11
Τρι, Αυγ

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

Κριτική: «Μένουμε…ταπί» στο Από Κοινού Θεάτρου ή η καταλυτική επίδραση του γέλιου σε όσα μας συμβαίνουν

-_edited
Επιθεώρηση λοιπόν έν έτη 2020 στην πιο περίεργη και δύσκολη θερινή σεζόν στα θέατρα της Αθήνας. Επιθεώρηση, που αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό θεατρικό είδος και που από τα τέλη του 19ου αιώνα που έκανε δειλά την εμφάνισή του (η παράσταση του 1891 στη θεατρική σκηνή του Νέου Φαλήρου «Ζήτω η Ελλάς» καταγράφεται ως η παρθενική του είδους), έζησε στιγμές λάμψης, δόξας αλλά και ευτέλειας και παρακμής. Αυτό το επιμερισμένο σε μικρές ενότητες (σκετς θα τα πουν, νούμερα θα τα πουν) έργο με βασικά και αναπόσπαστα στοιχεία την σάτιρα και τις κωμικές ατάκες, διανθισμένο με μουσική, τραγούδια, χορό, και με έντονη την αμφισβήτηση και την σκωπτική στάση απέναντι στην τρέχουσα πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα, θα γίνει η ελληνική απάντηση στα γερμανικά καμπαρέ, και τα ευρωπαϊκά βαριετέ. Για την ακρίβεια θα τα συνταιριάξει και θα τα προσαρμόσει στα ελληνικά δεδομένα, προδίδοντας αριστοφανικό άρωμα.

Πέρασε πολλές φάσεις η επιθεώρηση όλα αυτά τα χρόνια. Ως καθαρά λαϊκό είδος, έφερε σε επαφή με τον κόσμο και ανέδειξε μέσα από τις τάξεις της σπουδαίους συγγραφείς, πέρασε μέσα από λαϊκές γειτονιές, έζησε την καταξίωση στις μεγάλες αθηναϊκές σκηνές, έγινε πολύτιμο εμπορικό όπλο θεατρικών παραγωγών, το μέγιστο μέσο αναγνώρισης καλλιτεχνών και ηθοποιών και σημείωσε μερικούς πολύ σπουδαίους σταθμούς στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας. Ποιος από τους παλιούς δε θυμάται (και ποιος νέος δε θα ήθελε να έχει ζήσει) την «Όμορφη πόλη» για παράδειγμα του Θεοδωράκη ή την «Οδό Ονείρων» του Χατζιδάκι (που παίχτηκαν μάλιστα την ίδια χρονιά το 1962), ή πώς να αφήσεις έξω από την ιστορία του θεάτρου το θέατρο Ακροπόλ, το οποίο εισήγαγε το α-λα Μουλέν Ρουζ γυμνόστηθο μπαλέτο την δεκαετία του 50; Πώς να μην καταγράψεις το σημαντικό αντιστασιακό και εμψυχωτικό της ρόλο την περίοδο του πολέμου και της Κατοχής ή ακόμα και τα υπαινικτικά «κλεισίματα ματιού» την περίοδο της δικτατορίας. Και πώς να μην αναφερθείς, αν μιλάς για ελληνικό θέατρο, για την περίφημα μεταδικτατορικά Ελεύθερη Σκηνή και Ελεύθερο Θέατρο που ανανέωσε το είδος, το τοποθέτησε σε νέες βάσεις με πολιτικοκοινωνικά θεμέλια και αναφορές.

Πέρασε και στην παρακμή το είδος. Η εμπορικότητα του, αναμφισβήτητα το οδήγησε σε λάθος δρόμους, μιας και πολλές φορές θυσιάστηκε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στο βωμό του εύκολου κέρδους. Το εύκολο αβασάνιστο γέλιο, το παραγόμενο από χοντροειδή αστεία, η αναπαραγωγή κλισέ, η έλλειψη φαντασίας, και οι μανιέρες που υπόσχονται (μάταια) εξασφαλισμένη επιτυχία σε συνδυασμό με την απουσία πραγματικά επίκαιρων και έξυπνων κειμένων και συγγραφέων, καταδίκασε το είδος σε μια ευτέλεια που δεν ταιριάζει ούτε στην ιστορία του, αλλά ούτε και στην ουσία του.

