27
Σαβ, Φεβ
Tο διάβασαν 128 άτομα (128 Views)

«Ο Άνθρωπος, Τό Σύμπαν και η Έκφρασίς τους: ο Λόγος» Μέρος Τρίτον «Άναζητήσεις»

LOGOW11-O1EXON


Κεφάλαιον Γ΄:

Μία ἀπρόσμενη ἄποψις περιέργως δημιουργηθεῖσα:

«Άναζητήσεις»


Ἐπί 42 συναπτᾶ ἔτη ἀσχολοῦμαι μέ τά ἐρωτήματα ἐκεῖνα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους, μέ σκοπό τήν ἀναζήτησι ἀπαντήσεων πού θά διευκολύνουν ἐμένακαί -μᾶλλον προφανῶς -δι' ἐμοῦ καί τούς λοιπούς συνανθρώπους μου, ἐφ' ὅσον φυσικά τίς ἀπαντήσεις μου τίς κοινοποιήσω καί εἰς ἄλλους. Ἔτσι, κατά καιρούς, κάποιοι ἀπό σᾶςἔχετε δεχθῆ, ἕναν βομβαρδισμό σκέψεών μου, οἱ ὁποῖες, ἀπό ὅτι ἔχω ἀντιληφθῆ, μᾶλλον συναντοῦν τήν δική σας ἐπιφύλαξι, ἄν καί - πρέπει νά τό ὁμολογήσω – ἀπέναντί μου δείχνετε μίαν ἐξαιρετικά εὐχάριστη, πράγματι, ἀνοχή, εἰς τόν ἀνατρεπτικόν μου λόγον.

Θά ἔλεγα ὅτι τοῦτο γίνεται, κατά τήν ἐκτίμησίν μου, μᾶλλον διότι ἔχετε ἀποδεχθῆ χωρίς ἐνδοιασμούς ἤ ἐπιφυλάξεις, ὅτι οἱ προθέσεις μου εἶναι πράγματι ἀγαθές καί ὅτι τό μόνον πού ἐπιθυμῶ ἀπό τούς ἀναγνῶστες μου εἶναι νά ἀποδεχθοῦν ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρχη καί μία ἄλλη ἄποψις καί ὅτι αὐτή μπορεῖ νά τούς ὁδηγήση σέ διάφορες, διαφορετικές, σκέψεις. Τό ἄν θά ἀναθεωρήση ὁ καθείς τίς δικές του απόψεις, αὐτό προφανῶς εἶναι ἕνα ἀπολύτως προσωπικό καί ἀναφαίρετο δικαίωμα τοῦ καθενός καί φυσικά ἐπ' οὐδενί δικαιοῦμαι νά ὑπεισέρχομαι ἤ ἐμπλέκομαι στό θέμα αυτό.

Ἡ ἀναζήτησις λοιπόν αὐτή μέ ἔχει ὁδηγήσει σέ δύο θέματα πού νομίζω ὅτι ἀπασχολοῦν κάθε ἄνθρωπο πού ἐπιζητεῖ νά ψάξη καί ψάχνοντας νά βρῆ τά πρό καί τά μετά τῆς ζωῆς του. Ἀπό πού ἔρχεται καί πού πάει. Τό ἕνα βασικό ἐργαλείο μέ τό ὁποῖο ἐργάζεται καί μέ τό ὁποῖον προσπαθεῖ νά δώση λύσεις στά ἐρωτήματά του λόγῳ ἀναμφισβητήτου ἀγνοίας εἶναι ἡ πίστις.Τό άλλο ἐργαλεῖο εἶναι ὁ Λόγος.


Διαβάστε (εδώ) το Πρώτον Μέρος του Άρθρου και (εδώ) το Δεύτερον Μέρος.


Ἡ πίστις, ἔτσι μάλιστα ὅπως ὁρίζεται ὑπό κανονικάς συνθήκας ἀναφέρεται εἰς τήν ἔννοιαν τῆς πιστότητος (fidelity καί όχι faith ), ἐν τούτοις θεωρεῖται ἤ ἔχει ἐκληφθῆ ὅτι ἀφορᾶ εἰς ἕναν καί μάλιστα συγκεκριμένον Θεόν, τόν ὁποῖονὑποχρεοῦται ὁ ἄνθρωπος νά ἀποδέχεται a priori ὡς Ἕναν, Ἀληθῆ, Ζώντα, καί Τρισυπόστατον, δηλ. τελικῶς ὡς τόν Τριαδικόν Θεόν πού ἀποδέχεται ὁ Χριστιανισμός, δηλ. ὁ Ἑβραιοπαυλιανισμός. Ὑπάρχει πάντοτε ὁ «κίνδυνος» νά παρασυρθῆ κανείςκαί νά θεωρήση ὅτι τά γεγονότα τῶν θρησκευτικῶν μύθων, πράγματι συνέβησαν, εἰς τόπον καί χρόνον πραγματικόν, καί ἔτσι νά θεωρήση τόν κόσμον ὡς ἀποτέλεσμα τῆς «δημιουργικῆς/ κατασκευαστικῆς» διαθέσεως τοῦ Θεοῦ. Πρᾶγμα πού κατά ἄλλην ἄποψιν δέν εὐσταθεῖ, δεδομένου ὅτι ὅπως ἀνέφερα καί στό πρῶτο κεφάλαιον αὐτῆς τῆς ἐργασίας, ὁ Θεός (ὅπως συνηθίζεται νά θεωρεῖται σήμερον ἀπό τήν πλειονότητα τῶν ἀθρώπων) εἶναι ἀνθρώπινο πνευματικόν δημιούργημα καί ὄχι ὀνομασία τῆς Ὀντότητος ἡ ὁποία ἔθεσε τούς ὅρους καί τούς φυσικούς κανόνας ἐπί τῶν ὁποίων καί διά τῶν ὁποίων ἡ φύσις ἐξελίσσεται ἐδῶ καί 14,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ἀπό τοῦ Big Bang.

