fbpx

banner αεροδρομίου

«To Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό θρίλερ
  • Παραγωγή: Ελλάδα, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας
  • Με τους: Αγγελική Παπούλια, Γιούλα Μπούνταλη, Χρήστος Πασσαλής, Αργύρης Ξάφης, Θανάσης Δόβρης, Λαέρτης Μαλκότσης, Μαρία Φιλίνη
  • Διάρκεια: 121΄
  • Διανομή: StraDa Films

Δύο γυναίκες, η Ελισάβετ (Αγγελική Παπούλια – πολύ καλή) που είναι αστυνομικός και πρώην στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και η εργάτρια σε εργοστάσιο παραγωγής χελιών, η Ρίτα (Γιούλα Μπούνταλη – επίσης πολύ καλή) ζουν στο Μεσολόγγι. Καμία από τις δυο δεν θέλει να υπάρχει σε αυτή την πόλη, που τους ροκανίζει την ζωή.

Η μυστηριώδης αυτοκτονία του αδελφού της Ρίτας, του τραγουδιστή Μανώλη (Χρήστος Πασσαλής – καλός) θα φέρει τα πάνω-κάτω στην κοινωνία της μικρής πόλης, πυροδοτώντας έναν άγριο κύκλο βίας. Οι ζωές των δύο γυναικών που μέχρι χθες αγνοούσαν η μία την ύπαρξη της άλλης, αρχίζουν να συγκλίνουν. Η συνάντησης τους πιθανώς να είναι και η σωτηρία τους.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας στην τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του ταξιδεύει για μια φορά ακόμα στα γνώριμα ύδατα του αιχμηρού, κοινωνικού προβληματισμού και συνεργάζεται ξανά με την Αγγελική Παπούλια και την Γιούλα Μπούνταλη, πρωταγωνίστριες των ταινιών του: «Η Έκρηξη» (2014) και «Χώρας Προέλευσης» (2010) αντίστοιχα. Το θέμα του ζόρικο και το επικεντρώνει στην απομυθοποίηση του «παράδεισου», όπως πολλοί αστοί πιστεύουν και θεωρούν ότι είναι το περιβάλλον μιας επαρχιακής πόλης.

Δυο διαφορετικοί γυναικείοι χαρακτήρες, κυριολεκτικώς ενταφιασμένοι στην ελώδη και άνευ «οξυγόνου» ατμόσφαιρα της επαρχίας, η κάθε μια ξεχωριστά, αντιμετωπίζει αυτή την άπνοια ζωής με τον δικό της τρόπο. Η δραστήρια αστυνομικός της αντιτρομοκρατικής, χωρισμένη με ένα γιο που «πήρε πόδι» από την Αθήνα με δυσμενή μετάθεση, έπειτα από ένα φιάσκο σε υποτιθέμενη γιάφκα, τοποθετείται ως διοικητής στο αστυνομικό τμήμα της μικρής πόλης και η παθητική εργάτρια σε εργοστάσιο, που είναι το υποχείριο και το αντικείμενο εκμετάλλευσης του λούμπεν τραγουδιστή αδελφού της.

Η Ελισάβετ, έπειτα από δέκα χρόνια στην επαρχία, μεταμορφώνεται σε μια εκρηκτική, τσαλακωμένη γυναίκα, που της φταίνε όλα, ενώ το έχει ρίξει στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και το ακατάσχετο βρισίδι. Η εργατική Ρίτα, που δουλεύει σαν είλωτας νυχθημερόν με την μητέρα της να πάσχει από Αλτσχάιμερ, πλημυρισμένη από ενοχές που δεν μπορεί να κερδίσει την αγάπη της, μαζεύει χρήματα για να φύγει στην Φλόριντα. Και οι δυο γυναίκες έχουν έναν κοινό σκοπό: την απόδραση τους, την έξοδο τους από τα τείχη και να εγκαταλείψουν για πάντα την βαλτώδη πόλη που ποτέ δεν ταυτίστηκαν μαζί της και αργά, εξοντωτικά τους ρουφάει μέσα της. 

Ο Τζουμέρκας καταθέτει ξεκάθαρα την άποψη του, πως «άγια» επαρχιακή πόλη δεν υπάρχει και το γεγονός της αυτοκτονίας του τραγουδιστή Μανώλη αναδύει όλο το νοσηρό υπόστρωμα, απελευθερώνοντας την δυσωδία των κρυμμένων μυστικών. Και μέσα σε όλο αυτό το υπέροχο τοπίο με τα τρομερά δρώμενα υπάρχει και η βιβλική πινελιά της ελπίδας, το θεϊκό του θέματος, που εικονοποιείται με την παρουσία ενός νεαρού ιερωμένου, εν είδει Χριστού, μάλλον να θαυματοποιεί.  Αργεί, βέβαια να μπει στο ζουμί της υπόθεσης, καθώς κτίζει πλάνο πλάνο το οικοδόμημα, παράλληλα και το αυτοκτονικό περιβάλλον των δυο ηρωίδων του, εγκλωβισμένες στην ηλιόφωτη «θάλασσα των Σαργασσών».

Ευφυέστατος τίτλος για την σεναριακή ιδέα του, άμεσα ταυτιζόμενος με τις συνθήκες που επικρατούν στο συγκεκριμένο, υδάτινο γεωγραφικό σημείο του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, αφού η συνεχής άπνοια συγκεντρώνει στην επιφάνεια της θάλασσας απέραντες εκτάσεις από φύκια, καθιστώντας το πέρασμα των πλοίων θανατηφόρο και καταραμένο. Στο παρελθόν αυτά όταν ακόμα τα σκάφη δεν διέθεταν μηχανές και προπέλες.

Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Σύλλα Τζουμέρκα και την Γιούλα Μπούνταλη, ενώ στην μουσική συμπράττουν τρεις ετερόκλητοι καλλιτέχνες: ο Σουηδός Ζαν Πολ Γουόλ (Βασικός Ύποπτος), οι σταθεροί συνεργάτες του Τζουμέρκα, drog_A_tek και ο Φοίβος στην πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία. Η φωτογραφία του Σουηδού Πέτρους Ζόβικ είναι λουσμένη στον ελλαδικό ήλιο με φόντο την λιμνοθάλασσα και το μοντάζ του Γερμανού Αντρέας Βόντρασκε κρατάει ζωντανό τον ρυθμό της πλοκής και την ένταση, ειδικά στις σεκάνς των τρομερών αποκαλύψεων, που η ταινία μπαίνει στην διάσταση του θρίλερ. Ακόμα μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, όπως το αριστουργηματικό «Μεσοκαλόκαιρο» του Άρι Άστερ, που το αιώνιο σκότος εργάζεται εύρυθμα και απρόσκοπτα κάτω από τον έντονο ήλιο.    

Η εξαιρετική Αγγελική Παπούλια, που το κινηματογραφόφιλο κοινό την γνώρισε στον «Κυνόδοντα», τις «Άλπεις» και τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου, είναι εκρηκτική, οργισμένη, μια αλλοιωμένη, ανθρώπινη εικόνα, ένα υποψήφιο ναυάγιο, που αναζητά διέξοδο για να σταθεί στα πόδια της. Υπαρξιακή, οντολογικού ενδιαφέροντος ψυχογραφία και για τις δυο γυναίκες και μια σαφής καταγραφή σκοτεινής ηθογραφίας για την κλειστή, ελληνική κοινωνία της επαρχίας και τα κολασμένα, μυστικά της, που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν τα μαρτυράει. Δεν έχει άδικο ο Σύλλας και πάλι ελάχιστα αναφέρει.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη