμένει σταθερά η ίδια με εκείνη των προγόνων μας, παρότι κάποια σκοτεινά κέντρα δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν την συγκεκριμένη συνέχεια και ακόμα εργάζονται άοκνα να διαψεύσουν με νύχια και δόντια την κληρονομική ακολουθία του αίματος μας με εκείνους τους υπέροχους. Εσωτερικά, συνειδησιακά, όμως, είμαστε οι ίδιοι με εκείνους;

Επίσης, θέλω να σας ενημερώσω, πως τούτο το άρθρο της «Βραδινής Λέσχης» θα είναι πικρό και στενάχωρο για όσους βιώνουν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας εντός ενός μεθυστικού χώρου με βαριά, υπνωτιστικά αρώματα παρελθοντολαγνείας και προγονολατρείας, ότι είμαστε η συνειδησιακή συνέχεια εκείνων των άπιαστων μορφών της παγκόσμιας ιστορίας, που όρθωσαν την σημερινή ανθρωπότητα στα δυο της πόδια, εκπληρώνοντας συμπαντικούς όρκους και μεταφυσικές υποσχέσεις, που οι επόμενες γενιές, δηλαδή εμείς, ουδέποτε τηρήσαμε. Επαναλαμβάνω για το καταλάβουμε καλύτερα: «εκπληρώνοντας συμπαντικούς όρκους και μεταφυσικές υποσχέσεις, που οι επόμενες γενιές, δηλαδή εμείς, ουδέποτε τηρήσαμε»!

Ως κατ΄ εξακολούθηση επίορκοι, ειδικά, τα τελευταία 200 χρόνια, με κέντρο βάρους στην συνείδηση μας κάποιες άλλες ουράνιες και σπουδαίες μορφές, που έθεσαν εαυτόν πάλι στον βωμό της ελευθερίας και αυτές να τις ξεπουλάμε στα αγοραία παζάρια. Θα σας στεναχωρήσω τα μέγιστα όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί η κομβική στιγμή της κρίσης προς την ανθρωπότητα ήγγικεν και οι ευθύνες μας, ειδικά για εμάς τους Έλληνες, είναι πλέον αζύγιστες από την πολυετή ανοησία μας.

Να ξεκαθαρίσω κάτι σημαντικό εξ' αρχής, που στηρίζεται άλλωστε και το νόημα ύπαρξης της «Βραδινής Λέσχης», που διαβάζετε: Όπου φιγουράρουν οι λέξεις «Ανθρωπότητα» και «Πολιτισμός» ερμηνεύεται διεθνώς ως «Ελληνισμός», άσχετα εάν η πρωτογενής έννοια του πολιτισμού στην συνέχεια αλώθηκε, εκμαυλίστηκε, χειραγωγήθηκε και σύρθηκε χυδαία στις αλέες της τυραννίας από το πλήθος των βάρβαρων δυτικών και των ανατολικών φυλών εις βάρος της Ανθρωπότητας, που σήμερα χαρακτηρίζονται ως πολιτισμένα, ισχυρά κράτη. Ο αναγνώστης της «Βραδινής Λέσχης», που έχει ασχοληθεί αδέσμευτα και αντικειμενικά με την ανάγνωση της αληθινής, παγκόσμιας ιστορίας και της γένεσης των πολιτισμών στον πλανήτη θα κατανοήσει πολύ καλά τι εννοώ και τι γράφω.


Το έναυσμα της δημιουργίας αυτής της γωνιάς σκέψεων με την ονομασία «Βραδινή Λέσχη» (στο επόμενο άρθρο θα εξηγήσουμε την προέλευση της ονομασίας) και την σύνταξη του πρώτου κειμένου της με τον τίτλο: «Η Ανοσία της Αγέλης» δημιουργήθηκε από έναν ζωγραφικό πίνακα, που βλέποντας τον τάραξε τα σωθικά μου και κυριολεκτικώς συγκλονίστηκα. Μούδιασε ο εγκέφαλος μου και ένα βαθύ σκότος απλώθηκε σαν να τερμάτισε το όποιο ανθρώπινο φως ζωής μέσα μου. Ο πίνακας, που τον παραθέτω στην φωτογραφία ακριβώς παρακάτω και έγινε η δας για να με οδηγήσει στην αποτύπωση των σκέψεων μου φέρει τον τίτλο: «A Slave for Sale» (σκλάβα προς πώληση) και απεικονίζει μια ολόγυμνη, 18χρονη Ελληνίδα κοπέλα, η οποία αιχμαλωτίστηκε, σκλαβώθηκε επί τουρκοκρατίας και τέθηκε προς πώληση σε παζάρι της Ανατολής.

Από τον λαιμό της είναι κρεμασμένη η ξύλινη πινακίδα που διαφημίζει το «εμπόρευμα»: «Ρόδον ετών ΙΗ πωλείται Μνας Ω» (Ρόδον ετών 18 πωλείται για 800 νομίσματα) και είναι η φωτογραφία στο εξώφυλλο του άρθρου.

Ο πίνακας με την γυμνή, έφηβη σκλάβα προς πώληση είναι του Ισπανού ζωγράφου Χοσέ Χιμένεζ Αράντα (José Jiménez Aranda), φιλοτεχνημένος το 1897 και κοσμεί κάποιον τοίχο στο Εθνικό Μουσείο του Πράντο στην Μαδρίτη. Το έργο το ανακάλυψα πριν μερικές ημέρες δημοσιευμένο σε άρθρο στον διαδικτυακό σύνδεσμο: «Αέναη Επανάσταση» με την καλλιτεχνική ανάλυση της Σοφίας Ντρέκου, η οποία είναι και η διαχειρίστρια του εν λόγω συνδέσμου. Η συγκεκριμένη εικόνα της έφηβης Ελληνίδας κοπέλας άνοιξε την θύρα της «Βραδινής Λέσχης».

Δείτε, παρακαλώ προσεκτικά και όχι βιαστικά τον εξαιρετικό πίνακα του Χοσέ Χιμένεζ Αράντα και συνεχίζουμε.

