fbpx

banner αεροδρομίου

«Near Dark (1987): Το Χαμένο Cult, Vampire Movie», του Νάσου Καββαθά

 

 

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Σκηνοθετημένο από γυναίκα –και όχι όποια κι όποια- το «Near Dark» (ελλ. τίτλος: «Άγρια Νύχτα») θεωρείται δίκαια ως ένα Cult Classic, για πολλούς λόγους.

1-Έχει ενδιαφέρον καστ; Χα, περίμενε κι έρχεται!

2-Έχει καμία σχέση με ..τον James Cameron; –Βλ. πρώτη απάντηση.

3-Καμία σχέση με Pink Floyd, The Wall;! – Affirmative!

4-Τι άλλα; Κάτι σχετικό με Aliens; –Ναι,ναι..

Προτού προχωρήσω παρακάτω:

Όσοι φίλοι των Cult Movies ανακαλύψετε αυτό το minor σινεφίλ διαμαντάκι μέσα από αυτό το κείμενο δείξτε your appreciation διαβάζοντας κι άλλα κομμάτια μου εδώ στο Intown Post. Για να μη σας παραθέσω εδώ ένα σωρό links, (ok, να μερικά!: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ), μπορείτε φαντάζομαι να google-άρετε: Νάσος Καββαθάς : IntownPost.com ή και να κάνετε αντίστοιχο search εδώ μέσα, στο IntownPost, θα βρείτε διάφορα καλούδια.  

Κι όταν το κάνετε, μπορείτε να μοιραστείτε, να σχολιάσετε κλπ, ξέρετε.

Thank you.

Και τώρα πάμε στο ‘ψητό’.

                                            Τελευταία Προειδοποίηση:

Αν από την 1η παράγραφο με τις ‘ρητορικές ερωτήσεις’ έχετε ήδη ψυλλιαστεί και ενδιαφέρεστε, θα μπορούσατε να μην διαβάσετε το άρθρο και να σπεύδατε να βρείτε και να δείτε την ταινία χωρίς να ξέρετε αυτά που γράφω παρακάτω για να μη χαλάσετε κάποιες από τις πιθανές εκπλήξεις, (ειδικά αν είστε φίλοι των ταινιών ‘Alien’). Οπότε, κάνω τελευταίο spoiler alert.

                 Αν και δε θα πω σχεδόν τίποτα για την υπόθεση της ταινίας.

Το κορίτσι στα ‘Young Lust’/’One of my turns’ (Pink Floyd, The Wall)

Καταρχήν το soundtrack της ταινίας ‘Near Dark’ το υπογράφουν οι σεβάσμιοι Tangerine Dream.

-Progressive Rock! -Oh yeah!

Και δεν μπορεί παρά να είναι καλό πράγμα όταν μέσα στο 1ο – 2ο λεπτό της ταινίας εμφανίζεται (και πρωταγωνιστεί στην ταινία!) μια top-sweetheart της εφηβείας σου, η πανέμορφη κοκκινομάλλα ‘american groupie’ από το αριστουργηματικό φιλμ “Pink Floyd, The Wall” του σπουδαίου σκηνοθέτη Alan Parker σε συνεργασία με την μπάντα, (μια από τις σπουδαιότερες cine-ροκ-όπερες των εποχών).

Δεν την είχα δει πουθενά αλλού, Jenny Wright τη λένε την ηθοποιό, έχει παίξει και στο St.Elmo’s Fire, (σ.σ.: oops, την είχα δει τελικά, δεκαετίες πριν!) κ.α.), παίζει σε 8 λεπτά του «The Wall», στις σκηνές που επενδύονται μουσικά από τα κομμάτια ‘Young Lust’ και ‘One of my turns’: μπαίνει ‘αλήτικα’ στα backstage και μετά μένει μόνη της με τον ‘καμμένο’ Pink ο οποίος στη συνέχεια τραβάει κρισάρα, τα σπάει όλα κι αυτή προσπαθεί να καλυφθεί.

Και νάτην εδώ, πρωταγωνίστρια μάλιστα, σ’ αυτό το cult flick.

Και μόλις άρχισε!

Το πλήρωμα του Sulaco (Aliens)

(Ok, εδώ μπορείς πραγματικά να σταματήσεις να διαβάζεις!)

