InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Τετ, Σεπ
Tο διάβασαν 370 άτομα (370 Views)

Κασσωπαία Χώρα: Η Αφετηρία του Βόρειου Δρόμου του Μεταξιού» (Μέρος Γ’)

KAS1112-EXON12


H αρχαία Κασσωπαία, χώρα της Ηπείρου («Απείρου γης») η έκταση της οποίας συμπίπτει περίπου με αυτή του σημερινού νομού Πρεβέζης, είχε ως πρωτεύουσα την Κασσώπη, η οποία ευρίσκεται στη σημερινή περιοχή του χωριού Καμαρίνα στις πλαγιές του Ζάλογγου. Η Φυσική οχυρή και στρατηγική της θέση, έδινε την δυνατότητα στην πόλη να ελέγχει τον σημαντικό εμπορικό άξονα Βορρά-Νότου και εκείνου που ένωνε την ενδοχώρα με τα παράλια.

Η Κασσωπαία χώραεκτεινόταν κατά την αρχαιότητα, μεταξύ του Αμβρακι­κού Κόλπουότια) και του Ιονίου πελάγους (δυτικά), ανάμεσα στους ποταμούς Αχέρονταόρεια) και Άραθου (ανατολικά), περιελάμβανε δε την μεγάλη ορεινή ενδοχώρα, τις εύφορες πεδιάδες που έφθα­ναν έως τις ακτές του Ιονίου και την πλούσια λιμνοθάλασσα του Αμ­βρακικού, που παρείχαν αφθονία αγαθών στους κατοίκους όπως αναφέρουν οι Στράβων στα Γεωγραφικά (Ζ,7.56, 324ι,), ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, εξερευνητής του 6ου αιώνα π.Χ. στο έργο του Περίπλους, και ο Παυσανίας στα Ηλιακά 7,2 αντίστοιχα:

«νέμονται χώραν ευδήμονα έχοντες…»

«Η Κασσωπαία ήτο εθνότης εγκατεστημένη νοτίως της Θεσπρωτίας και παροικούσαν δε ούτοι έως τον Ανακτόριον Κόλπον», (Αμβρακικός).

«Παράπλους δε εστί της Κασσωπαίας χώρας ήμισυ ημέρες… οἱ Κασσωπαῖοι μέχρι τοῦ μυχοῦ τοῦ κατὰμβρακίανπέρκειται δὲ αὕτη τοῦ μυχοῦ μικρόν, Γόργου τοῦ Κυψέλου κτίσμα παραρρεῖ δ᾽ αὐτὴνρατθος ποταμός, ἀνάπλουνχωνκ θαλάττης εἰς αὐτὴνλίγων σταδίων, ἀρχόμενοςκ Τύμφηςρους καὶ τῆς Παρωραίας


Διαβάστε (εδώ) το Α' Μέρος και το Β' Μέρος (εδώ)


Ο ι  Τ ρ ε ι ς  Μ ε γ ά λ ο ι  Ε μ π ο ρ ι κ ο ί  Δ ρ ό μ ο ι

Το έτος 350 π.Χ. η Κασσώπη απέκτησε οικονομική δύναμη με το εμπόριο, την κτηνοτροφία και τα γεωργικά προϊόντα της εύφορης πεδιάδας των παραλιών της Πρέβεζας και του Αχέροντα. Το πρώτο μισό του 2ου π.Χ. αιώνα, όμως, η οικονομική της ευρωστία ενδυναμώνεται λόγω της εμπορικής σύνδεσής της με τον λεγόμενο δρόμο του μεταξιού, αφού οι Κασσωπαίοι ακολούθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην προς ανατολάς εκστρατεία του στα βάθη της Ασίας, όπως μάς πληροφορούν οι Διόδωρος ο Σικελιώτης (Ιστορική βιβλιοθήκη 6ος τόμος) και από τον Αρριανό: «Αλεξάνδρου Ανάβασις, μετάφραση, εκδόσεις Εξάντας, 1992.

