InTownPost

Ακολουθήστε μας :

13
Κυρ, Ιουν
Tο διάβασαν 124 άτομα (124 Views)

«Διαχρονικός Μάρτιν Ίντεν και ο ερωτοχτυπημένος ληστής Λίαμ Νίσον», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

HT_STILLS_002-copy


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 55

Οι γήινοι «θεοί», αυτοί που σήμερα ονομάζονται θεραπευτές, δηλαδή περί των ιατρών ο λόγος, είναι, τελικά, τα πιο επιφανειακά, μορφωμένα όντα που περπατούν σε αυτόν τον ευλογημένο πλανήτη. Έτυχε ποτέ να φτάσει στα αυτιά σας σοφή κουβέντα από σύγχρονο θεραπευτή-ιατρό, ανεξαρτήτου ειδικότητας; Μια σοφία, ένα προσωπικό τους, εσωτερικό απόσταγμα, ενδεδυμένο στον αιθέρα της φιλοσοφίας, που να δονήσει τα οστά σας και μην κινείται ναρκισιστικά, αενάως κυκλικά σαν χαλασμένος δορυφόρος στο άτρωτο, ουρανομήκες «Εγώ» τους. Από δικηγόρο ναι. Από φυσικομαθηματικό ναι. Από αρχιτέκτονα ναι. Από χημικό ναι, έχουμε ακούσει σοφίες και έχουν εκφράσει ενδιαφέροντα εσωτερικό λόγο. Από μηχανολόγο, επίσης, ναι. Από οικονομολόγο ναι. Από τεχνολόγο ναι. Από φιλόλογο, συγγνώμη, αλλά εδώ παίζει το θέμα αναλόγως, εάν ευδοκίμησε ο πνευματικός χρόνος του φιλολόγου, πέραν της γνωστής φορμαρισμένης κρατικής διδασκαλίας και διέσχισε ανοιχτόμυαλα την ένταση της ελληνικής γλώσσας, μαζί με την δύναμη της ετυμολογίας των λέξεων και το οξυγόνο στους νοητικούς του πνεύμονες να εκπορεύεται από την ουσία της φιλοσοφίας και της μη παραχαραγμένης ιστορίας του ελληνικού έθνους. Υπάρχουν όμως φιλόλογοι, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, που ξεπέρασαν το στείρο, πανεπιστημιακό λιβάδι, ξέφυγαν από το ολιγοσέλιδο βιβλίο οδηγιών, το γνωστό και ως μάνιουαλ, του στημένου εκπαιδευτικού συστήματος και κατάφεραν να λουστούν από το φως οι ίδιοι και οι μαθητές τους. Διαθέτω προσωπική εμπειρία και οφείλω τα μέγιστα στην φιλόλογο και μονάκριβη Δασκάλα μου, την αξέχαστη κυρία Νίκη Αλεξιάδου.

Αν κρίνω, βέβαια, από τον σύγχρονο «ταγό» της ελληνικής εκπαίδευσης, τον «σπουδαίο» φιλόλογο και γλωσσολόγο, τον συντάκτη αρκετών ελληνικών λεξικών, που περισπούδαστα σε συνεντεύξεις του διαλαλεί, ότι: «η ελληνική γλώσσα εντάσσεται στο ινδοευρωπαϊκο γκρουπ γλωσσών μαζί με τα Λατινικά και ότι το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από τους Φοίνικες», δικά του λόγια είναι, τότε, δικαιολογώ απέραντα όλους τους Έλληνες φιλόλογους που δεν κατάφεραν οι δόλιοι να κρατήσουν στην ψυχή τους έστω ελάχιστα, το ανεκτίμητο αμπελόκλημα του Διονύσου.