«Slave for Sale» (Σκλάβα προς Πώληση): Χοσέ Χιμένεζ Αράντα (José Jiménez Aranda), 1897 – Μουσείο Πράντο


Η 18χρονη κοπέλα στον πίνακα θα μπορούσε να είναι η αδελφή μας, η θυγατέρα μας, η εγγονή μας, η αγαπημένη εξαδέλφη ή ανιψιά μας, μια καλή μας φίλη, η γειτονοπούλα απέναντι από το σπίτι μας, ο νεανικός μας έρωτας, η συμμαθήτρια μας στην τάξη, η συμφοιτήτρια μας στο πανεπιστήμιο, η συνάδελφός στην εργασία μας, το διπλανό κορίτσι στο λεωφορείο που αγναντεύει από το παράθυρο την διαδρομή. Αυτή η 18χρονη κοπέλα θα μπορούσε να είναι η υπάλληλος που μας εξυπηρετεί ευγενικά στο κατάστημα που ψωνίζουμε ή η κόρη της κυρίας Ελένης, που για το χαρτζιλίκι της προσέχει τα τέκνα μας στο σπίτι όταν βγαίνουμε το βράδυ. Αυτή η 18χρονη Ελληνίδα κοπέλα στον πίνακα του Ισπανού ζωγράφου Αράντα, το «Ρόδον», όπως αναγράφει και η ρεκλάμα στην πινακίδα στο γυμνό, έκθετο σώμα της, που πωλείται ως σκλάβα για 800 νομίσματα στο παζάρι των βάρβαρων Μογγόλων, είναι ίδια και απαράλλαχτη, δεν διαφέρει πουθενά με το σημερινό 18χρονο «Ρόδον», που εμείς στείλαμε ως σκλάβα στα παζάρια των εθνών, γιατί και εμείς είμαστε οι σκλάβοι, ξανά, εδώ και 200 χρόνια.

Συνεννοηθήκαμε από την αρχή του άρθρου να είμαστε αληθινοί και δίκαιοι, όπως και σε κάθε συνάντηση μας εδώ στην «Βραδινή Λέσχη», ώστε να αναδείξουμε τις σωστές άκρες του νήματος δίχως να χαϊδέψουμε τους οφθαλμούς μας, αλλιώς εάν δεν αντέχετε αλλάξτε σελίδα. Ακόμα διαθέτουμε αυτή την ανθρώπινη επιλογή. Σε ελάχιστο χρόνο δεν θα έχουμε όμως καμιά επιλογή και ο καταναγκασμός, η ανελευθερία θα είναι ο νέος τρόπος της όποιας κοινωνίας μας με όλη την νομιμότητα που θα εγκατασταθεί στην λεγόμενη κανονικότητα των ζωών μας, γιατί εμείς το επιτρέψαμε.


Τούτη την χρονιά που διανύουμε, η Ελλάδα μας γιορτάζει τα 200 χρόνια της ελευθερίας τού Έθνους μας από τους Τούρκους και δεν θα αναφερθώ για τις φιέστες που ετοιμάζουν και έχουν ήδη αρχίσει να δίνουν το παρών. Υπάρχει άρθρο (εδώ) για την απρέπεια και την ύβριν της επετείου από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και μιας επιτροπής με τον διακριτικό τίτλο: «Επιτροπή 2021», που ανέλαβε εξ'ολοκλήρου τις πανελλήνιες δραστηριότητες των εορταστικών εκδηλώσεων εν μέσω κωροναϊού.

Μια επιτροπή «διανοουμένων» και «επιφανών» νοών της εγχώριας και της αλλοδαπής ακαδημαϊκής φαρέτρας, που πολλάκις έχουν εκδηλώσει τα ανθελληνικά τους πιστεύω με συγγράμματα και απόψεις ικανές να τρέμουν τα οστά των προγόνων μας.

Να είμαστε πιο ακριβείς, όμως, στα γραφόμενα μας. Όλα αυτά τα χρόνια, την ημέρα της 25ης Μαρτίου γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης του 1821, ενός ξεσηκωμού που σκόπευε να απελευθερώσει τους Έλληνες από την επί τετρακοσίων ετών σκλαβιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Την έναρξη του αγώνα, την έκρηξη, την εσωτερική δύναμη, το θάρρος, την τόλμη και το σθένος της απόφασης, επιτέλους, να ελευθερωθούμε γιορτάζουμε και όχι την ολοκλήρωση της απελευθέρωσης, γιατί απλά ουδέποτε απελευθερωθήκαμε.

Ουδέποτε νοιώσαμε ως Έλληνες το αληθινό φτερούγισμα της ελευθερίας στα φυλλοκάρδια και την σκέψη μας, μηδέ ως Έθνος πρώτα, μηδέ ως Κράτος στην συνέχεια. Ουδέποτε αφουγκραστήκαμε τον παλμό της πραγματικής ελευθερίας για το πως είναι να κυβερνάς ως πολίτης την δική σου πατρίδα δίχως πατρόνους, δυνάστες και εξουσιαστές τυράννους, που μέλημα τους είναι να μας ξεζουμίσουν και να μας πετάξουν σαν στημένη λεμονόκουπα στην άκρη της χωματερής. Να αισθανθούμε ως πολίτες μιας ελεύθερης πατρίδας ιδιαίτερης και ξεχωριστής, πάνφωτης και πλούσιας από ιστορία και πνεύμα, που δεν έχει κανένα συγκριτικό, πρωτογενές στοιχείο με τις υπόλοιπες χώρες του γήινου κόσμου, αφού πάνω σε αυτόν τον ευλογημένο πλανήτη, από αυτά τα χώματα, τα νερά, τις φωτιές και τους ανέμους ξεκίνησαν όλα. Και αυτό το ξέρουν «εκείνοι» πάρα πολύ καλά, θέλω να πιστεύω και εμείς.