Σύμφωνα με τον γεωγράφο Πομπώνιο Μέλα (Γεωγραφικά), τον Κινέζο ιστορικό Ban Gu (βιβλίο των Χαν) και τα «Κινεζικά Χρονικά», αρκετοί Κασσωπαίοι στρατιώτες που ακολούθησαν τον Μ. Αλέξανδρο, κουρασμένοι από τις συνεχείς μάχες αποφάσισαν να εγκατασταθούν στο υψίπεδο του Παμίρ, ιδρύοντας με την βοήθεια του γηγενούς πληθυσμού την πόλη Υαλισσό ή Υαλικσό, Νοτιοδυτικά της Αλεξάνδριας της Εσχάτης, (Αρριανός: «Αλεξάνδρου Ανάβασις»), την μετέπειτα Έλληνο-Ρωμαϊκή πόλη Υαλικιάν, όταν αυτή κατελήφθη αμαχητί μετά από συνενώηση του Επίδιμου τοπάρχη της Υαλικσού και του Πόπλιου Κράσσου υιού του Ρωμαίου στρατηγού Κράσσου, (Φλάβιος Πίκτωρ Imperum Romano, επί αυτοκράτορα Τιβέριου), επικεφαλή της πρώτης Ρωμαϊκής Λεγεώνας, της επονομαζόμενης και Χαμένης Λεγεώνας.

Η λεγεώνα αυτή ονομάσθηκε χαμένη, διότι ήταν η μόνη που διέσπασε τον κλοιό των Πάρθιων με αρχηγό τον υιό του Κράσσου, διαφεύγοντας προς ανατολάς, μετά την ήττα του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου στις Κάρρες (Χαρράν στο Τουρκεστάν) το 58 π.Χ., όταν ο τελευταίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει την Παρθία, βρίσκοντας τραγικό θάνατο δια αποκεφαλισμού, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στο έργο του (Βίοι Παράλληλοι -217 -Κράσσος 33).

Είναι άξιο αναφοράς αυτό που γράφουν οι Γιάννης Σπυρόπουλος και Νίκος Παπαθανασίου για τα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν την περίοδο 1980-1985 σχετικά με την απομακρυσμένη φυλή των Καλάς (Kalash) στο ορεινό Πακιστάν, όπου ένας ηλικιωμένος άνδρας δήλωσε, ότι θυμάται από την προφορική παράδοση, πως οι πρόγονοί του κατάγονταν από μια μακρινή ορεινή περιοχή, άπειρο χώρα (Ήπειρος), που είχε πολλά βουνά και ποταμούς που τον έναν το έλεγαν Τσίαμι, εννοώντας τον Θύαμιν (σήμερινό Καλαμά), και έναν άλλον που οδηγούσε στον Κάτω Κόσμο, δηλαδή τον Αχέροντα.

Ο γεωγράφος Πομπώνιος Μέλας (Γεωγραφικά) και ο Κινέζος ιστορικός Ban Gu αναφέρουν την σύνδεση της Υαλικιάν (ή Υαλικσού) με τα Ελληνιστικά βασίλεια της Σογδιανής, της Βακτριανής, της Σουσιανής, των Ινδιών και της επαρχίας Γιουνάν (Yunnan = Γη νότια από τα σύννεφα) στο δυτικό τμήμα της οποίας κατοικούσαν οι Yuon δηλαδή οι Έλληνες. Επίσης οι Κινέζοι ιστορικοί Zhang Qian (βιβλίο των Χαν) και Ban Bio (ιστορία της πρώην δυναστείας των Χαν), αναφέρουν τις εμπορικές δραστηριότητες των κατοίκων της Υαλικιάν με τους «Θίνες ή Σησάται» (Κινέζους) μετά την κατάληψη της ανατολικής Παρθίας από τους στρατηγούς Gan Yanshoy και Chen Tang επί δυναστείας των Χαν.


Η οικονομική δύναμη που απέκτησε η Κασσώπη, από το ομολογουμένως δύσκολο μεταπρατικό εμπόριο διά της χερσαίας βόρειας οδού του δρόμου του μεταξιού τον 2ο αιώνα π.Χ., της επέτρεψε να διαθέτει δικό της νόμισμα που απεικόνιζε από την μία όψη τον Δία και από την άλλη την Αφροδίτη (Dictionary of Greek and Roman Geography, Volume 1, Page 560). Πριν όμως συνεχίσουμε την παρουσία των Κασσωπαίων στην Κίνα πρέπει να διευκρινισθεί η ονομασία «Δρόμος του μεταξιού» όπως αυτή αναφέρεται από τον καθηγητή Ν. Γελέ.

