InTownPost

Ακολουθήστε μας :

14
Δευ, Ιουν
Tο διάβασαν 232 άτομα (232 Views)

«Οι Επιστολές του Ιησού Χριστού Είναι Αληθείς ή Λόγια των Αιρετικών;», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

EPISTOLES01-ITP01EXON0001


Ολόκληρος η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα βιβλίο πλήρες ανακριβειών. Σ' αυτό περιγράφονται αναπόδεικτα γεγονότα, τα οποία οι ιστορικοί αμφισβητούν, ενώ οι θεολόγοι τα δέχονται ως αναμφισβήτη­τα. Οι συναντήσεις π.χ. Αγγέλων και Προφητών δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν ιστορικά συμβάντα. Οι θεολόγοι διαφωνούν. Επικαλούνται το θεόπνευστο της Γραφής. Αλλά αυτό δεν είναι Ιστορία. Ο Ιστορικός απαιτεί αναμφίβολη απόδειξη.

Όταν οι ιστορικοί διαψεύδουν την Π.Δ. ή συμπληρώνουν κενά της Κ.Δ., οι θεολόγοι δεν μπορούν να τους αντικρούσουν. Επιστρατεύουν τους συμβολισμούς και υποστηρίζουν, ότι αυτά που διαβάσατε είναι συμβολικά, έχουν άλλο νόημα και ο καθένας δίνει τις ερμηνείες του.

Ο Ιστορικός πρέπει να προσέξει, ότι εξετάζοντας τα «Ευαγγέλια» δεν έχει τα πρωτότυπα, αλλά αντίγραφα εξ αντιγράφων με πολλές διορθώσεις και αποκλίσεις. Για τα βιβλία της Π.Δ. αλλά και για αυτά της Κ.Δ. τίθεται και ένα άλλο ουσιώδες θέμα, ότι δηλαδή περιγράφουν γεγονότα με λεπτομέρειες και διάλογους, πού υποτίθεται ότι συνέβησαν πριν από 1.000 ή 1.400 χρόνια. Αυτό από μόνο του είναι αδιανόητο να συνέβη, διότι μετά 1.000 - 1.400 χρόνια είναι αδύνατον να αποδίδονται από μνήμης συνομιλίες, περιγραφές ταξιδιών, γεγονότων μεταξύ ανθρώπων πού έζησαν πριν από 10 και 14 αιώνες. Γι' αυτό oι θεολογούντες λέγουν, ότι τα βι­βλία της Π.Δ. αλλά και Κ,Δ. εγράφησαν με την συνδρομή του Αγίου Πνεύματος (θεοπνευστία γραφών).

Φυσικά είναι δικαίωμά τους να πιστεύουν έτσι, αλλά το Άγιο Πνεύμα δεν θεω­ρείται από την επιστήμη ως ιστορική πηγή.


Ή «Καινή Διαθήκη» δίδει πληροφορίες, για την ομιλία του Ιησού. Αλλά η «Καινή Διαθήκη» δεν είναι Ιστορικόν βιβλίο. Είναι θεολογικό. Επομέ­νως με κριτήρια ιστορίας τα Ευαγγελικά κείμενα δεν μπορούν νά θεωρηθούν βιβλία ιστορίας. Διότι δεν είναι Ιστορία η παρουσία Αγγέλων, τα όνειρα κ.τ.λ. Επιπλέον τα Ευαγγελικά κείμενα δεν συμφω­νούν μεταξύ των. Οι αντιφάσεις των Ευαγγελίων ιδίως σε γεγονότα κλονίζουν τήν αξιοπιστία τους.

Για παράδειγμα ο Ματθαίος (ΚΣΤ,57) μας πληροφορεί πώς, όταν συνέλαβαν τον Ιησού, τον πήγαν στον Αρχιερέα Καϊάφα, ενώ ό Ιωάννης (ΙΗ,13) μας πληροφορεί, ότι Τον έφεραν στον Αρχιερέα Άννα. Ποιό από τα δύο είναι το πραγματικό συμβάν; αφού και τα δύο συμβάντα εγράφησαν μετά από εμπνευστική παρέμβαση του Αγίου Πνεύματος.

Μία άλλη πάλη αντίφαση παρατηρείται στην γενεαλογία του Ιησού, όπου δεν επιτρέπονται διαφοροποιήσεις, ο Ματθαίος (Α, 16) αναφέρει ως πατέρα τού Ιωσήφ κάποιον Ιακώβ, ενώ ο Λουκάς (Γ,23) κάποιον Ηλί. Τελικά ποιο από τα δύο είναι το ορθό; Η θεμελιώδης χρι­στιανική άποψη, ότι τα Ευαγγέλια γράφουν την αλήθεια αμφισβητείται, όταν για το ίδιο ζήτημα γράφουν διαφορετικά πράγματα.

Ένα άλλο παράδειγμα αντιφάσεως μεταξύ των Ευαγ­γελίων, επί γεγονότων, έχουμε τότε, πού ο Πόντιος Πιλάτος ρώτησε τον Ιησού: «Σύ εΐ ό Βασιλεύε τών Ιουδαίων;» και ο μεν Ματθαίος (ΚΖ,11) αναφέρει ότι ο Ιησούς απεκρίθη: «σύ λεγεις», ο δε 'Ιωάννης (ΙΗ,33-34) γράφει ότι ο Ιησούς απήντησε: «αφ εαυ­τόν σύ τοϋτο λέγεις ή άλλοι σοί είπον περί έμού;». Ή διαφορά των δύο απαντήσεων είναι ουσιαστική. Ό 'Ιησούς άλλα λέγει στην μία απάντηση και άλλα στην άλλη.

Ας επανέλθουμε στο κύριο θέμα του παρόντος άρθρου.

Ο πρόσφατος θόρυβος για τις λεγόμενες «επιστολές του Ιησού», επτά τον αριθμό, επανάφερε στη μνήμη μας τα απόκρυφα κείμενα της Κ.Δ. ή αλλιώς ψευδεπίγραφα κατά τους Θεολόγους. Ο όρος «απόκρυφα» έχει αμφισβητηθεί από τους θεολόγους με την αιτιολογία, ότι ο μη ειδικός που διαβάζει αυτά, σχηματίζει λανθασμένη εντύπωση ότι κάτι υποκρύπτεται. Πρόκειται για κείμενα τα οποία η Εκκλησία μας δεν θεωρεί θεόπνευστα, διότι δεν έχουν γραφεί από κάποιον ευαγγελιστή (εξού και ψευδεπίγραφα) και αναφέρονται σε γεγονότα του βίου του Χριστού που συνέβησαν προγενέστερα από τον χρόνο συγγραφής τους. Υποστηρίζεται δε, ότι τα κείμενα αυτά, άλλοτε μεν έχουν γραφεί από αιρετικούς συγγραφείς και κάποτε έχουν υποστεί επεξεργασία από ορθοδόξους. Άλλοτε δε έχουν γραφεί από ορθοδόξους και μερικά υπέστησαν τροποποιήσεις από αιρετικούς.

Ορισμένοι όμως από τους συγγραφείς αυτών των κειμένων επιδιώκουν να συμπληρώσουν τα κενά των θεόπνευστων διηγήσεων της Καινής Διαθήκης με ιστορικά στοιχεία όσον αφορά στον βίο της Παναγίας λόγου χάρη ή του Χριστού, με πληροφορίες που ενδιαφέρουν τους πιστούς έχοντας ιδιαίτερη θεολογική αλλά και ιστορική σημασία, με την έννοια των νοημάτων που απορρέουν από αυτές. Είναι αληθές ότι σε αυτά τα κείμενα παρατίθενται ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τις πρωτοχριστιανικές παραδόσεις. Πρόκειται επομένως για κείμενα τα οποία περιέχουν στοιχεία μεγάλης σημασίας που σε καμία περίπτωση δεν θέτουν εν αμφιβόλω την παράδοση και τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας.