Εἶναι σκόπιμος ἡ ἀποφυγή συζητήσεων γενικῶς περί τῶν δογμάτων τῶν θρησκειῶν, ὧστε νά μήν πυροδοτεῖται πιθανή ἀνάφλεξις ἐχθροτήτων ὅπως, ἐπί παραδείγματι, συμβαίνει ἀκόμη καί τώρα, στίς ἡμέρες μας, μεταξύ Μουσουλμάνων καί ὅλου τοῦ λοιποῦ κόσμου, ἀλλά, για νἄμαστε καί δίκαιοι καί μεταξύ Καθολικῶν καί Προτεσταντῶν, μεταξύ Ἑβραίων καί Μουσουλμάνων, μεταξύ Χριστιανῶν καί Ἑβραίων, μεταξύ Χριστιανῶν καί Μουσουλμάνων, μεταξύ Χριστιανῶν καί Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ,μεταξύ Χριστιανῶν καί Μορμόνων, μεταξύ Χριστιανῶν καί Ἄμις, μεταξύ Χριστιανῶν καί Σαϊεντολόγων, μεταξύ Χριστιανῶν και Χριστιανῶν Παλαιοημερολογητῶν, μεταξύ καί Βουδιστῶν, μεταξύ Χριστιανῶν καί Σιντοϊστῶν,ἀλλά καί μεταξύ φυλετικο-θρησκευτικῶν διαφορῶν ὅπως μεταξύ Κου-Κλούξ-Κλάν και μαύρων καθολικῶν ἤ προτεσταντῶν. Μία δέ εἰλικρινής ὁμολογία θά ἀποδεχθῆ ὅτι καί φυσικά καί μεταξύ τῶν φονταμενταλιστῶν δηλ.τῶν Ὁρθοδόξων Χριστιανῶν καί όλων τῶν ὑπολοίπων, ὅσον καί ἐσχάτως όλων τῶν Μουσουλμάνων, ἐπίσης φονταμενταλιστῶν, μέ όλους τούς ἄλλους.

Εἶναι δέ, κυριολεκτικῶς φαιδρόν, ἡ νεωτέρα ἐκ τῶν τριῶνἈβραμικῶν θρησκειῶν, τό Ἰσλάμ, νά θεωρῆ ἀπίστους, αὐτούς πού προηγήθησαν 622 χρόνια καί ὑποτίθεται ὅτι πιστεύουν εἰς το μεῖζονἐνῶ τό Ἰσλάμ εἰς τό ἐλάσσον, τό μεταγενέστερον.Μέγα παράδειγμα ἡ καταστροφή ἀπό τούς τσιχαντιστές τοῦ ISIS τῆς ἀρχαίας πόλεως τῆς Παλμύρας ἐπειδή ἡ τότε θρησκεία, οἱ τότε ζῶντες ἄνθρωποι, πολῖτες τῆς Παλμύρας δέν ἦταν δυνατόν ποτέ νά πιστεύουν στό Ἰσλάμ τοῦ ὁποίου προηγήθησαν 1000, 2000 χρόνια πρό τοῦ Μωάμεθ και τῆς Ἐγίρας το 622μ.Χ.Μέγας ὁ θρησκευτικός φανατισμός, ἡ ἄγνοια καθώς καί ἡ θρησκευτική μισαλλοδοξία εἰς το ἔπακρον.

