InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Παρ, Οκτ
Tο διάβασαν 178 άτομα (178 Views)

«Περί Δημιουργού, Δημιουργίας Θεού – Θεών», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

DIM01-ITP01EXON01



Παρά τον εικονοκλαστικό ζήλο που έχουν επιδείξει τα λαμπρότερα μυαλά του είδους μας, φιλόσοφοι, επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, ενάντια στις λεγόμενες θεολογικές ψευδαισθήσεις, παρά τον συστηματικό και δικαιολογημένο πόλεμο ενάντια στις σκοταδιστικές θεοκρατικές-εκκλησιαστικές αντιλήψεις του παρελθόντος και παρά την πανίσχυρη επιστημονική «εκκοσμίκευση» της ανθρώπινης κατάστασης, η ανάγκη για υπερβατικές και θρησκευτικές εμπειρίες φαίνεται πως εξακολουθεί να αποτελεί ανεξάλειπτο χαρακτηριστικό της ζωής και της σκέψης των σύγχρονων ανθρώπων.

Γιατί η θρησκευτική πίστη είναι ένα διαχρονικό και πανταχού παρόν ανθρωπολογικό φαινόμενο; Μήπως οι πιστοί σε κάποια θρησκεία ζουν καλύτερα, περισσότερο ή και υγιέστερα από τους άθεους; Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να επιλέγουμε το αν θα πιστεύουμε ή όχι σε κάποια θεότητα;

Και η σύγχρονη επιστήμη πώς αντιμετωπίζει αυτή τη μαζική συμπεριφορά; Είναι άραγε σε θέση να εξηγήσει το γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων εξακολουθεί να υποκύπτει στον πειρασμό των θρησκευτικών, υπερφυσικών και απόκοσμων «εξηγήσεων»;

Η ερμηνεία της δημιουργίας του κόσμου απασχόλησε έντονα τον άνθρωπο, και αυτό το βλέπουμε στην διδασκαλία πολλών αρχαίων θρησκειών και φιλοσοφιών. Για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους μπορούμε να πούμε, ότι συνοπτικά είχαν δώσει τις εξής τρεις ερμηνείες:

α) Την αποδοχή της αυθυπαρξίας, αυτονομίας και αιωνιότητας του κόσμου, όπως δίδασκαν οι Στωικοί και οι Επικούρειοι.

β) Τη φυσιοποίηση των στοιχείων και των νόμων του φυσικού σύμπαντος, όπως δογμάτιζαν οι Πυθαγόρειοι.

γ) Την αναφορά της αιτίας του κόσμου «στο πρώτον κινούν ακίνητον» κατά τον Αριστοτέλη.

Στην σημερινή όμως εποχή, η λέξη Θεός έχει δύο ταυτόσημες σημασίες:

α) τον Δημιουργό ή την Δημιουργό Αρχή ή το Δημιουργό Αίτιο του Σύμπαντος και

β) τον Θεό Πνεύμα ή Θεό.

Ως προς τη σημασία της η έννοια Θεός εμφανίζει μια συνεχή εξέλιξη από την αρχαία εποχή έως τη σημερινή.

Μια πιθανή προέλευση της λέξεως Θεός όπως υποστηρίζουν ορισμένοι φιλόλογοι, παράγεται από το ρήμα θεώμαι, που αποδίδεται σήμερα την έννοια «βλέπω τα πάντα» και κατά συνέπεια ως Θεός ορίζεται αυτός που επιβλέπει τα πάντα, ο Παντεπόπτης. Κατά άλλους προέρχεται από το ρήμα τίθημι, ήγουν (τοποθετώ τί) υποδηλώνοντας έτσι τον Δημιουργό. 

Άλλοι φιλόλογοι υποστηρίζουν πως η λέξη προέρχεται από το ρήμα αίθω, ήτις ο «τα πάντα καίων», ενώ άλλοι πως πιθανή ρίζα του μπορεί να είναι ρήμα θέω ή θείω, όπερ και δεικνύει «τον πανταχού παρόντα». Τέλος μια άλλη ομάδα γλωσσολόγων θεωρεί πως και λέξη θοόω, δηλαδή «κάνω κάτι δίκαιο» και άρα υπονοεί τον δικαιοκρίτη.



Από την αρχαιότητα ήδη έγιναν προσπάθειες για την ετυμολόγηση της λέξεως Θεός.

1) Στον Όμηρο η λέξη έχει δύο σημασίες; Μία γενική, χωρίς το άρθρο, στον ενικό θεός ή στον πληθυντικό θεοί και δηλώνει τη θεότητα ως ατομικότητα (ΟΔ. 2. 54), την έννοια του θείου και δεύτερη, με τη μερική σημασία για τους πολλούς θεούς της ελληνικής πολυθεΐας: θεός τις = ένας από τους θεούς. Επίσης στο κεφάλαιο (ΙΛ.. 2. 52) μας πληροφορεί ότι η λέξη Θεός προέρχεται από τους Πελασγούς της Δωδώνης, κατά τους οποίους οι θεοί ονομάστηκαν έτσι «ότι οι θεοί εν κόσμο θέντες (ενεφανήσθησαν αναπήδησαν) ως δίραμος στίξ (στοιχειώδες τμήμα του όλου) ως τα πάντα πρήγματα (εξελικτικά πράγματα) και πάσας νομάς είχον ότε, εν Κόσμο κτήσις τελευτήσαι».

2) Ο Πλάτων στο έργο του «Κρατύλος 397C» υποστηρίζει ότι η λέξη θεός παράγεται από το ρήμα. θέω-θέειν = τρέχω – τρέχειν, που κυριολεκτείται για κάθε κυκλοτερές εξελεκτικό στοιχείο που φαίνεται ότι περιτρέχει και επανέρχεται εις εαυτόν (θο-ός = ταχύς, δηλώνει ενέργεια). Επίσης ο Πλάτων (στα Πολιτικά. C) λέγει: «Τελέσαι δε Κόσμος ενέθορον δίραμος στιξ Θεό πάντων αν είη αίτιος»

3) Ο Ευσέβιος της Καισαρείας στην Ευαγγελική προπαρασκευή βιβλίο 2αναφέρει: Όσα τοίνυν περί Θεού δίραμος είρηται

4) Ο Θωμάς ο Ακινάτης στην οντολογία του λέγει:

α) Αν αποδώσουμε στον Θεό την εικόνα του σχεδιασμού του όλου δημιουργείται αμέσως ένα μεγαλύτερο πρόβλημα: ποιος σχεδίασε τον σχεδιαστή;

β) Αν θεωρήσουμε τον Θεό ως ουσία, τότε ορίζεται αυτό που δεν ανήκει σε κάτι άλλο ως βάση της ύπαρξής του, αλλά υπάρχει ως υποκείμενο και φορέας ενεργειών. Αυτό που δεν είναι αυτοτελές, αλλά στηρίζει την ύπαρξή του σε κάτι άλλο (ens in alio ens entis) είναι το συμβεβηκός. Η ουσία δεν υπόκειται στις κατηγορίες, αλλά αντίθετα κατηγοριοποιεί τα υπόλοιπα.

5) Κατά το λεξικό του Α. Γαζή το οποίο εκδόθηκε το έτος 1839: Η λέξη Θεός ετυμολογείται από το ρήμα θέω το οποίο σημαίνει κινούμε συνεχώς (επί προσώπω - ατόμω - θέειν χρονιοις) - τρέχω, δηλαδή η θεότητα νοείται κινούμενη αενάως χωρίς διακοπή προς την πρόοδο και ανέλιξη (οι θεοί γεννούν θεούς).

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι Θεός είναι μια ατομικότητα ως αποτέλεσμα της δημιουργίας, η οποία όμως έχει ως σταθερό προσανατολισμό την χωρίς διακοπή πρόοδο και ανέλιξη.

