InTownPost

Ακολουθήστε μας :

20
Δευ, Σεπ
Tο διάβασαν 945 άτομα (945 Views)

Ο ιατρός και συγγραφέας Κωστής Μιχαλάκης κουβεντιάζει με την Τίνα Πανώριου σε α΄ πρόσωπο

MICHAL111-ITP023


 «Έγινα ενδοκρινολόγος και τις διάβασα πολύ τις ορμόνες, που σε ιατρική χροιά είναι χημικές ουσίες με εργαστήριο, μετρήσεις και σημασία μεγάλη σε έλλειψη ή σε υπερεπάρκειά τους. Αυτά στα πρώτα χρόνια, του άγχους και του διαβάσματος και του νοσοκομείου…»


Σε α' πρόσωπο ο ιατρός και συγγραφέας Κωστής Μιχαλάκης

Η «ενδοκρινολογία του έρωτα». Ο μέσος αυθόρμητος συνειρμός θα μπορούσε να είναι κάτι κοντά σε «φθηνό» ψυχολογικό δοκίμιο, με τάσεις της εποχής για εξήγηση των σχέσεων και του αδιεξόδου τους, που τυγχάνει μεγάλης αποδοχής στα σόσιαλ πλέον.

Θα μου πείτε, αν δεν είναι έτσι, γιατί το ονόμασες έτσι; Το ονόμασα έτσι όχι για να είναι πιασάρικο, εμπορικό ή κάτι τέτοιο, αλλά γιατί προσπάθησα, μέσα από τις γνώσεις μου, να απλοποιήσω (αλλά και να δείξω την πολυπλοκότητα) μιας διαδικασίας που καθορίζεται εν πολλοίς και από ορμόνες, τις πριγκίπισσες του πλανήτη των ενστίκτων μας (πριγκίπισσες γιατί είναι πολλές, αν ήταν μόνο μία, θα τολμούσα τον όρο βασίλισσα).

Λυρικό θα μου πείτε. Όχι τόσο, νομίζω, αν σκεφτεί κανείς ότι η φύση αποφάσισε (νομίζω σταδιακά εξελικτικά) να έχει μια με δύο ορμόνες για κάθε λειτουργία μας, που τελικά οδηγεί στην ικανοποίηση ενός ενστίκτου, το οποίο με τη σειρά του καλύπτει μια ζωτική για το σώμα λειτουργία.

Έγινα ενδοκρινολόγος και τις διάβασα πολύ τις ορμόνες, που σε ιατρική χροιά είναι χημικές ουσίες με εργαστήριο, μετρήσεις και σημασία μεγάλη σε έλλειψη ή σε υπερεπάρκειά τους. Αυτά στα πρώτα χρόνια, του άγχους και του διαβάσματος και του νοσοκομείου.

Μετά όμως; Όταν τις χώνεψα, όταν τις έμαθα και προχώρησα ένα βήμα παρακάτω, άρχισα να τις βλέπω σαν μυσταγωγία. Σαν ιεροτελεστία, σε μια ισορροπία. Αν αφήσουμε στην άκρη τις απαραίτητες για τη ζωή, οι άλλες, αυτές που καθορίζουν το φύλο και την έλξη, έχουν τέτοια μαγεία στη φάση και στην ηλικία που εκκρίνονται, ώστε να διδάξουν πολλά σε επίπεδο φιλοσοφικό και όχι λειτουργικό μόνο.

Ο ιατρός και συγγραφέας Κωστής Μιχαλάκης


«Μάλλον κάτι καλό θα προκύψει αν δούμε γιατί ήρθαμε στη φύση και ποιο ρόλο έχουμε, που δεν είναι άλλος από τη διαιώνιση τους είδους.»


Το σκίρτημα της εφηβείας, όλα αυτά που συντελούνται σε ένα χρόνο και κάνουν ένα αφελές παιδί να αρχίζει με τα ίδια μάτια ακριβώς, να βλέπει αλλιώς τον κόσμο και τους άλλους, ε μη μου πείτε, είναι μια εντυπωσιακή σηματοδότηση στον εγκέφαλο που στην ουσία αλλάζει οπτική. Αυτά τα μάτια που έβλεπαν κάτι απλά, να το κοιτάνε διαπεραστικά και με ένα κύκλωμα να δίνουν ερεθισμό στα γεννητικά όργανα και αίσθηση ευεξίας στον εγκέφαλο και στο συναίσθημα, είναι ιεροτελεστία, δεν σκέφτομαι κάτι άλλο πιο περιγραφικό.

Αυτό λοιπόν που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα, όντως σε μια πλατεία της πάλαι ποτέ αστικής Αθήνας, είναι ότι τα ζώα κάνουν ακριβώς ό,τι ορίζει αυτή η ιεροτελεστία της ορμόνης με ένα ασυγκράτητο (εξ ου και ζωώδη) τρόπο, αδιαφορώντας για τις περιβάλλουσες συνθήκες. Δηλαδή το ένστικτο τους καλεί, τους μαγνητίζει, τους πάει στο θήραμα - στόχο και εραστή παροδικό (όλα παρόμοια είναι) και τους τυφλώνει, προκειμένου να εκτονώσουν την ορμή για λίγο, μέχρι να ξαναπάρει μπρος στον επόμενο οίστρο.

Κάπου εκεί απομυθοποίησα τα δικά μας, τα ανθρώπινα πρέπει, που μονίμως μας αναχαιτίζουν, γιατί κάποιος κάποτε έβαλε όρια (πάντα με σκοπιμότητα) και είδα ότι είμαστε ακριβώς ίδιοι με τα ζώα σε μηχανισμό ορμονικό και ενστικτώδη.

Η γλώσσα που χρησιμοποίησα δεν είναι άμεση για να ξυπνήσω κανέναν και να τον αιφνιδιάσω. Είναι έτσι γιατί έτσι σκέφτομαι, γιατί ασκώ μια επιστήμη πολύ θεωρητική στα πρώτα χρόνια και ακραία πρακτική στην πορεία, όταν ρουφήξεις μέσα σου όλα τα βιβλία και καταλάβεις ότι ο στόχος σου στη ζωή είναι να κάνεις τους ανθρώπους καλούς και γερούς, να κάνεις αποστολή στη ζωή σου το να βοηθάς τους άλλους.

Θα μου πείτε, με το να τους κάνεις να νιώθουν ίδιοι με τα ζώα τους κάνεις πιο καλά; Και αν τα ζώα είναι πιο σοφά από εμάς και ακολουθούν την φυσική πορεία πιο πιστά και με λιγότερη σκέψη;

Μάλλον κάτι καλό θα προκύψει αν δούμε γιατί ήρθαμε στη φύση και ποιο ρόλο έχουμε, που δεν είναι άλλος από τη διαιώνιση τους είδους. Του είδους και των ειδών γενικά, που αν δεν υπήρχε η μαγεία του έρωτα και της έλξης, δεν θα ένιωθαν ωραία αισθήματα, δεν θα έρχονταν σε επαφή και δεν θα αναπαράγονταν.

Για το βιβλίο «Η ενδοκρινολογία του έρωτα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους,
αλλά και για τον ιατρό και συγγραφέα Κωστή Μιχαλάκη (διαβάστε εδώ)
Η συγγραφέας Ελένη Μουσαμά κουβεντιάζει με την Τίν...
Ο συγγραφέας Νικόλας Παπακώστας κουβεντιάζει με το...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/