InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Παρ, Οκτ
Tο διάβασαν 564 άτομα (564 Views)

«Macho οι ηλίθιοι», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

rev-1-CM-01776-CFr_High_Res_JPEG



Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 71

Στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ο άνθρωπος του πλανήτη Γη βιώνει την μεγαλύτερη κρίση της παγκόσμιας ιστορίας. Είναι ξεκάθαρο, πως με αφετηρία ένα υγειονομικό γεγονός, η ανθρώπινη οντότητα και η υπαρξιακή ταυτότητα τού «τελειότερου», γήινου όντος ξετινάζεται και αποκαμωμένο κρεμιέται σαν ράκος στο σύρμα της αβεβαιότητας. Πιστοποιημένα πια και αντικειμενικά τοποθετημένα τα γεγονότα, η σύγχρονη κρίση στην ψηφιακή επανάσταση είναι δεδομένη και ο άνθρωπος ανυπεράσπιστος απέναντι σε ένα απίστευτου μεγέθους σαρωτικό κύμα μετασχηματισμών, δεν ξέρει τι να πράξει, τι να αφήσει και τι να πιάσει, όπως λένε. Ξεκόλλησε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Τα έχει εντελώς χαμένα, ψάχνοντας να ξαναβρεί την χαμένη εσωτερική του δύναμη για να ανταπεξέλθει. Νοιώθει πως είναι αργά γιατί αισθάνεται πως εξαπατήθηκε και το «κακό» διέσχισε με δόλο την Ανοπαία ατραπό και βρέθηκε στα νώτα του πάνοπλο και αποφασισμένο. Διαισθάνεται την ενέδρα που μόνος του έπεσε δίχως να διατηρεί στην σκέψη του κάποιο σχέδιο απόδρασης. Ο νους του μαρμαρώνει στις δεκάδες συστηματοποιημένες φωνές, που φωνάζουν συνεχόμενα και αδιάκοπα στην συνείδηση του: «δικός μας είσαι», «ανήκεις σε εμάς», «δεν μπορείς να ξεφύγεις», «παραδώσου».

Θα μπορούσε να είναι μια ιστορία περιπέτειας ιστορικής περιόδου, με πρωταγωνίστρια την ανθρώπινη ψυχή σε ένα ταξίδι προς την αιώνια σκλαβιά, όπως ακριβώς οι συνάνθρωποι μας οι Αφρικανοί, που αρπάχτηκαν από την γη τους, αλυσοδέθηκαν, ρίχτηκαν σαν σακιά κατά εκατοντάδες στα βρωμερά αμπάρια των δουλεμπορικών πλοίων και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, όσοι από αυτούς έφταναν στα αγγλοξασωνικά λιμάνια, αυτομάτως έχαναν την οντολογική τους ταυτότητα και από άνθρωποι, ευθύς μετασχηματιζόντουσαν σε αντικείμενα και ιδιοκτησίες. Εκεί οδεύει το πράγμα σήμερα όχι μόνο για τους «δε», που αρνήθηκαν να θέσουν τον εαυτόν τους σε ιατρικές πράξεις, αλλά και για τους «μεν», που δέχθηκαν να λάβουν το δηλωμένο ως ιατρικό αντίδοτο της «ελευθερίας».