Η ονομασία αυτή είναι παραπλανητική γιατί δεν υπάρχει ένας μόνος δρόμος που οδηγεί στην Κίνα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μιά γενικότερη κατεύθυνση με τρεις διακλαδώσεις:


Α) O Βόρειος χερσαίος δρόμος: Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο (Φυσική Ιστορία 4,6) και τον Στράβωνα (Γεωγραφικά 7.6), ο οποίος διασχίζει το Αρχαίο Βυζάντιο (αποικία των Μεγαρέων στον Κεράτιο κόλπο), την Μηδεία, την Βακτριανή, την Σογδιανή, την Αλεξάνδρια Εσχάτη, το Παμίρ, τα Ιμαλάϊα καταλήγει στην πρωτεύουσα της Κίνας την Changan. Ο χερσαίος αυτός δρόμος ήταν και ο πλέον δύσκολος.

Από ιστορικής απόψεως, δεν υπάρχουν αποδεδειγμένες πληροφορίες για την παρουσία Κινέζων εμπόρων στην Ελλάδα και στην Ρώμη, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τον βόρειο δρόμο, παρά μόνο μικρές οργανωμένες εμπορικές κοινότητες Ελλήνων στην Κινεζική Αυτοκρατορία, οι οποίες συναλλάσσονταν με αρκετή δυσκολία ακολουθώντας τον δρόμο αυτό με την πατρώα πόλη. Η έλλειψη πληροφοριών οφείλεται στο γεγονός ότι:

  1. Η πρωτεύουσα των Han, η Changan, που ήταν κέντρο μιας διεθνιστικής κουλτούρας, και χωρίς αμφιβολία έκρυβε πολλές μαρτυρίες πολιτιστικών ζυμώσεων και ανταλλαγών, καταστράφηκε ολοκληρωτικά χωρίς να αφήσει ίχνη.
  2. Από το γεγονός ότι οι Πάρθιοι λειτουργούσαν ως διάμεσοι ανάμεσα στους δύο κόσμους, εμποδίζοντας την άμεση επικοινωνία και κερδίζοντας από την διαμεσολάβησή τους μεγάλα ποσά.
  3. Από την μεγάλη απόσταση, τις ακραίες κλιματολογικές συνθήκες, τις ληστρικές συμμορίες και την ιδιαιτερότητα του φυσικού τοπίου, που έκαναν την επικοινωνία των δύο κόσμων ιδιαίτερα προβληματική.


Β) Ο Ανατολικός χερσαίος δρόμος με αφετηρία την Αντιόχεια, διέσχιζε την Νότια Μηδεία, Βακτριανή, Νότιο Παρθία, Δραγγιανή, Γάνδαρα, την έρημο Τακλαμακάν, Πουντζάπ καταλήγοντας στην επαρχία Γιουνάν. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (128-168 μ.Χ. Γεωγραφική αφήγηση) μνημονεύοντας την οδό αυτή καταλήγει, λέγοντας για την Σινική (μεσημβρινή Κίνα) και την χώρα των Σηρών (Κινέζων) να συνδέεται με την Βακτριανή με εμπορική οδό.

Ο Στράβων αναφέρει (Γεωγραφικά), ότι οι Έλληνο-Βακτριανοί επέκτειναν την αυτοκρατορία τους μακριά ως την Κίνα και τους Φρύνους δια μέσου του Έλληνο-Ινδικού βασιλείου (Ανατολικός δρόμος), αλλά λεπτομέρειες για εμπορικές σχέσεις δεν ανέφερε.

Μετά την διάλυση του Σελευκιδικού κράτους από τον Ρωμαίο Πομπήιο το 63 π.Χ. οι Ρωμαίοι ήλθαν έμμεσα σε επαφή με τους Κινέζους, επειδή εκείνοι πουλούσαν μετάξι στους Πάρθους, οι Πάρθοι στους Βακτριανούς, που με την σειρά τους μετέφεραν το μετάξι στην Αντιόχεια. Από εκεί το μετάξι μεταφερόταν στην Αλεξάνδρεια για να καταλήξει τελικά στην Ρώμη.Αλλά και αυτός ο δρόμος ήταν γεμάτος δυσκολίες διότι τα καραβάνια αφ' ενός έπρεπε να διασχίζουν την φοβερή άνυνδρη έρημο της Τάκλα Μακάν, αφ' ετέρου, αντιμετώπιζαν τις ληστρικές επιθέσεις διαφόρων φυλών της περιοχής. Η επαφή τους έγινε άμεση και ποιοεύκολη από τις χερσαίες οδούς μετά το 14 μ.Χ. από την θαλάσσια οδό για την οποία θα αναφερθώ κατωτέρω.


