fbpx

«Transit»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Πέτζολντ
  • Με τους: Φραντζ Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπέερ
  • Διάρκεια: 101’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Γκέοργκ (Φραντζ Ρογκόφσκι  – καλός) προσπαθεί να εγκαταλείψει τη Γαλλία μετά την ναζιστική εισβολή και βρίσκεται εγκλωβισμένος στην Μασσαλία σε κατάσταση Τράνζιτο, δηλαδή, σε αναμονή μέχρι την αναγκαστική μετανάστευση του.

Στην ανάγκη να εξασφαλίσει μερικά χρήματα αναλαμβάνει ένα θέλημα, να παραδώσει ένα γράμμα σε κάποιον, τον οποίο βρίσκει νεκρό στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Είναι ο συγγραφέας Ντρις και είναι αυτόχειρ, ενώ στην κατοχή του έχει επίσημη πρόσκληση από το κράτος του Μεξικού.

Ο Γκέοργκ κλέβει την ταυτότητα του νεκρού, οπότε και το πάσο του για να ταξιδέψει ελεύθερα, περιμένοντας την ημέρα που το πλοίο θα τον μεταφέρει στην αμερικανική ήπειρο. Γνωρίζει όμως την Μαρί (Πάουλα Μπέερ – καλή), που ψάχνει τον χαμένο άνδρα της, αυτόν που ο Γκέοργκ υποδύεται.   

Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Άνα Σέγκερς, γραμμένο το 1942 στη Μασσαλία, ο βραβευμένος Γερμανός σκηνοθέτης του «Τραγουδιού του Φοίνικα» και της «Barbara», Κρίστιαν Πέτζολντ, φτιάχνει ένα ενδιαφέρον χωροχρονικό διάκοσμο παντρεύοντας χρονικά το χθες με το σήμερα. Γερμανική κατοχή σήμερα, αναγκαστική μετανάστευση το επίπεδο δράσης και ένα ειδύλλιο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που ο ένας εξ΄ αυτών κινείται και συμπεριφέρεται με την ταυτότητα ενός νεκρού ανθρώπου.

Έξυπνοι παραλληλισμοί του παρελθόντος με το παρών, όμως το εγχείρημα και η πρωτοτυπία της ιδέας του Πέτζολντ εξαντλείται γρήγορα όταν οι ήρωες αυτού του ημίαιμου ερωτικού noir περιορίζονται κλειστοφοβικά μέσα σε ένα καφέ με ελαφρά πασπαλίσματα μασσαλιώτικου φωτός στα μονότονα πλάνα.

Ο Φραντζ Ρογκόφσκι, ο οποίος παραδόξως μοιάζει αρκετά στον Χόακιν Φίνιξ, απλώνεται όμορφα στον ρόλο του Γκεόργκ, ενώ η πλοκή, παραμένει σε αβαθή νερά μη κατορθώνοντας να ηλεκτρίσει στον πυρήνα το παιχνίδι της διττότητας, αφήνοντας στο τέλος τον θεατή να μετεωρίζεται στο φανταστικό χωροχρονικό πλαίσιο.