Οι πανάρχαιες γραφές τονίζουν φωτεινά και ξάστερα, πως ο άνθρωπος πρώτα γνώρισε το κακό και έπειτα το καλό. Οπότε, αμέσως και λογικά συμπεράνεις, ότι η κυτταρική μας γνώση στο «κακό», όπως το ονοματίζουν, είναι απύθμενη και αδιαμφισβήτητη, όπως και η γνώση του «καλού». Είναι όμως; Η πανάρχαια, ιστορική διαδρομή του έμψυχου Έλληνα ανθρώπου στα βατά και τα δυσκολοδιάβατα περάσματα της ζωής φωτογραφίζει δόξα, κλέος, δημιουργία, αφοβία, ηρωισμό, πολιτισμό, ακμαίο σθένος, αυταπάρνηση, ανιδιοτέλεια, θέληση και ελεύθερη σκέψη, αλλά και οίηση, ιδιοτέλεια, φόβο, ψεύδος, παραπλάνηση, δόλο, σκλαβιά και προδοσία. Τα ιδανικά συστατικά, δηλαδή, που διαμορφώνουν και συνάμα σμιλεύουν την ανθρώπινη παρουσία στην ευλογημένη γαλάζια σφαίρα του πλανητικού συστήματος που μας φιλοξενεί. Σημαντικό όμως είναι και για μην στήσουμε φιλοσοφική ανάλυση περί οντολογίας στον περιορισμένο μας γραπτό χώρο, ποιο από τα παραπάνω συστατικά καταλήγει να κυριαρχεί ως γεύση σήμερα στον ουρανίσκο της ενσαρκωμένης δράσης μας. Την απάντηση, φυσικά, θα την δώσει ξεχωριστά και αντικειμενικά ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, που σήμερα είναι έτοιμος να ριχτεί ξανά σαν το σακί στα βρωμερά αμπάρια των «δουλεμπορικών πλοίων» κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, εκεί, που, κυριολεκτικώς, χάνει το παιδί την μάνα και η μάνα το παιδί.

Εν ονόματι κάποιου κατασκευασμένου «πολιτισμού» και στο όνομα κάποιας υβριδικού τύπου «δημοκρατίας», πιστέψτε με, δεν τα αισθάνομαι μηδέ στο πνεύμα, μηδέ στην ψυχή, μηδέ στο πετσί μου να υφίστανται, ξεκίνησε η ανελέητη επίθεση στον ελεύθερο άνθρωπο από τα ευάλωτα νώτα του, ακολούθησε ο αφοπλισμός του σε όλα τα επίπεδα: στο οικονομικό, στο πολιτικό στο πολιτιστικό και τέλος η αιχμαλωσία του δίχως να ακουστεί η παραμικρή ιαχή υπεράσπισης. Την κατάληξη, ευνόητα, όλοι μας την γνωρίζουμε, απλά ακόμα δεν θέλουμε να την πιστέψουμε γιατί ο όποιος ηθικός, ανθρώπινος, επιστημονικός αντίλογος στο σοβαρό θέμα της ανθρώπινης κρίσης, χαρακτηρίζεται «αβάσιμος», «συνωμοσιολογικός», «βαθιά εχθρικός», «αρνητικός προς το γενικό καλό» - πάλι το «καλό» στο κάδρο – «άκυρος» και «αστήριχτος», ακόμα και όταν επιδεικνύονται εκατοντάδες, τρανταχτές αποδείξεις.

Με στρατάρχη τον φόβο και υποστράτηγο τον τρόμο, οι ταξιαρχίες της αγνωσίας, της ανάγκης προς επιβίωση, της ασφυκτικής πίεσης να διατηρηθεί η εργασιακή θέση των πενιχρών αμοιβών, αλλά και της ανελέητης προπαγάνδας επί εικοσιτετραώρου βάσεως από όλες τις διόδους, η τέταρτη, ψηφιακή επανάσταση επελαύνει θριαμβευτικά και νικηφόρα, μετασχηματίζοντας τον έμψυχο άνθρωπο στο πηγάδι της απώλειας, άνευ ελέους, σε ιδιοκτησιακό αντικείμενο προς κάθε είδους εκμετάλευση. Αγαπημένη φίλη εξέφρασε, εύλογα, την θέση της σε μια συζήτηση: «όλοι οι αρχηγοί των κρατών που προσπαθούν να διασώσουν τους ανθρώπους από την θανατηφόρα, υγειονομική κρίση είναι όλοι τους εγκληματίες;» Απάντηση σε αυτή την ερώτηση απορίας, σαφώς, υπάρχει, αλλά όποιος την προσφέρει, θαρρώ πως επιβάλλεται πρώτα να ενεργοποιήσει την γνώση της διάκρισης και της γνώσης ως προς το πεδίο που θα απιθώσει την άποψη του, αλλά και τον τρόπο της αφήγησης του. Στον συνάνθρωπο μας που ρωτάει όχι για να μάθει, αλλά για να αμφισβητήσει, λόγω φόβου και θυμού και στην συνέχεια να ακυρώσει τον συνομιλητή του, η σοφότερη επιλογή είναι να εγκαταλείπεις τέτοιου είδους ερωτήματα, αφήνοντας τα να πλανώνται αδρανοποιημένα στον νόμο της βαρύτητας.

