26
Πεμ, Νοε

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Live music: Zήσε και άσε τους άλλους να πεθαίνουν, κερδίζοντας χωρίς αντίπαλο», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

 Τη στιγμή που οι περισσότεροι μουσικοί έχουν χάσει όλο το ετήσιο εισόδημά τους, οι "Βερσαλλίες" καλά κρατούν. Ξεδιάντροπα, προκλητικά, οι εγχώριες λουμπεν-ο-σταρ ανακοινώνουν συναυλίες –ή σειρές εμφανίσεων- με καμπάνιες στα ΜΜΕ και στο ίντερνετ.

Να σας προλάβω: αν "Ελπίδα" είναι το μήνυμα που εμπορεύονται, τότε αυτή η ελπίδα είναι η δική τους, ότι θα συνεχίσουν να 'πρωταγωνιστούν'. Με…

"Προτεραιότητα, φύση θέση κι ιδιότητα" (στίχος της Λ.Νικολακοπούλου)

Περήφανα χαίρουσες προνομιακής μεταχείρισης, οι "ποιοτικές" κυρίες του έντεχνου, πρώτες-πρώτες, αφήνουν τις βίλες, τα κότερα και τις πριβέ παραλίες, για να κερδίσουν σε άδειο γήπεδο:

Μηδέν ανταγωνισμός.

Δεν είναι άλλοι που θέλουν να παίξουν λάϊβ, να κλείσουν χώρους και ημερομηνίες; Γιατί μόνο οι ξελιγωμένες από στημένες επιτυχίες και χρήμα; (που με δυο-τρεις εμφανίσεις τους βγάζουν περισσότερα απ' ότι ένας μέσος μουσικός ετησίως);

Όχι, το μήνυμα δεν είναι "Ελπίδα". Το μήνυμα είναι "Γ**αμε", "Κάνουμε ό,τι γουστάρουμε". 

Μόνο και μόνο οι διαφημιστικές καμπάνιες τους: σημαίνουν μικρές περιουσίες σε επένδυση χρήματος. Τα διαμαντοποίκιλτα φορέματα στα οποία τις στριμώξανε: το ίδιο, σαν ράσα βαθύπλουτων γερο-τράγων. Είναι Corporate interest, δεν είναι τέχνη. Ή ελπίδα. 

Τι μέτρα και ξε-μέτρα, με το κατάλληλο budget και μηχανισμό δημοσιοποίησης: και την Ακρόπολη κλείνεις.

Ποιοι θα πάνε να τις ακούσουν; Ο λαουτζίκος που στενάζει οικονομικά; Όχι βέβαια: και το κοινό τους, από Βερσαλλίες μεριά θάναι. 

Όχι ότι δεν έχουν χρήμα, η γηραιά ή η νεοτέρα.

Η πρώτη: λες κι έχει βαλθεί να εξευτελίσει τελείως τη φήμη της, με τις απριλιανές παρελάσεις της με την νταλίκα φρέσκες στη μνήμη.

Η άλλη, μια από τις μετριότερες φωνές που έχουν χρισθεί ποτέ "έντεχνες φίρμες", είχε -από τότε που την πρωτοσερβίρανε- ένα τέτοιο golden pass που, αξιοκρατικά, θα δικαιολογούταν μόνο για κάποια επιπέδου Celine Dion και πάνω - και τραγούδια ανάλογου επιπέδου.

Υπερεπηρμένες, όπως κι άλλες δυο κυρίες, μια παλιά, μια καινούργια, που "υβρίζουν" ρεμπέτικο ύμνο σε διαφήμιση καφέ, κάνοντας ήσυχα τη δουλειά τους, κι άσε τους άλλους να πεθαίνουν.

Πεινάει ο μουσικός; Πεινάει ο λαός;

-Δώστε τους παντεσπάνι, θα πούνε, σαν βα(μπι)ριεστημένες Αντουανέττες. 


Να μ' αγαπάς …Φρανκενστάϊν

Χθες, υπέστην και την χαριστική βολή:

Κλείνοντας την τηλεόραση το βράδυ έμεινα για λίγο να χαζέψω μιαν ακόμα Ύβρι:

Στην εκπομπή με τον ειρωνικό τίτλο "Στην υγειά μας", συγκαθήμενοι: ο παρουσιαστής, το πενηνταρισμένο "εθνικό toy-boy" κι ένας παραμορφωμένος –φουσκωμποτοξιασμένος- αηδός, σηκώνονται να πουν ένα τελευταίο τραγούδι. Τους ακολουθούν και κάτι θηλυκά 'κυνοειδή', (ούτε ξέρω ποιες ή τι είναι), εξίσου παραφουσκωμένες, φρανκενσταϊνιασμένες, με σολάριουμ και σκαλωσιές σε κόμμωση και ένδυση. 

Και αρχίζουν να γαβγίζουν όλα μαζί το "Να μ' αγαπάς", του Παύλου Σιδηρόπουλου. Ό,τι άντεχε η όραση κι η ακοή δεν το άντεχε η πέψη, γύρισαν τα στομάχια μου. Μια πλήρης εικόνα -και ήχος- νεοελληνικού ύφους & ήθους

Παρένθεση: όταν το πρωτοείχε διασκευάσει ο …αφούσκωτος τότε αηδός, (ναι, γνωρίζω ορθογραφία), το έπαιξε στην εκπομπή μιας μεσημεριανατζούς –η απόκρισή της:
Μ-Τι ωραίο τραγούδι.
Ρ-Είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Μ-Α, να τον φέρουμε στην εκπομπή! (ή κάπως έτσι) 

Ναι κυρία Φρανκενστάϊν μου: Να τον φέρετε, φέρτε τη σκευοφόρο με τα οστά, δε θάναι και πολύ χειρότερη η ύβρις. (Ο Παύλος είχε πεθάνει χρόνια πριν τον κανιβαλισμό του τραγουδιού).
Κι εγώ που έπαιξα ένα από τα πρώτα λάϊβ μου παίζοντας support στον Παύλο, που είμαι ο τελευταίος που τον νεκροφίλησε, απορώ: 

Γιάντα δεν σηκώνεσαι ρε Παύλο, να το κάνεις εκεί μέσα 'Οίκο των Ώσερ';!
«Ένας φόβος και ένα όνειρο είναι η ζωή», της Σμαρά...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares