fbpx

banner αεροδρομίου

« Kyrsyä – Tuftland»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Παραγωγή: Φινλανδία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ρούπε Ολένιους
  • Με τους: Βίρα Β. Βίλο, Σάαρ Ελίνα, Μίικα Τζ. Αντίλα
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: Filmboy

Από ποιό σημείο να πιάσω αυτή την ταινία και σε ποιό να τελειώσω, για να σας περιγράψω την απίστευτου μεγέθους μπαλαφάρα αυτού του Ρούπε Ολέντιους από την Φινλανδία. Και τον χρόνο μου θα χάσω και εσάς θα σας απασχολήσω άδικα. Δεν ξέρει τι θέλει, τι αναζητάει, τι σκέφτεται ο σκηνοθέτης. Να λοιπόν, που τα αδέξια και τα πρόχειρα δημιουργήματα ενυπάρχουν παντού. Καλά, δεν την είδαν την ταινία πριν την βγάλουν στην διανομή; Απίστευτο, ακαταλαβίστικο, ερασιτεχνικό, απροσανατόλιστο κατασκεύασμα, φτιαγμένο στο γόνυ εν μέσω μπύροκατάνυξης και σκανδιναβικών σναπς.

Τρόμος, θρίλερ, οικολογική καταγγελία, δράμα, φαντασία, ένα κοκτέιλ που δεν έχει χρώμα, γεύση, σώμα. Και για μικροβιολογική εξέταση να στείλεις την ταινία, πάλι, τίποτα δεν θα της βρουν άξιου ενδιαφέροντος. Άνοσο, ψυχρό και πάνω απ΄  όλα ανερμάτιστο. Όλα παίζουν μέσα της φύρδην μίγδην, από τον αστικό προβληματισμό, έως την προσφορά της μητέρας φύσης (λέω, τώρα…). Και από την θριλερική δραματουργία της απομονωμένη σέκτας των κεραυνοκτυπημένων, θεόμουρλων, κολλημένων στην παράδοση των Βίκινγκς (ξαναλέω, τώρα…) έως την αιμομικτική βία και τον ψιλοκανιβαλισμό. Και όλα αυτά για μερικά, χειροποίητα μάλλινα πον πον… Μόνο ο σκηνοθέτης ξέρει το νόημα και δεν το μας μαρτυράει, ο μπαγάσας. Βασισμένο, λέει, σε θεατρικό έργο   

 

Απογοητευμένη από μια σχέση που έληξε, η νεαρή φοιτήτρια Ιρίνα απελπίζεται με τον τρόπο που λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Η δουλειά που της προσφέρεται από το χωριό της Κιρσία (στην καρδιά του πουθενά) στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας, είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη, δεδομένου ότι θα της δώσει την ευκαιρία να ζήσει μέσα σε ένα απέραντο δάσος, μακριά από τον πολιτισμό.

Με το που φτάνει, όμως, στο μικρό χωριό διαπιστώνει το πόσο αποκομμένο είναι από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι χωρικοί, όλοι τους ζουρλοί και ντυμένοι όπως οι άνθρωποι στις αρχές του 20ου αιώνα, ζούν δίχως αυτοκίνητα και τεχνολογικά μέσα τα οποία τα θεωρούν περιττά και μετά βίας διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα. Μαζεύονται και κάποιοι φεγγαροκτυπημένοι επιβήτορες με μούσια και μαλλιά που θέλουν θηλυκό για να αυξήσουν τον πληθυσμό του μικρού χωριού, εμφανίζεται και ένα ανθρωπο-τερας που ήταν καταχωνιασμένο σε μια αποθήκη, κάνοντας ορθοπεταλιά στην γεννήτρια παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια, έρχονται και τα μάλλινα πον πον που κατασκευάζουν με τα χεράκια τους οι σαλεμένες κυράδες και η ιστορία κλείνει με μια τρελαμένη, τυφλή μάγισσα που τρώει τα μάτια της. Η Ιρίνα δεν πτοείται από όλα αυτά, αλλά επιπλήττει την απόκοσμη κοινότητα, πως η παραγωγή των πον πον τους έχει λανθασμένη στόχευση και πεπαλαιωμένο μάρκετινγκ…