InTownPost

Ακολουθήστε μας :

25
Κυρ, Ιουλ
Tο διάβασαν 62 άτομα (62 Views)

«Οδός Μαλχόλαντ»

Mullholand-Drive-8


«Οδός Μαλχόλαντ»

(Mulholland Drive)

Είδος: Ψυχολογικό θρίλερ

Παραγωγή: Η.Π.Α (2001) – Έγχρωμο, σε επανέκδοση με ολοκαίνουργιες ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιντς

Με τους: Ναόμι Γουότς, Τζάστιν Θερού, Λόρα Χάρινγκ, Νταν Χεντάγια, Ρόμπερτ Φόστερ

Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας φεστιβάλ Κανών 2001 (μοιράστηκε με τον Τζοέλ Κοέν «Ο Άνθρωπος που Δεν Ήταν Εκεί») - Βραβείο Bafta 2002 «Μοντάζ» – Βραβείο César 2002 «Καλύτερης Ξένης Ταινίας»

Διάρκεια: 146'

Διανομή: Summer Classics


Αθώα και αμόλυντη από τις ψεύτικες υποσχέσεις της αδηφάγου κινηματογραφικής βιομηχανίας, μια νεαρή, Καναδή ηθοποιός έρχεται να βρει την τύχη της στο πολυσύχναστο, ηλιόλουστο Χόλιγουντ. Ανυπόμονη να ανοίξει τα φτερά της, η Μπέτι (Ναόμι Γουότς – υπέροχη) μετακομίζει στο ακριβό διαμέρισμα της θείας Ρουθ, η οποία θεία εργάζεται και αυτή στον χώρο του σινεμά.

Η Μπέτι θα συναντήσει την όμορφη Ρίτα (Λόρα Χάρινγκ – πολύ καλή) που έχει γλιτώσει από ένα τροχαίο ατύχημα, που, πιθανώς, συνέβη κατά μήκος της κοντινής οδού Μαλχόλαντ, χάνοντας όμως εντελώς τη μνήμη της, εκτός από κάποιες εκλάμψεις ονομάτων και λέξεων. Στην προσπάθειά της να βοηθήσει η Μπέτι την Ρίτα πέφτουν σε ένα πτώμα για να βυθιστούν στον παράδοξο κόσμο, όπου πραγματικότητα και όνειρα μπερδεύονται αξεδιάλυτα.


Είκοσι, σχεδόν, χρόνια χύθηκε και συνεχίζει να ρέει άφθονο το μελάνι στις επεξηγηματικές αναλύσεις της ταινίας του Ντέιβιντ Λιντς «Mulholland Drive» και πάντα τα στυλό και οι ιδέες κάποια στιγμή στερεύουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την φλέβα πολύτιμου ορυκτού, που σταματάει να δίνει. Η ταινία του Λιντς, που έλαμψε δια της παρουσία της στην αυγή του 21ου αιώνα, έπειτα από δυο δεκαετίες διαδρομής ανακηρύχτηκε, de facto, ως η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα. Είναι το μέγα κρεσέντο του σκηνοθέτη, έπειτα από την «Ατίθαση καρδιά» και την «Χαμένη Λεωφόρο». Το γιατί και το πως θα το διαπιστώσετε μόνοι σας όταν καθίσετε αναπαυτικά απέναντι της και ως αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες στην διαλογική συζήτηση ανάμεσα στον σκηνοθέτη μάστορα Λιντς και τα ανθρώπινα υποκριτικά εργαλεία του, να ανταλλάσσει προτάσεις και σκέψεις με την καταπληκτική μουσική του Άντζελο Μπανταλαμέντι.

Θεωρείται, πως είναι εύκολος ένας τέτοιου είδους διάλογος; Θα απαντήσω ναι και όχι, με το βάρος της άποψης μου να γεμίζει περισσότερο το δισκάκι του όχι. Ναι, γιατί στο ορατό του καύκαλο ο σκηνοθέτης ζωγραφίζει την βιομηχανία του θεάματος που παράγει ζάχαρη και ταυτόχρονα φαρμάκι, κάτι που εύκολα εκδηλώνεται σε ένα σενάριο και όχι, δεν είναι εύκολος διάλογος, διότι ο Λιντς τραβάει το μυθικό πέπλο της Ίσιδος για να αποκαλυφθεί το αθέατο πέρασμα του εφιάλτη στο λάβδωμα των μύχιων επιθυμιών μιας γυναίκας, φαινομενικά δυο γυναικών, πνιγμένης στην ονειρική διάσταση ενός αθέατου, μοχθηρού βασιλείου, που τελικά είναι υλιστικό και απτό. Η ηθική και το πάθος είναι ανταγωνιστικά μεγέθη, οπότε και συγκρουσιακές δυνάμεις στο «Mulholland Drive» και ο Ντέιβιντ Λιντς τα αναποδογυρίζει απότομα, σχεδόν συμφιλιώνει το ξάφνιασμα της ενέργειας, ώστε να συνυπάρχουν με μια σουρεαλιστική αφήγηση, αδιάσπαστα κατευθυνόμενα στο ερωτικό, ανθρώπινο όριο της επιθυμίας για να μετασχηματίσει κατά το δοκούν το φυσιολογικό σε παράδοξο και αντιστρόφως.

Ουδέποτε ο σκηνοθέτης έδωσε σαφείς εξηγήσεις για το έργο του, μηδέ ο θεατής χρειάζεται λυσάρι για να αθροίσει σωστά τα δρώμενα ανάμεσα σε δυο γυναίκες, εκφάνσεις της αθωότητας και της απάτης. Είναι ταινία που διατάσει ευγενικά την οπτική ελευθερία στα γεγονότα, ώστε το φως να ανταμώσει άδολα το ανθρώπινο έρεβος για μια δίκαιη μοιρασιά συναισθημάτων. Απολαύστε την!


Photo gallery: «Οδός Μαλχόλαντ»

«Ο Κατάσκοπος του Ψυχρού Πολέμου»
«Η Συνομιλία»

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/