InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Παρ, Οκτ
Tο διάβασαν 1061 άτομα (1061 Views)

«Τι να τις κάνω τις συγγνώμες τους», της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

TINATIWKAN111-ITP000987


«Μα δεν μπορώ να πάρω ούτε τα φάρμακά μου;»

«Όχι κυρούλα μου έλα γρήγορα οι φλόγες σε λίγο θα αγκαλιάσουν το σπίτι.»

Για την κυρά Στέλλα ο χρόνος σταματάει.

To βλέμμα της υποκλίνεται στην εικόνα της Μεγαλόχαρης και γίνεται καραβοκύρης μέσα στο ξύλινο με άσπρα πανιά καραβάκι ,που είχε φιλοτεχνήσει ο αγαπημένος της σύζυγος Γιώργης και της το φύλαγε έκπληξη στα 50 χρόνια του γάμου τους. Όσο κι αν είχαν κακογεράσει τα χέρια του έφτιαχνε καλόγουστα πραγματάκια και μπιμπελό που εντυπωσίαζαν τους φίλους του. Όλοι είχαν κάτι να τον θυμούνται.

«Άσε γιε μου να πάρω μαζί μου μόνο την Παναγιά και το καραβάκι των ονείρων μας… Ξέρεις πόσα ταξίδια κάναμε με αυτό. Ο μακαρίτης ήταν υπερήφανος για το πλεούμενό του». Κατέβασέ τα από το ράφισε παρακαλώ, γιατί δεν με κρατάνε τα πόδια μου, είπε η κυρά Στέλλα στο νεαρό αστυνομικό.

Εκείνος την αγκάλιασε και της είπε, ενώ ο καπνός άρχισε να εισβάλει από παντού: «Θα έρθουμε αύριο κυρούλα και θα τα πάρουμε. Πάμε τώραγιατί κινδυνεύουμε …»

Το περιπολικό μετέφερε τη γιαγιά και άλλες γειτόνισσέςτης στην παραλία που ήταν συγκεντρωμένοι οι συγχωριανοί από το ίδιο και τα γύρω χωριά της Βόρειας Εύβοιας.

Κάποιος φιλόξενος συντοπίτης πήρε την κυρά Στέλλα και τις φίλες της στο σπίτι του και τις περιέθαλψε, αλλά την όμορφη ατμόσφαιρα κατέστρεψε η κραυγή αγωνίας, δυναμώνοντας την ανησυχία από την τηλεόραση που μετέδιδε φρικιαστικές λήψεις που μόνο πόνο και δάκρυα έφερναν . Καμένα σπίτια, ζώα λιοστάσια και ποιμνιοστάσια παντού, ότι μαύρισε τη ψυχή μας το φετινό καλοκαίρι.

Την άλλη μέρα η κυράΣτέλλα επιστρέφει στην εστία της, εκεί που πέρασε 60 και πλέον χρόνια από τη ζωή της εκεί που άλλοτε φιλοξενούσε τον αγαπημένο τους αναδεξιμιό, το Γεράσιμο και βρίσκει τα πάντα ρημαδιό. Το σπίτι έχει καταστραφεί ολοσχερώς. Το μόνο ίσως που μαρτυρά, ότι κάποτε εκεί ζούσαν δυο ευτυχισμένοι ηλικιωμένοι, είναι τα καμένα καταγής αντικείμενα και ενθύμια μιας ζωής, φτωχής και ταπεινής αλλά γεμάτης τόση αγάπη.

Το κλάμα της βουβό. Ατσαλώνει τη γροθιά της, κοιτάζει τον ουρανό και από την καμένη σκεπή και βροντοφωνάζει:

«Μας άφησαν στο έλεος και καήκαμε. Ούτε ένα πυροσβεστικό όχημα δεν πέρασε από το χωριό όπως πληροφορήθηκα από τα παλικάρια μας, που έμειναν εδώ να βοηθήσουν.»

Και λίγο πριν καταρρεύσει στον ίδιο τόνο με φωνή που έσκιζε τον ορίζοντα είπε:

«Τι να τις κάνω τις συγγνώμες τους. Τι να τις κάνω…»


«Υεμένη, Αφγανιστάν, όπως Κόλαση», γράφει ο Νάσος ...
Αποχώρησε από την ζωή ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Β...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/