InTownPost

Ακολουθήστε μας :

16
Σαβ, Οκτ
Tο διάβασαν 165 άτομα (165 Views)

«Τα 400 Χτυπήματα»

400-coups-4


«Τα 400 Χτυπήματα»

(Les Quatre Cents Coups)

Είδος: Κοινωνικό

Παραγωγή: Γαλλία (1959) - Α/μ σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες.

Σκηνοθεσία: Φρανσουά Τριφό

Με τους: Ζαν-Πιερ Λεό, Κλερ Μοριέρ, Αλμπέρ Ρεμί, Γκι Ντεκόμπλ, Ζορζ Φλαμάν

Διάρκεια: 99'

Διακρίσεις: 3 βραβεία Φεστιβάλ Κανών (1959): Χρυσός Φοίνικας Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και βραβείο O.C.I.C.

Διανομή: Summer Classics

Όταν ο δεκατριάχρονος Αντουάν τιμωρείται άδικα στο σχολείο από τον καθηγητή του, αποφασίζει να ακολουθήσει τον φίλο του Ρενέ και να κάνουν κοπάνα, αλλά στο τέλος της διασκεδαστικής του ημέρας αναγκάζεται να επιστρέψει στους κυκλοθυμικούς και μη διαθέσιμους γονείς του.

Τα πράγματα χειροτερεύουν τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι, κι ο Αντουάν για να χρηματοδοτήσει την απόπειρά του να το σκάσει, κλέβει μια γραφομηχανή από το γραφείο του πατριού του, καταλήγοντας σε ένα αναμορφωτήριο απ' όπου δραπετεύει τρέχοντας, μέχρι να δει για πρώτη φορά τον ωκεανό.


Είναι από τις ελάχιστες ταινίες του γαλλικού νέου κύματος (nouvelle vague), που βλέπω συχνά και ευχάριστα και, μάλλον, ίστορικά είναι αυτή που άναψε την θρυαλλίδα στην πυριτιδαποθήκη του ρεαλιστικού σινεμά, με την λιτή κινηματογράφηση σε ιστορίες όπου το συναίσθημα γκριζάρει, φλερτάροντας με τον άκαρπο μηδενισμό. Ο Φρανσουά Τριφό, όμως είναι συναισθηματικός, απαλός και συνάμα εκρηκτικός, τουλάχιστον εσωτερικά, οπότε στην πρώτη αυτοβιογραφική του ταινία αφηγείται την ιστορία του 13χρονου Αντουάν, που δεν θα αναζητούσε απεγνωσμένα την διαφυγή στην εικόνα της απεραντοσύνης του ωκεανού, εάν τον περιτριγύριζε μια στρωτή οικογένεια, ένα γόνιμο εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα, η δικαιοσύνη, η τρυφερότητα και η αγάπη. Τίποτα από αυτά δεν προσπαθεί να κατακτήσει, τίποτα από αυτά δεν προσπαθεί να αλλάξει, απλά θέλει να φύγει μακριά, να εξαφανιστεί.

Ναι μεν το «faire les 400 coups» είναι η γαλλική έκφραση που σημαίνει «κάνω κάθε είδους αταξία χωρίς να τηρώ τους νόμους και τους κανόνες», η καταγωγή της φράσης όμως καταφθάνει από το 1621 και τον Λουδοβίκο ΙΓ με τον πόλεμο εναντίον των προτεσταντών στην πόλη του Μονταούμπαν, κανονιοβολώντας τους κατοίκους με 400 πυροβολισμούς για να κάμψει το ηθικό τους, όπου και δε παραδόθηκαν. Έτσι και ο Αντουάν δεν κάμπτεται, παρότι δέχεται ασταμάτητους «κανονιοβολισμούς» και είναι έτοιμος να αποδεσμευτεί και να εφορμήσει στην ελευθερία, όπως το προεφηβικό του μυαλό έχει ζωγραφίσει τον ορισμό τού να είσαι και να αισθάνεσαι ελεύθερος.

Το αξιοθαύμαστο του Τριφό στην ταινία «Τα 400 Χτυπήματα», που είναι πραγματικά ένας σπουδαίος άθλος, ανήκει στην αποτύπωση του βλέμματος του μικρού Αντουάν, που υποδύεται ο 19χρονος τότε ηθοποιός Ζαν-Πιερ Λεό, ενώ η ταινία το 1960 προτάθηκε για το Όσκαρ στην κατηγορία «Πρωτότυπου Σεναρίου», για να χάσει το βραβείο από το σενάριο της ταινίας «Τα Απόρρητα της Κρεβατοκάμαρας» (Pillow Talk).


Photo gallery: «Τα 400 Χτυπήματα»

«Ιδρώτας»
«Νύχτα Πρεμιέρας»

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/