Γ) Ο Νότιος δια θαλάσσης δρόμος: Από την ελληνική ιστοριογραφία πληροφορούμαστε για την θαλάσσια επικοινωνία της Κίνας, πριν από την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου. Ο Σκύλαξ ο Καρυανδρεύς ( 519-521πχ.), 150 χρόνια πριν τον Νέαρχο, κατ' εντολή του Δαρείου, εξερεύνησε τον Ινδικό Ωκεανό. Μετά τις καταγραφές του ναυάρχου Νεάρχου, ο οποίος μέσω θαλάσσης, ακολουθούσε και συνόδεψε στην επιστροφή το στράτευμα του Μ. Αλεξάνδρου, όπως αναφέρονται στο έργο του Αρριανού «Ινδική», έχουμε γραπτές πηγές και για την επικοινωνία με την Ανατολή από τους Διαδόχους, όπως των : Πτολεμαίου Ευεργέτη και Επιφανούς, που οργάνωσαν ταξίδια στην Ινδία με τον Εύδοξο τον Κυζικινό, Σελεύκου, Ευθυδήμου, Μενάνδρου.

Επίσης στο βιβλίο «Ο Περίπλους Της Ερυθράς Θάλασσας» (1ου αι. στην ελληνική γλώσσα, αγνώστου συγγραφέα), δίνει πολύτιμες πληροφορίες για λιμάνια, όρμους και παράκτιες περιοχές από τον κόλπο της Βερενίκης, στην Ευδαίμονα Αραβία (σημ. ¨Αντεν), την Καλιγιάν (Βομβάη), τα νερά Κοχίν και τη Σουμάτρα, που έφτασαν Έλληνες ναυτικοί, όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας. Στα βόρεια σύνορά της, κάτω από την μικρή Άρκτο, ευρίσκεται η χώρα Θιν ( Κίνα), για πρώτη φορά μαθαίνεται αυτή η ονομασία και από τη χώρα αυτή μεταφέρεται το μετάξι στις ακτές Μαλαμπάρ. Εδώ οι περιγραφές του βιβλίου μοιάζουν με αυτές του Ηροδότου.


Η επαφή Ελλήνων και Ρωμαίων με τους Κινέζους έγινε άμεση και ποιο εύκολη από τις χερσαίες οδούς μετά το 14 μ.Χ. με αφετηρία την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου δια μέσου της θαλασσίας οδού, όταν ο Έλληνας πλοίαρχος Εύπαλος υπέδειξε στον ναύαρχο του Αυγούστου το πώς να εκμεταλλεύεται τους μουσώνες για να συντομεύει το ταξίδι στην Ινδία. Σύμφωνα με τα κινεζικά αρχεία, ως τον 2ο αιώνα οι Έλληνες ναυτικοί είχαν φτάσει στο Βιετνάμ και το 166 μ.Χ. επισκέφθηκαν την αυτοκρατορική αυλή του Χουάν Τι, ως απεσταλμένοι του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Από τότε και ως τον Μάρκο Πόλο (1266 μ.Χ.) οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι ο στεριανός δρόμος για την Κίνα ήταν στα χέρια Ούννων και Μογγόλων.