Δύσκολες και αβέβαιες οι εποχές που διανύουμε. Το μυητικό, στενό μάτι της βελόνας προσκαλεί χαμογελώντας όχι όμως ειρωνικά, αλλά ενθαρρυντικά τον έμψυχο άνθρωπο να δοκιμάσει τις εσωτερικές του δυνάμεις σε αυτή την ύστατη στιγμή κρίσης και ως γράφων, εκτιμώ, πως αυτή την πρόσκληση-πρόκληση θα είναι «καλό» να την αποδεχτούμε. Το ίδιο πολύτιμο δώρο, σπανίως επαναλαμβάνεται δυο φορές.



«Cry Macho»

Είδος: Κοινωνική περιπέτεια (road movie)

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2021)

Σκηνοθεσία: Κλιντ Ιστγουντ

Με τους: Κλιντ Ίστγουντ, Εντουάρτο Μινέτ, Ναταλία Τραβέν, Ντουάιτ Γιόακαμ, Φερνάντα Ουρεχόλα, Οράσιο Γκαρσία-Ρόχας

Διάρκεια: 103'

Διανομή: Tanweer

Ο Μάικ Μίλο (Κλιντ Ίστγουντ - άριστος), ένας πρώην σταρ του ροντέο και ξοφλημένος, αλκοολικός εκτροφέας αλόγων αναλαμβάνει μία δουλειά από το πρώην αφεντικό του. Πρέπει να φέρει παράνομα τον μικρό του γιο Ραφαέλ «Ράφο» (Εντουάρτο Μινέτ – καλός) από το Μεξικό, που ζει μαζί με την μητέρα του Λέτα (Φερνάντα Ουρεχόλα – καλή) και έχει στραφεί στην παρανομία συμμετέχοντας σε κοκορομαχίες με ένα κόκορα, τον «Macho».

Αναγκασμένος να ακολουθήσει μία κρυφή διαδρομή επιστρέφοντας στο Τέξας, το αταίριαστο δίδυμο ζει μία απρόσμενη περιπέτεια, καθώς ο περπατημένος Μάικ αναζητά την εξιλέωση.



Το σινεμά του Κλιντ Ίστγουντ είναι γνώριμο και απόλυτα σαφές στο αποτέλεσμα του, δημιουργώντας, επί σειρά ετών, ένα κραταιό τοίχος ακολούθων και υποστηρικτών, κάθε φορά να διαισθάνονται έντονα τον ηλεκτρομαγνητικό παλμό που εκπέμπεται απευθείας από την ενεργοποιημένη, ρεαλιστική σφαίρα της θεματολογία του. Ο Κλιντ δεν μπλέκει ετερόκλητα υλικά, ούτε φλυαρεί στις ταινίες του, αλλά δωρικά, σπαρτιάτικα όπως λέμε, δίνει αυτό θέλει για να μείνει ανεπηρέαστη η ουσία στην σκέψη του θεατή που πραγματεύεται, αλλά και η καλή γεύση των επιλεγμένων, κινηματογραφικών συστατικών. Ουδέποτε απογοητεύει το κοινό του ο γεροντόβραχος, πατριώτης Ίνστγουντ, που στα 91 χρόνια της ζωής του ακόμα σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ανθηρά, έντιμα και διόλου βαρετά.

Εάν εξαιρέσουμε την ταινία του 2010 «Η Ζωή Μετά» (Hereafter), που κολύμπησε στα δύσκολα, μεταφυσικά νερά και τα πήγε μια χαρά, οι σκηνοθετικές του δουλειές σκαρφαλώνουν ζωηρά στον ατσάλινο κοινωνικό ιστό, πάντα με κριτική θέση, είτε είναι ταινίες μυθοπλασίας, είτε είναι βιογραφικού περιεχομένου. Έπειτα από την συγκλονιστική «Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ», φέρνει στις σκοτεινές αίθουσες το «Cry Macho», σε σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του ελληνιστή, Αμερικανού συγγραφέα Ρίτσαρντ Νας (1913 – 2000), που αυτή την φορά είναι ένα κοινωνικό road movie φιλμ, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Κλιντ, στήνοντας μια american style διαλογική αναμέτρηση ανάμεσα στον νεαρό Ράφα και τον γέροντα ράντσερ Μάικ, ενδεδυμένη φιλοσοφικά περί ζωής με την σωκρατική λογική: «ένα ξέρω ότι τίποτα δεν ξέρω».

Το σκηνοθετικό βλέμμα του οσκαρούχου Κλιντ στηρίζει ώριμα, με γνώση και ενδιαφέρον το σενάριο του Νικ Σενκ, δηλαδή, ο μπαρουτοκαπνισμένος πρώην θρύλος του ροντέο, που έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου και ο ζωηρός, εκρηκτικός νεαρός Λατίνος Tex-Mex, που χρειάζεται συμμάζεμα και ένα φωτεινό μονοπάτι να διαβεί, χρησιμοποιεί τον αγαπημένο του διάκοσμο, που είναι τα τοπία της σύγχρονης Δύσης, διανθισμένα με την ανάλογη περιπέτεια και τις διάφορες απρόσμενες και επικίνδυνες καταστάσεις κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους. Ο Κλιντ, εντός των οικείων εικόνων της γουέστερν γης, που τον οδήγησαν στην κινηματογραφική δόξα, γεφυρώνει το τεράστιο χάσμα των γενεών, γίνεται ο μέντωρ (κατά το αρχαιοελληνικό πρότυπο Εραστής και Ερώμενος: Δάσκαλος και Μαθητής), απολογείται για την ζωή του και με το βλέμμα στραμμένο στον μακρινό ορίζοντα των αχανών εκτάσεων του Νέου Μεξικού, μοιάζει να αποτίει φόρο τιμής σε μια ένδοξη πορεία στην 7η Τέχνη.

Κι όπως αναφέρουν οι φανατικοί της καλαισθησίας και της ταχύτητας, πως η Alfa Romeo είναι πάντα Alfa Romeo ακόμα και σε τρακτέρ, έτσι και ο «μάτσο» Κλιντ είναι ο 91χρονος Ίστγουντ του «Cry Macho».


Photo gallery: «Cry Macho»


«Αντίο, Ηλίθιοι»

(Adieu les Cons)

Είδος: Κωμωδία

Παραγωγή: Γαλλία (2020)

Σκηνοθεσία: Αλμπέρ Ντιποντέλ

Με τους: Βιρζινί Εφιρά, Αλμπέρ Ντιποντέλ, Νικολά Μαριέ

Διακρίσεις: 7 Βραβεία Σεζάρ: Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου και Σκηνοθεσίας (Αλμπέρ Ντιποντέλ), Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου (Νικολά Μαριέ), Φωτογραφίας, Σχεδιασμού Παραγωγής και του νέου βραβείου «César des Lycéens», για το οποίο ψηφίζουν 1.500 μαθητές Λυκείου.

Διάρκεια: 87'

Διανομή: Weird Wave


Η 43χρονη κομμώτρια Σιζ Τραπέ (Βιρζινί Εφιρά - πολύ καλή) διαπιστώνει ότι είναι βαριά άρρωστη και ο χρόνος της ζωής της ελάχιστος. Αποφασίζει να ψάξει για ένα παιδί που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όταν ήταν μόλις 15 ετών και μετά την γέννα ο γιατρός το εξαφάνισε για να το αναλάβει ανάδοχη οικογένεια.

Στο κρατικό, γραφειοκρατικό χάος, η Σιζ διασταυρώνεται με τον 50χρονο, υπεύθυνο πληροφορικής του Οργανισμού Υγείας, τον εργατικό, ευφυή και στα πρώθυρα νευρικής κρίσης προγραμματιστή Ζαν Μπατίστ Κισάς (Αλμπέρ Ντιποντέλ – καλός), που αποτυγχάνει να αυτοκτονήσει μέσα στο γραφείο, γιατί ο διευθυντής του στις προαγωγές τον πέταξε στην άκρη για κάποιο νεώτερο σε ηλικία στέλεχος. Τέλος, ο τυφλός, ενθουσιώδης αρχειοφύλακας που απεχθάνεται τους αστυνομικούς, ο κύριος Μπλαν (Νικολά Μαριέ – καλός), συμπληρώνει το εξωφρενικό τρίο αναζήτησης ενός παιδιού χαμένο στην χαρτούρα και τον χρόνο.



Ταινία, εξαιρετικά αφιερωμένη στον αξέχαστο Τέρι Τζόουνς των Μόντι Πάιθονς, που αποχώρησε από την ζωή τον Ιανουάριο του 2020 και με τον οποίο ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, Αλμπέρ Ντιποντέλ συνεργάστηκε στο παρελθόν σε δύο ταινίες («Le Créateur» και «Bernie»). Ο Γάλλος Ντιποντέλ, πάντα βρισκόταν εντός του σαρκαστικού, σατιρικού πνεύματος των Μόντι Πάιθονς και των δυο Τέρι του θιάσου: του Γκίλιαμ και του Τζόουνς, ενώ οι αναφορές του, ειδικά σε αυτή την ταινία είναι άπειρες. Επίσης και η γαλλική κινηματογραφική σχολή έχει να παρουσιάσει τον μετασχηματισμό του δράματος σε αναρχική, μαύρη κωμωδία, περνώντας μεταξύ σφύρας και άκμονος από το βλέμμα του Ζακ Τατί και του ήρωα του, τον κύριο Ιλό, τις μικροαστικές εμμονές και την υστερία, τον καταναλωτισμό και την αλλοίωση του κοινωνικού στοιχείου, εν ονόματι της προόδου.

Η μετάλλαξη του τραγικού και του δραματικού στοιχείου σε κωμωδία, όπως ο θάνατος, η αυτοκτονία, η αναπηρία, οι βάναυσοι εργασιακοί χώροι, η αλλαγή των φιλικών συνοικιών σε απρόσωπα τερατουργήματα στην σύγχρονη μετακαπιταλιστική περίοδο είναι έντονα αποτυπωμένα με κριτική διάθεση αλλά και ρομαντικά ραντίσματα στην ταινία του Αλμπέρ Ντιποντέλ, πλαισιωμένα εντός μιας καλής σκηνοθεσίας, αλλά και φωτογραφίας του Αλέξις Καβιρσίν, κερδίζοντας ένα από τα επτά βραβεία Σεζάρ, δίχως όμως το σενάριο να είναι αποκαλυπτικό και να αναβλύζει πρωτοτυπία και σπιρτάδα. Η περιοδεία εντός και εκτός των σκοτεινών καταστάσεων με γέλιο, εκ των οποίων κάποιες είναι πετυχημένες, απλά δημιουργούν το αυτονόητο στο γενικότερο κλίμα της ταινίας που ξέρεις ότι θα δεις, με τις συμπαθητικές ερμηνείες του τρίο της συμφοράς. Η αλήθεια είναι, πως η πλοκή από ένα σημείο και έπειτα πέφτει σε τέλμα, ψάχνοντας σημεία απεγκλωβισμού και δυστυχώς οδηγούν σεναριογράφο και σκηνοθέτη στην οδό της φράγκικης πεπατημένης των ευκολιών, άλλοτε με αφελείς σεκάνς και άλλοτε με την γνωστή γαλλό-θεατράλε υποκριτική των ηθοποιών.