Η παράσταση «Μένουμε…ταπί» στο Από Κοινού θέατρο, έρχεται να δώσει αυτήν ακριβώς την απάντηση. Απαντά σε αυτήν ακριβώς την ευτέλεια που τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει συνώνυμη με την επιθεώρηση. Αντίθετα, μιας και η επιθεώρηση, πάντα υπήρξε ο καθρέφτης της κοινωνίας και της εποχής της, αναδεικνύει και υπογραμμίζει αυτήν την ευτέλεια της κοινωνίας και της εποχής μας. Στη μικρή, ευχάριστη αυλή του, με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, στα νούμερα τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο, δε θα συναντήσεις εναλλασσόμενα σκηνικά, περιστρεφόμενες σκηνές, λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, τρικ , εφέ, και γυμνόστηθα μπαλέτα. Θα συναντήσεις απλόχερη ειλικρίνεια, ευθύ βλέμμα. Θα ρίξεις, ένα άλλο, διαφορετικό βλέμμα στην καθημερινότητά σου, ξεπερνώντας τη μίζερη και μοιρολατρική αντιμετώπισή της. Θα γελάσεις «με την καρδιά σου», για όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου και μόνο για κλάματα είναι.

Ο Δημήτρης Χαλιώτης, έχει γράψει εξαιρετικά σπαρταριστά κείμενα, και αυτό δεν είναι ένας λόγος που απλά πρέπει να ειπωθεί. Θα τολμήσω να πω, πως είναι υποδειγματικά τόσο ως προς το ύφος, όσο ως προς την τεχνική και θα αναγνωρίσω στην γραφή του μια συγγραφική φλέβα που φέρει στο ακέραιο την παράδοση ενός Αλέκου Σακελλάριου. Ο οποίος, με μεγάλη μαεστρία και αφοπλιστική «αφέλεια» ανεδείκνυε την σκωπτική διάσταση της κάθε λέξης, και μετάφερε στο χαρτί πρώτα, στη σκηνή και το πανί μετά, τον απλό, καθημερινό λόγο υπογραμμίζοντας την αναμφισβήτητη βαρύτητα του. Ο Δημήτρης Χαλιώτης, αυτό ακριβώς κάνει. Βάζει στο στόμα των ηρώων του, λέξεις, κουβέντες και σχόλια, που ακριβώς έτσι, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια δυναμική, όλοι μας τα έχουμε πει (δυνατά ή μέσα από τα δόντια μας) ή τις έχουμε σκεφτεί. Επίσης, και αυτό πρέπει να τονιστεί, δε θα γελάσουμε με βωμολοχικά στερεότυπα (δεν θα ακουστεί καμιά βρισιά), δε θα αναπαραχθούν σεξιστικά αστειάκια, δε θα συμμετέχουμε επ' ουδενί σε επιδείξεις καφρίλας.