Νά θυμόμαστε πάντοτε ὅτι οἱ διαμάχες μεταξύ καθολικῆς καί ἀγγλικανικῆς/προτεσταντικῆς ἐκκλησίας συνεχίζονται ἐπί αἰῶνες (στήν Βόρειο Ἰρλανδία τώρα κάπως ἠσύχασαν τά πράγματα καί ἔπαψαν νά σκοτώνονται στούς δρόμους), οὔτε εἶχαν σταματήσει τά ἐκκλησιαστικά δικαστήρια, όπως ή Ἱερά Ἐξέτασις, όπου τά τελευταῖα κρούσματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως ἔλαβαν χώρα κατά τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος, τό δέ 1903 ἀκόμη, ὁ Πάπας Πίος ο Ι', ἔδινε Συγχωροχάρτια, καθορίζοντας ὅτι οἱ Καρδινάλιοι κερδίζουν 200 ἡμέρες ἀπό τό Καθαρτήριο, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι 150 ἡμέρες, οἱ Ἐπίσκοποι 50 ἡμέρες. Ἐνῶ προσφάτως, τό 2004, ὁ Πάπας Βενέδικτος ὁ ΣΤ' (ὁ Γερμανός Joseph Alois Ratzinger) ἀπεφάνθη καί ἐξήρεσε τά μωρά ἀπό τό ἐνδιάμεσο στάδιο πρός τόν Παράδεισο, τοῦ λίμπο. Αὐτά εἶναι ἀποδείξεις ἐμπλοκῆς τῶν συγχρόνων θρησκειῶν σέ διαμάχες μεταξύ τους ἀλλά καίμέ όλους τούς ἀνθρώπους.

Φρανσίσκο Ντε Γκόγια: «Νυχτερινή Σκηνή από την Ιερά Εξέταση» (1810)


Ἡ κάθε μία θρησκεία, τό κάθε ἕνα δόγμα, παρουσιάζει τήν δική του ἐκδοχή γιά τήν μορφή καί τίς ἰδιότητες τῆς θεότητος, θεωρεῖ τήν δική του ὡς τήν μοναδική, «ἀναπόδεικτη» ὅμως, ἀλήθεια και προσπαθεῖ νά ἐπιβάλη τήν ἀποψίν του ὡς τήν ὁρθοτέρα καί νά ἐπικρατήση. Φρονῶ ὅτι ὑπάρχουν πολλές καί σοβαρές αἰτίες πού θά πρέπη νά μᾶς κάνουν νά διατηροῦμε μεγάλη ἐπιφυλακτικότητα ὡς πρός τήν ἀκρίβεια αὐτῶν τῶν περιγραφομένων ἰδιοτήτων τῆς Θεότητος καί νά εἴμαστε ἀνοικτοί καί σέ ἄλλες σκέψεις, πού πιθανότατα θά μᾶς ὁδηγήσουν σέ ἄλλα, διαφορετικά, συμπεράσματα.

Ποτέ δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι ὅλα τά λεγόμενα/γραφόμενα ἤ θεωρούμενα ὡς ἱερά κείμενα ἐγράφησαν ἀπό ἀνθρώπους, ἅρα ἔχουν τήν προσωπική σφραγίδα ἑκάστου συγγραφέως καί ἑπομένως ἀπέχουν πολύ ἀπό τοῦ νά εἶναι ἱερά. Ἄλλωστε, ἡ πρόσφατος ἐμπειρία ἀπό τόν τρόπο ἀναγνώσεως καί ἑρμηνείας τοῦ Κορανίου ἀπό φανατικούς ἐξτρεμιστές τοῦ Ἰσλάμ, μᾶς ἐπιβεβαιώνει ὅτι οὐδεμία θεϊκή ἤ θρησκευτική ἱερότης ὑπάρχει στα κείμενα, τά ὁποῖα, θά μπορούσαμε νά δεχθοῦμε ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ὅτι προάγουνἐγκληματικές ἐνέργειες, καί μάλιστα ὑπό τίς εὐλογίες τῶν ἱερωμένων τους. Ἑπομένως, γιά τήν διευκόλυνσίν μας κατά τίς ἀναζητήσεις μας εἶναι χρήσιμον νά μᾶς ἀπασχολήσουν διάφορα σύμβολα, ἰδίως διότι ἔχουν πολλαπλές ἀναγνώσεις.


Ι =Τό «Ι» συμβολίζει τήν Ἰσχύν καί στήν προκειμένη περίπτωσιν τίς παγκόσμιες δυνάμεις,καί τούς φυσικούς νόμους καί κανόνες

Σ =Τό «Σ» συμβολίζει τήν κινητικότητα ὅπως ὁ Σᾶλος ( ὁ κυματισμός τῆςθαλάσσης ἐξ οὗ και σάλη/ζάλη) καί ἡ Σελήνη (μέ τήν ἐναλλαγή τών φάσεών της).

Τ = Τό «Τ» ἀπό τήν λέξιν τύπτω-κτυπῶ συμβολίζει τήν Τέχνη καί τήν Τεχνολογία, τήν ἀπότοκο τῆςἀνθρωπίνης διανοίας.

Ο = Τό «Ο» συμβολίζει τόν ὀφθαλμό πού τά πανθ' ὁρᾶ, τόν φυσικό καί πνευματικό ὁρίζοντα.

