fbpx

«Vox Lux»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μπρέιντι Κορμπέτ
  • Με τους: Νάταλι Πόρτμαν, Τζουντ Λο, Ράφεϊ Κάσιντι, Στέισι Μάρτιν
  • Διάρκεια: 120’
  • Διανομή: Seven Films

Στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο 31χρονος Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης  Μπρέιντι Κορμπέτ βρίσκεται ακόμα συμπιεσμένος από το κέφυλος που δεν έχει σπάσει για να βρει την προσωπική του ταυτότητα και το δικό του, αυθεντικό σκηνοθετικό βήμα.

Το 2015 τον γνωρίσαμε στο ντεπούντο του στην μεγάλη οθόνη με την ταινία «Η Γέννηση ενός Ηγέτη», που προσπάθησε να αναπτυχθεί σκηνοθετικά και θεματολογικά ως  Μίχαελ Χάνεκε στην «Λευκή Κορδέλα». Στο «Vox Lux» «μεταμφιέζεται» σε Λαρς φον Τρίερ, σε πιο μπαρόκ απόδοση,  κι απέναντι από τον φακό του στήνει την δύναμη που ονομάζεται Νάταλι Πόρτμαν.

Να αναφέρουμε, ότι ο Κορμπέτ, με την ιδιότητα του ηθοποιού, έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινία του σπουδαίου Γερμανού σκηνοθέτη Μίχαελ Χάνεκε (Funny Games), όπως και σε ταινία του «αιρετικού» Δανού σκηνοθέτη Λαρς φον Τρίερ (Melancholia). Αν και είναι γεννημένος στην ηπειρωτική Αριζόνα της Βόρειας Αμερικής, το δημιουργικό του βλέμμα είναι στραμμένο, σχεδόν καθηλωμένο θα λέγαμε, στους Ευρωπαίους κινηματογραφιστές.

Η ταινία του είναι υπερφίαλη και μοιάζει με γλυκό όνειρο που ξυπνάς γρήγορα γιατί βαρέθηκες να βλέπεις μια επαναλαμβανόμενη πράξη με διαφορετικούς τρόπους ειπωμένη. Μεγάλη η διάρκεια της, οπότε φλυαρεί ακατάσχετα. Χρησιμοποιεί τον Γουίλεμ Νταφόε σε ρόλο αφηγητή (φιοριτούρα άνευ λόγου που δεν είναι αναγκαία και δεν προσδίδει απολύτως τίποτα στην ιστορία), διέπεται από ναρκισσισμό στα πλάνα του και καταλαμβάνεται από βασανιστική αγωνία για το πως θα κλείσει την πόρτα κατάμουτρα στο θέμα που άνοιξε. Από ένα σημείο κι έπειτα κάνει κύκλους διψασμένος γύρω από την πηγή και δεν φρενάρει για να χρησιμοποιήσει το μαγγανοπήγαδο και να πιεί δροσερό νερό.

Η Νάταλι Πόρτμαν σε ένα ρόλο που τον βγάζει με το γνωστό, άψογο ταμπεραμέντο της  και ως σπουδαία, ποπ σταρ τραγουδάει  Sia, χορεύει, παίζει καταπληκτικά σε μια ακόμα ταινία που τελικά δεν την δικαιώνει. Επιβάλλεται, σύντομα μάλιστα, να βρει την σωστή βάρκα και να διανύσει το ερμηνευτικό ποτάμι σε ασφαλή όχθη και όχι να αναλώνει το ταλέντο της σε άνευρες και βαρετές ταινίες. Από το 2015, απ΄ όταν, δηλαδή, «Η Τζέιν Πήρε το Όπλο της» έχουμε να την απολαύσουμε σε παραγωγή της προκοπής. Οι πειραματικές επιλογές της του στιλ «Jackie», «Πλανητάριο» και ο «Αφανισμός» του νετφλιξιακού σύμπαντος, τώρα το ακατέργαστο «Vox Lux», κούρασαν τους θεατές της και σίγουρα την ίδια.  

Το 1999, η έφηβη Σελέστ (Ράφεϊ Κάσιντι – καλή) επιβιώνει μετά από μια βίαιη τραγωδία. Ένας οπλισμένος συμμαθητής και φίλος της εισβάλει και αδειάζει τις σφαίρες τού οπλοπολυβόλου του πάνω στους ανυποψίαστους έφηβους μαθητές δολοφονώντας ένα σημαντικό αριθμό παιδιών, πληγώνοντας και την ίδια την Σελέστ.

Όταν θα εντυπωσιάσει τραγουδώντας σε μια επιμνημόσυνη δέηση, η Σελέστ, θα αρχίσει να μεταμορφώνεται σε μία ανερχόμενη ποπ σταρ με τη βοήθεια της τραγουδοποιού αδερφής της (Στέισι Μάρτιν – καλή) και ενός μάνατζερ (Τζουντ Λο – μικρή η παρουσία του αλλά πάντα γοητευτική). Η απότομη πορεία της προς τη δόξα και η παράλληλη απώλεια της αθωότητας της  θα συνδεθεί με μια καταστροφική τρομοκρατική επίθεση στο έθνος, ανυψώνοντας την σε ένα άλλο επίπεδο διασημότητας: είδωλο της Αμερικής και παγκόσμια σούπερ σταρ.  

Το 2017 η, ενήλικη πια, Σελέστ (Νάταλι Πόρτμαν – πολύ καλή) ετοιμάζει την μεγάλη καλλιτεχνική επιστροφή της μετά από ένα σκάνδαλο που είχε εκτροχιάζει την καριέρα της. Προετοιμάζοντας μια περιοδεία για να προωθήσει το έκτο άλμπουμ της, μια συλλογή sci-fi τραγουδιών με τίτλο «Vox Lux», η αδάμαστη, αθυρόστομη  σταρ, πρέπει να δώσει τις προσωπικές και οικογενειακές της μάχες για να τα βγάλει πέρα με την μητρότητα, την τρέλα και την δόξα στην εποχή του τρόμου.