fbpx

banner αεροδρομίου

«Teen Spirit»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό, νεανικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μαξ Μινγκέλα
  • Με τους: Ελ Φάνινγκ, Ζλάτκο Μπούρικ, Αγκνιέσκα Γκροτσόβσκα, Ρεμπέκα Χολ
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Odeon

Η πολωνικής καταγωγής Βάιολετ (Ελ Φάνινγκ – καλή), είναι μια ντροπαλή έφηβη που ζει στη Νήσο Γουάιτ της Αγγλίας. Ονειρεύεται, μάλιστα να δραπετεύσει από την αφόρητη στενωπό της μιζέριας και να γίνει διάσημη τραγουδίστρια της ποπ μουσικής, αφού πρώτα αναδειχθεί στο διάσημο, και διεθνούς εμβέλειας τηλεοπτικό reality show «Teen Spirit», έτσι ώστε να ξεφύγει από τη μικρή πόλη που ζει και τη διαλυμένη οικογένειά της.

Με τη βοήθεια ενός απροσδόκητου μέντορα, ένας Ρώσος, πρώην τραγουδιστή της όπερας Βλαντ (Ζλάτκο Μπούρικ – καλός), η Βάιολετ θα περάσει τα προκριματικά και θα φτάσει στα τελικά, που όμως θα δοκιμάσει την εντιμότητα, το ταλέντο και τη φιλοδοξία της.

Περί του υιού ο λόγος του σπουδαίου σκηνοθέτη του «Άγγλου Ασθενή» Άντονι Μινγκέλα (6 Ιανουαρίου 1956 -18 Μαρτίου 2008), ο Μαξ Μινγκέλα στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ο οποίος τοποθετείται ως άνθρωπος ορχήστρα, καθώς αναλαμβάνει την ευθύνη, εκτός της σκηνοθεσίας, της συγγραφής του σεναρίου, του μοντάζ, αλλά και της παραγωγής μαζί με τον βραβευμένο ηθοποιό Τζέιμι Μπελ (Μπίλι Έλιοτ).

Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει, ως γνωστόν, και ως πρώτος καρπός του 34χρονου ηθοποιού και νυν σκηνοθέτη Μαξ Μινγκέλα τεχνικά είναι άρτιος, φορτωμένος με μουσικούλα, ποπάκια, φουτουριστικά πλάνα, αλλά παντελώς αδιάφορος. Κάτι σαν «ψαγμένη» ρεκλάμα μοιάζει η ταινία για τα πάσης φύσεως τηλε-σκουπιδο-ριάλιτι, που νέοι άνθρωποι προσπαθούν να διακριθούν φωνητικά και να αποκτήσουν εφήμερη δόξα και χρήματα.

Δεν ασκεί κριτική σε αυτό το ψυχρό και απάνθρωπο τηλεοπτικό προϊόν, αλλά αντιθέτως υποστηρίζει γενναία την γενικότερη φιλοσοφία ύπαρξης αυτών των τηλε-παραγωγών υψηλής τηλεθέασης με την ηρωίδα του, ως σύγχρονη εμιγκρέ Σταχτοπούτα, να οργανώνει την απόδραση της από την μουντή και αυτοκτονική καθημερινότητα της.

Το ναι μεν αλλά του σεναρίου, που φιγουράρουν οι δισκογραφικές εταιρείες που καραδοκούν σαν ύαινες στα παρασκήνια για να εκμεταλλευτούν και να λιανίσουν το κάθε τι στον χώρο του τραγουδιού είναι τόσο επιδερμικό και αβαθές που φαντάζει αστείο, ως κακοφορμισμένη τσόντα στην συνολική εικόνα.

Η ταλαντούχα Ελ Φάνινγκ (Neon Demon) άψογη και εδώ, τραγουδάει καλά και οι νέοι που παρακολουθούν με ζέση τα διάφορα ριάλιτι του είδους, οραματιζόμενοι να ακολουθήσουν το συγκεκριμένο μονοπάτι, πιθανώς, να ευχαριστηθούν την ταινία. Εμείς, απλά, αναμένουμε την επόμενη επιλογή του νεόκοπου, σκηνοθέτη Μαξ Μινγκέλα.