Οι ιατροί, που είναι τα «πολύτιμα» και ακριβοθώρητα πρόσωπα της εποχής μας, η καταξίωση τους πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από το επάγγελμα τους, ενώ ο ανθρωπο-κοινωνικός ιστός τους φορμάρεται βολικά και αυτός εντός της ιδιότητα τους. «Γιατρέ μου» και «γιατρέ μου», ακούς συνεχώς στους κοινωνικούς, φιλικούς κύκλους συναναστροφών τους οσφυοκάμπτες, λες και ο άνθρωπος δεν έχει όνομα. Ναι, περί επαγγέλματος πρόκειται και τίποτα παραπάνω. Όταν ερωτούν: «τι επαγγέλλεσαι;» Απαντούν με παρρησία και το κεφάλι ψηλά: «Είμαι γιατρός!» Έχετε δει, άλλωστε την συγκεκριμένη εικόνα σε πάμπολλες ταινίες του ξένου και του ελληνικού ρεπερτορίου, ειδικά του ελληνικού, εκεί που το ύφος του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας στην εκφώνηση της λέξης «ιατρός» είναι ηχηρό, όμοιο με αστραπή και βροντή μαζί. Κανείς από αυτούς δεν αντιτάθηκε στην ψυχρή ερώτηση «επάγγελμα» και να απαντήσει: «Δεν επαγγέλλομαι. Είμαι ιατρός!». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, ότι η ιατρική από αρχαιοτάτων χρόνων δεν είναι επάγγελμα, αλλά Τέχνη και μάλιστα Βασιλική Τέχνη. Δηλαδή, ο θεραπευτής-ιατρός στην αρχαιότητα και μέχρι τα πρώιμα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης γνώριζε άριστα φιλοσοφία, αστρονομία, ιστορία, γεωμετρία, μουσική και φυσικά την Κοσμική Τέχνη της Ίασης του βιολογικού αλλά και πνευματικού ανθρώπινου σώματος, αποκλειστικά ταγμένος στην υπηρεσία του Ανθρώπου.

Ο θεραπευτής-ιατρός, όπως ο Ασκληπιός, ο Ιπποκράτης, ο Γαληνός ήταν ιερουργοί με την υπέρτατη ευθύνη της ίασης του ανθρώπινου πνευματικού και βιολογικού σώματος. Ο Έλλην, εκ Περγάμου, Γαληνός, ο τελευταίος των μέγιστων ιατρών-θεραπευτών, ήταν από τους πρώτους που καθιέρωσε συνδυασμούς και σε ευρεία χρήση την χυμεία (και όχι «χημεία») των βοτάνων, ως θεραπεία. Ο λεγόμενος «γαληνισμός» με την βίαιη εγκατάσταση του χριστιανισμού στην Ευρώπη θεωρήθηκε αιρετικός, ειδωλολατρικός και μόνο ο εξορκισμός και η συχνή ανάγνωση των Ιερών Γραφών θεράπευαν τον ασθενή-πιστό. Ως ιατρική Τέχνη, του Ιπποκράτη σε συνδυασμό με αυτή του Γαληνού διασώθηκαν από τους Έλληνες της διασποράς επί Βυζαντίου, αλλά και από τους Άραβες και έτσι επανήλθε στην Ευρώπη την περίοδο της Αναγέννησης για να συντηρηθεί μέχρι τον 19ο αιώνα σε αυτή την μορφή. Από εκεί και έπειτα το έργο ανέλαβαν οι βιομηχανίες φαρμάκων.

Οι θεραπευτές-ιατροί σήμερα σώζουν ανθρώπινες ζωές στα ιατρεία και τα χειρουργεία και μια άλλη σημαντική κατηγορία, όπως οι ιατροί-ερευνητές ξοδεύουν σχεδόν ολόκληρη την ζωή τους στα εργαστήρια και τα ερευνητικά κέντρα, δίνοντας μάχες με τον χρόνο και σύμμαχο την τεχνολογία για να επιλύσουν τα μυστήρια των ασθενειών που αποδεκατίζουν την ανθρωπότητα. Ο ύψιστος φόβος του ανθρώπου, που είναι ο θάνατος ως αποτέλεσμα μιας φονικής αρρώστιας, κατέστησε τον ιατρό γήινο «θεό» και στην γνώση, την εμπειρία του απίθωσε το ανθρώπινο είδος τις ελπίδες του για ζωή.

Η Πυθαγόρεια, η Σωκρατική, η Πλατωνική και η Αριστοτέλεια φιλοσοφία, ακόμα και ο Απολλώνιος Τυανεύς αναφέρουν τα πορίσματα του Ασκληπιού και του Ιπποκράτη, πως οι ανθρώπινες ασθένειες, προέρχονται αποκλειστικά από την ανθρώπινη σκέψη, εξαιρουμένης την εκ γενετής ασθένεια και αναπηρία. Οι σύγχρονοι θεραπευτές-ιατροί απεμπόλησαν τον ανθρώπινο πνευματικό πυρήνα και αφοσιώθηκαν στα «θαύματα» της χημείας. Τα χάπια και τα κάθε είδους υγρά παρασκευάσματα παίρνουν και δίνουν αφειδώς στα χέρια των ασθενών με έγκυρες πια ιατρικές συνταγές, που όπως καλά γνωρίζουμε, διαβάζοντας και ακούγοντας, πως οι σύγχρονοι θεραπευτές-ιατροί έχουν τρανά οφέλη από τις κολοσσιαίες εταιρείες φαρμάκων και μάλιστα παχυλές χορηγίες και φιλοδωρήματα εάν «πουλήσουν» καλά.

Εν ολίγοις, η σύγχρονη ιατρική μετασχημάτισε το ανθρώπινο, βιολογικό σύμπαν - περί σύμπαντος πρόκειται το ανθρώπινο σώμα με μεταβλητές, αμετάβλητες και μεικτές ουσίες, όπως ακριβώς και το Σύμπαν που μας περιβάλει -, σε μια απέραντη φαρμακαποθήκη για ίδιον όφελος, διότι έπαψαν, πανηγυρικά, οι σύγχρονοι θεραπευτές-ιατροί να τιμούν την Βασιλική Τέχνη της Ίασης, έπαψαν να ιερουργούν ιαματικά στην σημαντική, τριαδική ανθρώπινη οντότητα και απλά είναι επαγγελματίες ιατροί με κύριο όραμα και σκοπό την προσωπική τους καταξίωση και, φυσικά, τον πλούτο.

Για αυτό ουδέποτε θα ακούσετε σοφό λόγο από χείλη ιατρού. Για αυτό είναι τα πιο επιφανειακά, μορφωμένα όντα που περπατούν σε αυτόν τον ευλογημένο πλανήτη, παρότι πρεσβεύουν την υψίστη τέχνη της ανθρώπινης ίασης. Η χώρα της Σοφίας απέχει μακράν του νοητικού ενός σύγχρονου θεραπευτή-ιατρού, καθότι οι ίδιοι οι σύγχρονοι ιατροί-θεραπευτές και η επιστήμη της ιατρικής, διδάσκει τον άνθρωπο όχι ως τριαδικό ον, αλλά ως δυαδικό ον άνευ αενάου ψυχικής διαδρομής Μια και έξω, όπως αστειευόμενοι υποστηρίζουν. Το δε σκληρότερο όλων είναι ότι το επέκεινα της ψυχής είναι μια μετασχηματική, φυσική διαδικασία, όπως αναφέρουν οι ίδιοι, που μετατρέπει την ανθρώπινη Ψυχή σε άζωτο, οξυγόνο και υδρογόνο να εξατμίζεται στο σύμπαν. Άρα, λοιπόν, ο Ασκληπιός, ο Ιπποκράτης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Πρόκλος και ακόμα δεκάδες φιλόσοφοι στα περί Ψυχής της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας ερρίφθησαν αυτοκρατορικά στον υπερφίαλο, ιατρικό κάλαθο των αχρήστων. Η εμπορευματοποίηση της ιατρικής με όχημα τον ανθρώπινο φόβο του θανάτου, μεταμόρφωσε τους σύγχρονους ιατρούς-θεραπευτές σε ακραιφνείς επαγγελματίες ταγμένους σε άλλη γνώση και σε άλλους θεούς.

Είναι γνωστό, ότι κόπιασαν βασανιστικά για να σπουδάσουν την απαιτητική και υπεύθυνη επιστήμη της ιατρικής. Θυσίασαν στιγμές και πράγματα για να πετύχουν. Ξόδεψαν χρόνο και άφθονο χρήμα για το καλύτερο των σπουδών τους. Οι περισσότεροι ξενιτεύτηκαν και άφησαν πίσω την πατρίδα και τις οικογένειες τους για ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Για όλα αυτά τα σπουδαία και δύσκολα κατορθώματα, μπράβο τους! Λογικό είναι από την άλλη, όπως έχει καταλήξει η ιαματική επιστήμη, να λησμονούν, βέβαια, οι σύγχρονοι, τρανοί ιατροί-θεραπευτές, πως στο κάθισμα του Ασκληπιού, του πραγματικού θεού της Ελληνικής, Βασιλικής Τέχνης της Ίασης, στα αριστερά υπήρχε η Μέδουσα και η Χίμαιρα, τα φοβερά τέρατα της πλάνης και της ψευδαίσθησης, ενώ δεξιά τού καθίσματος, δέσποζαν οι Ήρωες Περσεύς και Βελλεροφών.


«Μάρτιν Ίντεν»

(Martin Eden)

Είδος: Κοινωνικό δράμα, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζακ Λόντον

Παραγωγή: Ιταλία, Γαλλία (2019)

Σκηνοθεσία : Πιέτρο Μαρτσέλο

Με τους: Λούκα Μαρινέλι, Κάρλο Κέκι, Τζέσικα Κρέσι

Διακρίσεις: Βραβείο ανδρικής ερμηνείας (Λούκα Μαρινέλι) στο Φεστιβάλ της Βενετίας - Βραβείο Καλύτερης Ταινίας «Platform» στο Φεστιβάλ του Τορόντο

Διάρκεια: 129'

Διανομή: Weird Wave


Στην προπολεμικήΝάπολη, όταν η άνοδος του Σοσιαλιστικού Κόμματος καθρέφτιζε την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, ένας ανειδίκευτος εργάτης, ο αμόρφωτος Μάρτιν Ίντεν (Λούκα Μαρινέλι – πολύ καλός), κατατρύχεται από φιλοδοξίες και α γωνίες. Φιλοδοξίες να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο μέλλον που του επιφυλάσσει η ταπεινή, κοινωνική και οικονομική του κατάσταση, και αγωνίες να βοηθήσει όπως μπορεί τους φτωχούς ανθρώπους του κύκλου του. Ο Μάρτιν πιστεύει, και δίκαια, πως μόνο η μόρφωση μπορεί να τον εφοδιάσει με ό,τι χρειάζεται για να επιτύχει τους σκοπούς του.

Τα πράγματα αλλάζουν ριζικά όταν ο Μάρτιν γνωρίζει την νεαρή και όμορφη Έλενα (Τζέσικα Κρέσι – καλή). Η κοπέλα είναι μεγαλοαστή, μια μορφωμένη και καλλιεργημένη κόρη οικογένειας βιομηχάνων, δηλαδή ανήκει στο απέναντι ταξικό στρατόπεδο. Η γέφυρα μεταξύ τους είναι ο έρωτας, που θα φέρει τους δυο νέους κοντά, οδηγώντας όμως παράλληλα και στην σύγκρουση μεταξύ των τάξεων, στις οποίες ανήκουν. Ο Μάρτιν θα καταφέρει να σπουδάσει, με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου φίλου του (Κάρλο Κέκι – πολύ καλός) και θα αγγίξει το συγγραφικό του όνειρο, κάτι όμως που είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά ένα κόκκινο πανί για την οικογένεια της καλής του.



Αποφεύγουμε κάθε είδους σύγκριση βιβλίου και ταινίας και καταγράφουμε την προσπάθεια του Ιταλού σκηνοθέτη Πιέτρο Μαρτσέλο στο να προσδώσει σεναριακή ατμόσφαιρα και διαχρονικότητα βασισμένος στο κορυφαίο μυθιστόρημα ημι-βιογραφία του Αμερικανού συγγραφέα Τζακ Λόντον. Ο «Μάρτιν Ίντεν» ως ταινία είναι η δεύτερη φορά που φιλοξενείται στην μεγάλη οθόνη, με πρώτη αυτή του 1942 σε σκηνοθεσία του Σίντνεϊ Σάλκοου και πρωταγωνιστή στον ομώνυμο ρόλο τον Γκλεν Φορντ, ενώ αρκετές τηλεταινίες και τηλεοπτικές σειρές αφιερώθηκαν στον αντικομφορμιστή ήρωα του συγγραφέα Λόντον.

Ο 45χρονος Πιέτρο Μαρτσέλο από το σύμπαν των μικρομηκάδων και των ντοκιμαντέρ (Το ταξίδι των γραμμών -2007), περνάει στις ταινίες μεγάλου μήκους με την «Όμορφη και χαμένη» (προβλήθηκε μόνο το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2015) για να επιλέξει ως δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους τον Μάρτιν Ίντεν. Ζωγράφος ίδιος και καλός διεκπεραιωτής του ιταλικού νεορεαλισμού, φορμάρει απαλά και ρομαντικά την ψυχοσύνθεση του ήρωα, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, απροσδιορίστου χρόνου, απλά για να τονίσει την πολιτικο-φιλοσοφική διαχρονικότητα της ιστορίας. Μιας ιστορίας, που ως βιβλίο τυπώθηκε και εκδόθηκε το 1909, δημιουργώντας στην αμερικανική ήπειρο την τάξη των ριζοσπαστικών συγγραφέων.

Η Καλιφόρνια του Μάρτιν Ίντεν στην δύση του 19ου αιώνα, αρχές του 20ου αντικαθίσταται από την Νάπολι κάπου στο 1960 με 1970, εκτιμώντας από την αισθητική και το διάκοσμο της ταινίας, αλλά από και το τραγούδι του Τζο Ντασέν «Salut», που ακούγεται στα πρώτα λεπτά της ιστορίας. Η προσέγγιση του Πιέτρο Μαρτσέλο στον λόγο του Τζακ Λόντον, πρωτίστως, ως προσπάθεια είναι έξυπνη, ιστορικά διαχειρίσιμη, καθώς ταξινομεί τα κύρια γεγονότα του 20ου αιώνα, είναι ευαίσθητη, με καλά δουλεμένους τους διαλόγους, ενδιαφέρουσα φωτογραφία και έναν υπέροχο Λούκα Μαρινέλι. Μια προσεκτική σχοινοβασία ανάμεσα στην πολιτική ωμότητα, την φιλοσοφία και τον έρωτα, προσδιορίζοντας ένα όμορφο, ξεχασμένο σινεμά, που αξίζει την προσοχή μας.


Photo Gallery: «Μάρτιν Ίντεν»


«Έντιμος Κλέφτης»

(Honest Thief)

Είδος: Περιπέτεια δράση

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Μαρκ Γουίλιαμς

Με τους: Λίαμ Νίσον, Κέιτ Γουόλς, Ρόμπερτ Πάτρικ, Άντονι Ράμος

Διάρκεια: 93΄

Διανομή: Tanweer


Ο Τομ (Λίαμ Νίσον – ο γνωστός Λίαμ) είναι πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά κυρίως δύο: ένας διαβόητος, ασύλληπτος ληστής και ένας προσφάτως ερωτευμένος άντρας. Τα αισθήματα του για την Άννι (Κέιτ Γουόλς - καλή) τον οδηγούν να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να αφήσει πίσω του την παρανομία για πάντα.

Αποφασίζει να παραδοθεί στο F.B.I. και να στερηθεί τα χρήματα που έχει ληστέψει με αντάλλαγμα έναν δικαστικό συμβιβασμό και ένα νέο ξεκίνημα στην ζωή. Όταν όμως συνειδητοποιήσει ότι οι πράκτορες του F.B.I. είναι πιο διεφθαρμένοι από εκείνον, αρχίζει ένα κυνηγητό γάτας και ποντικιού, όπου το κακό και το καλό μπερδεύονται.


Το σταθερό έδαφος που ορθώνεται η καινούργια ταινία δράσης του πληθωρικού Λίαμ Νίσον είναι ο έρωτας. Ο «άψογος» ληστής τραπεζών που χρόνια παραμένει εκτός σύλληψης, ένεκα των άριστα σχεδιασμένων ριφιφί που οργανώνει μόνος του δίχως συνεργάτες, ανταμώνει την αγάπη στην ώριμη γυναίκα που ξέρει τι θέλει από την ζωή της. Οι διεφθαρμένοι ομοσπονδιακοί θέλουν να βάλουν στο χέρι την λεία ετών του κλέφτη και, βέβαια, να βγάλουν από την μέση τον κλέφτη. Εδώ, λοιπόν, είναι που αρχίζει το γλέντι και συναντάμε τον γνωστό Λίαμ, αυτόν που ξέρουμε και έχουμε μάθει. Υπάρχουν, βεβαίως, οι σκοτωμοί, οι εκρήξεις και όλα όσα απαιτούνται ως οι απαραίτητες ακολουθίες σε μια ταινία του είδους με τον Λίαμ σε μια πιο ήπια μορφή.