Ρ =Τό «Ρ» συμβολίζει τήν διαφορά τάσεως καί τήν ἐξ αὐτῆς δημιουργουμένην ροήν, τήν ἀέναον κίνησιν, τον ρυθμόν.

Ι= Τό «Ι» ἐδῶ συμβολίζει τήν Ἰσχύν τῶν Ἰσχυρῶν τῶν κοινωνιῶν,κατά τήν διάρκεια τῶν χρόνων.

Α = Τό «Α» τέλος συμβολίζει τήν κατασταλαγμένην ἰσορροπίαν τῶνγεγονότων, ἐκπροσωπεῖ τήν στάθμην τῆς ὁρθῆς λογικῆς.

Ἡ συνολική ρίζα «ΙΣΤ» σημαίνει τήν στάσιν τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι τῶν γεγονότων (ἴσταμαι=στέκομαι) ἀλλά καί τήν καλήν γνώσιν αὐτῶν (ἐπί-ίσταμαι = ἐπίσταμαι = γνωρίζω καλῶς,/ ἐξ' οὗ καί ἐπιστήμη).

Ὅλα αὐτά σκοπόν ἔχουν νά ἐπισημάνουν, ὅτι ἡ Ἱστορία παρακολουθεῖ τά τεκταινόμενα καί τά ἀποτυπώνει, ὑπενθυμίζει, κρίνει καί συμβουλεύει ὅποιον θέλει νά τήν διαβάση ὁρθά καί ἀντικειμενικά καί ὄχι κατά τό δοκούν του καί κυρίως κατά τό συμφέρον του, ἤ και τοῦ συγγραφέως το δοκοῦν και συμφέρον, πχ. ἡ Ἱστορία γράφεται ἀπό τούς νικητάς.


Τό κομμάτι τῆς Ἱστορίας πού προηγεῖται τῆς ἀποκληθείσης προΐστορίας θά πρέπει νά ὀνομασθῆ μυθ-ιστορία, διότι τά γεγονότα παρουσιάζονται μέ τήν μορφήν συμβολικῶν μύθων, δεδομένου ὅτι ἀναφέρονται σέ πανάρχαιες ἐποχές ὅπου ἦταν ἄγνωστη ἡ γραφή (ἤ ὁρθότερον δέν εἶναι ἐξακριβωμένον ἐάν εἶχαν ἤ δέν εἶχαν γραφή τότε), ὁπότε, ἡ διά τῶν μύθων μετάδοσις τῶν ἱστορικῶν γνώσεων ἦταν ἀσφαλῶς ὄχι μόνον εὐκολοτέρα ἀλλά ἴσως καί ὁ μοναδικός τρόπος. Ὑπενθυμίζω μία πολύ ενδιαφέρουσα ἑρμηνεία τῆς λέξεως μῦθος:

Ὁ Πλάτων εἰς τόν Τίμαιον, γράφει: «Μύθου μέν σχῆμα ἔχον λέγεται, τό ἀληθές ἐστί…».

Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι τούς διαφόρους μύθους δέν πρέπει νά τούς ἀξιολογοῦμε ὡς «παραμυθάκια γιά μικρά παιδιά», ἀλλά νά προσπαθοῦμε νά δοῦμε, νά διαβάσουμε, νά ξεχωρίσουμε, μέσα ἀπό τήν πλοκή τοῦ μύθου, τά ἱστορικά γεγονότα καί ἐξελίξεις τῆς ἐποχῆς εἰς τήν ὁποίανἀναφέρονται, ὄχι μόνον τά ἄτομα πλέον, ἀλλά τίς φυλές, τίς κοινωνίες, τήν ἀνθρωπότητα, καθώς καί τίς γεωλογικές καί ἄλλες φυσικές μεταβολές τοῦ περιβάλλοντος γενικώτερον.

Ἐπί πλέον μέσα σ' αὐτές τίς μυθ-ιστορίες ἐνυπάρχουν οἱ πρωτογενεῖς ἀστρονομικές, γεωλογικέςἀλλά καί θρησκευτικές θεωρήσεις ἀλλά καί ἀναζητήσεις τῶν πρωτανθρώπων.

Νά!, μερικά παραδείγματα

Ὅταν «γεννήθηκε» ὁ ἄνθρωπος στήν γῆ κι ἄρχισε νά προβληματίζεται μέ ὅλα τά γύρω του, τό πρῶτο πρᾶγμα πού συνειδητοποίησε ἦταν ὁ Οὐρανός πού τόν ἐκάλυπτε ἀπό πάνω του καί ἡ Γαία-Γῆ πάνω στήν ὁποίαν πατοῦσε καί ζοῦσε. Στήν ἀπλῆ του λογική αὐτά τά δύο στοιχεῖα ἦσαν γι αὐτόν μέγιστα καί ὑπερκαλύπτοντα τά πάντα, ἅρα, ἦσαν καί οἱ γεννήτορες τῶν πάντων. Ἔτσι, στήν ἀρχαία μυθ-ιστορία, τούς θεώρησαν ὡς τίς πρῶτες, μέγιστες Ὀντότητες-Θεότητες-Δημιουργούς τοῦ παντός. Οὐρανός καί Γαία. Τό πρῶτον μεγάλο δίπολον. Αὐτά μᾶς λέει μέ ἁπλᾶ λόγια ἡ ἀρχαία Θεογονία τοῦ Ἡσιόδου.

