InTownPost

Ακολουθήστε μας :

13
Κυρ, Ιουν
Tο διάβασαν 89 άτομα (89 Views)

«Στο πυρ το εξώτερον με καρτούν και αστυνόμους», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

rev-1-TWWMD-05611rv2_High_Res_JPEG


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 57

Είναι πέρα έως πέρα αδιαμφισβήτητο και ιστορικά τεκμηριωμένο, ότι η Ελλάδα («Ελλάς» είναι η λέξη στην ορθή εκφορά της, ένεκα της συμπαντικής της ετυμολογίας, αλλά και για να ηχεί βροντερά και ενεργειακά), είναι το ύψιστο φαινόμενο και παράδειγμα προς αποφυγή στον ταλαιπωρημένο, τούτο ολοζώντανο πλανήτη. Καμία άλλη γεωγραφική ένδειξη δεν έχει προσφέρει γενναιόδωρα και άνευ ανταλλαγμάτων όλα τα πνευματικά και τα υλικά προικιά τού εξανθρωπισμού στον κόσμο και κανένα άλλο έθνος στην Γη δεν έχει υποφέρει και βασανιστεί όπως η πατρίδα μας. Ο ανεκδήλωτος θαυμασμός και ο εκδηλωμένος φθόνος που υφιστάμεθα παλαιόθεν από άλλα κράτη, δημιουργημένων είτε των κατερχόμενων, είτε των ανερχόμενων βαρβαρικών, ασιατικών ορδών - αναλόγως την τοποθεσία της όποιας χώρας εφορμούσαν και διέλυαν εκ βάθρων - είναι ένας θαυμασμός και ένας φθόνος που χρήζει βαθύτατης μελέτης. Ουδέν έθνος δεν έχει υποστεί τις εθνοκαρθάρσεις, τους διωγμούς, τις λεηλασίες, τους βιασμούς, την σκλαβιά και τα φονικά, όπως η Ελλάς. Είναι το μοναδικό, πολιτισμένο έθνος, που όρμησαν με λύσσα στο σπάνιο και Θείον πνεύμα και την ψυχή του για να το διαλύσουν, να το ακυρώσουν συθέμελα και δια παντός. Μια μικρή παραπομπή εδώ και να επισημάνω το σημαντικό, ότι οι μεγαλύτεροι και άσπονδοι εχθροί της Ελλάδα μας, εκπορεύονται πάντα από την Ασία. Ακόμα και στο δεύτερο μεγάλο πόλεμο του 20ου αιώνα οι βάρβαροι Ούννοι του Γ' Ράιχ, οι λεγόμενοι «Huns» (Χανς), που μας εξουσιάζουν μέχρι σήμερα, είναι μογγολικά φύλα ασιατικής προέλευσης.

«Άει στον διάβολο», αναφωνείς αγανακτισμένος, γελώντας συνάμα αμήχανα από τον βύθιο πόνο για την ερεβώδη κακότητα των όντων που αναζητούν την εκδίκηση και τον αφανισμό μας. Η ανθρώπινη ηθική στο πρώτο και ευανάγνωστο επίπεδο μαρτυράει περίτρανα, ότι ο μαθητής, πάντα, προστάτευε τον Δάσκαλο σε υπέρτατες στιγμές κρίσης ζωής και θανάτου. Αναφέρω την ιδιότητα του μαθητού και αυτή του Δασκάλου, διότι άπαντες οι πανσπερμικές, βαρβαρικές φυλές που συγκρότησαν και ανόρθωσαν την σύγχρονη, ιστορική έννοια της Ευρώπης, ωιμέ σιωπηλοί θεοί της προόδου, είναι οι μικροί μαθητές της Δασκάλας Ελλάδος, πανάθεμα τους. Αντί, λοιπόν να εξυψώσουν σε ουράνιο βάθρο και να προστατεύσουν την πολύτιμη Δασκάλα τους, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: την δολοφόνησαν, δηλαδή φόνος με δόλο, απλά και μόνο, επιδερμικά ως φαίνεται, για να μην είναι υποδεέστεροι αυτοί από εμάς, αφού πρώτα εκπολιτίστηκαν, ας πούμε, δίνοντας τους ανιδιοτελώς οντολογική ανθρώπινη ταυτότητα οι Έλληνες. Ακόμα και στην ελληνική, φιλοσοφική ιστορία, τρανοί Δάσκαλοι που κινδύνεψαν σοβαρά, οι μαθητές τους έσπευσαν να τους διασώσουν, αδιαφορώντας εντελώς για τις ζωές τους. Να αναφέρω εν τάχει τον Πυθαγόρα, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, την Υπατία την Αλεξανδρινή, που οι μαθητές τους έθεσαν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο για να διασωθούν οι Δάσκαλοι τους. Κι όμως, έτσι αποδεκατισμένη και γονατισμένη, πτωχή και ανέστια, η σημερινή Ελλάς ακόμα απασχολεί τους δήμιους και τους φονιάδες μαθητές της. Επιζητούν τον ολοκληρωτικό αφανισμό της. Γιατί άραγε τέτοιο μένος;

