InTownPost

Ακολουθήστε μας :

29
Πεμ, Ιουλ
Tο διάβασαν 62 άτομα (62 Views)

«Το Παιχνίδι των Λυγμών»

3


«Το Παιχνίδι των Λυγμών»

(The Crying Game)

Είδος: Ερωτικό θρίλερ

Παραγωγή: Αγγλία, Ιαπωνία (1992) – Έγχρωμο, σε επανέκδοση με ολοκαίνουργιες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Νιλ Τζόρνταν

Με τους: Στίβεν Ρία, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Τζέι Ντέιβιντσον, Φόρεστ Γουίτακερ

Διακρίσεις: Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου (1993)

3 Βραβεία Bafta: βραβείο Alexander Korda Καλύτερης Αγγλικής Ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου (Στίβεν Ρία) και Β' Ανδρικού Ρόλου (Τζέι Ντέιβιντσον)

Διάρκεια: 111'

Προβάλλεται στους θερινούς κινηματογράφους: «Παναθήναια» ( Εξάρχεια) – «Αττικόν Άλσος» (Γαλάτσι) – «Όασις» (Παγκράτι) – «Διονύσια» (Συγγρού Καλλιθέα)

Διανομή: Bibliotheque


Ένας αγωνιστής του I.R.A., o Φέργκους (Στίβεν Ρία – πολύ καλός) αποτελεί μέλος της ομάδας που απάγει τον Άγγλο στρατιώτη Τζόντι (Φόρεστ Γουίτακερ - εξαιρετικός) και τον κρατάει όμηρο για να τον ανταλλάξουν με ένα δικό τους. Σταδιακά, μεταξύ των δύο ανδρών θα αναπτυχθεί μια φιλία. Εκεί ο Τζόντι θα εκμυστηρευτεί στον Φέργκους τον μεγάλο του έρωτα για την κομμώτρια Ντιλ (Τζέι Ντέιβιντσον -απίθανός!) το πόσο σπουδαία και ξεχωριστή γυναίκα είναι. 

Όταν η αιχμαλωσία του στρατιώτη Τζόντι καταλήγει με τραγικά αποτελέσματα, ο Φέργκους αναζητά την Ντιλ για να εξιλεωθεί. Τελικά την εντοπίζει, γοητεύεται από την προσωπικότητα της και αποφασίζει να κρύψει το παρελθόν του. Τα μυστικά της Ντιλ αποκαλύπτονται, και μαζί με τα προβλήματα του Φέργκους ανατρέπουν την ιστορία.


Η άνεση που διακρίνει τον σπουδαίο Ιρλανδό σκηνοθέτη Νιλ Τζόρνταν, να πετάει στο καλάθι με τα άπλυτα τις δήθεν ηθικές αξίες των ανθρώπων, μαζί και τις πεποιθήσεις τους, είναι το χαρακτηριστικό του γνώρισμα στην μέχρι σήμερα σκηνοθετική του πορεία. Μια διαδικασία, σχεδόν ψυχαναλυτική σε κάθε ταινία του, που δεν την πρόδωσε ποτέ. «Το Παιχνίδι των Λυγμών» έρχεται τέσσερα χρόνια μετά την «Μόνα Λίζα», εδραιώνοντας τον σκηνοθέτη στο σαλόνι των sui generis δημιουργών της 7ης Τέχνης, πίνοντας ιρλανδέζικο ουίσκι, αναπτύσσοντας παράλληλα τις τοξικές, μικροαστικές συνήθειες και τα τραύματα που δημιουργούν, άλλοτε με εύστοχο δραματικό ύφος και άλλοτε με βιτριολικό χιούμορ. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην «αλλόκοτη» ταινία του «Το Παιχνίδι των Λυγμών», που την εποχή που προβλήθηκε, αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, μπορώ να γράψω με παρρησία σήμερα, ότι άφησε γλυκόπικρη γεύση στους κινηματογραφόφιλους, θεωρώντας την ως ένα φαντασμαγορικό πυροτέχνημα εντυπωσιασμού και για άλλους ως μια πιασάρικη ιδέα που βρήκε παρθένο χώρο για να συστηθεί. Τίποτα από τα δυο δεν συμβαίνει και για αυτό τον λόγο η ταινία βλέπεται με το ίδιο ενδιαφέρον όπως τότε, αρκεί να περάσεις μερικά χιλιοστά κάτω από την επιδερμίδα του φαίνεσθαι.

Το «Crying Game», όπως άδει ο Ντέιβ Μπέρι στο ομότιτλο τραγούδι του Τζέφρι Στίβενς, δεν είναι ταινία που υμνεί τους ομοφυλόφιλους, μηδέ ερωτική περιπέτεια για τους τρανσέξουαλ, μηδέ δοκίμιο για την εκτροχιασμένη όρεξη και επιθυμία των δηλωμένων, βαρβάτων «αρσενικών», πανάθεμά τους, να γευτούν τον «κολασμένο» έρωτα με εξωτική she male. «Το Παιχνίδι των Λυγμών» είναι η υλοποίηση της ανθρώπινης υποκρισίας, που όταν αποκαλύπτεται δημιουργεί το υπαρξιακό ολοκαύτωμα, την συγκρουσιακή ψευτοηθική με τα λεγόμενα στρεβλά πρότυπα της κοινωνικής πολιτικής. Είναι ακριβώς το φινάλε στην ιστορία του αισώπιου μύθου με τον βάτραχο και τον σκορπιό, που υφέρπει στο σενάριο και κανείς από τους ήρωες δεν καταλαβαίνει την αλληγορική του σημασία, πως η ανθρώπινη φύση είναι μεν καταστροφική αλλά είναι η ανθρώπινη φύση. Εξοντώστε την, κάψτε την, διαλύστε την και εάν δεν καταφέρεται να την μετασχηματίσετε ή να την αφανίσετε, αφήστε την να εκδηλωθεί και να εκτονωθεί σε όλα τα επίπεδα, είτε αυτά είναι τα ταξικά, τα οικονομικά, τα πολιτικά, τα φυλετικά, τα ιδεολογικά, τα ερωτικά και τα θρησκευτικά. Τότε, ίσως βρει τον πραγματικό της υγιή δρόμο.

Ταινία που βγάζει μπροστά, αναδεικνύοντας και συνάμα καθιερώνοντας στην μεγάλη οθόνη τον πολυτάλαντο Τεξανό ηθοποιό Φόρεστ Γουίτακερ, ταινία που πρόσφερε βραβεία στον επίσης εξαιρετικό Ιρλανδό Στίβεν Ρία και ταινία που έστρεψε αδηφάγα τα φώτα της δημοσιότητας στην προσωπικότητα του μοντέλου Τζέι Ντέιβιντσον, που υποδύεται την τρανς κομμώτρια και τραγουδίστρια Ντιλ και είναι στην πραγματικότητα ομοφυλόφιλος. Ο Τζέι Ντέιβιντσον προτάθηκε για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, πρωταγωνίστησε στο «Stargate» ως θεός Ρα και το 2009 αποτραβήχτηκε ευπρεπώς από τον συνθλιπτικό χώρο του κινηματογραφικού θεάματος για να αφιερωθεί αποκλειστικά στο μόντελινγκ.


Photo gallery: Το Παιχνίδι των Λυγμών»
«Λαγωνικό 24 Καρατίων»
«Καζαμπλάνκα»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/