Στη συνέχεια της ταινίας δέχεσαι επίθεση από μια αλήτικη βαμπιροπαρέα, που δεν είναι άλλοι από ..το μισό crew του διαστημόπλοιου Sulaco, από τους ‘βασικούς’ δηλαδή στην ταινία ‘Aliens’ του James Cameron – το θρυλικό 1ο sequel του θρυλικότερου ακόμα ‘Alien’ (του Ridely Scott).

Κι είναι η επόμενη ταινία των εν λόγω ηθοποιών, αμέσως μετά το Aliens!

Ο αγαπημένος Bill Paxton (RIP) είναι μια ‘απολαυστική’ διαολεμένη παρουσία, posterboy και η ‘υπερ-ατού’ εμβληματική φιγούρα της ταινίας. Ο Hudson του Aliens! (Έφυγε νέος, τον Φλεβάρη του 2017, αφήνοντας πίσω του γενική αγάπη και εκτίμηση, και βέβαια: μια λαμπρή, πλούσια καριέρα σε ταινίες του Cameron & πολλών άλλων, σε τηλεόραση).

Ο ‘πολύς’ Lance Henriksen, (o ‘Bishop’ του Aliens και του Alien 3, και πρωταγωνιστής της τηλεοπτικής σειράς ‘Millenium’(1996-1999), έχει το καλύτερο του κινηματογραφικό look σ’ αυτήν εδώ την ταινία, στο Near Dark – ο ίδιος έχει δηλώσει ότι είναι η αγαπημένη του ταινία!

Την Jenette Goldstein, πάλι από το crew του Sulaco, την αναγνώρισα σχεδόν στα μισά της ταινίας! Η Vasquez του Aliens!

Επίσης: ο ‘μικρός Homer’ του Near Dark, ο ηθοποιός Τζόσουα Μίλερ έχει κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο Halloween III, σεναριογράφος του Final Girls (2015).

Τι διάολο? Κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Bill Paxton & Jenette Goldstein στο Allien 2
Lance Henriksen
Jenny Wright - Pink Floyd's "The Wall"

Η μετέπειτα βραβευμένη με Oscar σκηνοθέτιδα του ‘Near Dark

Η σκηνοθέτις Kathryn Bigelow, συμπαραγωγός και αμέσως μετά το Near Dark σύζυγος (1989-1991) του James Cameron.., (να συνεχίσω;), ..βραβεύτηκε με Oscar Σκηνοθεσίας το 2010 για την ‘υπηρεσιακή’ στρατιωτική της ταινία The Hurt Locker, αυτή με τους ‘εξουδετερωτές βομβιστικών μηχανισμών’.

No other mystery.

Οι απαντήσεις είναι ήδη εδώ, όσον αφορά το cast. Cameron family.

Ε, λέγε..: Είναι καλή η ταινία?

Θα πω: Ναι. Για τα κατάλληλα μάτια, σίγουρα – για όσους δηλαδή είναι ‘φίλοι’ των παραπάνω, (Aliens κλπ). Αλλά και για την ηλικία της, (32 χρόνια ταινία), είναι μια ταινία από τα μέσα των 80s που ‘αντέχει’ καλύτερα από πολλές άλλες της ίδιας ηλικίας. Καλύτερα και από πολλές πιο επιτυχημένες ταινίες μάλιστα, αφού το Near Dark δεν πήγε καλά τότε στο box-office. 

Πρωτοπροβλήθηκε Οκτώβριο του 1987, δύο μήνες μετά την εμπορικότερη και σημαντική για το είδος ταινία παρόμοιου περιεχομένου ‘The Lost Boys’!

Ως ελληνικός τίτλος του Near Dark φέρεται το ‘Άγρια Νύχτα’ – δεν είμαι σίγουρος αν βγήκε στα ελληνικά σινεμά ή αν βγήκε (καν) σε βίντεο/dvd. Αγνοήτο. Νομίζω ότι εισήχθη γύρω στα μέσα με τέλη των 90s.

Η Bigelow είναι βέβαια καλή σκηνοθέτις και ο Adam Greenberg, (διεύθυνση φωτογραφίας), έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, έτσι η αισθητική παίζει γενικά σε υψηλά επίπεδα – αξιομνημόνευτες εικόνες που μένουν μαζί σου σαν ‘πίνακες’ ενός σύγχρονου ‘υβρίδιου’ western & horror.