Η λέξη «Δημιουργός» ετυμολογείται κατά τα λεξικά Ι. Σταματάκου και Liddell Scott (Δήμος + έργω - έργειν = εναρκτήριο δυναμικό αίτιο προς επίτευξη συνεχούς και αέναου εξελικτικού έργου).

Σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισάρειας (περί Θεών και Εθνικών), το Δημιουργό Αίτιο δεν είναι ούτε ατομική ούτε νοητική και συνειδητή ύπαρξη γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα παρέμενε ως ατομική και τα παράγωγά της θα ήταν μόνο ενέργειες και όχι ατομικότητες. Το Δημιουργό Αίτιο (ο Δημιουργός) έχει χωριστές ιδιότητες δια των οποίων γνωρίζεται και αυτές οι ιδιότητες είναι οι Νόμοι Του, τους οποίους ονομάζουμε Νόμους της Φύσεως.

Οι Νόμοι αυτοί ενεργούν και εμφανίζουν τις διάφορες καταστάσεις των μορφών του Σύμπαντος και αδιάκοπα εξελίσσουν και μεταμορφώνουν το ουσιαστικό «Είναι», ( * ) δηλαδή με την ύπαρξη των κόσμων.

Οι ιδιότητες αυτές του Δημιουργού Αιτίου έχουν καθολική έννοια, ισχύουν σ' όλους τους κόσμους αλλά στις ενέργειές τους διαφέρουν μόνον από δυναμική άποψη στα διάφορα επίπεδα των κόσμων. Το Δημιουργό Αίτιο είναι το ουσιαστικό Είναι των κόσμων οι δε Ιδιότητές Του, οι Νόμοι του, εμφανίζουν τις αρμονίες των κόσμων. Οι Ιδιότητές Του πολλαπλασιάζονται στον άπειρο χρόνο επεκτεινόμενες άπειρα.


Παραπομπή:

( * ) Το «Είναι» (με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο) είναι ουσιαστικό με την έννοια «ύπαρξη» και αυτό προς διαφοροποίησή του από το ρήμα είναι.



Ο Θωμάς ο Ακινάτης στο «Summa contra gentiles» (Σύνοψις κατά εθνικών -1258-64) μας αναφέρει ότι: «Ο Χρόνος, αντιπροσωπεύει μία παράγωγο διάσταση των ιδιοτήτων του Δημιουργού Αιτίου και αποτελεί το μέτρο της ενστασής τους».

Ο Μέγας Βασίλειος στο βιβλίο του (Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων - Β 2ο 123), αναφέρει ότι: «Το Δημιουργό Αίτιο δεν απουσιάζει από τα δημιουργήματά του, είναι απανταχού παρών, και αυτό πρέπει να λατρεύει ο άνθρωπος. Το Δημιουργό Αίτιο όμως είναι το μείζον, από αυτό γίνονται τα πάντα και οι άνθρωποι και οι Θεοί ως Πνευματικές ατομικότητες, που αποτελούν όμως το έλασων. Χαρακτηριστικό του Δημιουργού είναι το Φως, οι δε Θεοί (πνεύματα), ως τετελεστά δημιουργήματα του Δημιουργού, είναι υιοί του Φωτός. Το δε Φως είναι η ζωηρότερη και τελεύτησα εκδήλωση του Δημιουργού Αιτίου στο Σύμπαν».