Με την μισή Ελλάδα, ας πούμε ελεύθερη, με όλους τους ήρωες τής μεγαλειώδους Ελληνικής Επανάστασης στο τέλος του αγώνα ακυρωμένους από τους διορισμένους, ξενόφερτους διαχειριστές. Εκείνες τις άπιαστες, αγέρωχες μορφές του αιματηρού αγώνα δολοφονημένες, φυλακισμένες, παραμελημένες, διαλυμένες, αγνοημένες και πάμφτωχες, σατανικά συκοφαντημένες. Μην ξεχνάμε κι εκείνους που μετέπειτα εγκλωβίστηκαν θανάσιμα από τις σειρήνες του χρήματος και της εξουσίας, αλλά και τον πρώτο κυβερνήτη του ελεύθερου, Ελληνικού Έθνους και του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους - και όχι του Κράτους Έθνους, που βαυκαλίζονται σήμερα οι διάφοροι, γνωστοί έμμισθοι «διανοητές» της ελιτ, των άθλιων κέντρων επιρροής συνειδήσεων -, τον, πραγματικά, Έλληνα, τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον δολοφονημένο εν ψυχρώ από τους Άγγλους με χέρι ελληνικό, πέσαμε ξανά σαν ερίφια προς σφαγή, στην σκλαβιά όχι των Μογγόλων, αλλά αυτή την φορά των Ευρωπαίων «συμμάχων».

Μια σκλαβιά διακοσίων χρόνων σκληρότερη και ανελέητη, γεμάτη ξανά δολοφονίες, ξανά παιδομαζώματα, ξανά δουλεία, ξανά αλλοίωση και παραχάραξη της ιστορίας μας, ξανά εμφύλιους σπαραγμούς, ξανά προδοσίες, ξανά κοτσαμπασισμός, ξανά ραγιαδισμός, ξανά ληστείες του ιστορικού και του φυσικού μας πλούτου, ξανά πολέμους, ξανά πτωχεύσεις, ξανά πείνες, ξανά διασυρμός και παράνοια. Τρομερά και αποτρόπαια κατ΄ εξακολούθηση γεγονότα δυο αιώνων από τους χαρακτηρισμένους δυτικούς, «πολιτισμένους» λαούς και «συμμάχους» μας, που κρατούν γερά και ακλόνητα έως τις ημέρες μας τα νοσηρά μπαϊράκια τους και τα παιχνίδια εξουσίας τους να γίνονται ολοένα και πιο εξώκοσμα, ολοένα πιο απάνθρωπα, βάζοντας ξανά μέσα στο ταμπλό της αντιπαράθεσης τους επιστήθιους, ομογενείς φίλους τους και εχθρούς μας, τους γείτονες Τούρκους.

Όπως σοφά έλεγε ένας σπουδαίος Έλληνας οικονομικός αναλυτής σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, πριν πέντε χρόνια περίπου -συγχωρέστε με αλλά δεν ενθυμούμαι το όνομα του άνθρωπου -, ότι στην χάρτα των μεγάλων αλλαγών από τους δυτικούς επικυρίαρχους, ο ρόλος του Τουρκομογγόλου και της Τουρκίας στη σκακιέρα της επικράτησης στην Ανατολική Μεσόγειο, θα είναι πάντα ο ρόλος του «χρήσιμου ηλίθιου». Υπέροχο και πέρα ως πέρα ακριβές.

Την ξέσκισαν την Ελλάδα οι χαρακτηρισμένοι ως «σύμμαχοι» μας: Άγγλοι, Γερμανοί, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Ισπανοί, την βίασαν, την λεηλάτησαν, σοδόμησαν αισχρά και ανελέητα επάνω της, στήνοντας τα δικά τους οικονομικά και γεωπολιτικά παζάρια για να ξεπουλήσουν ακόμα μια φορά το «Ρόδον» της Γης, ετών 18. Συνεχίζουν να ξεσκίζουν την Ελλάδα με μένος και πρωτοφανή λύσσα σαν να είμαστε οι χειρότεροι εχθροί τους, πανάθεμα τους. Ακόμα και τα τσιράκια τους, οι καραμπινάτοι, βάρβαροι, Βαλκάνιοι σλαβόφωνοι, αυτοί οι ουτιδανοί δούλοι, τα απομεινάρια των μιαρών αυτοκρατοριών όρμησαν πάνω μας και δεν άφησαν πέτρα στην πέτρα.


Από το τέλος του δεύτερου μεγάλου πολέμου δε, ξεσάλωσαν τα χθόνια τέρατα και με την γνωστή και αλάνθαστη τακτική των καλά πληρωμένων κυβερνήσεων, των κατευθυνόμενων από τα ξένα κέντρα με επιλεγμένους, ελληνόφωνους πολιτικούς, φτάσαμε στο 2021 για να είμαστε οι χειρότεροι πολίτες όλου του κόσμου και η τρίτη χώρα από το τέλος της παγκόσμιας κατάταξης στην απώλεια ελευθεριών εν μέσω υγειονομικού εγκλεισμού. Μια Ελλάδα δίχως ταυτότητα, δίχως εθνική κυριαρχία, δίχως ήθος και αξίες, βουτηγμένη στα απύθμενα έλη των πολιτικών και των οικονομικών σκανδάλων, άποροι και ανιστόρητοι, τίποτα πια δεν απέμεινε δικό μας, γιατί τίποτα δεν μας ανήκει. Τα πήραν όλα μέχρι κεραίας.

Εδώ κάνουμε μια μικρή παύση στην αφήγηση των σκέψεων μας, διορθώνοντας το λάθος. Δεν πήραν απολύτως τίποτα και θέλω να είμαι απόλυτα δίκαιος. Κανείς δεν ανεβαίνει στο σβέρκο σου εάν δεν σκύψεις. Εμείς τα δώσαμε όλα. Εμείς οι Έλληνες πολίτες επιτρέψαμε τις λεηλασίες, τις κλεψιές, τα σκάνδαλα, τις οικονομικές καταστροφές, το ξεπούλημα της πατρίδας μας, της Ελλάδας μας, τον διασυρμό του «Ρόδου», ετών 18 στα σκλαβοπάζαρα για 800 νομίσματα. Ένα μόνο απεχθές, φρικτό, μα τόσο αληθινό όνομα, σαν ταιριαστό μαρκάρισμα στον Έλληνα, θα αναφωνήσει κάποιος, μια ελεεινή στάμπα που μας ακολουθεί από την τουρκοκρατία και την σέρνουμε σαν σαράκι και κατάρα άλυτη στο σαρκίο μας, σαν χτικιό αγιάτρευτο. Και αυτό είναι του «ραγιά» των πολλαπλών ερμηνειών!