Ακόμα ένα κινηματογραφικό θύμα του τηλεοπτικού φαστ φουντ, που μόλις το γευτείς μετά από μια ώρα ξαναπεινάς.


Photo gallery: «Αντίο, Ηλίθιοι»


«Βασιλιάς Όττο»

(King Otto)

Είδος: Ντοκιμαντέρ

Παραγωγή: Ελλάδα, Η.Π.Α., Αγγλία (2020)

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Αντρέ Μαρκς

Φωτογραφία: Λευτέρης Αγαπουλάκης, Γιάννης Κανάκης, Στέλιος Πίσσας

Μοντάζ: Γιαν Χέκμαν, Κρις Ίβερσεν

Μουσική: Άντρες Σότο

Διάρκεια: 82'

Διανομή: Tanweer


Το καλοκαίρι του 2004, η Ελλάδα μάγεψε την Ευρώπη με την πιο αναπάντεχη νίκη της στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Οι θεατές ανά τον κόσμο παρακολούθησαν με δυσπιστία και δέος τα αουτσάιντερ του θεσμού, μία ομάδα, η οποία χωρίς να έχει καμία απολύτως νίκη σε σημαντική διοργάνωση, κατατρόπωσε τους γίγαντες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Ο αρχιτέκτονας πίσω από αυτό τον απροσδόκητο θρίαμβο ήταν ο θρυλικός Γερμανός προπονητής, ο «Βασιλιάς» Όττο Ρεχάγκελ. Έχοντας σημειώσει τεράστιες επιτυχίες για την χώρα του, πήρε την παράτολμη απόφαση να εγκαταλείψει την αυτοκρατορία του, για να αναλάβει την αδύναμη Ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου. Αυτή είναι ιστορία για το πως δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κουλτούρες ενώθηκαν, μίλησαν την ίδια γλώσσα και έγραψαν μαζί ένα νέο κεφάλαιο στην Ελληνική μυθολογία.



Ντοκιμαντερίστικη καταγραφή από τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη με εμπειρία στα αθλητικά ντοκιμαντέρ, Κρίστοφερ Αντρέ Μαρκς, αρκετά προσεγμένη σε μοντάζ και μουσική, του γνωστού άθλου της ελληνικής εθνικής ομάδας, κάτω από την καθοδήγηση του Γερμανού προπονητή Όττο Ρεχάγκελ.

Με φόντο το Παναθηναϊκό Στάδιο, ο αξιόλογος τεχνικός αφηγείται την πορεία της ομάδας όταν την ανέλαβε, φτάνοντας την στα γήπεδα των ημιτελικών και των τελικών αγώνων του Πόρτο και της Λισαβόνας, στιγμές που ήδη γνωρίζουμε, αλλά όσες φορές και να τις δούμε, πάντα η ίδια εθνική έπαρση θα συγκλονίζει τους Έλληνες λάτρεις του αθλήματος, ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας, ειδικά αυτούς που έγιναν αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες του ποδοσφαιρικού θαύματος σε παγκόσμια κλίμακα.