Συμπληρώνοντας ο Θωμάς ο Ακινάτης τον Ηράκλειτο περί της δημιουργίας του Κόσμου - Σύμπαντος αναφέρει το εξής: «Ότι το Σύμπαν (ή μέγα Παν) δεν δημιουργήθηκε από κανέναν Δημιουργό». Αυτό ισχύει αν ερμηνεύσουν την λέξη Δημιουργός ως αυτός που εμφανίζει κάτι εκ του μηδενός (εκ της ανυπαρξίας), αλλά υπήρχε από μόνο του (δηλαδή είναι αυθύπαρκτο) και εξελίσσεται από μόνο του. Για να γίνει κατανοητό αυτό, ας παρακολουθήσουμε τον εξής συλλογισμό, ο οποίος προκύπτει από την ελληνική παράδοση:

Οι ουσίες οι οποίες συνιστούν την Φύση αρχικά ήταν σε «εν δυνάμει» (ανεκδήλωτη) κατάσταση. Οι σε ανεκδήλωτη κατάσταση ουσίες της Φύσεως συνιστούν το Χάος. Χάος δεν σημαίνει ανυπαρξία αλλά τη κατάσταση των ουσιών της Φύσεως σε «εν δυνάμει» (ανεκδήλωτη) κατάσταση. Έτσι οι ουσίες του Παντός σε ανεκδήλωτη κατάσταση συνιστούν το Χάος και σε εκδηλούμενη κατάσταση τη Φύση δηλαδή:

H Φύση αναφύεται από το Χάος. Αυτό σημαίνει ότι η Φύση δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν αλλά ανεφύη από το Χάος και αυτό προκύπτει και από την ετοιμολογία της λέξεως Φύση. Φύση σημαίνει «αυτή που φύτρωσε» και όπως είναι γνωστό τίποτε δεν φυτρώνει από το μηδέν αλλά από κάποιο σπόρο και ο σπόρος στην προκειμένη περίπτωση είναι το Χάος.

Επίσης, το Μέγα Magnum Λεξικό στο λήμμα (2197): Υψίστω (παρά το εν ύψη) δίραμος ιζάνειν, ο έστι καθήσθαι, θεολογικώς συνώνυμο του Μέγα Δημιουργού (Μέγα έργειν), καθώς και λεξικό του Ι. Σταματάκου στο λήμα Ύψιστος = ο ανώτατος πάντων, Υπέρτατος = θεολογικώς ο Δημιουργός.

Ο Ευσέβιος της Καισάρειας στο περί Δημιουργίας βιβλίο του αναφέρει ότι: «Εκ Χάους Χ-άος, το Χ το οποίο καθορίζει κυρίως το χέειν, το χανείν, το χάσκειν + άος = Δίραμον Πνεύμα και Εκ χάους εγεννήθει θειος ούτος και πάγκαλος έργειν Κόσμος, απ' άκρας αψίδος ουρανού μέχρι γης εσχάτων. Αυτό μας θυμίζει τη φράση του Ηράκλειτου: «Κόσμον τονδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ' ην αεί και έστιν και έστε πύρ αείζωον».

Οι ερμηνείες των ανωτέρω λεξικών μας παραπέμπουν στο αεί κινούμενο κατά Αριστοτέλη (Μετά τα φυσικά 1072 a 22), Με βάση των ανωτέρω εξάγεται το συμπέρασμα ότι: Θεός και Δημιουργός δεν αποτελούν έννοιες ταυτόσημες. αντιθέτως υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των εννοιών και τούτο διότι:

O Δημιουργός είναι το αίτιο της δημιουργίας ενώ ο Θεός Πνεύμα είναι το αποτέλεσμα της δημιουργίας, συνεπώς ο Δημιουργός αποτελεί το όλο ενώ ο Θεός (πνεύμα) είναι η ατομικότητα. Όμως η ατομικότητα (ο Θεός πνεύμα) είναι ένα μέρος του όλου και όχι το όλο (το Δημιουργό Αίτιο). Κατά συνέπεια η ατομικότητα φέρει σπέρμα του όλου αλλά δεν είναι το όλο, ακολουθεί την πορεία του όλου και διέπεται από τους Νόμους του όλου.