Έτσι θα συναντήσουμε τύπους και καταστάσεις της καθημερινότητάς μας: με την τηλεόραση και την επίδραση της πάνω μας να αποτελεί από τα βασικά στοιχεία σάτιρας, με συνταγές μαγειρικής τον καιρό του Covid, τα απανωτά πρωθυπουργικά διαγγέλματα («Χάθηκε να είσαι σαν τον Μητσοτάκη»), το δίδυμο Τσιόδρα-Χαρδαλιά, τις νέες εργασιακές σχέσεις που εξυφαίνονται. Θα ακούσουμε τις εξαγγελίας για την Παιδεία από την ιδιαιτέρα της υπουργού κ. Θεοπίστη Προσκυνίδου, θα μας επισκεφτεί κλιμάκιο της Πολιτικής Προστασίας, θα ζητήσουμε απελπισμένα βοήθεια από το τηλεφωνικό κέντρο ΕΟΔΔΥ, θα ακούσουμε ηχογραφημένα μηνύματα για την προστασία μας από την πανδημία αυτήν την φορά από την Άντζελα Δημητρίου. Θα συναντηθούμε με τις δυνάμεις καταστολής στους δρόμους, θα λοξοκοιτάξουμε τον κόσμο παρέα με την Κικίτσα Σκρουμπέλη παλιά ΠΑΣΟΚ, νυν ΣΥΡΙΖΑ και μέλλουσα ποιος ξέρει τι, και βέβαια θα μείνουμε όλοι «ταπί», παρακολουθώντας από σκηνής αυτήν την ίδια καθημερινότητά μας, ιδωμένη από την αστεία της πλευρά, που μάλλον τελικά είναι και η αληθινή της.

Η Ελένη Γερασιμίδου (ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην ιστορία του θεάτρου μας), έχει σκηνοθετήσει αυτήν την «από κοινού» συντροφιά στο Γκάζι: τον Αντώνη Ξένο (ηθοποιός με αριστοφανικό χρώμα σε δέμας και σε ποιότητα), την Αγγελική Ξένου (με την ενθουσιώδη και γεμάτη ενέργεια σκηνική απόδοση) και τον Ανδρέα Βελέντζα (που εναλλάσσεται με επιτυχία από τηλεπαρουσιαστής ειδήσεων σε άβουλο μέλος των ΜΑΤ). Η ίδια άλλωστε,τόσο ως ηθοποιός με γερή γνώση των δρόμων της κωμωδίας όσο και ως βαθιά πολιτικοποιημένη προσωπικότητα, έχει κάνει κτήμα της τα κείμενα του Δημήτρη Χαλιώτη, αποδίδοντας σκηνικά το μεδούλι τους. Έχει αυτήν την αμεσότητα, και την ευθυβολία σε κίνηση και βλέμμα, που ξέρει να κερδίζει τον θεατή. Είναι πραγματικά, σαν να σε παίρνει από το χέρι, να σου απλώνει την καρέκλα δίπλα της και να σε καλεί «να τα πείτε». Και αυτή η αμεσότητα, αυτή η ειλικρίνεια, αυτή η τιμιότητα στην σχέση καλλιτέχνη-θεατή, είναι που διέπει όχι μόνο αυτήν την παράσταση, αλλά και όλη τη φιλοσοφία του Από Κοινού.

Η παράσταση έχει σημαντικούς συντελεστές: H «μάγισσα» Έβελυν Σιούπη, έχει επιμεληθεί τα θαυμάσια κοστούμια, τα απλά ανεπιτήδευτα σκηνικά είναι του Ντίνου Παρηγόρη, οι χορογραφίες είναι της Mia Molika, ενώ οι ενορχηστρώσεις των γνωστών αλλά παραλλαγμένων σε στίχους τραγουδιών που ακούγονται ανήκουν στον Γιώργο Θεοφάνους.

Η επιθεώρηση «Μένουμε…ταπί», που αναμφισβήτητα είναι η πιο δροσερή σε αυτό το πύρινο για πολλούς λόγους καλοκαίρι, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες και βγάζει τον κόσμο έξω: έξω από την κατήφεια, έξω από την απομόνωση, έξω από τη μοναξιά που θέλουν να επιβάλλουν, έξω από την υπολογιστική ατομικότητα. Στην αυλή του Από Κοινού γελάμε μαζί . Είναι αυτή η «έξω καρδιά» προτροπή της Ελένης Γερασιμίδου, που κλείνει την παράσταση και παίρνεις μαζί σου: «Έξω, παιδιά, έξω, στις πλατείες και τους δρόμους! Υπάρχει λόγος»

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

Κριτική/ «Πέρσες» του Αισχύλου από τον Δημήτρη Λιγ...
10 + 1 λόγοι να δείτε τον «Γάμο» από τον Κώστα Παπ...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares