fbpx

«Vice: Ο Δεύτερος στην Ιεραρχία»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Vice)

 

  • Είδος: Πολιτική μονογραφία, σάτιρα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία : Άνταμ ΜακΚέι
  • Με τους: Κρίστιαν Μπέιλ, Εϊμι Ανταμς, Στιβ Καρέλ, Σαμ Ρόκγουελ, Τάιλερ Πέρι
  • Διάρκεια: 132’
  • Διανομή: Odeon & Audio Visual

Έπειτα από τον περσινό, Αγγλοσάξωνα Γουίστον Τσόρτσιλ στο πεδίο των πετυχημένων μεταμορφώσεων πολιτικών μορφών σειρά έχουν οι Αμερικάνοι. Το παρεάκι του «Μεγάλου Σορταρίσματος» (The Big Short – 2015), που πρόσφερε το Όσκαρ σεναρίου στον Άνταμ ΜακΚέι, μαζεύτηκε ξανά και υπό την πένα και την σκηνοθετική μπαγκέτα του ΜακΚέι στήνουν στο κινηματογραφικό κάδρο την μορφή του Ρεπουμπλικάνου Αντιπροέδρου Ντικ Τσέινι, επί θητείας Τζόρτζ Μπους Jr στην περίοδο 2001-2009.

Όσο πολύπλοκο και παράλληλα κατανοητό είναι το «Big Short» – πραγματικός άθλος για τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη να καταστήσει το σοφόν σαφές για το απλό κινηματογραφόφιλο κοινό με την υψίστου μεγέθους κομπίνα που έστησαν τα τραπεζικά μεγαθήρια επί σειρά δεκαετιών – τόσο ανάλαφρο, επιδερμικό και κατά τα κοινώς λεγόμενα «ευκολάκι», είναι η μονογραφία του νούμερου δυο πολιτικού του Λευκού Οίκου επί προεδρίας Μπους Jr. Εδώ χάθηκε η μπάλα όχι γιατί αυτά που αναδεικνύει η ταινία είναι αναληθή, αλλά όλα είναι γνωστά σε όποιον διαβάσει χαλαρά την απλή, πρόσφατη, πολιτική ιστορία.

Το «παρεάκι», που αποτελείται από την τριανδρία Άνταμ ΜακΚέι, Κρίστιαν Μπέιλ και Στιβ Καρέλ (αγαπητός φίλος του ΜακΚέι), προφανώς ετεροκινούμενοι από την πτέρυγα των Δημοκρατικών, με βατήρα το πρόσωπο του Ρεπουμπλικάνου Τσέινι, στήνουν αδέξια ένα ψυχολογικό δοκίμιο περί φιλαυτίας, εγωισμού, αλαζονείας, χρήσης εξουσίας, δηλαδή ένα ντεμέκ μακιαβελικό πόνημα για να καταλήξουν με βιτριολικό χιούμορ στους θερμοκέφαλους, Αμερικανούς οπαδούς του υπάρχοντος πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, που είναι κενοί, ρηχοί και άθλιοι αμόρφωτοι τύποι και η «δημοκρατία» (γελάμε εδώ) στηρίζεται σε μια μάζα που δεν σκέφτεται αλλά αισθάνεται.

Σε επιδέξιους σκηνοθετικούς ελιγμούς με εμβόλιμες σατυρικές τσόντες ο Άνταμ ΜακΚέι σκιτσάρει την αμερικανική μπλέμπα που εμπιστεύτηκε έναν Πρόεδρο σαν τον Ντραμπ. Δεν το δίνει ξεκάθαρα, αλλά έμμεσα, ρίχνει στο δισκάκι της ζυγαριάς των Ρεπουμπλικάνων παραπάνω βάρος από όσο τους αναλογεί, αφήνοντας άθικτο αυτό των Δημοκρατικών.

Δεν θα αναφερθούμε για το ποιος ήταν ο Ντικ Τσέινι, ούτε από ποια κέντρα εξουσίας «φυτεύτηκε» δίπλα στον Ντόναλντ Ράμσφελτ και εν συνεχεία ενδύθηκε Αντιπρόεδρος. Άλλωστε αυτά τα παρακάμπτει ο ΜακΚέι σκοπίμως, αφηγούμενος την απλότητα της ιστορίας του Τσέινι σαν να είναι ο αρσενικός Σταχτοπούτος του Γέιλ (ξανά γελάμε εδώ), που από το πουθενά (φτωχαδάκι και μέθυσος περνούσε τηλεφωνικά καλώδια στις κολώνες) βρέθηκε ως παρατρεχάμενος στο γραφείο του Ράμσφελτ, κι από εκεί βέλος στην καρέκλα του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ για να διαχειριστεί την μεγαλύτερη κρίση του 21ου αιώνα, αυτή της παγκόσμιας τρομοκρατίας, που άλλαξε ριζικά τις ζωές των ανθρώπων του πλανήτη (όχι πες μου, γελάς ή δεν γελάς με τις αμερικάνικες μαλακίες).

Εμείς πάραυτα, παρακάμπτουμε τις αφελείς αμερικανιές, που δεν ξέρουν ούτε τον εαυτό τους να αυτοσαρκάσουν σωστά και απολαμβάνουμε τον υπέροχο Κρίστιαν Μπέιλ που φορτώθηκε 21 έξτρα κιλά, τον μακιγιάρανε, του πρόσθεσαν προγούλια και παχιά αυτιά για να υποδυθεί το μέγιστο ρεπουμπλικανικό χέλι που ονομάζεται Ντικ Τσέινι.

Επιτυχημένος, επίσης και ο Σαμ Ρόκγουελ στον ρόλο του Τζόρτζ Μπους Jr, ανεπανάληπτος ο Στιβ Καρέλ ως Ντόναλντ Ράμσφελτ και η Έιμι Άνταμς ως δυναμική καισαρίνα, κυρία Λιν Τσέινι. Και οι τέσσερις τους αφοπλιστικά απίθανοι. Μέχρι εκεί και ούτε βήμα παραπέρα, παρακαλώ!  

 

Η ταινία σκιαγραφεί κωμικά και γλαφυρά πώς ένας τυχάρπαστος και φιλόδοξος γραφειοκράτης από την Ουάσιγκτον ανελίχθηκε αθόρυβα σε έναν από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στον κόσμο, σε μια περίοδο που στιγματίστηκε από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Ο Τσένεϊ αναδιαμόρφωσε την Αμερική και τον κόσμο με τρόπους που εξακολουθούν να επηρεάζουν τις εξελίξεις μέχρι και σήμερα.