Ὥς ἑπομένη σκέψις καί συνέπεια ἔρχεται ὅτι, ὁ Οὐρανός καί ἡ Γαία, γέννησαν/δημιούργησαν τόν Κρόνο καί τήν Ρέα, τοὐτέστιν τόν Χρόνο καί τήν Ροή δηλ. τήν κίνηση. Μέ ἄλλα λόγια, μέ συμβολικό τρόπο, ἐμπεριέχεται ἤδη στήν σκέψι αὐτή, στήν ἀρχαία ὀνομασία, ἡ Μεγάλη Έκρηξις (Big Bang), ἀπό τήν ὁποίαν ἄρχισε νά ὑπάρχη καί νά μετρᾶται ὁ Χρόνος ἀλλά καί ἡ κίνησις/διαστολή τοῦ σύμπαντος/τῶν συμπάντων καί νά δημιουργεῖται ὁ χωροχρόνος.

Ἔχω τήν ἐντύπωση ὅτι ἑμεῖς οἱ κοινοί θνητοί, δηλ. οἱ μή ἐπαΐοντες τῆς ἀστροφυσικῆς, τῆς γλωσσολογίας καί τῆς ἱστορίας, δύσκολα μποροῦμε νά καταλάβουμε, ὅτι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔχουν κάνει αὐτές τίς ἀπίστευτες ἐπιστημονικές ἀνακαλύψεις, κατά πᾶσαν βεβαιότητα, πρέπει νά μελέτησαν λίγο τήν Ἑλληνικήν Ἀρχαιότητα καί βρῆκαν ἐκεῖ τίς λύσεις.

Τά συμπεράσματαβγαίνουν ἀπό μόνα τους. Ἀλί, σ' ἐμᾶς τούς ἀδαεῖς νεοέλληνες πού ἔχουμε ἀπεμπολήσει τίς ρίζες τῆς παγκοσμίου γνώσεως, τήν δική μας γλῶσσα, τήν δική μαςἱστορία.


Ὅταν κατά τήν μυθ-ιστορία, ὁ Κρόνος/Χρόνος καταπίνει τά παιδιά του, εἶναι προφανές ὅτι μιλοῦμε γιά τό φυσικό γεγονός, ὅτι τά πάντα μετατρέπονται ἀενάως καί ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἀπό μέλλον σέ παρελθόν. Τό παρόν εἶναι στιγμιαῖον καί συνήθως ἀσήμαντον. Σημαντικόν γίνεται ὅταν στό μέλλον θυμᾶσαι ὡς παρελθόν αὐτήν τήν στιγμήν τοῦ παρόντος.Οἱ ἄνθρωποι γεννῶνται, ζοῦν καί αποχωρούν ἐνῶ ὁ Κρόνος/Χρόνος συνεχίζει πάντοτε νά ζῆ. Δικαιολογημένη, λοιπόν, ἡ μυθολογική παρουσίασις ὅτι καταπίνει τά παιδιά του.

Ὁ Χρόνος, διά τήν ἀνθρωπίνην κατανόησιν, ἀρχίζει νά ὑπάρχη εἰς τό ἀπώτατο παρελθόν, μαζί μέ τήν δημιουργία τοῦ δικοῦ μας κατανοητοῦ καί ἀντιληπτοῦ σύμπαντος. Ἡ ὕπαρξις ἄλλων συμπάντων, πού λογικῶς ἀλλά καί μαθηματικῶς, πρέπει νά ὑπάρχουν ἤ μπορεῖ νά ὑπάρχουν, εἶναι ἀποτέλεσμα λογικῆς ἐπεξεργασίας τῶν ὑπαρχουσῶν δυνατοτήτων, δέν εἶναι ὅμως οὔτε ἀντιληπτά οὔτε μετρήσιμα, σέ ἀντίθεσι μέ τό δικό μας σύμπαν, ὅπως εἶναι ὁριοθετημένο ἀπό τίς ἐπιστημονικές γνώσεις τοῦ σήμερα.