Το θέμα, για να γράφουμε τα ζητούμενα με το όνομα τους, δεν είναι μόνο αυτό, που αφορά τον όποιο εγωισμό ή τον ανταγωνισμό περί της ιστορικής καταγωγής των βάρβαρων λαών της Δύσης και της Ανατολής, που θέλουν να παρουσιάζεται και αφήνουν να διαρρέει έντεχνα από τα σκοτεινά κέντρα για να ικανοποιούνται οι ερευνητές. Άλλωστε πέρασαν στις συνειδήσεις αρκετών Ελλήνων τα εφευρήματα περί της ανύπαρκτης ινδοευρωπαϊκής φυλής και άλλων ανιστόρητων θεωριών για να έχουν θέση και χώρο οι σύγχρονοι βάρβαροι Ευρωπαίοι. Ο προσεκτικός όμως αναγνώστης της ελεύθερης ιστορικής καταγραφής, από δημιουργίας της οντότητας της Γαίας, θα εισέλθει θέλοντας και μη, σε ένα αδίστακτο σύμπαν αυθαίρετου, αέναου πολέμου κυριαρχίας και εξουσίας του πλανήτη και των Ελλήνων, πρωτίστως πνευματικού πολέμου σε αθέατα πεδία και έπειτα στα υλικά. Το αιμάτινο δάκρυ, που χύνεται από τα όμματα τούτου του έμψυχου, γηγενούς πανάρχαιου Έθνους έχει βαθιά ιστορία, που ακόμα παραμένει κρυμμένη στα ανήλιαγα δώματα, καλά φρουρούμενη από τις χυδαίες και τις ανίερες σκιές, που όπως πολύ ορθώς έθεσαν οι αγγελιαφόροι του Ξέρξη στους Έλληνες, οι εχθροί μας πάντα θα απαιτούν «Γη και Ύδωρ», κυριολεκτικώς.

Κάποια στιγμή, σύντομα, όλα θα αποκαλυφθούν με αδιάσειστα στοιχεία για να τοποθετηθούν ξανά τα πράγματα στις αρχικές θέσεις τους, γιατί νομίζουν και είναι πεπεισμένοι, βεβαίως, ότι τούτο το πεδίο της γήινης ανθρώπινης δράσης, λόγω των συνεχόμενων θριάμβων τους, είναι ένα ξέφραγο κτήμα άνευ προστασίας. Μια αλάνα δίχως Νόμους και κανόνες να επιβάλλει ο καθείς μιαρός τις ανομίες του. Αυτοί που θα επαναφέρουν την τάξη, δυστυχώς, θα είναι ελάχιστοι, αλλά πραγματικές αδάμαστες, έμψυχες δυνάμεις, ενσαρκωμένες σε ύψιστο πνευματικό και υλικό σκοπό στα ταλαιπωρημένα από εμάς χώματα. Και να είστε σίγουροι, πως δεν θα χαριστούν σε κανέναν, διότι αθώοι δεν υπάρχουν πια, ούτε ποτέ υπήρξαν. Και αυτή την φορά, καθώς η ισορροπία και η ευταξία είναι το πρώτο μέλημα της Μάνας μας, η ένταση θα είναι όμοια με τριάντα τσουνάμια μαζί, εκατό σεισμούς και μύριες καταιγίδες. Πιθανώς να μην είμαστε εν ζωή εμείς, η γενιά μας δηλαδή, όμως τα τέκνα μας ή τα τέκνα των τέκνων μας θα βιώσουν και θα καταγράψουν ελεύθερα και αυτολεξεί το μέγα χρονικό των έμψυχων Ανθρώπων και την απελευθέρωση της Γαίας. Έως τότε αγαπημένοι μου, ας συνεχίσουμε να ενδίδουμε ως υποτελείς, σκλαβωμένοι και απαθείς στο βασίλειο της απόλυτης ένδειας, του σκότους, του αφανισμού και της ανελευθερίας σε έναν ευλογημένο τόπο, όπου οι έμψυχοι Άνθρωποι του, πρώτα απ΄ όλα, δίδαξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πνευματικά και υλικά, την Αφοβία, τα Ιδανικά και όχι τις ιδεοληψίες, τις Αρετές και, φυσικά, το πολύτιμο αγαθό της Ελευθερίας. Θέλετε ένα απλό παράδειγμα; Σας προσφέρω ένα όχι τόσο γνωστό και διαδεδομένο ιστορικό δρώμενο, που αφορά το αδέσμευτο Κλέος των Ελλήνων:

Ήταν Αύγουστος του 480 π.Χ. όταν ο Πέρσης βασιλιάς, ο παντοκράτωρ Ξέρξης εισέβαλε στην Ελλάδα και κατά την κάθοδό του προς την Αθήνα, κάπου στην Θετταλία, αντίκρισε τους Έλληνες να εγκαταλείπουν τρέχοντας τα σπίτια τους και να κατευθύνονται νότια. Υπέθεσε αμέσως και εύλογα ο βασιλιάς, πως προσπαθούν να διασωθούν από τον ατρόμητο στρατό του και ζήτησε από τον Έλληνα Δημάρατο να επιβεβαιώσει την εικασία του. Ο Δημάρατος, όμως ως Έλλην και γνωρίζοντας τους συμπατριώτες του, προφανώς χαμογέλασε διακριτικά με την αγνωσία του βασιλιά, πληροφορώντας τον, πως δεν τρέχουν για να σωθούν, αλλά βιάζονται για να φτάσουν στην Ολυμπία και να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Ξέρξης ξαφνιάστηκε, ευλόγως σάστισε για την περιφρόνησή των Ελλήνων προς τον ίδιο και στην εικόνα του πολυπληθούς στρατού του, που ήταν έτοιμος να σβήσει την Ελλάδα από τον χάρτη.