Οι Θεοί


Α) Οι Αρχαίοι Έλληνες ( * * ) φιλοσοφικώς αποκαλούσαν την υπέρτατη και ανώνυμη οντότητα με την λέξη Όντως Όν (ο μή ωρών - οπτασία δίραμα = μέρος του όλου: Θωμάς ο Ακινάτης ή τω Αγνώστω Θεό), την οποία θεωρούσαν ως ατομική, νοητική και συνειδητή ύπαρξη η οποία έχει εξελιχθεί πέραν του άνθρώπινου επιπέδου και όχι το Δημιουργό Αίτιο ή την Υπέρτατη Δημιουργό Αρχή, θυμίζοντάς μας τον Ηράκλειτο ο οποίος αναφέρει: «Κόσμος τονδε Έργειν» είναι αιώνιος, ούτε κανείς απ' τους θεούς τον έκανε «αλλ' ην αεί και έστι και έσται» (Ντιλς Ι, σελ. 158).

Γι' αυτό και οι Θεοί (Πνεύματα) για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσαν ατομικές νοητικές και συνειδητές υπάρξεις, οι οποίες πέρασαν από τις διάφορες μορφές των κόσμων και από εκεί εξελίχθηκαν, που σημαίνει ότι αποτελούν αποτέλεσμα ατομικής εξελίξεως.

Επιπλέον: Οι νόμοι του Δημιουργού με την δράση τους δια των συνεχών εξελικτικών μεταμορφώσεων έφεραν τις οντότητες αυτές αρχικά στην κατάσταση των συνειδητών και νοητικών όντων και από εκεί στην κατάσταση των Θεών (Πνευμάτων), όπως κυβερνούν τα κατόπιν αυτών ερχόμενα νοητικά όντα. Γι' αυτό και οι Έλληνες πολεμούσαν τους θεούς (ατομικότητες) και όχι την Δημιουργό Αιτία δηλαδή τον Δημιουργό.

Ο μόνος που ονομάτισε τον άγνωστο θεό είναι ο Απόστολος Παύλος όταν διερχόμενος από την Αθήνα, στάθηκε εν μέσω του Αρείου Πάγου και είπε στο συγκεντρωμένο πλήθος: «ο ουν αγνοούντες ευσεβείτε, τούτο εγώ υμίν καταγγέλλω» «όνομα δε τούτου Γιαχβέ υιός δε Χριστόν» (Πράξ. 17, 24). Δηλαδή ο Παύλος ονοματίζει τον Άγνωστο Θεό (των Εθνικών) ως Γιαχβέ και εξελικτικά τον Χριστόν (Χριστιανισμός), άνθρωποι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση, άρα Ηράκλειτος: οι Θεοί γεννούν Θεούς οι Θεοί ανθρώπους.

Β) Οι ιδιότητες του Θεού (πνεύματος) δεν είναι οι Ίδιες με τις ιδιότητες του Δημιουργού Αιτίου, γιατί ο Θεός (πνεύμα) είναι προσωπική ατομικότητα ως μέρος του όλου, και ως προσωπική έχει ενεργούσα διάνοια, της οποίας τα όρια είναι περιορισμένα.

Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στην Θεολογία του αναφέρει ότι: Όσο και αν φανταστούμε εξελιγμένη κάποια νοητική προσωπικότητα (ακόμα και αν έχει διανόηση πολύ υπέρτερη της ανθρώπινης), η ικανότητα ενέργειας της διανοήσής της δεν είναι δυνατόν να διέρχεται το άπειρον και να εκτείνεται σ΄ αυτό άνευ ορίου.

Επομένως, οι ικανότητες ή ακτίνες της διανοήσεως των Θεών (που είναι νοητικές προσωπικότητες), ενεργούν σε ορισμένου κόσμου και έχουν σχέσεις μόνον προς αυτόν. Επομένως εάν Θεός (πνεύμα) ήταν ο Δημιουργός των κόσμων τα παράγωγα αυτού νοητικά όντα (δηλαδή ο άνθρωπος) δεν θα είχαν περιορισμένη νόηση, η οποία δεν θα ήταν σχετική προς τα όργανά της.