Tο σενάριο είναι απέριττο –ειδικά από συνήθη κλισέ, ούτε καν κυνόδοντες και παρά τη λιτότητά του δεν χάνει πόντους σε χτίσιμο χαρακτήρων, δομή/πλοκή.

Μόνο την ηθοποιΐα του ‘πατέρα’ θεωρώ λίγο ‘παλιακιά’, dated.

Αντιθέτως, σπάει πολλά από τα κλισέ ‘καρικατούρας’, κάνοντας την ταινία να στέκει όλα αυτά τα χρόνια ως και σήμερα αξιοπρεπώς, χωρίς να δίνει πολλά δικαιώματα/πατήματα για καζούρα. Κι έχουμε δει πλέον κάμποσα πιο καινούργια κακοστημένα βαμπιρο-σήριαλς επικών διαστάσεων (και πολλαπλάσιων budget). Είναι μια western βαμπιρική εκδοχή, προ Ann Rice, και ξεκομμένη από την ‘κλασική’ βιβλιογραφία. Αλητο-αμερικανάκια vampires, κάτι σαν Natural Born Killers, (χρόνια πριν την ομώνυμη ταινία, βλ. παρακάτω), όχι σαν τα πιο ‘καλλιεργημένα’ ευρωπαϊκά vampyres!

Kathryn Bigelow

Ο ρομαντισμός των 80s εντέλει είναι ένα ξεκάθαρο στοιχείο που, απλά, το νιώθεις αν είσαι της γενιάς ή αν μπορείς να πιάσεις επικοινωνία με το συγκεκριμένο κλίμα, βλ. και άλλες ταινίες της εποχής, όπως το Κarate Kid, το Mad Max, το Christine ή βέβαια το Fright Night, του οποίου η επιτυχία οδήγησε στην αναζωογόνηση των βαμπίρικων μύθων στα 80s (το Near Dark βγήκε 2 χρόνια μετά το 1ο Fright Night).

Εντέλει, το Near Dark έχει τη δική του βαμπιρική κοσμοθεωρία –καμία λέξη τύπου βαμπίρ/βρικόλακας δεν ακούγεται μέσα στην ταινία- έχει μια ποιητική, ‘art-y’ προσέγγιση χωρίς να στερείται σε επίπεδα horror.

Η αιματηρότατη μάλιστα σκηνή στο μπαρ έχει αντιγραφεί ξανά και ξανά στα επόμενα χρόνια, από διάφορους – καθόλου τυχαίο που είναι μία από τις αγαπημένες ταινίες του Ταραντίνο.

Η επιρροή της ταινίας γενικότερα φαίνεται καθαρά στο Natural Born Killers που προανέφερα (σενάριο Ταραντίνο) και ακόμη περισσότερο στο αγαπημένο μου From Dusk Till Dawn του Rodriguez με τον ΚουέντινΤαραντίνο συμπρωταγωνιστή του Τζορτζ Κλούνεϊ.   

Ναι, το Near Dark είναι ένα cult διαμαντάκι.

Επανακυκλοφόρησε (στην Αμερική προφανώς) σε BluRay το 2009. Συζητήθηκε να γυριστεί remake πριν από λίγα χρόνια, αλλά οι εξυπνάκηδες των studios δεν το προχωρήσανε λόγω του «Twilight» franchise.

Θα σας ψιθυρίσω εδώ κάτι, δεν είναι μυστικό: το Hollywood έχει μεν κάποιους εξαιρετικούς τεχνικούς (κινηματογράφου), αντιθέτως όμως, οι κοκάκηδες και οι διεφθαρμένοι των υψηλών γραφείων παραγωγής βάζουν κάτω σε βλακεία ακόμη και μια αρμαθιά συμμετέχοντες ή θεατές σκουπιδιών τύπου ‘Survivor’ π.χ.

Ok, έχω κάνει και θα κάνω και σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή μου, αλλά νιώθω όμορφα που βάζω εδώ μια ψηφιακή σημαδούρα για μία «χαμένη» ταινία με σπάνιες σινεφίλ ηδονές.

Παρακαλώ, χαρά μου.