«Και ποια είναι τα έπαθλα και τα βραβεία των νικητών σε αυτούς τους Αγώνες που συμμετέχουν, αγνοώντας την απειλή μου και τρέχουν εκεί; Μαλάματα, εκτάσεις γης, αξιώματα, πλούτη;», ρώτησε ο βασιλιάς τον Δημάρατο.

«Τίποτα από αυτά. Η επιβράβευση των νικητών είναι ένας απλός κότινος (στεφάνι ελαίας)».

Ο Ξέρξης αμέσως κατάλαβε, πως η πολεμική εκστρατεία του ήταν «χαμένη από χέρι», όπως λέμε σήμερα και η σκέψη του επιβεβαιώθηκε με την ήττα του στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας, προστατεύοντας οι έμψυχοι Έλληνες, όπως σοφά διαπίστωσε ο Θεμιστοκλής στον Ευρυβιάδη όχι μόνο την ελευθερία της Ελλάδος, αλλά διαφύλαξαν ολόκληρη την Ευρώπη από τις ασιατικές ορδές.

Όταν έφθασε η στιγμή της ύστατης μάχης των Πλαταιών και ο γαμπρός του βασιλιά Ξέρξη, ο ευγενής Μαρντούκ, κατά κόσμον Μαρδόνιος, διετάχθη να ηγηθεί του στρατεύματος, διότι ο βασιλιάς είχε ήδη φύγει για την Περσία, ο Μήδος στρατηγός ανακοίνωσε εξηγώντας στους επιτελικούς του, ότι οι Έλληνες δεν αγωνίζονται μηδέ για πλούτη, μηδέ για αξιώματα, αλλά για έναν απλό κλάδο ελαίας. Τότε, από το συμβούλιο πετάχτηκε ένας θορυβημένος ανώτερος αξιωματικός και απευθυνόμενος στον αρχιστράτηγο είπε το εξής εκπληκτικό:

«Βαβαί Μαρδόνιε, ποίους επ' άνδρας ήγαγες μαχησομένους, οι τον αγώνα ποιούνται ου περί χρημάτων, αλλά περί αρετής.» Δηλαδή: «Αλλοίμονο μας Μαρδόνιε, εναντίον ποίων ανδρών μας έφερες να πολεμήσουμε; Αυτοί αγωνίζονται όχι για τα χρήματα, αλλά για την αρετή».



«Παγιδευμένοι»

(Shorta)

Είδος: Αστυνομική περιπέτεια

Παραγωγή: Δανία (2020)

Σκηνοθεσία: Φρέντερικ Λούις Χβιντ και Άντερς Όλχολμ

Με τους: Τζέικομπ Λόμαν, Σάιμον Σιρς, Ταρέκ Ζαγιάτ, Ντάλφι Αλ-Τζαμπούρι

Διάρκεια: 108΄

Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας & Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Fipresci στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκη

Διανομή: One from the Heart


Ζευγάρι Δανών αστυνομικών αναλαμβάνει περιπολία σε γκετοποιημένη γειτονιά Πακιστανών που βρίσκεται στα πρόθυρα της έκρηξης, εξαιτίας ενός περιστατικού αστυνομικής βίας απέναντι στον έφηβο μετανάστη Ταλίμπ Μπεν Χάσι, που τελικά κατέληξε, έπειτα από βασανιστήρια αστυνομικών.

Μια σειρά απρόβλεπτων περιστατικών θα οδηγήσουν τους δυο αστυνομικούς σε ένα πρωτόγνωρο κόσμο, όπου σταδιακά θα βρεθούν παγιδευμένοι όχι μόνο από τους εξεγερμένους μουσουλμάνους του γκέτο, αλλά και μέσα στις ίδιες τις πεποιθήσεις τους.


Σκηνοθετικό ντεμπούτο για το δίδυμο: Φρέντερικ Λούις Χβιντ και Άντερς Όλχολμ σε ένα police story πολιτικών και κοινωνικών διαστάσεων, που μοιάζει αρκετά με τους «Άθλιους» του Λατζ Λι. Οι Δανοί σκηνοθέτες θέλουν, βέβαια το κάτι τις παραπάνω, πέραν του πολιτικά ορθού ως προς την συμπεριφορά των Ευρωπαίων προς τους μουσουλμάνους μετανάστες, ραντίζοντας την υπόθεση με εσωτερική δράση και αιματηρές κόντρες ανάμεσα στις ιδεοληψίες των δυο αστυνομικών. Να σημειώσουμε εδώ, ότι η λέξη «Shorta», που είναι και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας, στα αραβικά σημαίνει «αστυνομία».

