22
Πεμ, Απρ
Tο διάβασαν 333 άτομα (333 Views)

"Vinyl": Η τηλεοπτική Πατάτα των Martin Scorcese & Mick Jagger


Μ' έναν αέρα ενθουσιασμού προπαγανδιζόταν ο ερχομός τη σειράς 'Vinyl', με τις υπογραφές των Scorcese & Jagger σε σενάριο, σκηνοθεσία & παραγωγή. Τα trailers ήταν γεμάτα υπόσχεση: 70s, δισκογραφία, μπάντες, γκρούπις.

Εκείνες τις μέρες, (προτού προβληθεί το 1ο επεισόδιο), πληροφορούμενος ότι η σειρά πρωτοπροβλήθηκε το 2016, (εκτός Ελλάδας), αναρωτήθηκα: Πως είναι δυνατόν να μην είχα ακούσει ως τότε για μια σειρά που έχει «70s, δισκογραφία & Scorcese» στη φράση που περιγράφει την ίδια της την ταυτότητα; Πως μου διέφυγε όλο αυτό;

Δεν βλέπω σειρές, γενικά, αλλά εδώ μάλλον θα έδινα μια ευκαιρία. Βλέποντας το 1ο επεισόδιο σκέφτηκα: -Ωχ, δεν πάμε καλά… Από τα πρώτα λεπτά του 2ου επεισοδίου άρχισα να καταλαβαίνω γιατί δεν είχε φτάσει ως τότε στο ραντάρ μου η ύπαρξη της σειράς.

Κατάλαβα. Πατάτα!


Αλαλούμ

Ένα χαοτικό, κακογραμμένο, ασθενικό σενάριο, που χειροτερεύει σε κάθε επόμενο επεισόδιο, με κάποιες άσχετες Σκορτσεζικές παρεμβολές με τραγούδια από τα 50s και τα 60s - όχι τα 70s, την εποχή στην οποία εκτυλίσσεται η σειρά… Στ' αλήθεια ελάχιστη μουσική από τα 70s ακούγεται σε οποιοδήποτε επεισόδιο. Υπάρχει πάντως αυτή η 'τσίτα' στην ατμόσφαιρα, τύπου 'Goodfellas', τραβηγμένα υπερβολική & σχεδόν αδικαιολόγητη κάπου-κάπου. Τσίτα, έτσι, για την τσίτα.

«Ροκάδες»: Τσαντισμένα πρεζάκια που δεν ξέρουν να παίζουν

Στο επίκεντρο: μια πανκ μπάντα που δεν ξέρει να γράφει ή να παίζει μουσική, αυτό που ξέρει είναι να πουλάει τσαντίλα, ροχάλες, μπινελίκια και να καταναλώνει τόνους ναρκωτικά. Στερεοτυπικά, αυτός είναι ο «Ροκάς» στην tv και τον κινηματογράφο. Η πιο γνωστή, η πιο κλισέ συνταγή για να πεις 'ροκ' μία ταινία, μία σειρά: τσαντισμένα πρεζάκια που δεν ξέρουν καλά-καλά να παίζουν, αυτοκαταστρέφονται ή/και θριαμβεύουν κλπ κλπ κλπ. Αυτή είναι η καρικατούρα για οτιδήποτε 'ροκ' στην γενική κοινωνική αντίληψη.

Ο καμμένος-κοκαϊνομανής και ψιλο-εγκληματίας ιδιοκτήτης-δισκογραφικής-εταιρίας, ο πρωταγωνιστής της σειράς, τους ανακαλύπτει και ενθουσιάζεται. Τζογάρουν, σεξάρουν, μπλέκουν με υπόκοσμο, μπλα-μπλα-μπλα – η καλή (τεχνικά) σκηνοθεσία δεν μπορεί να σώσει μια συρραφή από ανέκδοτα, γκαγκς, σκετς, που παριστάνουν το σενάριο. Κοιλιές, άτσαλες υπερβολές και τσίγκινοι χαρακτήρες δίχως καμιά συνοχή & συνέπεια. Σαν μια από τις ελληνικές σειρές του κιλού.

