InTownPost

Ακολουθήστε μας :

25
Κυρ, Ιουλ
Tο διάβασαν 69 άτομα (69 Views)

«Πέρυσι στο Μάριενμπαντ»

Marienbad-4


«Πέρυσι στο Μάριενμπαντ»

(L' Annee Derniere a Marienbad)

Είδος: Δράμα

Παραγωγή: Γαλλία, Ιταλία (1961) – Α/μ, σε επανέκδοση με ολοκαίνουργιες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Αλέν Ρενέ

Με τους: Ντελφίν Σεϊρίγκ, Τζιόρτζιο Αλμπερτάτσι, Σασά Πιτοέφ

Διακρίσεις: Χρυσός Λέων στο φεστιβάλ Βενετίας 1961

Διάρκεια: 94'

Διανομή: Summer Classics


Ένας ανώνυμος άντρας (Χ) πολιορκεί μια γοητευτική, αινιγματική γυναίκα (Α) μέσα στο λαμπερό σκηνικό ενός αριστοκρατικού ξενοδοχείου στην ευρωπαϊκή παραθεριστική πόλη Μάριενμπαντ. Ισχυρίζεται ότι είχαν συναντηθεί και φλέρταραν εκεί έναν χρόνο νωρίτερα, προσπαθώντας να την πείσει να φύγει μαζί του, κάτω από το βλέμμα του βλοσυρού συνοδού της (Μ).

Ενώ η ίδια στην αρχή αρνείται τα πάντα, η σχέση τους ξεδιπλώνεται μέσω θραυσμάτων μνήμης ή φαντασίας που όμως δεν ταιριάζουν ποτέ.


Η λέξη πασπαρτού «πέρυσι» και ο γεωμετρικός χώρος του πολυτελούς, μπαρόκ ξενοδοχείου στα πλάνα του Ρενέ, είναι ο ήχος και η οπτική μιας ονειροπαγίδας του υποσυνειδήτου, που αφορά μια γυναίκα και έναν άνδρα, να γλιστρούν σε ένα αισθητικό λαβύρινθο μνήμης του διαχειρίσιμου κυνισμού και του έρωτα ποιητή. Ο Αλέν Ρενέ καταργεί την κλασική, κινηματογραφική αφήγηση στο «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ», εγκαταλείποντας τον θεατή στο μεταίχμιο του χρόνου, της πραγματικότητας και της αλήθειας, για να ανακαλύψει μόνος του την συνδετική οριοθέτηση του παρελθόντος, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος. Μια αναζήτηση που μοιάζει με εκλεπτυσμένη τυμβωρυχία στις ατέρμονες διαδικασίες του θυμικού, που όμως δεν καταλήγουν πουθενά. Και αυτό είναι το μεγαλείο της ταινίας: αποχωρείς από την αίθουσα και μαζί σου σέρνεις ένα ογκώδες, αλλά ανάλαφρο ερωτηματικό να επιδρά διαφορετικά στον ψυχισμό του κάθε θεατή.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Αλέν Ρενέ (1922 – 2014) καθιερώθηκε στο κινηματογραφικό στερέωμα αμέσως μόλις εμφανίστηκε στο περιβάλλον των ταινιών μεγάλου μήκους το 1959 με την «Χιροσίμα Αγάπη μου», για να ανοίξει δυο χρόνια μετά τον ψυχαναλυτικό διάλογο με την ταινία «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ» σε σενάριο του Αλέν-Ρομπ Γκριγιέ (1922 -2008). Ενταγμένος στο «νέο κύμα» της γαλλικής κινηματογραφίας, αποστασιοποιημένος, όμως, από το πολιτικό σινεμά της γενιάς του, δημιούργησε την δική του ρότα πάνω στις εσωτερικές ανθρώπινες διεργασίες με όρμους την καλλιτεχνική διάσταση των εικόνων και των έργων τέχνης, αλλά και τους συνειρμούς που παράγουν, καταργώντας τις συμβατικές τεχνικές αφήγησης. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην σεκάνς της ταινίας, «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ» όταν ο άνδρας (Χ) λέει στη γυναίκα (Α), ότι είναι στη διάθεσή του, αλλά εξακολουθεί να είναι απρόσιτη, δείχνοντας της ένα γλυπτό με τον Τάνταλο να προσπαθεί να φτάσει ένα τσαμπί σταφύλι. Η ελληνική μυθολογική φιγούρα του Ταντάλου τιμωρήθηκε για να υποφέρει αιώνια στα τάρταρα, σε μια λίμνη με νερό κάτω από ένα οπορωφόρο δέντρο με χαμηλά κλαδιά, με τον καρπό να ξεφεύγει από τη σύλληψή του και το νερό να υποχωρεί πάντα πριν να καταφέρει να πιει.

Για την κινηματογραφική ιστορία να αναφέρουμε πως την ενδυματολογική φροντίδα της ταινίας ανέλαβε η Γαλλίδα σχεδιάστρια Κοκό Σανέλ και η κολεξιόν Άνοιξη-Καλοκαίρι 2011 του, επίσης, σχεδιαστή μόδας Καρλ Λάγκερφελτ ήταν εμπνευσμένη από την ταινία «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ».


Photo gallery: «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ»
«Κραυγές και Ψίθυροι»
«Ο Πατέρας»

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/