Ο δια θαλάσσης δρόμος διέρχεται από την Κεϋλάνη, τον κόλπου της Βεγγάλης, της χρυσής χερσονήσου Ταϊλάνδης, το Βιετνάμ τελευτώντας στην Κίνα. Έχουν βρεθεί ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα στο Βόρειο Βιετνάμ με την εικόνα του αυτοκράτορα Αυγούστου χαραγμένη πάνω τους. Είναι γεγονός ότι από την εποχή του Αυγούστου ολόκληρο σχεδόν το θαλάσσιο εμπόριο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βρισκόταν σε Ελληνικά χέρια με κέντρο την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο «Περί του από της χρυσής χερσονήσου επί τα Κατίγκαρα περίπλους» (βιβλίοΙ) μνημονεύει τα Κατίγκαρα, την Σινική (μεσημβρινή Κίνα) και την χώρα των Σηρών (Κινέζων) να συνδέεται με την Βακτριανή με εμπορική οδό, ενώ, καθώς αναφέρει, άλλη οδός από της Σινικής οδηγούσε στην Πολιβόθρα των Ινδιών.

Ο Κ. Α .Αθανασιάδης στο βιβλίο του (Αι ναυτικαί εξερευνήσεις κατά την αρχαιότητα) αναφέρει, ότι επί αυτοκράτορα Ανδριανού (117-138), οι Έλληνες παραπλέοντες την ανατολική ακτή των Ινδιών, ταξίδευαν ως την Χρυσή Χερσόνησο με διαδοχικές προσεγγίσεις. Αναχωρούντες από Κώρουλα, έφταναν πρώτα στην Πάλαυρα, διανύοντες 9.450 στάδια. Κατόπιν, ταξιδεύοντας προς το βόρειο άκρου της Βεγγάλης, κατέπλεαν στην πόλη Σάδα, και αλλάζοντας πορεία προς νότο έφθαναν στην πόλη Τάμαλα, έχοντας διανύσει 3.500 στάδια. Από εκεί, ξεκινούσαν το τελευταίο μέρος του ταξιδιού 1.600 στάδια μέχρι την Χρυσή Χερσόνησο. Οι Ελληνικές πόλεις αυτές αντιστοιχούν σήμερα στις πόλεις Ράμρι, Σαντογουέυ, Μπασέιν, Ρνγκούν και Θάτον, αντιστοίχως. Επίσης ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο «Περί του από της χρυσής χερσονήσου επί τα Κατίγκαρα περίπλους» (βιβλίοΙ), αναφέρει ότι το 132 μ.Χ. ο Έλληνας Αλέξανδρος, θαλασσοπόρος, χρησιμοποιώντας τους ετήσιους μουσώνες του κόλπου της Βεγγάλης, διέπλευσε τον κόλπο του Σιάμ, κατέπλευσε στην Ζάβα (Κάμποτ)και μετά εικοσαήμερο ταξίδι στην Καμπότζη και μετά την Κατίγγαρα (Σιγκαπούρη) συνάντησε κινεζικούς πληθυσμούς.

Ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης τον 6ο αιώνα μ.Χ. ονομάζει την Κίνα-Τζίνιστα, ως ανατολικότερο σημείο της Οικουμένης. Στα «Γεωγραφικά του Πτολεμαίου», (2ος αιώνας μ.Χ.), αναφέρονται αναλυτικά οι θαλασσοπόροι, Διογένης, Θεόφιλος, Διόσκουρος και Αλέξανδρος, που ανακάλυψαν θαλάσσιους σταθμούς ανατολικά του Ινδικού Ωκεανού, όπως ονομαζόταν τότε ο Ειρηνικός, και ήταν οι χώρες: Ταπροβάνη, (Κεύλάνη), Χρυσή Χερσόνησος (Μαλαισία), Καμπότζη, Ανόι, Ιάβα και Καττίγαρα (Καντόνα). Ανατολικά η πρωτεύουσα των Σηρών στο διάστημα 180ο - 40',νοτ 30 (όπως αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο βιβλ.1 παράγ.14).


Ο Θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού πάντα υπήρχε, παρότι δεν είχε αυτή την ονομασία, με πορεία από τα λιμάνια της Ανατολής, τα εμπορεύματα μεταφέρονταν από τη χώρα των Θινών στη Βαρύγαζα (Βομβάη), την Ταπροβάνη, τον Περσικό Κόλπο, την Αραβική Θάλασσα, τις ακτές της Αιθιοπίας, το λιμάνι της Βερενίκης, τον Μυός Όρμο, ως τις εκβολές του Νείλου, την Αλεξάνδρεια, την Κωνσταντινούπολη και όλη την Μεσόγειο (Διόδωρος Σικελιώτης 4,36).