Η ατμόσφαιρα της ταινίας γενικώς είναι πιστοποιημένη και σφραγισμένη με υλικά αμερικανικών ταινιών του είδους και για αυτό τον λόγο, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος, οι σκηνοθέτες διατηρούν μια ένταση ρυθμισμένη προσεκτικά επάνω στους χαρακτήρες των αστυνομικών. Φυλετιστής και βίαιος ο μεν, ηπίων τόνων και ψύχραιμος ο δε, ενώ μόλις ξεσπά η βία στο πακιστανικό γκέτο, ο συλληφθείς φανατικός νεαρός μουσουλμάνος που έχουν μαζί τους γίνεται συνεργάσιμος για να τους βγάλει από το λαβυρινθώδες κτηριακό συγκρότημα σώους και αβλαβείς. Η ταινιακή συνταγή δράσης αίφνης νερώνει και το σενάριο, χάνοντας το παιχνίδι της διαφορετικότητας, ταξιδεύει ρομποτικά στην γνωστή κατευθυντήρια ρότα της διδασκαλίας περί ειρηνικής συνύπαρξης Ισλάμ και Δύσης, καταλήγοντας σε κλισέ και χιλιοφορεμένες εύκολες, σκηνοθετικές λύσεις.


Photo Gallery: «Παγιδευμένοι»

«Tom & Jerry»

Είδος: Live action animation

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020) - μεταγλωττισμένο

Σκηνοθεσία : Τιμ Στόρι

Με τους: Κλόι Γκρέις Μόρετζ, Μάικλ Πένια, Ρομπ Ντιλέινι, Κόλιν Τζοστ, Παλάβι Σάρντα, Τζόρνταν Μπόλγκερ, Πάτσι Φέραν, Νίκι Τζαμ, Μπόμπι Καναβάλε, Κεν Τζονγκ

Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται οι φωνές: Χρήστος Θάνος, Φοίβος Ριμένας, Μαριλένα Χατζηνικολαΐδη, Ελισσαίος Βλάχος, Βασίλης Μήλιος, Γιώργος Σκουφής, Σωτήρης Δούβρης, Θανάσης Κουρλαμπάς, Θοδωρής Σμέρος, Μελίνα Κατσακούλη, Σοφία Καψαμπέλη, Σταύρος Σιούλης, Ηρώ Ελένη Μπέζου, Χρήστος Πλαΐνης, Μαρία Θρασυβουλίδη

Διάρκεια: 101'

Διανομή: Tanweer


Μία από τις πιο απολαυστικές έχθρες στην ιστορία των καρτούνς αναζωπυρώνεται όταν ο ποντικός Τζέρι μετακομίζει στο καλύτερο ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης λίγο πριν «τον γάμο του αιώνα», αναγκάζοντας την απεγνωσμένη διοργανώτρια της εκδήλωσης, την Κέιλα (Κλόι Γκρέις Μόρετζ - καλή), να προσλάβει τον γάτο Τομ για να τον ξεφορτωθεί.

Η επακόλουθη μάχη ανάμεσα στη γάτα και το ποντίκι απειλεί την καριέρα της Κέιλα, τον πολυαναμενόμενο γάμο αλλά και την υπόληψη του ξενοδοχείου. Σύντομα, όμως ένα μεγαλύτερο πρόβλημα προκύπτει, όταν αναλαμβάνει δράση ένας φιλόδοξος και ραδιούργος υπάλληλος, ο χειρότερος αντίπαλος όλων.


Εικάζω, πως στον πλανήτη Γη υπάρχουν πάμπολλοι συμπαθούντες του γατούλη Τομ, και αυτοί οι ίδιοι συμπαθούν και συμπάσχουν, μάλιστα, με τον άλλο θρυλικό γάτο Συλβέστρο και τον άλλο άμοιρο κογιότο, όταν ποντίκια, καναρίνια και πτηνά της ερήμου κάνουν τον βίο αβίωτο στους αγαπημένους μας ήρωες. Η αλήθεια είναι, ότι ουδέποτε τάχθηκα με την πλευρά του «μαγκάκου» Τζέρι ή του «μακιαβελικού» Τουίτι ή του «εξυπνάκια» Ρόουντ Ράνερ και εις μάτην περίμενα καρτερικά κάποια στιγμή απόδοτε ουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ στους αμετανόητους και ταλαιπωρημένους ήρωες μου. Εδώ, λοιπόν, μεταξύ του Τομ και του Τζέρι η όποια ανακωχή, εάν ποτέ υπήρξε, θεωρείται λήξασα και η ανελέητη καταδίωξη λαμβάνει ξανά σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη, αυτή την φορά με γνωστούς ηθοποιούς εντός πολυτελούς ξενοδοχείου. Καρτούν και άνθρωποι μοιράζονται τα κινηματογραφικά πλάνα σε ένα καλοφτιαγμένο τεχνικά live action του Τιμ Στόρι, σκηνοθέτη των «Τεσσάρων Φανταστικών» και του«Shaft: Ο Μαύρος Πάνθηρας 2», που ως ταινία δεν στήθηκε στο κουλουάρ της ελληνικής διανομής, αλλά πέρασε στην πλατφόρμα του Netflix.