Ο περιορισμός όμως της νοήσεως των ανθρωπίνων όντων ο οποίος καθορίζεται από τα όργανα της νοήσεως, είναι απόδειξη ότι αυτά είναι δημιουργήματα και μάλιστα ατελή, πωλώ δε μάλλον, απέχουν από το καθ' εικόνα και κάθ΄ ομοίωση.

Όπως καθίσταται φανερό, μετά τα προαναφερθέντα, η έκφραση μονοθεϊστική θρησκεία ή μονοθεϊσμός στερείται νοήματος γιατί η έννοια της λέξεως θεός, όπως νοείται στην ελληνική γλώσσα, δεν μπορεί να αποδοθεί στο Δημιουργικό Αίτιο του Σύμπαντος παρά ως μέρος του όλου. Επίσης, η άρνηση της ύπαρξεως πνευματικών ιεραρχιών, μέλη των οποίων, κατά τους Έλληνες, είναι οι Θεοί (πνεύματα) οδηγεί στην άρνηση της ύπαρξεως και λειτουργίας του παγκοσμίου Νόμου της Εξελίξεως, η ύπαρξη και λειτουργία του οποίου είναι προφανής στον σύγχρονο πνευματικό άνθρωπο που έχει ξεφύγει από τον μεσαιωνικό σκοταδισμό.

Η προσπάθεια ορισμένων μονοθεϊστικών θρησκειών να υποκαταστήσουν τις πνευματικές ιεραρχίες με τους «αγγέλους» (εβραϊκή παράδοση) ή με τους «αγίους» ( * * * ), κατά την χριστιανική παράδοση, είναι ατελής γιατί εξ ορισμού είναι στατική κατάσταση και αφήνει πολλά ερωτηματικά, όπως θα αναφέρω ένα από αυτά:

Πως μπορεί να αναβαθμιστεί σε επίπεδο πέραν του ανθρώπινου ένας κοινός εγκληματίας και να αγιοποιηθεί, όπως π.χ. ο μέγας και άγιος και «ισαπόστολος» αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο οποίος αγιοποιήθηκε γιατί προσέφερε πολιτική κάλυψη στον χριστιανισμό, παρά το εγκληματικό παρελθόν του.

Συνεπώς η άποψη που διατυπώνεται από ορισμένους συγγραφείς ή συντάκτες άρθρων, ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήσαν μονοθεϊστές ή πολυθεϊστές είναι τουλάχιστον αφελής. Διατυπώνονται από συγγραφείς που ηθελημένα διαστρεβλώνουν τις απόψεις των αρχαίων μας προγόνων, είτε παρερμηνεύοντας τα κείμενα των αρχαίων μας φιλοσόφων (όσα περισώθηκαν από την καταστροφική μανία των χριστιανών) από αδυναμία τους να διεισδύσουν στις λεπτές έννοιες των φιλοσόφων.

Οι Έλληνες, λοιπόν, ήσαν Φυσιολάτρες και πίστευαν στην ύπαρξη πνευματικών ιεραρχιών, μέλη των οποίων είναι οι Θεοί των διαφόρων επιπέδων. Η άποψη που διατύπωσε ο νεοπυθαγόρειος Φιλόλαος, ότι: «και οι Θεοί περί Θεών ομιλούν» (τω Αγνώστω θεώ), δηλαδή, ότι όπως εμείς έχουμε τους θεούς του γήινου περιβάλλοντος έτσι και οι θεοί του γήινου περιβάλλοντος έχουν και αυτοί τους θεούς τους κ.ο.κ.. Διευκρινίζει, μάλιστα, σαφέστατα την σημασία της ύπαρξης αυτών των ιεραρχιών.

Μετά τα ανωτέρω, παραμένει ανοικτό το θέμα σχετικά με την πίστη των Ελλήνων για τον Δημιουργό. Τους Έλληνες δεν τους απασχολούσε, ούτε τους απασχολεί ιδιαίτερα, το θέμα του Δημιουργού Αιτίου, γιατί το Δημιουργό Αίτιο δεν είναι ατομική νοητική ύπαρξη ώστε να απευθύνονται σ' αυτό για βοήθεια, ούτε είναι λογικά νοητό το Δημιουργό Αίτιο να προστρέξει σε μία ατομικότητα για να την συνδράμει.

Οι Έλληνες, την λατρεία τους προς το Δημιουργό Αίτιο την εκδηλώνουν με την λατρεία που αποδίδουν προς την Θεία Φύση η οποία είναι η έκδηλη έκφραση του Δημιουργού Αιτίου, δηλαδή ήταν και είναι Φυσιολάτρες. Γι΄ αυτό είχαν καθιερώσει γιορτές κατά τις ισημερίες και τις τροπές του Ηλίου (τις Φυσικές Γιορτές), όπως τα Ανθεστήρια την εαρινή ισημερία κλπ. Παράλληλα οι μύστες στα μυστήρια «κεκλεισμένων των θυρών» τελούν ειδικές τελετές κατά τις ισημερίες και τις τροπές του Ηλίου, αποδίδοντες έτσι την λατρεία τους προς την Θεία Φύση.


Παραπομπές:

( * * ) Εννοώ όχι μόνον του αρχαίους Έλληνες, αλλά τους σύγχρονους οι οποίοι είναι εναρμονισμένοι και εμποτισμένοι από τις δοξασίες και το πνεύμα των αρχαίων προγόνων μας.

( * * * ) Δεν προβλέπεται ούτε η περαιτέρω εξέλιξή τους αλλά ούτε η αποθέωση του ανθρώπου και η ατέρμων εξέλιξή του μέσα στις πνευματικές ιεραρχίες. Τον άνθρωπο τον θεωρούν βαρυνόμενο με το λεγόμενο «προπατορικό αμάρτημα» και το μόνο ευνοϊκό γι' αυτόν είναι η είσοδός του στον «παράδεισο» όπου θα μείνει σε μία κατάσταση αιώνιας στασιμότητας.


Βιβλιογραφία:


Ομήρου: ΟΔ 2. 54

Ομήρου: ΙΛ 2. 52

Ευσέβιος Καισαρείας: Ευαγγελική προπαρασκευή βιβλίο 2

Θωμάς ο Ακνάτης: Οντολογία

Λεξικά Ι Σταματάκου και Liddell Scott: Λήμα Δημιουργός

Αριστοτέλη: Μετά τα φυσικά 1072 a 22

Ευσέβιος της Καισάρειας: περίΔημιουργίας

Ευσέβιος Καισάρειας:. Περί Θεών και Εθνικών

Μέγα Magnum Λεξικό: στο λήμα (2197

Μέγας Βασίλειος: στο βιβλίο του (Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων) Β 2ο 123

Θωμάς ο Ακινάτης στο Summa contra gentiles: (Σύνοψις κατά εθνικών) 1258-64

Harrison Jane – Ellen: Η Δδημιουργια των Θεών

Πλάτων: Κρατύλος 397 C

Πλάτων: Πολιτικά C

Ιωαννίδης, Γεώργιος, «Το πρόβλημα του Θεού από της φιλοσοφικής επόψεως»: Ζήνων 2 (1981), 119-124

Πράξ.: 17, 24

Γεωργοπούλου-Νικολακάκου, Ν: Η φιλοσοφική κατανόηση του θείου στην Ελλάδα.

Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός: Θεολογία

Από τον Όμηρο ως το διαφωτισμό, Αθήνα, 1985.

Παναγιώτης Χρήστου: Το Μυστήριο του Θεού, Κυρομάνος, (Θεσσαλονίκη 1991).

Εγγλεζάκης, Βενέδικτος: «Η μεταπροβληματική της υπάρξεως του Θεού». Ζήνων 2 (1981), 111-117.

Σαλλούστιος: Περί τών θεων και του Κόσμου

«Η Θρησκευτική Αντίληψη στην Αρχαία Ελλάδα», γράφε...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/