fbpx

«The Dirt: Η Rock Ταινία της Δεκαετίας;», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Forget Bohemian Rhapsody

Η ταινία «The Dirt», βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο-βιογραφία των Motley Crue, είναι ένα rockmovie που τα σπάει και ανεβάζει αρκετά την μπάρα για τις μελλοντικές ταινίες αναλόγου περιεχομένου. Ξεχάστε τη σαπουνόπερα-αγιογραφία, «Bohemian Rhapsody», ξεχάστε και το «Rockstar» με τον παπάρα τον Marky Mark (Wahlberg) να υποδύεται τον «ροκά».. fuck the Oscars, this is the real shit!

Να το πω αλλιώς: ενώ το «Bohemian Rhapsody» σου προσφέρεται με ένα «Ορίστε», συνοδευμένο με τσάϊ και μπισκοτάκια, το «The Dirt» σου λέει «Πάρ’ τα», πετώντας σου το τραπέζι στη μούρη, με συνοδεία σπασμένων μπουκαλιών μπύρας.

Ποτέ δε θα το περίμενα. Αν κάνω –και μοιραία κάνω- τη σύγκριση με το «Bohemian Rhapsody», τότε το «The Dirt» του πατάει το κεφάλι κάτω. Τη θεωρώ μια από τις καλύτερες “Rock” -εν γένει- ταινίες που έχω δει.

Και φαντάσου: οι Queen κι ιδιαίτερα ο Freddie είναι από τις μεγαλύτερες μουσικές μου αγάπες. Ποτέ δεν ήμουν σε τέτοια επίπεδα με τους Motley Crue (αναμφίβολα μεγάλη μπάντα στο είδος τους).

Εδώ όμως το αντίστοιχο προϊόν (η ταινία), είναι σαφώς ανώτερο.

Η ταινία κάνει απ’ το 1ο δευτερόλεπτο αυτό που υπόσχεται ο τίτλος της: βγάζει τα άπλυτα στη φόρα. Με καθηλωτικό τρόπο.

Ο θεατής μένει να βγάλει τις κρίσεις του πάνω σ’ αυτά που θα δει. Μπορεί να κρίνει τους ίδιους τους Motley Crue, μπορεί να γελάσει με το hard partying, να καταδικάσει διάφορα απ’ αυτά τα ξεφτιλίκια που έχουν κάνει, σαν κλόουνς από νουβέλα του Steven King – αλλά η ταινία τα δείχνει, δεν τα κρύβει.

Έχω διαβάσει το βιβλίο «The Dirt», όπως και το «The Heroin Diaries» του Nikki Sixx, που είναι καλύτερο βιβλίο και επίσης πηγή για το σενάριο της ταινίας.

Το casting, το σενάριο, οι ερμηνείες, με φέρανε σ’ εκείνη την μέθεξη του σινεφίλ, εκεί όπου ξεχνιέσαι και μπαίνεις μέσα. Οι ερμηνείες, οι κινήσεις, οι συμπεριφορές, όλοι οι ηθοποιοί μπήκαν στο πετσί.

Συγχαίρω τους συντελεστές της ταινίας για την .εχμ, «τίμια» δουλειά που κάνανε σε όλα: στην απεικόνιση της εποχής, στις τρέλες αλλά και στα πιο βαριά, ασήκωτα ζητήματα. Δεν κάνανε σκόντο, δεν στρογγυλέψανε (πολύ) τίποτα.

Tο «The Dirt» είναι από πολλές απόψεις η καλύτερη ροκ ταινία της δεκαετίας

«The Dirt» – «Τα χάλια»

Ναι, είμαι της άποψης ότι η ταινία θα άξιζε να βγει στις αίθουσες. Βέβαια, αν και στην Αμερική οι Motley Crue είναι μεγάλοι σταρς, η αξία και η αναγνωρισιμότητα του Freddie Mercury οπουδήποτε αλλού στον κόσμο είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη, δεν θα έφτανε ποτέ το νούμερο των εισιτηρίων.

Λυπάμαι που το διαπιστώνω: αν και αγαπώ το ‘παραδοσιακό’ σινεμά, (και πηγαίνω σινεμά), εδώ, με το «The Dirt» και με διάφορα άλλα καλούδια που έχουν κάνει, οι τύποι του Netflix χτυπάνε την αγορά αλύπητα. Νιώθω τα shockwaves που στέλνει αυτές εδώ τις στιγμές αυτή η ταινία στο στερημένο εν γένει –πάλι- ροκ κοινό.

Πρέπει οπωσδήποτε να προσθέσω άλλη μία πολύ-πολύ πρόσφατη ροκ, μέταλ, δυνατή ταινία, που βγήκε σε λίγες αίθουσες παγκοσμίως, το σκληρό, ρεαλιστικότατο θρίλερ «Lords of Chaos», που καταγράφει την παράνοια εκείνων των Σουηδών σατανιστών στα 90s, που καίγανε εκκλησίες, κάνανε δολοφονίες κ.α. 

Να προσθέσω στη λίστα με τις, λίγο-πολύ, ‘ροκ’ ταινίες που αξίζουν να ιδωθούν: το «Nowhere Boy», για τα νεανικά χρόνια του John Lennon.

Αν θέλετε να είσαστε το average κοινό, τότε μπορείτε να βολεύεστε με σούπες όπως το «Ray», το «Almost famous» κ.α. Ακόμη και το χλιαρό «Walk the line» με τον πολύ Joaquin Phoenix. Ή ψευτο-αρτίστικες σαχλαμάρες όπως το «I’m not there» για τον οπορτουνιστή ψευδοπροφήτη για πολλούς- Bob Dylan. Ή όλες τις άλλες ειδωλοποιητικές αγιογραφίες που βγαίνουν και που θα βγουν στο μέλλον: προβλέπω ήδη τις σούπες που θα βγουν στο μέλλον για τυπάκους όπως ο Bruce Springsteen.

Στο ψητό: οι ίδιοι οι Motley Crue, οι αληθινοί, (συμπαραγωγοί της ταινίας), είναι όσο καμένοι είναι διάφοροι τυχάρπαστοι που γίνανε και που γίνονται και σήμερα και οποτεδήποτε μεγάλοι σταρς, σ’ οποιοδήποτε είδος, (όπως κι αυτοί που μόλις προανέφερα).

Αυτά βλέπω εγώ στην ταινία: τις γουρουνιές και τις αλητείες που ονειρεύεται στ’ αλήθεια να κάνει –ατιμώρητα- ο μέσος αμερικάνος, ή αμερικανοθρεμμένος σε (υπο)κουλτούρα, όπως εμείς, εσείς, οι νεοέλληνες, για δεκαετίες.

Ο αμερικανοποιημένος, μεγαλωμένος με αμερικάνικες ταινίες να του καθορίζουν τα πρότυπα,  που θεοποιεί πατροπαράδοτα κλισέ τύπου «Sex & Drugs & Rock’n’Roll». Αυτός που θεοποίει, απλούστερα, τα πλούτη, την διασημότητα και ακόμη περισσότερο: τη μαγκιά του να μη σε αγγίζουν οι νόμοι όταν έχεις τα παραπάνω, (πλούτη, διασημότητα, μικρές ή μεγάλες εξουσίες.

Η ταινία δείχνει τις άσχημες, βρώμικες αλήθειες μιας εποχής που ενθάρρυνε -και συνεχίζει να ενθαρρύνει- τη διαφθορά, το hard partying, τον σεξισμό: τα advantages της δημοσιότητας. Στα κατάλληλα μάτια βέβαια. Και συγχρόνως: λειτουργεί και ως just entertainment. Μπορείς να δεις και την ωραία και την άσχημη αλήθεια.

Η υποδοχή του Τύπου στο «The Dirt» και τι προτάσσει ο Τύπος

Και βέβαια, ρίχνοντας μια ματιά στην υποδοχή του «συστημικού Τύπου», (τα διάφορα κέντρα ελέγχου όπως το Rolling Stone (φτου!), το Variety κλπ), τα reviews τους αδικούν το «The Dirt» με διάφορους τρόπους. Και αντιπροτείνουν ως καλές music biopics διάφορες σούπες, όπως αυτές που αναφέρω παραπάνω, και άλλες ακόμη χειρότερες.

ΟΚ, αναμενόμενο.

Το μήνυμα «Δες τα χάλια σου/μας» που είδα εγώ –όπως και ίσως πολλοί άλλοι- σε ταινίες όπως το «The Dirt» ή το «Lords of Chaos» δεν το βλέπει ο φλωράκος που φέρεται και γράφει ως μεγαλοσχήμων σε τέτοιου, μαζικού, προβατοποιητικού τύπου εκδόσεις που αποφασίζουν πριν απ’ το κοινό για το κοινό.

Tους έχω ζήσει για δεκαετίες, γράφοντας στα ίδια μεγάλα περιοδικά, δίπλα-δίπλα τα γραφεία μας, για χρόνια:

Έτσι είναι κι εδώ, σε «παράγκες» του τύπου της μικρής μας χώρας: λογιών-λογιών υπερφουσκωμένα τυπάκια με δήθεν άποψη, άσχετη με την πραγματικότητα όσο κι οι ίδιοι. (Υπάρχουν οι αντίστοιχοί τους σε κάθε χώρα!)

Προτάσσουν με συγκεκριμένους τρόπους τι είναι «πρωτοποριακό», «επαναστατικό», «εναλλακτικό», κ.ο.κ.

Το άμουσο punk πωλείται εδώ και δεκαετίες ως επαναστατικότητα, εναλλακτικότητα, απελευθέρωση και εναγκαλίζεται κυρίως από αγοράκια και κοριτσάκια πλουσίων προαστίων! Το άμουσο και υποκοσμικό hip-hop/rap επίσης πωλείται εδώ και δεκαετίες ως επαναστατικότητα, εναλλακτικότητα, απελευθέρωση: αυτό πια είναι κάτι που οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει, οποιοσδήποτε μπορεί να ραπάρει, δε συνιστά μουσική αυτό το μονότονο μπουρδολόγημα.

Βλέπεις είναι ευκολότερο να πεις «fuck all» παίζοντας κιθάρα χωρίς να ξέρεις κιθάρα, (punk), ή σκρατσάρωντας ένα δίσκο και μουρμουρίζοντας βλακείες –συνήθως- πάνω από μια λούπα, (hip-hop). Ή ένα sample.  Εδώ κι εκεί gay επαναστατικότητα, εναλλακτικότητα, απελευθέρωση, υπερφουσκώνοντας τύπους όπως ο Elton John.

ΟΚ babies, μην ανησυχείτε, σε λίγους μήνες θα βγει η ταινία για τον Elton. Θέλεις να μιλήσουμε για Elton John; Ωραία.

Βλέπεις; Λέω ‘Elton John. Τον ξέρεις. Ως celebrity. Πες μου ένα τραγούδι του. Δε βρίσκεις; Ε βέβαια, αφού οι περισσότεροι που γράφουν γι’ αυτόν ούτε καν ξέρουν τα τραγούδια του, τον ξέρουν ως μια ακόμα επιβεβλημένη φάτσα της δημοσιότητας, Ένα celebrity.

Ένας ακόμα υπερφουσκωμένος, μετριότατος συνθέτης που ντυνότανε κυριολεκτικά σαν κακόγουστος κλόουν επί δεκαετίες. Οι ενδυμασίες και οι περούκες του υπήρξαν περισσότερο ειδήσεις από την ελαχίστης αξίας μουσικής του και της κακής φωνής του.

Ο Freddie ποτέ δεν προέταξε την αμφιφυλοφιλία του ως είδηση. Η μουσική και η φωνή του ήταν καλύτερες απ’ τις «κιτρινίλες» που πουλάνε διάφοροι για να συνεχίσουν να επιπλέουν στα tabloids.

Υπάρχουν πολύ χειρότερες μπάντες και «καλλιτέχνες» άλλων μουσικών ειδών που έχουν celebrit-o-ποιηθεί και που έχουν γίνει ταινίες. Έτσι κι οι αληταράδες οι Motley Crue πουλάνε τη βρώμικη ιστορία τους, τώρα και σε ταινία.

Επιστρέφω: Η ταινία έχει επιτυχημένα και ρεαλιστικά απεικονίσει τα Hard Rockin’ 80s, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα κλισέ των ταινιών του είδους. Όλοι οι ηθοποιοί έχουν αποδόσει πολύ-πολύ καλά τους χαρακτήρες, ακόμη και δεύτεροι ρόλοι -όπως π.χ. οι γονείς των Motley Crue- έχουν αποδοθεί απ’ το σενάριο σαν ..άνθρωποι, όχι σαν τις χάρτινες φιγούρες του ‘Bohemian Rhapsody’ πχ. Είναι μια καλοφτιαγμένη ταινία. Το τι θα εισπράξει ο καθένας μεσα της εξαρτάται απ’ τον ίδιο. Ακόμη και αντικρουόμενα συναισθήματα και σκέψεις, όπως σ’ εμένα.

Αυτό είναι ένα επίτευγμα για μια ταινία.

Τι θέλεις από μια rock/musicbio ταινία; Aγιογραφία τύπου Bohemian Rhapsody;

Θέλεις και fun και food for thought. Και εντιμότητα, κατά το δυνατόν.

Οι Motley Crue δεν είναι ούτε οι καλύτεροι ούτε οι χειρότεροι καμένοι των show-business. Και ναι, το φινάλε της ταινίας «γέρνει» λίγο προς την αγιογραφία, θα εκτιμούσα ακόμη περισσότερο αν ζητούσαν ένα έντιμο συγγνώμη προς πολλές κατευθύνσεις. Ως αμερικάνοι αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν: tabloids, κάθε είδους σκάνδαλα και υπερβολές, ξέρουν να πουλήσουν ακόμη και τα εν προκειμένω υπερδιαφημισμένα αίσχη τους και να κονομάνε. Με περηφάνια.

Να τι λέω: Η ταινία είναι ένα ακόμα ντοκουμέντο εκείνης της αληθινής διαταραχής του αποδεδειγμένα φάλτσου αμερικάνικου ονείρου.

«Είσαι αλάνι; Ποιός δε θέλει να τον θεωρούν μάγκα; Έχεις λεφτά και διασημότητα; Πέσε με τη μούρη στις απολαύσεις, αφού σε παίρνει. Και δώσ’ του: αλκοόλ κι άλλα drugs, σεξ, πορνεία δηλαδή το στέκι σου είναι το στριπτζάδικο, κάνε παλαβομάρες, αφού είσαι λιώμα συνέχεια, ποιός θα κάνει τη χειρότερη βλακεία. Μαγκιά. Badass». 

Καθόλου τυχαία ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο σκηνοθέτης των ‘Jackass’.

Αν θες να συνεννοηθούμε για τα παραπάνω, άντε δες ή διάβασε το «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας», (Fear and loathing in Las Vegas). 

Ή αλλιώς, άσ’ το, άντε δες τον «Καζαντζάκη» ή τον «Ελ Γκρέκο»!