Ο Έλληνας ραγιάς επέτρεψε το όνειδος. Ο Έλληνας ραγιάς του βολέματος άφησε ανοιχτή την θύρα στην ανωμαλία. Ο αμόρφωτος, Έλληνας ραγιάς χαμήλωσε την κεφαλή του και προσκύνησε πάλι τους βάρβαρους. Ο ευκαιριακός Έλληνας ραγιάς, ο εθελόδουλος Έλληνας ραγιάς, ο δοσίλογος Έλληνας ραγιάς πρόδωσε και συνεχίζει να προδίδει την πατρίδα του. Ο μορφωμένος Έλληνας ραγιάς. Ο ξεπουλημένος της δήθεν διανόησης, που πατρονάρει και διατυμπανίζει ολούθε για μια Ελλάδα αιωνίως σκλαβωμένη και εξαρτημένη. Ο Έλληνας ραγιάς, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, που μόλις βρει τα σκούρα αμαχητί τρέπεται σε φυγή και παραδίδει τα κλειδιά του βιού του στο κουβέρνο (διάβαστε εδώ). Ο Έλληνας ραγιάς που ποτέ δεν έλυσε τα δεσμά της σκλαβιάς, ειδικά αυτά τα συνείδησης του, προκάλεσε όλη την συμφορά που ζούμε σήμερα. Ο Έλληνας ραγιάς συνεχίζει να στέλνει το «Ρόδον» ετών 18 στα σκλαβοπάζαρα της εξόντωσης και να ξεπουλά το κορμάκι της ξανά για 800 νομίσματα. Πως;

Είναι εντελώς λανθασμένο και άστοχο αυτό που συνεχώς επαναλαμβάνουν οι Έλληνες συνάνθρωποι μου, όταν θέλουν να δικαιολογήσουν το έγκλημα τους, ψηφίζοντας πάντα τις επιλεγμένες μαριονέτες των επικυρίαρχων για να μας διαφεντεύουν δίχως έλεος. Λένε, λοιπόν, οι ραγιάδες αυτό το αστείο και άνανδρο «ποίημα», που με υποτιμά ως έμψυχη ανθρώπινη οντότητα σε έναν σύγχρονο κόσμο: «Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν».

Λανθασμένο πέρα ως πέρα. Λυπάμαι, αλλά το σωστό, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι: «Οι πολιτικοί έχουν τους πολίτες που χρειάζονται για το έργο τους».


Η «Βραδινή Λέσχη» δεν αποσκοπεί στο να φοβίσει, να δασκαλέψει, να αφυπνίσει ή να θυμώσει τους αναγνώστες της. Κάθε άλλο. Ειδικά αυτές τις εφιαλτικές εποχές, που ζούμε και ολοένα χειροτερεύουν, ενώ οι ρυθμιστές του δαιμονικού παρόντος και οι σχεδιαστές του ζοφερού μέλλοντος προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, με άλλα ερεβώδη τεχνάσματα, εντέχνως προγραμματισμένα και σκηνοθετημένα, ικανά να τραβήξουν την προσοχή από το κυρίαρχο, φλέγον θέμα. Την βίαιη απώλεια της ανθρώπινης ελευθερίας και των δικαιωμάτων να ζούμε αξιοπρεπώς.

Και ερωτώ με παρρησία, τί ακριβώς αποτρέψαμε ως Έλληνες, προπάντων για την ελευθερία της πατρίδας μας, για την ιερότητα των χωμάτων που πατάμε χιλιάδες επί χιλιάδων χρόνων, για την παιδεία και την κληρονομιά των παιδιών μας και αυτή των παιδιών των παιδιών τους. Πού βρισκόταν ο Έλληνας, αυτός ο απόγονος του Έκτορος, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, της Μπουμπουλίνας, κι ακόμα χίλιους να αναφέρω, όταν μετά την φαινομενική λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα - ένας πόλεμος που δεν έληξε ακόμα -, συνεχίστηκε μανιωδώς η εξόντωση του Έλληνα και της Ελλάδος, από αυτούς που μάθαμε να τους κατονομάζουμε ως ελίτ του πλούτου και της διανόησης, για να κλείσουν μια και καλή το επί αιώνων ανοιχτό ζήτημα με αυτή την χώρα;

Ο ελληνικός ραγιαδισμός θριάμβευσε και η νίκη του δείχνει να είναι πασιφανής, ενδεδυμένη αυτή την φορά με το πανωφόρι της λεγόμενης «δημοκρατίας», μιας παγίδας όμορφα τοποθετημένης στο μονοπάτι που οδηγεί στην ελευθερία. Πού ήταν ο αυθεντικός, έμψυχος Έλληνας να αντισταθεί σε μια σειρά μεταπολεμικών, εξόφθαλμων, άριστα σκηνοθετημένων γεγονότων με σκοπό την εξαθλίωση, την διαίρεση και την χειραγώγηση του Έθνους Κράτους των Ελλήνων, που σήμερα πια συζητούν ξεδιάντροπα και συνεννοημένα για την σύσταση Κράτους Έθνους; Δηλαδή για ένα συρρικνωμένο Κράτος με το όνομα Ελλάς, που η μειοψηφία των πολιτών του θα είναι οι Έλληνες. Οι υπόλοιποι πολίτες αυτού του Κράτους γνωρίζετε πολύ καλά ποιοι θα είναι.