Ο Καλιφορνέζος Τιμ Στόρι υπηρετώντας την κινηματογραφική περιπέτεια και την κωμωδία, στην 24χρονη πορεία του, αρχής γενομένης από βίντεο κλιπ και μικρού μήκους βίντεο για να περάσει στις μεγάλου μήκους ταινίες, ακόμα δεν έχει συστηθεί με την επιτυχία που θα τον ξεχωρίσει από τον σωρό. Παρά ταύτα προσπαθεί φιλότιμα όχι όμως αποτελεσματικά. Στο live action του Τομ και Τζέρι ο σκηνοθέτης διατηρεί την ίδια κινητικότητα του ιστορικού αντίπαλου ζευγαριού, εμφανώς κυνηγώντας την έκπληξη, αλλά η έκπληξη δεν έρχεται και η ταινία καθηλώνεται στις ήδη γνωστές και τετριμμένες σκηνές, που ναι μεν πιθανώς να απολαύσουν οι καλά πια εκπαιδευμένοι μικροί σε ηλικία κινηματογραφόφιλοι, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, ως συνοδοί των πιτσιρικάδων, θα ξαπλάρουν ράθυμα στο αφράτο πέλος του νοσταλγικού τάπητα της παρελθούσης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε δυο άσπονδους εχθρούς.


Photo Gallery: «Tom & Jerry»


«Μόνο Αυτοί Είδαν το Δολοφόνο»

(Seules les Bêtes / Only the Animals)

Είδος: Κοινωνικό δράμα, θρίλερ

Παραγωγή: Γαλλία, Γερμανία (2020)

Σκηνοθεσία: Ντομινίκ Μολ

Με τους: Ντενίς Μενοσέτ, Λορ Καλαμί, Νταμιέν Μπονάρ

Διάρκεια: 119'

Διανομή: Rosebud 21


Έπειτα από την εξαφάνιση μιας γυναίκας κατά τη διάρκεια χιονοθύελλας στα άγρια βουνά της κεντρικής, γαλλικής υπαίθρου, πέντε άγνωστα μεταξύ τους πρόσωπα βρίσκονται μπλεγμένα σε ένα αναπάντεχο μυστήριο.

Η νοσοκόμα Αλίς και ο μονόχνοτος αγρότης σύζυγός της, Μισέλ, μοιάζουν σαν ένα οποιοδήποτε μεσήλικο ζευγάρι παγιδευμένο σε έναν βαρετό και αδιέξοδο γάμο. Η Αλίς διατηρεί εξωσυζυγική σχέση με τον Ζοζέφ, έναν από τους ασθενείς της, ενώ ο Μισέλ κλείνεται για ώρες στο γραφείο του, υποτίθεται για να χειριστεί τις υποθέσεις της φάρμας τους.Όμως, όταν μια κοντογειτόνισσα τους, η Παριζιάνα Έβελιν, που χρησιμοποιεί την αγροικία της μόνο για διακοπές και προσωπική απομόνωση εξαφανίζεται, αρχίζουν οι γρίφοι και τα ερωτηματικά.

Στην υπόθεση εμπλέκονται, η νεαρή σερβιτόρα Μαριόν, που διατηρούσε τη δική της σχέση με το θύμα, αλλά και ο Αρμάν, ένας 20χρονος από την Ακτή Ελεφαντοστού που αναπάντεχα μοιάζει να είναι το πρόσωπο-κλειδί της υπόθεσης.


Πόσες ακόμα ταινίες του γαλλικού, σύγχρονου σινεμά πρέπει να γίνουν για να επιβεβαιωθεί, ότι οι Φράγκοι δεν το έχουν με αυτό το είδος του κινηματογράφου. Ο Γερμανογάλλος σκηνοθέτης Ντομινίκ Μολ, που τον γνωρίσαμε το 2000 στην δεύτερη ταινία του με το κωμικοδραματικό θρίλερ «Χάρρυ ο Καλύτερος Φίλος του Ανθρώπου» (βραβείο Σεζάρ), προσωπικά δεν με άγγιξε καθόλου, παρότι ήταν μια δουλειά με μεράκι φτιαγμένη.

Ο Μολ επιμένει στην θρίλερ συνταγή του μυστηρίου και επιστρέφει για να μεταφέρει το ομότιτλο βιβλίο του Κολίν Νιλ (Seules les Bêtes) δημιουργώντας ένα περίπλοκο παζλ ανθρώπων, καταστάσεων και τόπων, χρησιμοποιώντας την αυθαίρετη μέθοδο της αφήγησης, ένα ασταθές μέσα έξω στον ειρμό για να φτάσει εκεί που θέλει και είναι το ζητούμενο. Καταλήγει όμως στην δίωρη διάρκεια του; Από την μοναξιά των ορεσίβιων αγρο-κτηνοτροφικών πληθυσμών στην πολύχρωμη συχνότητα των ανθρώπων της Ακτής του Ελεφαντοστού, αποκαλύπτεται στο άσπρο πανί μια κινηματογραφική προσπάθεια σύνθεσης των κομματιών πέντε διαφορετικών ιστοριών, ώστε να ενταχθούν σε έναν άξονα ενδιαφέροντος και συνοχής στην υπόθεση. Το αποτέλεσμα είναι, ότι το εγχείρημα καταβυθίζεται αύτανδρο στο άφωτο φρεάτιο της φλυαρίας και των ανοικονόμητων πλάνων, που ναι μεν έχουν συμπαθητικό μοντάζ, αλλά η νεφέλη της βαρεμάρας σε τυλίγει αργά και νωχελικά από το πρώτο κιόλας εικοσάλεπτο.


