InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 86 άτομα (86 Views)

«Το Ταξίδι», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς

TAXID02-ITP01MANTAS021



Κάποια ώρα τα ξημερώματα, μακριά από το σπίτι, μακριά από τον τόπο μου, οι σκέψεις για άλλη μια φορά έχουν γεμίσει το κεφάλι μου.

Μια σκέψη έχει ξεχωρίσει και με δηλητηριάζει με ενδορφίνες. Ένα ζεστό αεράκι φυσάει, μυρωδιά της θάλασσας, μυρωδιά από βρεγμένο χώμα. Ο ουρανός για άλλη μια φορά κατράμι με μικρά λαμπιόνια να ξεχωρίζουν και να τον ομορφαίνουν. Θεέ μου, πως την στόλισες έτσι την νύχτα; Θαυμάζω το έργο σου.

Με έχει κατακλύσει χαρά, όλα τα νεύρα στο σώμα μου έχουν αφυπνιστεί και υπερλειτουργούν σαν να με διαπερνάει ηλεκτρικό ρεύμα το νιώθω, είμαι νευρικός και ανυπόμονος, ανατριχίλα. Πριν προλάβω να πάρω μια βαθιά ανάσα έχω κλείσει τα μάτια μου και σε μια στιγμή ακούω το καράβι να σφυρίζει, σαλπάρω ένα βήμα πιο κοντά στον τόπο μου.

Που θα επιστρέψω και τι θα έχει απομείνει;

Οι γνωστοί μου θα είναι οι ίδιοι! Βρίσκομαι εν πλω, άγριο χάραμα το καράβι σήκωσε την σάπια, σκουριασμένη του άγκυρα και έχει ξεκινήσει. Έχουμε σαλπάρει για το σπίτι, η στεριά απομακρύνετε και εγώ τους ξέχασα όλους τους τρελούς σε μια στιγμή.

Συνοδεία μαζί μου η κούραση των ημερών, ο άνεμος που φυσάει το αλμυρό νερό πάνω μου και η μουσική μου. Εκεί και μια παρουσία με βλέπει όρθιο και μου κάνει νεύμα να πάω να κάτσω βγάζω τα ακουστικά μου και την ακούω «έλα μην κάθεσαι όρθιος, εδώ έχει κενές θέσεις». Πλησιάζω και συστήθηκα αδιάφορα, ένα κομπλιμέντο στον αέρα: «είσαι πολύ ευγενική, σε ευχαριστώ», οι σκέψεις μου αρμενίζουν αλλού δεν δίνω σημασία η κουβέντα απλά συνέχισε αδιάφορα.

Φαίνεται στεριά, το παλιό Σαόνησος σφύριξε σαν τρελό καθώς οι μηχανές του αγκομαχούσαν να μας ταξιδέψουν. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, χαραυγή. Σε μια στιγμή έχω πατήσει σε άλλον κόσμο, σε άλλους ανθρώπους και όσο πιο πολύ περνάει η ώρα, τόσο πιο πολύ ενθουσιασμένος είμαι, τι στιγμή και αυτή αξέχαστη. 

Επιστρέφω, ο καφές μου σερβίρεται από μια ευγενική κοπέλα, το τσιγάρο μου καίει στο τασάκι, στην δεύτερη τζούρα ακούω το αεροπλάνο μου, προσγειώθηκε. 

Eίναι πλέον νύχτα, περνάω από το έλεγχο το μηχάνημα σφυρίζει σαν τρελό, είναι το μπαρούτι… περνάω, φεύγω, έχω επιβιβαστεί. 

Δένω ζώνη, κλείνω μάτια, πετάω. Όλα μικραίνουν, αστέρια από την μια, γη στολισμένη σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο από την άλλη. Η αεροσυνοδός, μου προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι, από την μια έχω το βιβλίο μου και από την άλλη τα μάτια μου ακτινοβολούν ενθουσιασμό. Δεν έχω προλάβει να τελειώσω το διάβασμα, περνώ βαθιά ανάσα, μυρίζει Αθήνα.

Δηλητήριο, καυσαέριο και ότι άλλη μυρωδιά θες.

Το ναρκωτικό μου …

Γύρισα σπίτι, εδώ έχω μάθει.


«Η Εξομολόγηση», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/