Ὅπως προανέφερα ἡ μέχρι στιγμῆς, πλέον ἀποδεκτή καί λογική ἐξήγησις τῆς δημιουργίας τοῦ δικοῦ μας κατανοητοῦ φυσικοῦ σύμπαντος διά τοῦ Big Bang, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν δημιουργία ἑνός χωροχρόνου κατανοητοῦ ὡς σχήματος μιᾶς μισῆς κλεψύδρας, δηλ. ὁ ἀντιληπτός σέ ἑμᾶς χωροχρόνος εἶναι οἰωνεί ἕνας κῶνος. Μέχρις ἐκεῖ μπορεῖ νά φθάση ὁ ἀνθρώπινος νοῦς. Τό τί συμβαίνει πέρα ἀπό τά ὅρια τοῦ κώνου αὐτοῦ, καί πέρα ἀπό τήν κορυφή τοῦ κώνου πού θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἡ στιγμή ἐνάρξεως τῆς ὑπάρξεως τοῦ παρόντος σύμπαντός μας -ἤ γιά νἄμαστε ὁρθότεροι μέ τίς πιθανότητες, - τῶν συμπάντων,δεν μποροῦμε νά γνωρίζουμε, δεν μποροῦμε νά κατανοήσουμε καί φαίνεται, ὅτι ἴσως παραμείνη γιά τόν ἄνθρωπο πάντοτε ἕνα ἄγνωστο.

Μέσα σ' αὐτό τό ἄγνωστο, ὁπουδήποτε καί ἄν αὐτό ἐκτείνεται, ὁτιδήποτε καί ἄν αὐτό εἶναι, φαίνεται λογικό νά εἶναι καί ἡ δημιουργός Αἰτία τοῦ σύμπαντός μας. Δέν λέω ὑπάρχει ἀλλά εἶναι, διότι ἀφοῦ θεωρεῖται ὡς ἡ ὑπάτη αἰτία/δημιουργός τοῦ σύμπαντος, πῶς μπορεῖ νά ὑπό-άρχει;Τοῦτο θά σήμαινε ὅτι κάτι ἄλλο τήν ἔχει δημιουργήση, τήν ὑπερκαλύπτει καί τήν «διευθύνει», «ἄρχει» ἐπ'αὐτῆς τῆς Αἰτίας, ὁπότε προφανῶς θά ἔπαυε νά εἶναι αὐτή ἡ ὑπάτη ἀρχή.

Μόνον τό ἀποτέλεσμα, τό δημιούργημα,αὐτῆς τῆς δημιουργοῦ αἰτίας, βρίσκεται στόν δικόν μας κατανοητό καί ἀντιληπτό χῶρο, τοῦ «συμβολικῶς» ἑνός σύμπαντός μας.


Ἐδῶ, κάνω μιά ἀναφορά σέ ἕνα θέμα πού, ὁσάκις ἀναφύεται, και ἐπειδή ἔχει ἄμεσον σχέσιν με την ἐξέλιξιν και ἀνέλιξιν τῆς ἀνθρωπότητος, μέ κάνει νά αἰσθάνομαι ὅτι ὡς Ἕλληνες δυστυχῶς δέν ἀντιδροῦμε πάντοτε ὡς θά ἔδη, ὅπως θά ἔπρεπε. Συγκεκριμένως, ἀναφέρομαι στήν ψευδή φήμη ὅτι οἱ Ἕλληνες παρέλαβαν τήν γραφή καί τό ἀλφάβητο ἀπό τούς Φοίνικες.

Παρακολουθεῖστε τώρα τό πῶς συμβαίνουν μερικές φορές τά λάθη, ἀδικαιολόγητα ὅμως γιά ἐπιστήμονες

Ἡ λέξις βιβλίον εἶναι ὑποκοριστικόν τῆς λέξεως βίβλος καί εἶναι τό ὑλικόν πάνω στό ὁποῖον ἐγράφοντο τά γράμματα.Βίβλος ἤ βύβλος (κάποια στιγμή καθωρίσθηκε ὡς «βύβλιον» τό ἄγραφον καί «βιβλίον» τό γεγραμμένον).Βίβλος, λοιπόν ἤ βύβλος εἶναι ὁ ἐσωτερικός φλοιός τοῦ παπύρου (κατά τόν Εὐστάθιον καί ἡ κάνναβις) ἀπό τίς ἴνες τοῦ ὁποίου κατεσκευάζοντο σχοινία, ἱστία, στρώματα, χαρτί. Ἡ χρήσις εἶναι γνωστή καί στόν Ὅμηρο, ὁ ὁποῖος τόν ἐξοπλισμό τοῦ πλοίου τόν χαρακτηρίζει«ὅπλον νεός βύβλινον». Ἡ πόλις Βύβλος εἶναι «Κρόνου κτίσμα, ἀπό Βύβλης τῆς θυγατρός Μιλήτου» καί«Μίλητος υἱός Ἀπόλλωνος καί Ἀρείας, κτίσας τήν Μίλητον»( Στ. Βυζάντιος).

Τό ὑδατοχαρές φυτόν «πάπυρος» ἔδωσε στήν Δύσι τό «χαρτί» papier (γαλλ), papel(ἱσπ), paper(αγγλ), ἡ δέ περγαμηνή τῆς Περγάμου (πέργαμα σημαίνει Ἀκρόπολις), τούς τίτλους εὐγενείας «parchemins» (γαλλ.), ενώ οι «εὐγενεῖς» ἦσαν αὐτοί πού εἶχαν περιποιημένο γένι -καί μουστάκι (εὐ–γενεῖς).Οἱ Γάλλοι καί οἱ Ἰταλοί τά βιβλία τους τά ὀνομάζουν Livre καί libro ἐκ τοῦ λατινικοῦ librum πού καί αὐτόπροέρχεται ἐκ τοῦ Ἑλληνικοῦ λέπυρον = ἐξωτερική μεμβράνη, λέπος, λέπι, «ὁ εὐκολοχάρακτος ὑμήν πού ὑπάρχει στό ἐσωτερικό τοῦ φλοιοῦ τῶν δένδρων.Τό βιβλίον ἀγγλικά λέγεται book καί γερμανικά Buch. Ἀπό τό λατινικό fagus, πού εἶναι ἡ Ἑλληνικήφαγός ἤ φηγός, ἡ Ἱερά δρύς τοῦ Διός.

Ἀπό τόν φλοιό τῆς φηγός κατεσκεύαζαν πινακίδες γραφῆς (πίναξ = σανίς)πχ. πινακίς τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς τοῦ 5250 πΧ.Ἐπίσης ἡ λέξις σέλμα=σανίς ἐξ οὗ καί ἡ σελίς. Γράφει ὁ Πλούταρχος εἰς τόν «Βίον τοῦ Πύρρου»: ἐπῆρε «φλοιόν δρυός καί ἐνέγραψε, πόρπη, γράμματα»Ἡ ἔκφρασις «φύλλο χαρτί» διατηρεῖ τήν ἀνάμνησι τοῦ γραψίματος ἐπάνω σέ πλατειά φύλλα διαφόρων δένδρων: «πεταλισμός και ἐκφυλλοφορία». Ἐχρησιμοποιοῦντο κυρίως φύλλα φοινικοδένδρων, ἐπειδή εἶχαν μεγάλη ἐπιφάνεια.

Ὁ Σουΐδας (*) ἀναφέρει: «οἱ Κρῆτες λέγουν ὅτι τά γράμματα ὠνομάσθησαν φοινικήια ἀπό: «τοῦ γράφειν ἐν πετάλοις φοινίκων».

«In palmarum foliis primum scriptitatum, deinde arborum libris» (πρώτα ἔγραφαν σέ πέταλα φύλλων καί κατόπιν σέ φλοιούς δένδρων).

Ἡ Σίβυλλα, στήν Αίνειάδα (Γ'44) λέγει: «foliisque mandat notas et nomina» (ἐπάνω σέ φύλλα στέλνει μηνύματα καί ὀνόματα).

Γι αὐτό καί πολλές πινακίδες τῆς ἀρχαιότητος ἔχουν τό σχῆμα φοινικοφύλλου.Ἀπό ἐδῶ λοιπόν βγαίνει ἡ παρεξήγησις, ἡ παρανόησις. Τό φοινικόφυλλο ἔγινε Φοινίκη καί Φοίνικες. Ὁποῖον τραγικόν λᾶθος. Τοὐλάχιστον ἄς μήν ξαναγίνει ἀπό ἑμᾶς πιά!

Ὁ Πολύαινος (στά Στρατηγήματα ΣΤ,52) ἀφηγεῖται ὅτι ὁ Σίσυφος, παπποῦς τοῦ Ὁδυσσέως, ἐπειδή ὁ Αὐτόλυκος (ὁ ἄλλος παπποῦς, πατέρας τῆς μητέρας του) τοῦ ἔκλεπτε τάς βόας, ἐνέτηξε εἰς τήν χηλήν τῶν βοῶν λειωμένο μολύβι ὅπου ἐχάραξε γράμματα ἐκτυποῦντα «Αύτόλυκος έκλεψε», κατηγοροῦντα –εἰς τούς γείτονες-τήν Αὐτολύκου κλοπήν. Αὐτό δέν εἶναι μόνον μαρτυρία γραφῆς ἀλλά καί μαρτυρία ἐκτυπώσεως, τυπογραφίας.

Ὁ δέ Διογένης ὁ Λαέρτιος δικαίως διαμαρτύρεται εἰς τό ἔργον του Βίος Φιλοσόφων (Α,3): «Λανθάνουσι δ' αὐτούς τά τῶν Ἑλλήνων κατορθώματα, ἀφ' ὧν μη ,τι γε φιλοσοφία, ἀλλά καί γένος ἀνθρώπων ἦρξε, βαρβάροις προσάπτοντες» (Προσάπτουν, δηλ. ἀποδίδουν εἰς τούς βαρβάρους, τά τῶν Ἑλλήνων κατορθώματα).

