fbpx

banner αεροδρομίου

«Rocketman»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Μιούζικαλ βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέξτερ Φλέτσερ
  • Με τους: Τάρον Ετζερτον, Τζέιμι Μπελ, Ρίτσαρντ Μάντεν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ,
  • Διάρκεια: 121’
  • Διανομή: Odeon

Γεννημένος στο μεσοαστικό και καλοβαλμένο προάστιο Πίνερ στο Μίντλεσεξ  του βορειοδυτικού Λονδίνου το 1947, ο Ρέτζιναλ Κένεθ Ντουάιτ, κατά κόσμο Έλτον Τζον, έδειξε από μικρός ξεκάθαρα την έφεση του στην μουσική. Ο στρατιωτικός, σκληροτράχηλος πατέρας του, αδιάφορος για το παιδί και την οικογένεια του, εντελώς απών στις ανάγκες του μικρού Ρέτζι, αλλά και μια μάνα (Μπράις Ντάλας Χάουαρντ  – καλή) να ψάχνει το κλειδί της ευζωίας, ο μικρός είχε ως μοναδικό στήριγμα την αφοσίωση της γιαγιάς (Τζέμα Τζόουνς – καλή), που τον οδήγησε να διδαχθεί μουσική.

Κερδίζει υποτροφία στην Βασιλική Ακαδημία Μουσικής σε ηλικία 11 ετών και τα τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ, αλλά και ο εκρηκτικός ήχος του Ρολ εντ Ρολ της εποχής ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες της επιτυχίας στον Ρέτζι, που άλλαξε το όνομα του σε Έλτον Τζον (Τάρον Έγκερτον – καταπληκτικός!).

Από εκεί και έπειτα, όπως βιογραφείται στην ταινία ακολουθούμε την πορεία ενός μεγάλου καλλιτέχνη που με το ύφος, το στιλ, τα τραγούδια και τις εμφανίσεις του καθιερώθηκε στην παγκόσμια μουσική σκηνή.

Μια χρονική πορεία 30 χρόνων, από το 1960 έως το 1990, που ο Έλτον μπήκε σε κλινική απεξάρτησης από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, η ταινία εκτός των μεγάλων επιτυχιών του αναφέρεται στην ομοφυλοφιλία του τραγουδιστή, τις ντρόγκες, τις κρεπάλες, αλλά και στην ανιδιοτελή, σταθερή φιλία με τον στιχουργό του Μπέρνι Ταουπίν (Τζίμι Μπέιλ – πολύ καλός) και την πρώτη ερωτική του σχέση του με τον, επί 28 συνεχόμενα χρόνια, μάνατζερ Τζον Ρίντ (Ρίτσαρντ Μάντεν – πολύ καλός).

Να ξεκινήσω από την εκπληκτική δουλειά της υποψήφιας για Όσκαρ μακιγιέζ Λίζι Γεωργίου (Φύλακες του Γαλαξία), που παρέλαβε τον Τάρον Έγκερτον (πρωταγωνιστής των δυο ταινιών «Kingsman») και τον έφερε ίδια μούρη ως Έλτον Τζον στην νεότητά του, κάτι που οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θεατές θα το διαπιστώσουν άμεσα. Να συνεχίσω με την φαντασμαγορική εργασία του ενδυματολόγου  Τζούλιαν Ντέι, που έδωσε όλη την ατμόσφαιρα της εποχής και το ύφος του καλλιτέχνη με τα κοστούμια υπερπαραγωγή. Άλλωστε ο Έλτον Τζον είναι ο μουσικός που χαρακτηρίζεται ως ο «πατέρας» του Glitter Rock ή Glam Rock με τα εξωφρενικά σατέν, τα φτερά, τα γεμάτα πολύχρωμες πούλιες ρούχα, μαζί και τα παπούτσια πλατφόρμες (T-Rex, David Bowie, Roxy Music, Gary Glitter, Slade).

Η ιστορία της ταινίας είναι βασισμένη στο σενάριο ενός μουσικο-θεατρικού σόου που είχε ανεβάσει ο Έλτον Τζον με τον σύζυγο του και συν-παραγωγό της ταινίας Ντέιβιντ Φέρνις στο Λας Βέγκας και αφορούσε εν είδει βιογραφίας την πορεία του τραγουδιστή. Από εκεί και έπειτα ο σκηνοθέτης Ντέξτερ Φλέτσερ, που ολοκλήρωσε το οσκαρικό «Bohemian Rhapsody» – έπειτα από την αποχώρηση του Μπράιαν Σίνγκερ λόγω σκανδάλου –  έδωσε αυτό που ήθελε ο ίδιος ο Ελτον Τζον. Γκλάμουρ, αλήθειες και πολύ μουσική εντός και εκτός πλαισίου, δηλαδή, μια μιούζικαλ άποψη στυλ «All That Jazz», όπου ο ρεαλισμός ανταμώνει αισθητικά με το φαντασιακό.

Στην αρχή, αλήθεια είναι, ότι ένοιωσα άβολα με την προσθήκη μουσικοχορευτικών πλάνων, αλλά στην συνέχεια θεώρησα πως αυτή η άποψη δεν τραυματίζει το αποτέλεσμα, αφού δεν σβήνει με γομολάστιχα την ακολουθία των όποιων ερωτικών επιλογών του καλλιτέχνη, ούτε τις διαδρομές του  στους πάτους των μπουκαλιών με αλκοόλ και των ναρκωτικών ουσιών. Κοινώς δεν ωραιοποιεί, ούτε τεντώνει το δάχτυλο κραυγαλέα για να δείξει την κατάντια, αλλά ελαφραίνει την δυστυχία, μετασχηματίζοντας την σε τραγούδι.   

Το σενάριο του Λι Χολ (Μπίλι Έλιοτ) είναι καλά δομημένο σε όλα τα επίπεδα της πλοκής και τα τραγούδια λειτουργούν ως το γερό παξιμάδι που στεριώνει την βίδα στον ψυχισμού του Έλτον.

Η διεύθυνση παραγωγής του Μάθιου Βον («X-Men: Η Πρώτη Γενιά», «Fantastic Four»,  ο οποίος είχε σκηνοθετήσει τον Έλτον Τζον στην σύντομη εμφάνισή του στο «Kingsman) είναι ατσαλάκωτη κερδίζει τις εντυπώσεις και το σημαντικότερο είναι, πως ο Τάρον Έγκερτον τραγουδάει ο ίδιος, (ο μπαγάσας τα ρίχνει καλά), χορεύει και ερμηνεύει τον Έλτον με την ακρίβεια και την σταθερότητα ενός γνώμονα.

Το «Rocketman» δεν είναι το μελιστάλαχτο, δραματοποιημένο «Bohemian Rhapsody». Είναι ένα χύμα, έντιμο biopic που δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του, τολμηρό για τα συντηρητικά πατρόν των μεγάλων, χολιγουτιανών στούντιο αλλά και διασκεδαστικό συνάμα, κάτι που δεν τόλμησε, περισσότερο για εμπορικούς λόγους, η βιογραφία του Φρέντι Μέρκιουρι. Διαθέτει όλους τους προβληματισμούς τις ανασφάλειες, τις ευαισθησίες ενός μεγάλου, διάσημου και επιτυχημένου ροκ σταρ εν ζωή, που δεν κώλωσε να πει ανοιχτά… «Να, αυτός είμαι!» Αυτός είναι ο Έλτον Τζον, κυρίες και κύριοι. Απολαύστε τον!