Ανατρέχοντας ο γράφων τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του Βατικανού ανακάλυψα ορισμένες αναφορές στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου της Καισαρείας και της Πατρολογίας του Θωμά του Ακινάτη, περί της υπάρξεως των επτά επιστολών του Ιησού. Επίσης, πρέπει να προσθέσω, ότι για την εκκλησία της Συρίας θεωρείται η παράδοση με την αλληλογραφία του βασιλιά Άβγαρου αναμφισβήτητο γεγο­νός. Αναφέρεται σε συριακά πρωτοχριστιανικά κείμενα κα­θώς και στη συριακή λειτουργία σαν «ιστορικό δεδομένο». Η «Doctrina Addai» αποδέχεται ενδεχομένως από τον 4ο αιώ­να την παλαιά παράδοση και τη διαδίδει. Προτού όμως αναφερθώ στις επιστολές αυτές καθ' αυτές, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθώ πρώτα στην γενικότερη πολιτιστική κατάσταση που επικρατούσε στην περιοχή.

Η ελληνική πόλις της Μεσοποταμίας, με το όνομα «Έδεσσα» διετέλεσε την εποχή των Σελευκιδών λαμπρό κέντρο Ελληνισμού, αντάξιο της Αντιόχει­ας. Στην Έδεσσα ήκμασαν Σχολές φιλολογίας, φιλο­σοφίας και επιστημών, τις οποίες κατέστησαν περίφημοι, για τις εκδόσεις και μεταφράσεις στην αραμαϊκή γλώσσα των έργων του Πλάτωνος, Ιπποκρά­τους, Αριστοτέλους, όπως αναφέρει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Πλεύρης. Τον 2ον μΧ. αιώνα ιδρύθηκε η Θεολογική Σχολή, όπου δίδαξαν διαπρεπείς Ιερωμένοι-θεολόγοι, όπως ο Έφραίμ και ο Ίβας. Εκεί μεταφράσθηκε η Παλαιά Διαθήκη (Συριακή μετάφραση) με την αξιοσημείωτη παρατήρηση, ότι: «οι διδάσκαλοι της Σχολής της Εδέσσης δεν εδέχοντο αλληγορικές ερμηνείας, όπως η Σχολή της Αλεξανδρείας, αλλά ακολουθούσαν την γραμματική καί ίστορική ερμηνεία, πού είναι το επιστημονικώς ορθόν».

Οι Σελευκίδες διόριζαν κυβερνήτες της Εδέσσης, τοπάρχες, oι όποιοι προσφωνούνταν κατά το έθος της εποχής εκείνης, ως Βασιλείς και το βασίλειό τους διατηρήθηκε από το 132 πΧ. έως το 216 μΧ. Την εποχή του Ιησού, βασιλεύς της Εδέσσης ήτο ο Άβγαρος ο Ε' (9-46), ο οποίος συνδέεται με τη χριστιανική παράδοση, πού περιέχει στοιχεία Ιστορικής αλή­θειας και γι' αυτό την αναφέρω.

Ειδικότερα, περί το 325 ο Επίσκοπος Καισαρεί­ας Εύσέβιος (+370), έγραψε στην «Έκκλησιαστικήν Ίστορίαν» του (I, 13, εις Migne «Patrologia Graeca», τόμος 20 στήλη 120 κ.έ.), ότι: «άνευρε στα επίσημα έγγραφα (δημόσιοι χάρται), πού εφυλάσσοντο στο «γραμματοφυλάκειον» (αρχείο) της πόλεως και διέσωζαν παλαιά γεγονότα, την αλληλογραφία του Άβγαρου με τον Χριστό». Οι δύο επιστολές εγράφη­σαν στη Συριακή γλώσσα και ο Επίσκοπος τις μετάφρασε επακριβώς. Τα κείμενά τους κυκλοφόρησαν σε χειρόγραφα στα ελληνικά τον 5ον και 6ον αιώνα και προσκάλεσαν βαθύτατη συγκίνηση σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.