Ο Μαρκ Γουίλιαμς κατά βάση είναι παραγωγός και, μάλιστα, καλός στην δουλειά του, που ενίοτε απλώνει την συγγραφική του πένα σε σενάρια. Η μεγάλη του επιτυχία από την θέση του παραγωγού είναι η τηλεοπτική σειρά «Ozark», που κέρδισε το τηλεοπτικό κοινό με την πρωτότυπη ιδέα και για την επιλογή των ηθοποιών. Ο «Έντιμος Κλέφτης», δεν είναι η ταινία που ανακαλύπτει την πυρίτιδα στο είδος, αλλά ως δεύτερη ταινία του, ο Γουίλιαμς, διευθύνει την παραγωγή και από το σκηνοθετικό όχημα, για να την οδηγήσει άκρως ικανοποιητικά και έντιμα στους δρόμους που έχει επιλέξει να ξετυλίξει την ιστορία του. Το κοινωνικό δράμα του 2016 «Ο Σύμβουλος» (A Family Man) με τον Τζέραρντ Μπάτλερ, που είναι και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γουίλιαμς, άναψε το πράσινο φως για μια ταινία δράσης, άδολης αγάπης και κάθαρσης του παρελθόντος μέσα από δυσκολίες για να βροντοφωνάξει ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, πως ο πραγματικός και ώριμος έρωτας για να αποκαλυφθεί και να στεριώσει πρέπει να περάσει δια πυρός και σιδήρου. Ο εγγυημένος μεταφορέας αυτής της μετάβασης, όπως και να το κάνουμε, είναι ο δικός μας άνθρωπος, ο ισοπεδωτικός Λίαμ Νίσον. Ε, τον συμπαθούμε!


Photo Gallery: «Έντιμος Κλέφτης»


«Σουπερνόβα»

(Supernova)

Είδος: Κοινωνικό δράμα

Παραγωγή: Αγγλία (2020)

Σκηνοθεσία: Χάρι Μακουίν

Με τους: Στάνλεϊ Τούτσι, Κόλιν Φερθ, Πίπα Χέιγουντ

Διάρκεια: 95'

Διανομή: Filmtrade και Tanweer


Ο μουσικόσυνθέτης Σαμ (Κόλιν Φερθ – πολύ καλός) και ο συγγραφέας Τάσκερ (Στάνλεϊ Τούτσι - επίσης καταπληκτικός) έχουν ζήσει μαζί ως ζευγάρι είκοσι χρόνια και τώρα είναι περισσότερο ερωτευμένοι όσο ποτέ. Αλλά εδώ και δύο χρόνια, από τότε που ο Τάσκερ διαγνώστηκε με άνοια σε πρώιμο στάδιο, η ζωή τους έπρεπε να αλλάξει. Καθώς η κατάσταση του Τάσκερ επιδεινώνεται, αποφασίζουν ένα ταξίδι οδικώς με το αυτοκινούμενο τους, ώστε ο Τάσκερ να ξαναδεί φίλους και συγγενείς και να ξαναβρεθεί στα μέρη που έχει αγαπήσει.


Η άνοια και η χρόνια νευροεκφυλιστική νόσος του Αλτσχάιμερ είναι ένα σοβαρότατο ιατρικό γεγονός, που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει απασχολήσει έντονα τις κινηματογραφικές παραγωγές, παρουσιάζοντας σε αριθμό πάνω από 25 με 30 ταινίες στο φιλοθεάμον κοινό με την συγκεκριμένη θεματική. Ταινίες με ήρωες που πάσχουν από άνοια ή Αλτσχάιμερ, ανθρώπους μοναχικούς, οικογενειάρχες, ηλικιωμένους, ώριμους, άνδρες, γυναίκες, διάσημους, ζευγάρια, το θέμα έχει κυκλωθεί καλά, με σεβασμό και κατανόηση από όλες τις πλευρές, καθότι το φλέγον σημείο αυτής της φοβερής νόσου είναι η απώλεια της ανθρώπινης μνήμης, οπότε και των αναμνήσεων, που σε κρατούν ζωντανό και ενεργό ως ανθρώπινο ον στην πολυεπίπεδη, κοινωνική σφαίρα. Τι απουσίαζε, λοιπόν, από την φαρέτρα; Ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων τρελά ερωτευμένοι μεταξύ τους, που ο εις εκ των δυο, δυστυχώς, ξεκίνησε να ταξιδεύει δίχως επιστροφή στα σκότη της λήθης.

Έχουμε δει το δράμα σε όλες του τις εκφάνσεις, που, δυστυχώς ξαναγράφω, είναι από στενάχωρο έως τρομακτικό. Δεν υφίσταται καμία γλυκύτητα σε αυτό το σημείο, παρά μόνο ο πόνος και από τις δυο πλευρές, και αυτό κινηματογραφικά έχει παραδοθεί υπέροχα σε αρκετά σενάρια. Είναι αδύνατον να ωραιοποιήσεις το πρωτεύον ανθρώπινο συστατικό της ζωής, που αφορά την απώλεια της μνήμη. Ο περίγυρος του πάσχοντος είναι αυτός που απαλύνει το βλέμμα του θεατή, κάτι που σε όλες τις ταινίες το στοιχείο της αγάπης και της κατανόησης από συντρόφους, φίλους, τέκνα και συγγενείς βασιλεύει θριαμβευτικά, πάντα μέχρι ενός σημείου γιατί όταν η νόσος μηδενίσει εντελώς το προσωπικό άλμπουμ της ζωής του πάσχοντος, τότε την περίθαλψη και την φροντίδα του αναλαμβάνουν τα εξειδικευμένα ιδρύματα.

Ο 37χρονος Άγγλος ηθοποιός Χάρι Μακουίν, σκηνοθετεί την δεύτερη ταινία του – πρώτη φορά, όμως, έρχεται σε επαφή με το ελληνικό, κινηματογραφόφιλο κοινό - και εντός ενός road movie, σχεδόν, ανακυκλώνει τα ήδη γνωστά που έχουμε δει και αφορούν την χρονική στιγμή, όταν η νόσος βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, πριν ακόμα ενταθεί και λάβει διαστάσεις χάους. Τίποτα το διαφορετικό και τίποτα το καινούργιο δεν υφίσταται σε αυτή την ταινία, ικανά να την διαφοροποιήσουν από τις προηγούμενες του είδους. Η πινελιά του Άγγλου σκηνοθέτη και σεναριογράφου, απλά είναι, ότι το ζευγάρι που θα περάσει τα φρικαλέα, σκοτεινά σύνορα της άνοιας και του Αλτσχάιμερ είναι ομοφυλόφιλοι και λατρεύει ο ένας τον άλλον.

Ταινία εξυπνακίστικου, δακρύβρεχτου εντυπωσιασμού με το ακαδημαϊκό γράδο του B.B.C. στην παραγωγή, παρά ενδιαφέρον για την πραγματική ουσία του θέματος. Ψιλοδιανόηση, χιούμορ κεντημένο με το βελονάκι στον μεταξένιο, σοφιστικέ καμβά, λόγιες προσεγγίσεις, ακόμα και ένας διαπληκτισμός μεταξύ τους είναι τόσο πολιτισμένος και απαλός, που, πιθανώς, να κοιτάξεις άλαλος την σύντροφό δίπλα σου με παραπονιάρικο βλέμμα. Ο Στάνλεϊ Τούτσι και ο Κόλιν Φερθ, δυο εξαιρετικοί ηθοποιοί που αγαπάμε τα μάλα, είναι πραγματικά απολαυστικοί.


Photo gallery: «Σουπερνόβα»


Σε επανέκδοση με αποκαταστημένες, ψηφιακές κόπιες, αυτή την εβδομάδα προβάλλονται στους θερινούς κινηματογράφους οι κάτωθι ταινίες:

«Οι Βιτελόνοι» (1953), του Φρεντερίκο Φελίνι, από την «Neo Films»


«Η Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» (1972), του Λουίς Μπουνιουέλ, από την «Bibliotheque» (διαβάστε για την ταινία και την κριτική εδώ)

Σινέ Ζέφυρος: (Παρασκευή 28, Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Μαΐου 2021)

Ώρες προβολών: 8.45 και 10.30 μ.μ.


«Το Μίσος» (1995), του Ματιέ Κασοβίτς, από την «Bibliotheque» (διαβάστε για την ταινία και την κριτική εδώ)

Σινέ Ζέφυρος: (Δευτέρα 31 Μαΐου, Τρίτη 1 και Τετάρτη 2 Ιουνίου 2021)

Ώρες προβολών: 8.45 και 10.30 μ.μ


«Ούτε κιχ να μην ακουστεί… κατέφθασε η θύελλα Κρου...
«Με ευχές, ψυχές και ξόρκια ανοίγουν τα θερινά», κ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/