Ο ελληνόφωνος καθηγητής της Οξφόρδης κύριος Στάθης Καλύβας, επιφανές μέλος της «Επιτροπής 2021» για τα 200 χρόνια από το 1821, έγραψε σε άρθρο του στην Καθημερινή που τον φιλοξενεί, πως «δεν πειράζει εάν δεν διαμένουν Έλληνες στην Ελλάδα». Προφανώς, ο ίδιος και η οικογένεια του, ως καθηγητής που είναι σε ένα από τα πιο διάσημα κολέγια της Ευρώπης, θα διαμένουν μονίμως στις προσφερόμενες «πολιτισμένες» ανέσεις της αλλοδαπής. Οπότε ο κύριος Καλύβας και κάθε όμοιος εθνομηδενιστής, γιατί να προβληματιστεί εάν το Κράτος που θα ονομάζεται «Ελλάς», δεν θα αποτελείται από το Έθνος των Ελλήνων;

Αυτοί οι άνθρωποι, κύριες και κύριοι, αποτελούν την κινητήριο δύναμη της διανόησης στην «επιτροπή 2021», για την επέτειο των 200 χρόνων της Ελληνικής Ελευθερίας από τον τουρκικό ζυγό και άλλοι ακόμα βαρβαρολάτρες, ελληνόφωνοι διανοητές μπολιασμένοι από τον εθνομηδενισμό, αδρά πληρωμένοι από τα κατασκότεινα κέντρα εξουσίας, μαζεμένοι σε μια γωνιά σαν φθονερές σκιές σε διάφορους οργανισμούς, όπως το γνωστό σε όλους μας ΕΛΙΑΜΕΠ και άλλα κέντρα επιρροής του βαθέως κράτους, ρίχνουν ξανά στα ζάρια το Ρόδον ετών 18. 

Πλέον, με μύρια βάσανα και θυσίες, περνάς την Σκύλλα και αμέσως πέφτεις στην Χάρυβδη. Έτσι θα είναι το ταξίδι σου, Οδυσσέα μου, βάσανο και λήθη, αγώνας, ήττες και μερικές νίκες μέχρι το πετσί σου να αστράψει και να γίνει ξανά άυλο. Αντέχεις και μην σκύβεις το κεφάλι, αρκεί μη και λυγίσεις, μη και γύρει χάμω το κεφάλι, Οδυσσέα μου.


Στον φρικτό δεύτερο μεγάλο πόλεμο που διέλυσε χώρες και μέτρησε, περίπου, σε απώλειες τις 103 εκατομμύρια ψυχές οπλιτών και άμαχων πολιτών ανθρώπων, με την Ελλάδα να πληρώνει σε αναλογία πληθυσμού (7.220.000 επίσημος πληθυσμός πριν τον πόλεμο) τον μεγαλύτερο φόρο αίματος παγκοσμίως με 810.000, περίπου, νεκρούς, κερδίζουμε την πρωτοτυπία και ξεκινάμε απνευστί μια ακόμα σφαγή όταν τα υπόλοιπα κράτη άρχιζαν να ορθώνουν τις ζωές τους. Και εδώ, μετά την λήξη του δεύτερου μεγάλου πολέμου, οργανώνεται η συστηματική σταύρωση του ελληνικού έθνους, αρχής γενομένης με τον κατάπτυστο εμφύλιο πόλεμο, που οργάνωσαν οι σύμμαχοι μας, οι Άγγλοι και οι Ρώσοι, διατάζοντας ξανά τον Έλληνα αδελφό να δολοφονήσει τον Έλληνα αδελφό του. Τον Έλληνα πατέρα να δολοφονήσει τον Έλληνα γιό του και τον Έλληνα αδελφό να δολοφονήσει την Ελληνίδα αδελφή του.

Τόσο χαμερπείς, αγενείς, άξεστοι και εθελόδουλοι ραγιάδες είμαστε, που ενδώσαμε να σκοτώνουμε δίχως σκέψη το αίμα μας και να διαλύουμε την πατρίδα μας, επειδή μας φόρτωσαν οι λεροί και οι σκοτεινές φατρίες της Γης σαθρά και δαιμονικά ιδεώδη, ικανά να διαμελίσουμε τις ψυχές μας. Οι δε επικυρίαρχοι ποθούσαν να εντάξουν την Ελλάδα ο καθένας στην δική του σφαίρα επιρροής και εξουσίας, κατάφεραν, αυτοί οι εξώκοσμοι και σκοτεινοί να μας πείσουν και να φτάσουμε μόνοι μας ξανά στο έγκλημα για άθλια κομματικά οφίκια και σκοτεινές πολιτικές, που οι ρυπαρές σκιές τους στους λευκούς, μαρμάρινους κίονες της πατρίδας μας αντανακλούσαν την αγχόνη, τα εκτελεστικά αποσπάσματα, την εξόντωση, το αίμα, την ολική εξαφάνιση. Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια στις ελληνικές πεδιάδες της ύβρεως. Και δεν βρέθηκε μια χούφτα έμψυχων Ελλήνων να τους αστράψει την οργή στα μούτρα και να τους στείλει στο πυρ το εξώτερον. Δεν βρέθηκε.

Όχι, δεν είναι αυτός ο Έλληνας, ο προσκυνημένος και ο δουλοπάροικος, ο Εφιάλτης και ο Νενέκος. Ναι μεν τρωγόταν με τα σωθικά του και ενίοτε κάρφωνε το δόρυ σε σώμα ελληνικό, γιατί τότε η ιδέα και το σκεπτικό του πολέμου ήταν εντελώς διαφορετικό από την σημερινή σημασία του (θα γράψουμε πολύ σύντομα για την αξία του πολέμου στα αρχαία έτη), ουδέποτε όμως προσκύνησε Θεούς, μηδέ πολιτικούς, δόγματα και ιδεοληψίες. Σαν νέμεση στην ανθρώπινη έπαρση και την αλαζονεία τούς μισούς και παραπάνω πολιτικούς και ήρωες η αρχαία, ελληνική δικαιοσύνη τους εξόρισε και τους εκτέλεσε. Δεν επέτρεψε την πτώση του ανθρώπινου ήθους να αλώσει τα ιδεώδη και το αξιακό πλέγμα το κρατούσε σταθερά ανέπαφο από τα πάθη και τις αδυναμίες μέχρι την αποφράδα παρασκηνιακή, χθόνια παρέμβαση των μισητών Μήδων και των σκοτεινών ιερατείων τους, που οργάνωσαν τον καθοριστικό, τοξικό Πελοποννησιακό πόλεμο, στρέφοντας θλιβερά και άγρια στον όλεθρο τους Έλληνες και την κραταιή, ελληνική επικράτεια.

Για να αναφέρουμε σωστά τα γεγονότα με το όνομα τους, από τότε κρατάει αυτό το μένος για εμάς και ο τρανός Θουκυδίδης που δεν χαρίζεται τα καταγράφει όλα, διαβάζοντας τα να δακρύζεις από θλίψη για την κατάντια. Ο Έλληνας Μακεδών Αλέξανδρος νοικοκύρεψε, κάπως, την κατάσταση στα σκοτεινά, επιχειρησιακά πεδία, αλλά και αυτός προς το τέλος της διαδρομής παγιδεύτηκε στα βρόχια των ανθρώπινων αδυναμιών.


Πού ήταν, λοιπόν, ο έμψυχος Έλληνας τις κρίσιμες στιγμές; Διαβάστε την παρακάτω μικρή αναφορά σε μερικά, όχι πολλά, αλλά σημαντικά ιστορικά και πολιτικά γεγονότα (επιγραμματικώς καταγεγραμμένα), που πέρασαν από την πατρίδα μας την Ελλάδα τα τελευταία 77 χρόνια, όμορφα σκηνοθετημένα με πειθαρχία και έλεγχο από τους αρχιτέκτονες του παγκόσμιου συστήματος, έπειτα από την λήξη του δεύτερου μεγάλου πολέμου. Πείτε μου όμως σας παρακαλώ πολύ, ναι εσείς, μαζί σας και εγώ σε αυτές τις σκέψεις, σε ποιο από τα γεγονότα, που θα διαβάσετε και θα θυμηθείτε αντισταθήκαμε, προβάλαμε την ουράνια θέληση μας, πέσαμε επάνω τους με πραγματική δύναμη ως συνειδητοποιημένοι Έλληνες πολίτες με αυθεντική και ανιδιοτελή αγάπη για την πατρίδα μας για να μην συμβούν, γνωρίζοντας πως είναι μόνο για την καταστροφή μας;

Περιγράψτε μου έστω μια στιγμή ή μια εποχή που οι Έλληνες όχι μετά από την Εθνεγερσία του 1821 που έμειναν άπραγοι και δουλικά ενταγμένοι στις αποικιοκρατικές διαθέσεις και το μένος των Ευρωπαίων, αλλά πιο κοντά μας ιστορικά, όπως στην λήξη του δεύτερου μεγάλου πολέμου πού ακριβώς αντιστάθηκαν και επέβαλλαν τα δικαιώματα τους με σθένος και εθνική ευθύνη σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο για το ευ της πατρίδα τους, της οικογένειας τους. Μην ψάχνετε αδίκως. Καμιά στιγμή ή εποχή δεν υπάρχει ιστορικά για τον έμψυχο Έλληνα να πρωταγωνιστεί. Ουδεμία! Αντιθέτως, η απραξία και η φοβική συμμετοχή του στα έκτροπα που εκτυλίχθηκαν σε διάστημα εβδομήντα και παραπάνω χρόνων, η ελληνική ψυχή έλαμψε δια της απουσίας της.

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

Στο όνειδος του εμφυλίου πολέμου;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στα μεταπολεμικά, οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών, που ροκάνιζαν με βουλιμία τις χρηματικές βοήθειες των «συμμάχων» για να στηθεί η Ελλάδα στα πόδια της, όταν οι Έλληνες πεινούσαν;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στις στημένες δίκες των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, των πολιτών, στους διωγμούς, στις φυλακίσεις, στους διασυρμούς ελληνικών οικογενειών και στις εκτελέσεις αθώων ανθρώπων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στις δίκες των δοσίλογων, που οι δικαστικές έδρες απροκάλυπτα αθώωναν Έλληνες προδότες, ρουφιάνους, σπιούνους των ναζί Γερμανών;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στο ξεπούλημα της Κύπρου και των αδελφών μας Ελλήνων της Κύπρου, που αφέθηκε το ελληνικό νησί στις ορέξεις των Άγγλοσαξόνων από την προδοτική συμφωνία Λονδίνου-Ζυρίχης ανάμεσα στον Καραμανλή και τον Μακάριο με τις ευλογίες των Άγγλών;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

Στην ανεργία, την φτώχεια και στο δεύτερο μεγάλο κύμα της ελληνικής μετανάστευσης προς τις φάμπρικες των Ιουδαίων, που σχεδόν ερήμωσε η ελληνική ύπαιθρος;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην σκηνοθετημένη δικτατορία από τους Αμερικάνους του 1967-1974;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και την διχοτόμηση του νησιού με την συμμετοχή του ελληνικού κράτους;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην ευκαιρία της μεταπολίτευσης και την επανέναρξη της «δημοκρατίας»;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην δίκη παρωδία της ελληνικής, αμερικανοτραφούς χούντας, που διαίρεσε ξανά το ελληνικό έθνος σε κομματικά, φλεγόμενα στάδια;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που ως πρώτος άνδρας της Ελλάδας και οι συν αυτώ παρέδωσαν κυριολεκτικώς γη και ύδωρ στους αποικιοκράτες Ευρωπαίους, συντάσσοντας  την αρχή ενός προαναγγελθέντος τέλους για την πατρίδα μας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην διάλυση της ελληνικής γλώσσας και της συστηματοποιημένης παραχάραξης της ελληνικής ιστορίας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στον άκρατο νεοπλουτισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και στις ασύδοτες παροχές χρήματος στους Έλληνες πολίτες από τα ξενόφερτα δάνεια;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην διάλυση της εγχώριας, εύρωστης βιομηχανίας και της παραγωγής;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στα οικονομικά σκάνδαλα, τις δίκες παρωδία, στην ατιμωρησία των πολιτικών;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην δραματική νύχτα των Ιμίων και την προδοτική στάση των Ελλήνων πολιτικών επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη στο γεγονός, που απώλεσαν άδικα τις ζωές τους οι τρεις αξιωματικοί μας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στο πρώτο γκριζάρισμα του Αιγαίου μας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στο σκηνοθετημένο, χρηματιστηριακό παραλήρημα, που σάλεψε ο νους του ραγιά και στην διάλυση των ελληνικών νοικοκυριών με την πλήρη ατιμωρησία των κατασκευαστών του;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

Στον νόμο περί βουλευτικής ασυλίας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στον θάνατο της ισχυρής ελληνικής δραχμής και στην κυριαρχία του γερμανικού μάρκου (δηλαδή του ευρώ);

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην δίκη παρωδία της 17ης Νοέμβρη, αυτής της κατευθυνόμενης εγκληματικής συμμορίας αστικής τρομοκρατίας από τις μυστικές υπηρεσίες των επικυρίαρχων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην σκλαβιά του τραπεζικού συστήματος με τα πάσης φύσεως δάνεια, τις πιστωτικές κάρτες, τα διακοποδάνεια και την «φούσκα» των ακινήτων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στο μεγάλο φαγοπότι των ολυμπιακών αγώνων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην εισβολή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα, στην άνευ λόγου πρόσκλησης του από τον Γιώργο Ανδρέου Παπανδρέου για να αλωθεί η οικονομία της πατρίδα μας;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην τρίτη κατά σειρά πτώχευση της Ελλάδος, εικονική αυτή την φορά;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

Στα ειδεχθή μνημόνια, επί συγκυβερνήσεως Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλου;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην ανεργία, την φτώχεια, στα συσσίτια, στην οικονομική διάλυση;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας στα χέρια των ξένων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν στο ελληνικό κοινοβούλιο, στον πυλώνα της Δημοκρατίας, εισέρχεται νόμιμα ψηφισμένη, διαθέτωντας πολιτικό λόγο μια κατασκευασμένη, ναζιστική οργάνωση με το προσωπείο του πατριωτισμού, χρηματοδοτούμενη από το υπάρχων πολιτικό καθεστώς;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν φυλακίζεται ο πολιτικός, πρώην υπουργός και ταμίας των υπέρογκων μιζών από τις αγορές των οπλικών συστημάτων Άκης Τσοχατζόπουλος, ενώ άλλοι τριάντα εμπλεκόμενοι, ελληνόφωνες πολιτικοί και μη, μένουν εκτός φυλακής; Αυτός, βέβαια, τιμωρήθηκε όχι για το μιζάρισμα, αλλά για να δείξουν οι επικυρίαρχοι στους ανυπάκουους, Έλληνες πολιτικούς, πως πρέπει να είναι φρόνιμοι και να μην κάνουν του κεφαλιού τους με τις αγορές όπλων από χώρες εκτός της βορειοατλαντικής συμμαχίας. Τα χρήματα από τις μίζες για τα οποία τιμωρήθηκε ο εν λόγω πολιτικός δεν επεστράφησαν ποτέ στο ελληνικό ταμείο.

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στα οικονομικά σκάνδαλα των κολοσσιαίων επιχειρήσεων τεχνολογίας της Γερμανίας με άμεσα εμπλεκόμενους ελληνόφωνους πολιτικούς και παράγοντες της πολιτικής σκηνής, από τα οποία ουδείς τιμωρήθηκε, αλλά γόνοι δοσίλογων της γερμανικής κατοχής φυγαδεύτηκαν νύχτα από την Ελλάδα με την στήριξη και την συγκάλυψη των ελληνόφωνων πολιτικών;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και των Ενόπλων Δυνάμεων λόγω των μνημονίων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν οι κρατικές υπηρεσίες ύψιστης στρατηγικής σημασίας, όπως ενέργειας, μεταφορών, ακίνητης περιουσίας, που πλήρωνε γενεές ολόκληρες ο Έλληνας πολίτης, ξεπουλιούνται αυθαίρετα στους επικυρίαρχους μαζί με τα ελληνικά λιμάνια και τα αεροδρόμια;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στο σύγχρονο, μεταναστευτικό κύμα, όταν η ελληνική, επιστημονική αφρόκρεμα των λαμπρών Ελλήνων, νέων πτυχιούχων εγκατέλειψε σύσσωμη την πατρίδα μας για να ταξιδέψει, πάλι, στα ξένα και τις φάμπρικες των επικυρίαρχων για καλύτερη τύχη; Ακόμα μια σπονδή στον ψυχοφάγο Μινώταυρο.

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν ο διεθνισμός με την «πρώτη φορά Αριστερά» στην Ελλάδα, αρχίζει να μορφοποιεί την παγκοσμιοποίηση, προτείνοντας εθνομηδενισμό;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν το ηχηρό «Όχι» των Ελλήνων στο δημοψήφισμα για την αποχώρηση μας από το ευρώ και την απαλλαγή της γερμανικής κυριαρχίας στα οικονομικά και τα εθνικά ζητήματα των Ελλήνων, μετασχηματίστηκε μαγικά σε «Ναι»;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν στις ελληνικές ακτές των νήσων και τα χερσαία σύνορα μας οι έμποροι των εθνών με εντολή των επικυρίαρχων ξεκινούν να αδειάζουν τα στίφη των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών και η παγκόσμια προπαγάνδα στήνει οπερέτες με μη κερδοσκοπικές οργανώσεις εις βάρος των Ελλήνων και της εθνικής μας ασφάλειας, πάντα με τις ευλογίες της εθνομηδενιστικής, ελληνόφωνης κυβέρνησης;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στην φρικιαστική, αποικιοκρατική απόφαση της, δήθεν, αριστερής ελληνόφωνης κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα για τα κάπιταλς κοντρολς, που οδήγησε τους Έλληνες πολίτες στον οικονομικό μεσαίωνα, αδυνατώντας να διαχειριστούν τα προσωπικά τους χρήματα;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

στους πλειστηριασμούς των ελληνικών σπιτιών, που μεταβιβάζονται σε άγνωστες και απρόσωπες επιχειρήσεις διαχείρισης πλούτου των επικυρίαρχων;

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

Στα αμέσως επόμενα οικονομικά σκάνδαλα με τις κολοσσιαίες φαρμακευτικές εταιρείες, που μαζί με τους ελληνόφωνους πολιτικούς στήσανε ξανά παιχνίδια με ποταμούς χρημάτων εις βάρος των Ελλήνων; Κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Πού ήταν ο έμψυχος Έλληνας

όταν το ελληνόφωνο κοινοβούλιο συμφωνεί ανερυθρίαστα και παραδίδει ταυτότητα, ιθαγένεια, ιστορία, γλώσσα, υπόσταση «μακεδονική» στο ανύπαρκτο και κατασκευασμένο, από τους επικυρίαρχους, κράτος των Σκοπίων, βουλγάρικης επιρροής, με την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών; Η Ελλάδα αρχίζει να συρρικνώνεται.