Κατά τα γραφέντα ο Βασιλεύς Άβγαρος, πού βασανιζόταν από ανίατη ασθένεια απέστειλε στον Ιη­σού έναν αξιωματούχο του, ο όποιος Τον συνάντησε και του παρέδωσε επιστολή του Βασιλέως, η οποία έγραφε:


Η Πρώτη Επιστολή:

«Ήκουσα νά γίνεται λόγος διά σέ καί διά τά Θαυματά σου, τά όποια κάμνεις χωρίς φάρμακα καί χωρίς βοτάνας. Διότι, ώς λέγουν, κάμνεις νά άναβλέπουν οι τυφλοί, νά βαδίζουν οι χωλοί, νά καθαρίζωνται οι λε­προί, διώκεις τά ακάθαρτα πνεύματα καί έκδιώκεις τούς δαίμονας, ιατρεύεις άνιάτουε άσθενείαε καί άνεγείρεις εκ τοϋ τάφου νεκρούε. Διά τοϋτο λοιπόν σου γράφω διά νά σέ παρακαλέσω νά έλθης πρόε έμέ καί νά μέ Ιατρεύσηε από τήν άσθένειαν, ή όποια με βασανίζει. Διότι ακούω, ότι οι 'Ιουδαίοι ομιλούν ενα­ντίον σου καί θέλουν νά σοϋ κάμουν κακόν. 'Έχω πο­λύ μικράν πόλιν, αλλ' ώραίαν, ή οποία άρκεΐ καί διά τούς δυό ημάς».


Κατά τον Ευσέβιο, ό Ιησούς απήντησε:

«Άβγαρε, είσαι μακάριος, διότι έπίστευσας εις έμέ χωρίς νά μέ ίδης. Διότι έχει γραφή περί έμού, ότι όσοι μέ ίδουν δέν θά πιστεύσουν εις έμέ, διά νά πιστεύσουν εις έμέ όσοι δέν θά μέ ίδουν καί αυτοί θά ζήσουν. Όσον δι' όσα μου γράφεις νά έλθω πρός σέ, οφείλω πρώτον νά εκπληρώσω εκείνα, διά τά όποια έστάλην άνωθεν, καί αφού τά εκπληρώσω, τότε ν' άναληφθώ είς εκείνον, ό όποίος μέ έστειλεν. Καί όταν αναληφθώ, τότε θά σου στείλω ένα από τούς μαθητάς μου, διά νά ιατρεύση τό πάθος σου καί νά σου δώση ζωήν καί είς σέ καί είς τούε ίδικούς σου.»


Η Δεύτερη Επιστολή του Άβγαρου η οποία διασώζεται μερικώς από τον Ευσέβιο και ολόκληρος από την Πατρολογία Berthold Altaner, Πατρολογία. Freiburg i. Br„ Herder, 1938. Σελ. 141-143

«Ιησού, καλέ Σωτήρα! Ο πρωτότοκος γιος μου, ο διάδοχος του θρόνου, που χάρηκε μαζί με μένα πάρα πολύ για τον ερ­χομό Σου στην πόλη μου, είναι μελλοθάνατος. Ένας κακός πυρετός τον έχει καταβάλλει και κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να πεθάνει! Όμως γνωρίζω, όπως με διαβεβαίωσε ο αγγελιοφόρος μου, ότι Εσύ μπορείς να θεραπεύσεις τους αρρώστους από μακριά, μόνο με τα λόγια και τη θέλησή Σου, χωρίς φάρ­μακα!

Ιησού, καλέ Σωτήρα, αληθινέ υιέ του ύψιστού Θεού, που είσαι δίχως αμφιβολία, θεράπευσε το γιο μου, που σε υπεραγαπά και που θα πέθαινε ακόμη για Σένα, με τη δύναμη των λόγων Σου και της θέλησής Σου!

Ιησού, καλέ Σωτήρα! Μην μου το αρνηθείς αυτή τη φορά σε μένα τον άρρωστο και μην με παραπέμπεις στο χρόνο με­τά τη ανάληψή Σου στον ουρανό, αλλά σπεύσε και βοήθησε, βοήθησε, βοήθησε το γιο μου!»


Κατά τον Ευσέβιο ο Ιησούς απήντησε:

«Άβγαρε, η πίστη σου είναι μεγάλη! Χάρη σ' αυτήν και μόνο ο γιος σου θα μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως, επειδή βρήκα πιο πολλή αγάπη σ' εσένα απ' ότι σε ολόκληρο το Ισραήλ, θέλω να κάνω για σένα περισσότερα απ' ό,τι εάν απλά και μόνο Με είχες πιστέψει!