Photo gallery: «Μόνο Αυτοί Είδαν το Δολοφόνο»


«Αυτοί που Εύχονται το Θάνατό μου»

(Those Who Wish Me Dead)

Είδος: Περιπέτεια, δράση

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2021)

Σκηνοθεσία: Τέιλορ Σέρινταν

Με τους: Αντζελίνα Τζολί, Φιν Λίτλ, Νίκολας Χουλτ, Τζον Μπέρνταλ, Τάιλερ Πέρι, Έινταν Γκίλεν

Διάρκεια: 100'

Διανομή: Tanweer


Η αλεξιπτωτίστρια δασοπυροσβέστρια Χάνα (Αντζελίνα Τζολί – ανέπαφη με τον ρόλο) προσπαθεί να ξεπεράσει τις τρεις ζωές που δεν κατάφερε να σώσει από τη φωτιά και βρίσκει παρηγοριά στον πόνο που η ίδια προκαλεί στον εαυτό της.Όταν, όμως, εμφανίζεται ξαφνικά ο Κόλιν (Φιν Λιτλ – καλός), ένας νευρικός έφηβος μέσα στα αίματα, να κρατά ντοκουμέντα ικανά να «κάψουν» πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της χώρας και να τον κυνηγούν δυο παρακρατικοί εκτελεστές με σκοπό να πάρουν τα τεκμήρια ενοχής και να τον βγάλουν από την μέση, η Χάνα πρέπει διασώσει τον έφηβο, διασχίζοντας μαζί του χιλιόμετρα στο πυκνό δάσος.

Μια ανελέητη πυρκαγιά που θα τους βρει κατά μέτωπο, αλλά και οι δολοφόνοι είναι δυο οι μεγάλοι τους αντίπαλοι στην διαφυγή τους.


Την ταινία υπογράφει σκηνοθετικά ο σεναριογράφος Τέιλορ Σέρινταν, δηλαδή ο γραφιάς του αφοπλιστικού «Sicario: Ο Εκτελεστής», του επίσης δυνατού νεογουέστερν «Πάση Θυσία», αλλά και του ινδιάνικου «Στα Ίχνη του Ανέμου», όπου ανέλαβε και την απαιτητική θέση του σκηνοθέτη. Ο Σέρινταν είναι γνωστός ως τηλέ-ηθοποιός και η εμφάνιση του στην συγγραφή σεναρίων, επιχρισμένα στην θρίλερ ατμόσφαιρα και στην επί της ουσίας δράση, είναι πλέον εμφανής και επιτυχημένη. Τα σκηνοθετικά του διαπιστευτήρια, ειδικά στην ταινία «Στα Ίχνη του Ανέμου» είναι ικανοποιητικά, γευόμενοι την ευέλικτη χρήση του φακού σε ταινίες του είδους. Αυτή την φορά στα κινηματογραφικά του πλάνα στήνει την Αντζελίνα Τζολί σε ρόλο, που στο παρελθόν καθιέρωσε την ηθοποιό και δεν είναι άλλος από αυτόν της αποφασιστικής ηρωίδας με τις αυτοκαταστροφικές τάσεις και το ενοχικό παρελθόν. Οπότε, έχοντας δυο γερά ονόματα (Σέρινταν και Τζολί), καραντί πως θα απολαύσεις μια ταινία εγγυημένης και καλοβαλμένης δράσης, εντός θριλερικού πλαισίου, ξεκινάς με τις καλύτερες των προϋποθέσεων. Δυστυχώς όμως τα φαινόμενα απατούν.

Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Μάικλ Κορίτα, καθώς ο ίδιος ο συγγραφέας μαζί με τον Σέρινταν και τον Τσαρλς Λίβιτ αναλαμβάνουν την σεναριακή μεταφορά. Από το πρώτο δεκάλεπτο γνωρίζεις τι θα ακολουθήσει στα επόμενα 90 λεπτά της υπόθεσης. Τόσο απλά! Πιο προβλέψιμο σενάριο όσο αφορά την δράση του δεν γίνεται και είναι απορίας άξιον το γιατί ο Σέρινταν θέλησε να δώσει πνοή και ζωή σε μια απλοϊκή ιστορία φασόν, όπου ο καλά «γυμνασμένος» κινηματογραφόφιλος, ακόμα και ο πρωτάρης θεατής αυτομάτως μετατρέπονται σε μάντεις με εκατό τις εκατό ευστοχία στις προβλέψεις τους για την τύχη των ηρώων. Η σκηνοθεσία είναι εντελώς επίπεδη, να μοιάζει με περίπατο σε πάρκο, ως απογραφή φυσικού κάλλους των δασών και των ορεινών εκτάσεων της Μοντάνα στην φωτογραφία του Μπεν Ρίτσαρντσον, αλλά και η πύρινη λαίλαπα που ξεσπάει περιορίζεται σε πλάνα γεμάτα καπνό και θολούρα. Τίποτα το εντυπωσιακό, εφόσον πρόκειται για το ανεξέλεγκτο στοιχείο της φωτιάς, ενώ κάποια ερωτήματα που γεννιούνται κατά την διάρκεια της υπόθεσης μένουν αναπάντητα να μετεωρίζονται σαν ξερόφυλλα στο δροσερό βουνίσιο αεράκι.

Η δε Αντζελίνα κινείται τόσο αδέξια στον ρόλο της, ώστε δημιουργεί τον συλλογισμό, ότι απλά διεκπεραιώνει μια κατάσταση άνευ νεύρου και πειθούς. Αδύνατη όσο ποτέ, σχεδόν οστέινη, πηγαινοέρχεται στο δάσος σαν φιγούρα χαμένη στο σενάριο. Κάπως πιο πειστικοί, ας πούμε και εντός θέματος βρίσκονται οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τους δεύτερους ρόλους, όπως ο Άγγλος Νίκολας Χουλτ («Tolkien», «Επαναστάτης στη Σίκαλη», «Μαντ Μαξ: Ο δρόμος της οργής»), ο Τζον Μπέρνταλ («Baby Driver», «Ο Λογιστής», «Fury»), αλλά και ο Έινταν Γκίλεν, ο γνωστός Μικροδάκτυλος του «Game of Thrones». Εύκολα σενάρια εύκολα καίγονται.


Photo gallery: «Αυτοί που Εύχονται το Θάνατό μου»


«Ο Ροζ Πάνθηρας»

(The Pink Panther)

Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Η.Π.Α. (1963) - Έγχρωμο σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες.

Σκηνοθεσία: Μπλέικ Εντουαρντς

Με τους: Πίτερ Σέλερς, Ντέιβιντ Νίβεν, Ρόμπερτ Βάγκνερ, Κλαούντια Καρντινάλε, Καπουσίν

Διάρκεια: 113'

Διανομή: Summer Classics

Η πριγκίπισσα Ντάλα (Κλαούντια Καρντινάλε) παίρνει ως δώρο από τον πατέρα της το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου, τον «Ροζ Πάνθηρα». Πολλά χρόνια αργότερα, πηγαίνει σε ένα ιταλικό, χειμερινό θέρετρο στην Κορτίνα, όπου γοητεύεται από τον διάσημο Άγγλο γυναικοκατακτητή, τον σερ Τσαρλς Λίτον (Ντέιβιντ Νίβεν). Αυτός όμως δεν είναι άλλος από τον κλέφτη κοσμημάτων με το ψευδώνυμο «Φάντομ», που έχει βάλει στο μάτι το πολύτιμο διαμάντι.

Στα ίχνη του διαμαντιού βρίσκεται ο αδέξιος και επιρρεπής στα ατυχήματα επιθεωρητής Κλουζό (Πίτερ Σέλερς), που συνοδεύεται από την Σιμόν (Καπουσίν), την ερωμένη και συνεργό του Φάντομ. Η εμφάνιση του ανιψιού του Φάντομ, του Τζόρτζ (Ρόμπερτ Βάγκνερ) περιπλέκει κι άλλο την υπόθεση, που θα βρει μια αναπάντεχη λύση.


Το αμφίδρομο ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Ο Μπλέικ Έντουαρτς θα ήταν αυτός που ήταν εάν δεν συνεργαζόταν με τον Πίτερ Σέλερς και ο Πίτερ Σέλερς θα ήταν αυτός που ήταν εάν δεν συναντούσε τον Μπλέικ Έντουαρντς; Ο Σέλερς και ο Έντουαρντς ένα από τα πλέον αποκαλυπτικά δίδυμα σκηνοθέτη και ηθοποιού του παγκόσμιου σινεμά, είναι αυτοί που χάρισαν στο κινηματογραφόφιλο κοινό αμέτρητες στιγμές, αυθεντικού ξεκαρδιστικού γέλιου. Οι δυο τους απόλαυσαν την μακρόχρονη συνεργασία τους, δημιουργώντας τον χαρακτήρα Κλουζό τόσο στις κινήσεις και στην έκφραση, όσο και την φωνητική απόχρωση. Ο Μπλέικ Έντουαρντς όταν ρωτήθηκε για τον Πίτερ Σέλερς απάντησε: «Για χρόνια έπαιρνα διάφορα αποσπασματικά κομμάτια από αυτά που ήθελα στις ταινίες μου, είτε ως συγγραφέας, είτε ως σκηνοθέτης αλλά δεν είχα ποτέ έναν χώρο στον οποίο θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ πλήρως τις ιδέες μου. Ξαφνικά κατέφθασε ο Πίτερ, μια αποθήκη τρέλας σε δυο πόδια, ένα κομμάτι ζαμπόν με, σχεδόν, σουρεαλιστική προσέγγιση στην τρέλα των πραγμάτων για να ανακαλύψουμε μια άμεση ταύτιση μεταξύ μας».

Η ταινία του «Ροζ Πάνθηρα», χρονολογημένη το 1964 με το γνωστό σε όλους μας μουσικό θέμα του Χένρι Μαντσίνι (υποψήφιος για το Όσκαρ Μουσικής), είναι η πρώτη εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη της ανθρώπινης «ωρολογιακής βόμβας», που ονομάζεται Επιθεωρητής Κλουζό και αμέσως κατάκτησε τις καρδιές των θεατών για να διαγράψει μια λαμπρή, διαχρονική πορεία. Ο ηθοποιός Πίτερ Σέλερς, που υποδύεται τον Κλουζό, πέρασε στην σφαίρα του μύθου, λαμβάνοντας σάνβουαρ περίοπτη θέση στο δύσκολο πάνθεον της κωμωδίας, πλάι σε μεγάλα ονόματα του κινηματογραφικού είδους.

Το τραγούδι που ακούγεται στην ταινία, όπως το ξεσηκωτικό «Meglio Stasera» του Χένρι Ματσίνι τραγουδισμένο από την Αμερικανίδα Φραν Τζέφρις στο σαλόνι του αλπικού σαλέ με φόντο το στρογγυλό, πέτρινο τζάκι, αλλά και η ενδυματολογική προσέγγιση του Ιβ Σεν Λοράν στα ρούχα της Καπουσίν και της Κλαούντια Καρντινάλε, ολοκληρώνουν απλά την μπριλάντε υπόσταση της παραγωγής, που ως ταινία μηδενίσει χαλαρά το κοντέρ της αρίθμησης στο πόσες φορές μπορείς να την δεις. Άπειρες!


Photo gallery: «Ο Ροζ Πάνθηρας»


«Σε Έναν Έρημο Τόπο»

(In a Lonely Place)

Είδος: Κοινωνικό δράμα, noir

Παραγωγή: Η.Π.Α. (1950) – Α/μ σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρέι

Με τους: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Γκλόρια Γκρέιαμ, Φρανκ Λοβτζόι, Καρλ Μπέντον Ράιντ

Διάρκεια: 94'

Διανομή: Danaos Films


Ο πάλαι ποτέ σπουδαίος σεναριογράφος Ντίξον Στιλ (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ), γνωστός για τον έντονο και αντικοινωνικό χαρακτήρα του, έχει αναλάβει μια αφόρητα βαρετή για εκείνον δουλειά: Να διασκευάσει για το σινεμά, ένα φτηνιάρικο μπεστ-σέλερ. Αναθέτει σε μια κοπέλα που εργάζεται στο μπαρ που συχνάζει, να έρθει στο σπίτι του για να του διαβάσει το βιβλίο. Εκείνη πηγαίνει, αλλά ο Ντίξον την διώχνει λίγο αργότερα. Το επόμενο πρωινό θα βρεθεί δολοφονημένη. 

Ο Ντίξον λόγω του βεβαρημένου του παρελθόντος, θεωρείται βασικός ύποπτος. Από τη δύσκολη θέση θα τον βγάλει η όμορφη γειτόνισσα του Λόρελ (Γκλόρια Γκρέιαμ), που τρέφει αισθήματα για εκείνον. Η σχέση τους φουντώνει, αλλά σύντομα η Λόρελ θα αρχίσει να έχει αμφιβολίες για την ορθότητα της απόφασής της να τον βοηθήσει.


Είναι η δεύτερη κατά σειρά ταινία του Νίκολας Ρέι (1911 – 1979), που σκηνοθετεί τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, ενώ έναν χρόνο πριν έχει προηγηθεί το «Knock on Any Door» του 1949. Στην ταινία «Σε Έναν Έρημο Τόπο» πρωταγωνιστεί, μάλιστα, και η δεύτερη σύζυγος του Ρέι, η εντυπωσιακή ξανθιά σταρ Γκλόρια Γκρέιαμ. Ο Νίκολας Ρέι, άνθρωπος των ακραίων καταστάσεων και ο ίδιος, έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια στους συμπλεγματικούς, βίαιους και αντικοινωνικούς ήρωες («Ο Στιγματισμένος», «Knock on Any Door», «Επαναστάτης χωρίς αιτία», «Johnny Guitar»), οπότε αποφασίζει να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομότιτλο νουάρ μυθιστόρημα της Αμερικανίδας συγγραφέως Ντόροθι Μπ. Χιουζ, γραμμένο το 1947, που πραγματεύεται μια υπόθεση φόνου και έναν έρωτα με φόντο την απαστράπτουσα αρένα της χολιγουτιανής σόουμπιζ.

Απόλυτο film noir, άκρως ενταγμένο στην σφαίρα του δράματος, από τις αγαπημένες ταινίες του σκηνοθέτη. Η εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μπουρνέτ Γκάφεϊ («Μπόνι και Κλάιντ», «Όσο Υπάρχουν Άνθρωποι», «Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ») είναι πραγματικά κινηματογραφική αναφορά, αλλά και ο Μπόγκαρτ που καδράρεται άψογα στον φακό του τεχνίτη Ρέι, είναι αφοπλιστικός,. Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ο σκηνοθέτης ενώ ολοκλήρωσε την ταινία, αποφάσισε να ξαναγυρίσει το φινάλε, γιατί θεώρησε πως η βία δεν είναι η μόνη διέξοδος γα να αποδοθεί ως τέλος μιας τέτοιας ιστορίας. Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και η συμπρωταγωνίστρια του, η Γκλόρια Γκρέιαμ παρότι είχαν είκοσι τέσσερα έτη διαφορά ηλικίας και οι δύο έφυγαν από την ζωή στα πενήντα επτά τους χρόνια.


Photo gallery: «Σε Έναν Έρημο Τόπο»

«Ούτε κιχ να μην ακουστεί… κατέφθασε η θύελλα Κρου...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/