Από την ζωή του «βασιλιά» Όττο Ρεχάγκελ δεν μαζεύουμε γνώση, οπότε με την τεχνική του καλού μοντάζ των: Γιαν Χέκμαν και Κρις Ίβερσεν και τις αναφορές των κύριων πρωταγωνιστών, που είναι οι παίκτες και ο βοηθός του προπονητή, ο Γιάννης Τοπαλίδης, παρασυρόμαστε ξανά στην τρέλα του καλοκαιριού του 2004. Είναι ένα ντοκιμαντέρ αποκλειστικά επικεντρωμένο στην Εθνική του Όττο και μόνο, αλλά και στις τεχνικές που έβαλε σε εφαρμογή για να κερδίσει το έπαθλο.


Photo Gallery:«Βασιλιάς Όττο»

Δέκα Χρόνια Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι: «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη»

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, ελπίζοντας το στερεοτυπικό «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη» (που θυμόμαστε από τις μαρκίζες των αιθουσών) να πιάσει τόπο και να ζήσουμε έναν πλήρη κινηματογραφικό χειμώνα… ελεύθεροι και υγιείς!

Αυτή η δεύτερη φάση του φετινού προγράμματος, πάντοτε σε διοργάνωση του freecinema.gr, θα πραγματοποιηθεί το διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στον θερινό κινηματογράφο Ριβιέρα (Βαλτετσίου 46, Εξάρχεια), με δεκατέσσερις κλασικούς κινηματογραφικούς τίτλους, θρυλικά ονόματα σκηνοθετών και αξέχαστους stars από το παγκόσμιο σινεμά, που θα βρουν ξανά τη φυσική τους διάσταση στη μεγάλη οθόνη, έως και από κόπιες celluloid.

«Με έμπνευση από το κλασικό έργο του Τένεσι Γουίλιαμς και, όντως, εντελώς ξαφνικά, το καλοκαίρι του 2012, βρέθηκα να κάνω πρόγραμμα (με δέκα ταινίες) για μία ολόκληρη εβδομάδα στο θερινό σινεμά της Δεξαμενής, στο Κολωνάκι. Δεν είχα κάποιο όραμα ξεκινώντας το Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι». Απλώς, έτυχε! Συμπτωματικά, μαζί με τη γέννηση του freecinema.gr, του πιο ανεξάρτητου και… θρασύτατου (όπως κι εγώ) κινηματογραφικού site αυτής της χώρας, μέσω του οποίου υπερασπίζομαι με ήθος τη φιλμική κριτική.

Με την τεράστια υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος από την πρώτη κιόλας μέρα, το Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι»μετακόμισε σε ακόμη δύο θερινά σινεμά της Αθήνας, μέχρι να στεριώσει ιδανικά (εδώ και πέντε χρόνια) στον υπέροχο κήπο του εξαρχειώτικου σινέ Ριβιέρα.

Με το «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη», αποχαιρετάμε το (εορταστικό για εμάς) κινηματογραφικό καλοκαίρι του 2021 όπως του αξίζει. Με ταινιάρες που θα θυμίζουν πάντοτε τα πλούσια συναισθήματα που μας συνόδευσαν κάτω από τον αττικό ουρανό, μπροστά από μια μεγάλη οθόνη, εδώ και τόσες δεκαετίες. Από τις 16 έως και τις 22 Σεπτεμβρίου 2021, λοιπόν, σας περιμένω να βιώσουμε (ξανά) μαζί αυτή τη γιορτή, εκεί έξω. Γιατί το σινεμά πρέπει να το ζεις. Και να το μοιράζεσαι. Με κόσμο. Διαφορετικά… χάσαμε την επαφή μαζί του.» (Ηλίας Φραγκούλης, Διευθυντής του freecinema.gr)


Αναλυτικά οι ταινίες και το πρόγραμμα διαβάστε (εδώ)


Photo galley ταινιών Δέκα Χρόνια Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι: «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη»

«Εκκεντρικοί τύποι, σάνβουαρ δικοί μας άνθρωποι», ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/