Εγώ, λοιπόν, ο κυρίαρχος της αιωνιότητας, διδάσκαλος τώρα των ανθρώπων και παντοτινός απελευθερωτής από τον αιώνιο θάνατο, θα χαρίσω στο γιο σου την αιώνια ζωή πριν την ανάληψή Μου στους ουρανούς. Διότι χωρίς να Μ' έχει δει, χωρίς να Με γνωρίζει και πριν μάθει τα μελλοντικά Μου βά­σανα για τους ανθρώπους, Με αγάπησε μ' όλη του την καρ­διά. Έτσι, λοιπόν, αγαπητέ μου Άβγαρε, θα χάσεις τη φθαρτή μορφή του γιου σου, αλλά θα τον ξανακερδίσεις χίλιες φορές πνευματικά στο αιώνιο Βασίλειό Μου!

Μην πιστέψεις ότι ο γιος σου πεθαίνοντας θα πεθάνει πραγματικά! Όχι! Πεθαίνοντας θα ξυπνήσει από τον ύπνο του θανάτου αυτής της ζωής στην αληθινή αιώνια ζωή στο Βασίλειό Μου, το οποίο είναι πνευματικό κι όχι σαρκικό.

Γι' αυτό να μη θλίβεται η ψυχή σου! Αλλά άκου και σιώπα! Εγώ είμαι ο μοναδικός Κύριος και κανένας δεν υπάρχει ε­κτός από Μένα. Γι' αυτό ενεργώ ελεύθερα και κανείς δεν μπορεί να Μου πει: «Κάνε αυτό ή μην κάνεις εκείνο!»

Αυτό όμως που κάνω τώρα, που επιτρέπω να Με καταδιώ­κουν σαν να ήμουν ένας αδύναμος άνθρωπος, το είχα προβλέψει πριν από τη δημιουργία της γης και πριν ο ήλιος, το φεγγάρι και τα αστέρια φωτίσουν τη γη από τον ουρανό. Γι' αυτό το λόγο αποχωρίστηκα από τον Πατέρα Μου, που βρίσκεται μέσα Μου, όπως Εγώ είμαι μέσα Του!

Ο Πατέρας είναι το ύψιστο, διότι είναι η Αγάπη, η Θέλησή Μου. Το Πνεύμα, όμως, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και από Μένα δρώντας από τη μία αιωνιότητα στην άλλη, είναι το άγιο των αγίων! Όλα αυτά που σου αποκαλύπτω είμαι Εγώ!

Γι' αυτό να μη θλίβεσαι τώρα που γνωρίζεις ποιος είναι Αυτός που σου τα' αποκαλύπτει όλα αυτά. Μη μιλήσεις όμως γι' αυτό μέχρι να σταυρωθώ από τους Ιουδαίους – θα ενημε­ρωθείς γι' αυτό αμέσως μόλις συμβεί – αλλιώς ο κόσμος θα καταδικαστεί πριν την ώρα του.

Αυτές τις ημέρες θα φτάσει στην πόλη σου ένας φτωχός νέος. Να τον υποδεχθείς και να τον περιποιηθείς κι έτσι θα Μ' ευχαριστήσεις. Γι' αυτό Εγώ θα δώσω μια τόσο μεγάλη χαρά στο γιο σου και θα τον στείλω χάρη στην αγάπη του, πριν από Μένα, εκεί που θα πάω και Εγώ ο Ίδιος αφού ανέβω στο σταυ­ρό. Αμήν!»


Το Δεύτερο και τελευταίο Μέρος των «Επιστολών του Ιησού Χριστού»  (διαβάστε εδώ)


Πηγές:

Βιβλιοθήκη Βατικανού: Θωμάς ο Ακινάτης. Scripta super libros Senetarium Magistri Petri Lombardi, 1254-56, 1261-64

Βιλιοθήκη Βατικανού: Augustinus, Contra Faust, 28,4 De Consensu evangelistarum I, 7, 11

Κ. Πλεύρης. Γλώσσα και Μορφή του Χριστού

Εύσέβιος Καισαρεί­ας: Εκκλησιαστική Ιστορία

«Οι Επιστολές του Ιησού Χριστού Είναι Αληθείς ή Λό...
Κασσωπαία Χώρα: Η Αφετηρία του Βόρειου Δρόμου του ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/