«Ἄτοπον γάρ τόν θεμέλιον τῆς Ἑλληνικῆς διαλέκτου, βαρβάρων εὑρήμαστα λέγειν», ἀναφέρει στα «Προλεγόμενα» του ὁ βυζαντινός γραμματικός μέ τό ὄνομα Χοιροβοσκός.


Παραπομπή:

(*) Σουΐδας ἦτο Βυζαντινός λεξικογρᾶφος, ὁ ὁποῖος ἤκμασε τό δεύτερο ἤμισυ τοῦ Ι' μ.Χ. αἰῶνος, δηλ. μεταξύ 950-1000 μ.Χ.. Συγγραφεύς μεγάλου Ἑλληνικοῦ λεξικοῦ, τό ὁποῖον περιελάμβανε δίπλα εἰς τήν ἑρμηνείαν τῶν λέξεων καί πλούσιον ὑλικόν ἱστορικῶν γνώσεων, κυρίως Ἑλλήνων καί Ρωμαίων συγγραφέων, ὡς καί ἀποσπάσματα ἐκ παλαιοτέρων γραμματικῶν, σχολιαστῶν καί λεξικογράφων. Τό ἔργον του εἶναι μεγάλης ἀξίας κυριώτατα διότι παραθέτει κείμενα τά ὁποῖα ἔχουν ἀπωλεσθῆ.

Ὁ Σουΐδας ἀκόμη ἀναφέρει: «Μουσαῖος Θηβαῖος Θαμύρα υἱός, γεγονῶς πολλῶι πρό τῶν Τρωϊκῶν, ἔγραψε μέλη καί άσματα».


Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς


Θά κλείσω τό θέμα αὐτό ὑπενθυμίζοντας ὅτι θά ἦταν παράλειψις νά μήν ἀναφερθῆ ὅτι οἱ παλαιότερες ἐπιγραφές κινεζικῆς ἀνάγονται στό 1450 π.Χ., ἐνῶ τά πιό παληά γραπτά μνημεῖα τῆς ἑβραϊκῆς χρονολογοῦνται γύρω στό 700 π.Χ. Τά ἀρχαιότερα κείμενα τῆς ἀγγλικῆς ἀνάγονται στόν 8ον μ.Χ. αἰώνα, τῆς γερμανικῆς στόν 4ον αἰ. μ.Χ. (εἶναι ἡ μετάφρασις τῶν Γραφῶν ὑπό τοῦ Βισιγότθου Ἐπισκόπου Οὐλφίλα πού ἔζησε ἀπό τό311 ἔως τό 382 μ.Χ. καί μάλιστα χωρίς τά Βιβλία τῶν Βασιλειῶν γιατί ἤθελε νά ἀποφύγη τήν πολεμική ἔξαψι τῶν πολεμοχαρῶν ὁμοφύλων του), τῆς δέ γαλλικῆς ἀνήκουν στόν 9οναἰ. μ.Χ. (Les Serments de Strasbourg). Τό παλαιότερο ἰταλικό κείμενο εἶναι μία σύντομη «καντιλένα» τοῦ 1150 μ.Χ., ἐνῶ τά παλαιότερα ἱσπανικά ἀνάγονται στόν 10ον αἰ. μ.Χ. καί τά πορτογαλλικά στόν 12ον αἰ. μ.Χ.

Οἱ ἀρχαιότερες Ἑλληνικές ἐπιγραφές εἶναι τοῦ 5.250 π.Χ (Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς, ἡ ὁποία ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἡ πρώτη γραφή τοῦ κόσμου), ἡ κροκάλη τῆς Καυκανιᾶς (Μυκηναϊκή ἐπιγραφή σχεδόν σύγχρονος τοῦ Δισπηλιοῦ) καί τό ὄστρακον τοῦ 5500 π.Χ. μέ Ἑλληνική Γραφή πού ἀνευρέθη στά Γιούρα ἀπό τόν σπουδαῖο Ἕλληνα ἀρχαιολόγο καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Αἰγαίου Ἀδαμάντιο Σάμψων. Στήν ἐπιφάνειά του διακρίνονται εὐκρινῶς τά γράμματα Α, Υ, Δ, ἄγνωστον βεβαίως σήμερον μέ ποίαν φωνητικήν ἀξίαν τότε.

Γνωρίζετε πᾶντες καλῶς ὅτι ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ καί ἄλλων σχετικῶν θά μποροῦσα νά ἀσχολοῦμαι ἐπί ὧρες. Σᾶς εἶναι γνωστή ἡ λατρεία μου ποί τείνει νά γίνη μονομανία. Δέν πειράζει. Κάποιοιπρέπει νά διατηρήσουμε τό πᾶθος αὐτό, γιά νά διατηρηθῆ καί ἡ φλόγα τῶν σχετικῶν γνώσεων.

Γιά νά μήν σβήσουν τελείως.


«Ο Άνθρωπος, Τό Σύμπαν και η Έκφρασίς τους: ο Λόγο...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/