Πού είναι ο έμψυχος Έλληνας

στην ψευδεπίγραφη, φοβική, παγκόσμια υγειονομική κρίση, που αφανίζει οικονομικά, βιολογικά, ταξικά, εθνικά τον Έλληνα, αφαιρώντας του την ελευθερία της έκφρασης, των μετακινήσεων, της εργασίας, των συναθροίσεων, κατευθύνοντας τον γεωμετρικά και μαθηματικά στην απόλυτη χειραγώγηση, την δουλεία, στον μετανθρωπισμό και την απαξίωση της ζωής;

Πού είναι ο έμψυχος Έλληνας

στην ψήφιση του νόμου για τον δανεισμό-χάρισμα του αρχαίου, πλούτου μας σε όποιον τον επιθυμεί εκτός της Ελλάδος για 25 και άλλα 25 χρόνια;

Εμείς οι Έλληνες διδάχθηκαμε άριστα την ανατολίτικη ανευθυνότητα και την ψυχολογία του αγελαίου πλήθους, αποποιούμενοι των ευθυνών μας, απατώντας δειλά και τρομαγμένα στις κρίσιμες καταστάσεις, "πως οι άλλοι φταίνε και όχι εγώ". Να σταματήσει αυτή η αδιέξοδη πολιτικάντικη νοοτροπία, που ορίζει τον υπεύθυνο ανεύθυνο και χρυσώνει το χάπι της ανευθυνότητας. Αυτά είναι μονοπάτια και τεχνικές ψηφοθηρίας, συνειδησιακής νάρκωσης και χειραγώγισης. Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε τόσο τα άριστα όσο και τα εσφαλμένα, πως από εμάς ξεκινούν και σε εμάς καταλήγουν. Για τα άριστα καλώς να τα απολαμβάνουμε και για τα σφάλματα ταχύτατα να τα επιδιορθώνουμε πριν γίνουν λάθη και μας καταπιούν ολόκληρους. Λάθος σημαίνει τεράστιο, ανοιχτό ενεργειακό πεδίο άρνησης που αναζητά, αενάως, τροφή για να συντηρηθεί. Και η τροφή του είναι ο έμψυχος Έλληνας.


Που ήταν και είναι τελικά όλα αυτά τα χρόνια ο έμψυχος Έλληνας; Αρκετοί θα απαντήσουν με ευκολία, πως αυτός ο Έλληνας, ο ραγιάς δηλαδή, τα τελευταία 200 χρόνια βρίσκεται σε μια ανήλιαγη, απάνεμη γωνιά και ανάβει κεράκι στην θεία κονόμα, ενώ βολεύεται αναπαυτικά στην καρέκλα του δημόσιου τομέα που έλαβε με ζηλευτό, πολιτικό γλείψιμο και τουρκορουσφέτι.

Δεν το πιστεύω όμως αυτό για τον πραγματικά, έμψυχο Έλληνα όχι πως σήμερα ο ραγιάς δεν βασιλεύει εις βάρος των υπολοίπων, καταπατώντας και ισοπεδώνοντας αξίες, ιστορία και ήθος εν ονόματι του χρήματος, του βολέματος και των εφήμερων οφίκιων που του παρέδωσαν για να αισθάνεται σπουδαίος. Αυτή είναι η ανοσία της αγέλης. Να γκρεμίζεται και να ρημάζεται δίπλα σου η δική σου πατρίδα, ο δικός σου άνθρωπος να χάνεται και να μην σου καίγεται καρφί. Η ανοσία στην αίσθηση της ανελευθερίας, της χειραγώγησης. Νάναι καλά τα φράγκα και τα υπόλοιπα στον άπατο βόρβορο. Νομίζετε, πως κατάφεραν να μας αναισθητοποιήσουν και να προσβληθούμε από ανοσία στον πατριωτισμό και να καταστεί το σπουδαίο ελληνικό έθνος αλλεργικό στο ανθρώπινο;

Το είχαμε γράψει πριν μερικούς μήνες, πως το πέρασμα της ανθρωπότητας από την μια πλευρά της όχθης στην αντίπερα πλευρά της όχθης του άκρως ορμητικού ποταμού δεν είναι για όλους μας. Αυτοί όμως που θα περάσουν, λίγοι θα είναι αλλά λέοντες, να είστε σίγουροι πως θα ξεκινήσουν από τους ραγιάδες, τους δοσίλογους, τους ρουφιάνους και αυτή την φορά δεν θα τους χαριστούνε και μετά θα πάρουν σειρά οι υπόλοιποι.

Αλλά, δεν τελειώσαμε και μόλις αρχίσαμε. Στο επόμενο άρθρο της «Βραδινής Λέσχης», θα αναφερθούμε σε ένα ακόμα σημαντικό θέμα, που αφορά τόσο την δράση του στο ορατό πεδίο, που είναι περίτεχνα σκηνοθετημένο για να πείσουν τον Έλληνα, πως ήδη βρίσκεται σε έναν χαμένο αγώνα ελευθερίας, όσο και με το πεδίο που χαρακτηρίζεται ως σκιώδες και δόλιο και που πολλά θέλει να μας αφηγηθεί. Αναμονή για το επόμενο άρθρο της «Βραδινής Λέσχης», σύντομα.

Βραδινή Λέσχη: «Η Σελήνη του Χιονιού»
Βραδινή Λέσχη: «Η Εποχή των Μάγων»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/