Κατά τον 1ο αιώνα, όπως και κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους και μετέπειτα, αδιάλειπτα οι Έλληνες είχαν άμεση επικοινωνία και συνεργασία με την Κίνα. Όπως τον Οκτώβριο του 166 μ.Χ., όπως αναφέρεται στα Χρονικά των Ευρωπαίων.

Κατά τις κινεζικές πηγές (Εφημερίδα της Κινεζικής Αυλής, που ήταν κολοσσιαίο έργο 3000 τόμων), στάλθηκε τότε πρέσβης από τον αυτοκράτορα Μάρκο Αντώνιο και μαζί αποστολή να χαιρετήσει τον αυτοκράτορα Χουάν Τι. Άλλες αποστολές κατά τις κινεζικές πηγές ήταν το 226 μ.Χ. και 286 μ.Χ. με αρχηγό της πρώτης τον Έλληνα ονόματι Λέοντα, ο οποίος έφθασε διά θαλάσσης στην Κοχιγκίναν, για να συναντήσει τον αυτοκράτορα. Τον ίδιο δρόμο χρησιμοποιούν και οι Κινέζοι επί Δυναστείας των Χαν ( 206- 220 μ.Χ), για τον οποίο υπάρχουν κινεζικές πηγές της δυναστείας. Ουέι ( 220-264 μ.Χ.), για την επικοινωνία της Δύσης με την επαρχία Γιουνάν.

Σύμφωνα λοιπόν με τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, υπήρχε η δια θαλάσσης επικοινωνία, παρά τις δυσκολίες, καθώς και ανταλλαγή προϊόντων ανθρώπων και ιδεών. Υπάρχουν άλλωστε και καταγεγραμμένες αναφορές, όπως αυτή του Κινέζου Καμ-Γκιγκ, που το 97 μ.Χ. που ταξίδεψε από τον Περσικό κόλπο στην Αίγυπτο, αλλά και της αποστολής πρέσβεων και εμπόρων από την Ρώμη στην Κίνα, τον Οκτώβριο του 166 μ.Χ. με επικεφαλής κάποιον Μάρτιον Αντώνιον. Η εμπορική αυτή αποστολή αναφέρεται στην εφημερίδα της κινεζικής Αυλής που στους 3.000 τόμους της καταγράφει όλα τα περιστατικά που συνέβαιναν και που αποτελεί μια θεμελιώδη πηγή ιστορικής γνώσης για τους ερευνητές. Αλλά και το 226 μ.Χ. αναφέρεται μία αποστολή από την Δύση στην Κίνα, με επικεφαλή τον Έλληνα θαλασσοπόρο Λέοντα που έφτασε στην κινεζική αυλή δια θαλάσσης.


Κλείνοντας την αρκετά μεγάλη παρένθεση αναγκαία όμως ως προς την κατανόηση του αρχαίου θαλάσσιου δρόμου και επανερχόμενοι πάλι στην Κασσώπη και στους Κασσωπαίους, το τέλος των οπίων σήμανε με την καταστροφή της Κασσώπης το 167 από τονΑιμίλιο Παύλο, πρέπει να αναφερθεί και η αξιοσημείωτη έρευνα του Φιλόλογου Γιάννη Σπυρόπουλου περί της παρουσίας αρχαίων Ελλήνων και δη των Κασσωπαίων στην Κίνα, και ο οποίος αναφέρει στο άρθρο του «Αρχαίοι Έλληνες στα βάθη της Ασίας: μια βιογραφία του Chen Tang», την αναφέρουν και οι ιστορικοί: Zhang Gian και Ban Gu (της Ανατολικής δυναστείας των Xαν), ως το χρονικό της εισβολής και κατοχής της Υλικιάν από τους Κινέζους. Σύμφωνα με αυτό το χρονικό, δύο Κινέζοι στρατηγοί, υπεύθυνοι για τις δυτικές επαρχίες, ο Gan Yanshou και ο Chen Tang οδηγώντας το 36 π.Χ. έναν στρατό 40.000 ανδρών για την κατάκτηση της πόλης, συνάντησαν μια παράξενη στρατιά χωρισμένη σε δύο τμήματα.