Λοιπόν, είπαμε, δεν είμαι 'σειράκιας', τις βαριέμαι – δεν ξέρω αν αξίζουν μία πεντάρα όλες εκείνες οι 'μπατσο-σειρές' που δείχνουν όλα τα κανάλια τα μεσάνυχτα. ('ΟΒΕΥ', που θάλεγε κι ο Κάρπεντερ, στο «Ζουν ανάμεσά μας», ("They live" 1988)).

Συμβουλές προς "χρυσοκουταλάτους" πρώην καλλιτέχνες

Ενδεχομένως, ακόμη κι η χαοτική αυτή σαλάτα που είναι το 'Vinyl', να θεωρείται καλύτερη από κείνα τα σκουπίδια, επειδή εκτυλίσσεται στα 70s, επειδή έχει δυό-τρεις δευτεροκλασάτους του Χόλιγουντ στο καστ κι επειδή έχει τις υπογραφές Scorcese & Jagger.

Να βγάλετε αρώματα κύριοι, κολώνιες, όπως έκανε η Λιζ Τέιλορ και έγινε …Σκρουτζ, τι τις θέλετε τις αρπαχτές-κουλουβάχατα σειρές; Έβαλε κι ο Jagger έναν γιο του για πρωταγωνιστή: παίζει τον τραγουδιστή της πανκ-μπάντας (βέβαια), και μετά το 'Vinyl' δεν νομίζω να ξανακούσουμε για δαύτονε. Ας βγάλει κολώνιες ή σερβιέτες – με τo logo των Rolling Stones.

Αυτοί οι κύριοι με τα βαρύγδουπα επώνυμα που θεωρούσαμε ή ακόμα θεωρούμε «αγαπημένους» καλλιτέχνες, είναι ψυχροί businessmen. Διευθύνουν εταιρίες παραγωγών, αγοράζουν ομάδες ποδοσφαίρου, αεροπορικές εταιρίες, φτιάχνουν αλυσίδες φαστ φουντ, πουλάνε τη φάτσα τους σε διαφημιστικές καμπάνιες. Α, ναι, βγάζουν και κολώνιες. Άλλοι γίνονται και πολιτικοί, (βλ. Ρήγκαν, Σβαρτζενέγκερ, Τραμπ).

Ναι, ο Scorcese υπήρξε καλός σκηνοθέτης, αλλά το 'Vinyl' δεν είναι η πρώτη πατάτα που υπογράφει. Τον κατηγορώ και ως ηθικό αυτουργό της βράβευσης με Νόμπελ του Bob Dylan, άλλης μιας υπερφουσκωμένης περίπτωσης .Τεχνοκράτες 'του κερατά' εδώ και δεκαετίες, κοντά 80ρηδες, (Scorcese & Jagger), τι έχεις να περιμένεις; 'Ποιότητα'; 'Κοινωνικό μήνυμα';

Ο δε Jagger, sorry, αλλά εμένα δεν με έχει πείσει ποτέ, γενικότερα. Πρέπει να σημειωθεί ότι: εκτός Rolling Stones, (μιλώντας και πάλι μόνο για τους έφηβους Rolling Stones των 60s κι όχι τις ξεχειλωμένες, ως τα σήμερα, καρικατούρες), απέτυχε πάντα ως ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός, όποτε έχει ξανοιχτεί το αποτέλεσμα που έχει φέρει είναι: πατάτες

Βγάλτε κολώνιες, ή σερβιέτες, μπάρμπα-Σκρουτζ, πρώην καλλιτέχνες.

“Our Festival 7”: Συνάντηση Αλληλέγγυων Καλλιτεχνώ...
Η Ελληνική Επανάσταση ξεκινά από την Αυστρία, τιμώ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/