«Το πρώτο τμήμα τοποθετούσε τις ασπίδες του με τέτοιο τρόπο, που έμοιαζε με φολίδες ερπετού ή λέπια ψαριού».

Μόνο οι Ρωμαίοι στρατιώτες πολεμούσαν με αυτόν τον τρόπο.

«Το δεύτερο τμήμα είχε διάταξη Μακεδονικής φάλαγγας με τους στρατιώτες να φέρουν ασπίδα μικρή, σπαθιά μικρά και πλατύστομα και δόρατα μακρά (σάρισες)».

Η στρατιά με αυτή την διάταξη αποδεικνύει τις αναφορές των ιστορικών Πομπώνιου Μέλα και Ban Gu ότι πρόκειται προφανώς για την «χαμένη» Ρωμαϊκή Λεγεώνα και τους εναπομείναντες Έλληνες Κασωπαίους. Συνεχίζοντας την αναφορά του ανωτέρω Χορικού:

«Ο κινεζικός στρατός επετέθηκε στη πόλη και μετά από μία αιματηρή μάχη κατόρθωσε να την καταλάβει. Οι 1500 αιχμάλωτοι, Ρωμαίοι και Κασσωπαίοι, μεταφέρθηκαν στη νότιο Κίνα και μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Υαντί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Φαμμού για να επανιδρύσουν την πόλη Υαλικιάν ή Λιζιάν (Lizian, η σημερινή Υονγκσάγκ). Οι 1500 νέοι κάτοικοι συνέχισαν κατά διαταγή του Κινέζου Αυτοκράτορα το εμπόριο με την Κασσώπη. Σταδιακά όμως και μέχρι το 592 μ.Χ. οι κάτοικοι της πόλης αφομοιώθηκαν από τους κινεζικούς πληθυσμούς, έχοντας όμως δώσει πολύτιμες πληροφορίες από τις πατρίδες τους, για το τεχνολογικό, το επιστημονικό και το καλλιτεχνικό επίπεδο, καθώς και την φιλοσοφίας τους».

Τον Μάιο του 1993, μια αρχαιολογική αποστολή υπό την επίβλεψη του αρχαιολόγου Χου Γουεϊχόνγκ έκανε ανασκαφές στο χωριό Zheiaizhai, εκεί που βρίσκεται η πόλη Λιζιάν και ανακάλυψε ερείπια κτιρίων ελληνιστικής τεχνοτροπίας και ρωμαϊκά λουτρά καθώς και στάδιο, αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο το αληθές των αρχαίων αυτών διηγήσεων.

Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο, είναι ότι υπάρχει ακόμη και σήμερα μία ομάδα Κινέζων που ζει κοντά στο Siuchuen και που θεωρεί τον εαυτό της ως απευθείας απόγονο των Κασσωπαίων και των Ρωμαίων.

Βιβλιογραφία

Θουκυδίδου : Ιστoρίαι 1. 46. 4

Σ. Λάζαρη : Κασσώπη 2006 41-60

Ψευδο-Σκύμνος 411-13

Εκαταίος : FgrHist 1, F 106,

Στράβων Γεωγραφικά : Ζ,7.56, 323-324ι

Πολύβιου Ιστορίες : ΧΧΧ-15 και ΚΣΤ

P. R. Franke (1989, Cambridge University). «CH. 10 PYRRHUS», p. 459, ISBN 0-521-23446-8.),

Τίτος Λίβιος : Epirus Consilium

Σαράντης Καργάκος : Ολυμπιάδος βίος και πολιτεία της

Κυριάκος Aγκωναίος : Edward W. Bodnar, Clive Foss (Hrsg.): Cyriac of Ancona: Later travels. Harvard University Press, Cambridge, MA 2003)

Πλίνιος ο πρεσβύτερος : Φυσική Ιστορία 4,6

Στράβωνας : (Γεωγραφικά 7.6),

Παυσανίας : Ηλιακά Β

Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος : Ιστορία του Ελληνικού έθνους

Διόδωρος Σικελιώτης : Ιστορική Βιβλιοθήκη ΙΧ, 88

Χ. Γκούβας : Κασσώπη : Πρωτεύουσα της αρχαίας Πρέβεζας

Πομπώνιος Μέλας : Γεωγραφικά Ι,

Ban Gu : Βιβλίο των Χαν

Αρριανός : Αλεξάνδρου Ανάβασις

Πλούταρχος : Βίοι Παράλληλοι -217 -Κράσσος 33

Zhang Qian : Bιβλίο των Χαν

Dictionary of Greek and Roman Geography : Volume 1, Page 560

Κλαύδιος Πτολεμαίος : Γεωγραφική αφήγηση

Ο Στράβων : Γεωγραφικά III, 23, 1

Αρριανού : Ινδική

Κλαύδιος Πτολεμαίος : Περί του από της χρυσής χερσονήσου επί τα Κατίγκαρα περίπλους βιβλίο Ι

Κ. Α .Αθανασιάδης : Αι ναυτικαί εξερευνήσεις κατά την αρχαιότητα

Πτολεμαίου : Γεωγραφικά II

Ban Gu : Περί της Ανατολικής δυναστείας των Xan ΙΙ

Γεώργιος Ρήγινος - Δήμητρα Παπακώστα -ΝΑ. Αγγέλη : Ο αρχαιολογικός χώρος της Κασσώπης

Γ. Ρήγινος : Το θέατρο και το βουλευτήριο της Κασσώπης,

Σ. Δάκαρης : Η ρωμαϊκή πολιτική στην Ήπειρο.

Κ. Γραβάνη : Τοπογραφικά Κασσωπαίας

Θ. Κοντογιάννη: Κασσώπη: Συνοπτικός οδηγός του αρχαιολογικού χώρου. Ιωάννινα 2006.

Ν. Κατσικούδης : Η αγορά και το θέατρο στην αρχαία Ήπειρο,

Ιστορία του Ελληνικού Εθνους : Eκδοτική Αθηνών

Σ. ∆άκαρης : ΠΑΕ (1952) 326-362, ΠΑΕ (1953) 164-174, ΠΑΕ (1954) 201-209, ΠΑΕ (1955) 181-186.

S. Dakaris, Cassopaia and the Elean Colonies : Ancient Greek Cities 4 (1971)

Σ. . ∆άκαρης : ΠΑΕ (1977) 141-148, ΠΑΕ (1978) 96-106, ΠΑΕ (1979) 114-118, ΠΑΕ (1980) 21-32, ΠΑΕ (1981) 72-77, ΠΑΕ (1982) 79-84, ΠΑΕ (1983) 78-80.

Σ. ∆άκαρης : Kασσώπη, Nεότερες ανασκαφές 1977 ñ 1983 (1984) και (1989 β΄ έκδ.).

W. Hoepfner - E. L. Schwandner - S. Dakaris - K. Gravani - A. Tsingas : «Kassope, Bericht ¸ber die Ausgrabungen einer spaklassischen Streifenstadt in Nordwestgriechenland», σε: W. Hoepfner - E. L. Schwandner (επιµ. εκδ.), Haus und Stadt im klassischen Griechenland, Wohnen in der klassischen Polis I (1986) 75 ñ 123 και (1994 β΄ έκδ.) 114-161

W. Hoepfner - S. Dakaris - E. L. Schwandner - K. Gravan :, I Kassope, Eine spatklassische Streifenstadt in Nordwestgriechenlandî, W. Hoepfner (επιµ. εκδ.), Geschichte des Wohnens I: 5000 v. Chr. - 500 n. Chr., Vorgeschichte ñ Fr¸hgeschichte- Antike (1999) 368-383

Θ. Κοντογιάννη : Κασσώπη: Συνοπτικός οδηγός του αρχαιολογικού χώρου Ιωάννινα 2006.

Δ. Παπακώστα : Το έργο «Ανάδειξη συνοικίας θεάτρου αρχαίας Κασσώπης»,Ημερίδα για το έργο της ΛΓ ́ ΕΠΚΑ κατά τη διετία 2011-2012 στην Π.Ε. Πρέβεζας

Βασιλάκης Ν. : Ένταξη και Οργάνωση της Αρχαίας Αγοράς στις πόλεις της Νότιας και Κεντρικής Ελλάδας, Πανεπιστήμιο Κρήτης, 2002

«Οι Επιστολές του Ιησού Χριστού Είναι Αληθείς ή Λό...
«Κασσωπαία Χώρα: Η Αφετηρία του Βόρειου Δρόμου του...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/