InTownPost

Ακολουθήστε μας :

23
Πεμ, Σεπ
Tο διάβασαν 91 άτομα (91 Views)

Πρόταση για διάβασμα: «Καφενείο το Βυζάντιο: Συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων», του Κώστα Ταχτσή

TAZXT111-ITP00_20210830-054629_1


Συγγραφέας: Κώστας Ταχτσής

Επιμέλεια έκδοσης: Δημήτρης Παπανικολάου

Θεώρηση κειμένου: Άννα Μαράντη

Σχεδιασμός, εικονογράφηση εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης

Είδος: Ποίηση

Σελίδες: 160

Τιμή: € 14

Πρώτη έκδοση: 1972 -Συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων «Καφενείο το Βυζάντιο» 2018 (εκδόσεις Γαβριηλίδης)

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10 Ιουνίου 2021

Εκδόσεις: Ψυχογιός


«Προσέξτε Κύριε, Σας Προειδοποιώ!»

Συγγνώμην, ήθελα να πω, αυτός ο λόφος πέρα

και το κίτρινο φεγγάρι από πάνω του

στις στέγες των σπιτιών παραμονεύουνε

ώρα την ώρα οι Σειρήνες να περάσει

ο Οδυσσέας στο αεροπλάνο του,

κι αυτό σωστό, κι αυτό πολύ σωστό

το είχα προς στιγμήν ξεχάσει

μα σ' έναν τόπο σαν κι αυτόν!

σας καληνύχτισα λοιπόν

εγώ,

πηγαίνω τώρα στο «Βυζάντιο» να σιωπήσω

σας το υπόσχομαι: ποτέ, ποτέ πια δε θα

τραγουδήσω,

θα κάτσω σ' ένα τραπεζάκι

και θα ζητήσω από το Μπάμπη ένα νεράκι»


Σημείωμα από τον επιμελητή της έκδοσης Δημήτρη Παπανικολάου:

Την περίοδο 1951-1956, ο Κώστας Ταχτσής δημοσίευσε πέντε ποιητικές συλλογές, τυπωμένες όλες με δικά του έξοδα και εκτός εκδοτικών οίκων και εμπορικού δικτύου διανομής: Δέκα ποιήματα (1951), Μικρά ποιήματα (1952), Περί ώραν δωδεκάτην (1953), Η συμφωνία του Μπραζίλιαν (1954), Καφενείον το «Βυζάντιον (1956) και τέσσερα ακόμα ποιήματα σε φέιγ βολάν (1953). Δεν ξαναέγραψε, έκτοτε, ποίηση. Το 1972 έκανε ο ίδιος μια επιλογή περίπου των μισών ποιημάτων του και τα ξαναδημοσίευσε με μικρές αλλαγές σε μια συλλογή που τιτλοφορήθηκε Καφενείο το «Βυζάντιο» κι άλλα ποιήματα και ανατυπωνόταν στο εξής με μικρές μόνο διορθώσεις.

Στον τόμο αυτό θελήσαμε να συγκεντρώσουμε για πρώτη φορά όλα τα δημοσιευμένα ποιήματα του Ταχτσή. Για λόγους που εξηγούνται και στο Επίμετρο, η έκδοση χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος αναπαράγεται αυτούσια η δομή και η πλαισίωση (πρόλογος, σημειώσεις) που ο ίδιος ο Ταχτσής είχε δώσει στην επιλογή ποιημάτων τα οποία δημοσίευε τις δεκαετίες του '70 και του '80. Η μορφή των ποιημάτων και η ορθογραφία ακολουθούν τις τελευταίες εκδόσεις. Το δεύτερο μέρος συμπληρώνει όσα ποιήματα δεν είχαν συμπεριληφθεί σε εκείνη την επιλογή, ανά συλλογή και στη σειρά της πρώτης τους δημοσίευσης.

Οι ειδικές Σημειώσεις του επιμελητή, τα Στοιχεία αυτοτελών εκδόσεων και το Επίμετρο δίνουν αρκετό υλικό ώστε να ανασυστήσει ο αναγνώστης που το επιθυμεί τη μορφή και την ιδιαιτερότητα των πρώτων συλλογών της δεκαετίας του '50, αλλά και να συνεκτιμήσει την ιδιαίτερη σημασία της έκδοσης του 1972. 


Από τον πρόλογο του Κώστα Ταχτσή στην πρώτη έκδοση του 1972

«Αργά ή γρήγορα, διάφοροι καλοθελητές με τη μια ή την άλλη έννοια, θ' αρχίσουν –άρχισαν κιόλας- να ξεθάβουν ό,τι έγραψα τον καιρό που ήμουνα πολύ νέος. Για να τους προλάβω, αποφάσισα, όχι χωρίς δισταγμούς, να επιτρέψω την αναδημοσίευση μερικών ποιημάτων μου στο μικρό αυτό τόμο.

Στα πρώτα ποιήματα είναι σκανδαλωδώς φανερή η επίδραση του Καβάφη και του Καρυωτάκη. Λίγο αργότερα, οι επιδράσεις πληθαίνουν και συγχέονται. Μιλάω για αισθητικές επιδράσεις. Από κοσμοθεωρητική άποψη, που είναι κι η πιο ουσιαστική, το μόνο πράμα σχετικό με την ποίηση που μου 'κανε βαθιά εντύπωση, όταν το πρωτοδιάβασα το 1954, ήταν το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου «Ποίηση '48».

»Απ' το «λίγα» ως το καθόλου, η απόσταση ήταν μικρή. Τη διένυσα με άλματα. Το 1956 έπαψα οριστικά να γράφω ποίηση. Ίσως, όπως λένε πολλοί, επειδή δεν ήμουνα «γεννημένος» ποιητής, κάτι που διατύπωσε με μεγαλύτερη ακρίβεια ένας φίλος όταν μου είπε πρόσφατα ότι, ακόμα και τα «καλά» μου ποιήματα, είναι χειρότερα απ' τα κακά ποιήματα ενός γεννημένου ποιητή.

Μπορεί να 'χει δίκιο. Αλλά την εποχή εκείνη, τουλάχιστον για μένα τον ίδιο, τα ποιήματα αυτά ήταν λιγότερο «ποίηση», και περισσότερο μια, οσοδήποτε προσωπική κραυγή διαμαρτυρίας. Ήταν μια στάση που, αντί να χάσει, έχει κερδίσει νομίζω σ' επικαιρότητα. Ας είναι. Στο βαθμό που κι εγώ ο ίδιος τα θεωρούσα «ποίηση», στο βαθμό συνεπώς που ήταν «κακή» ποίηση, μπορώ τουλάχιστο να λέω ότι το κατάλαβα μόνος μου, κι όσο ήταν ακόμα καιρός».


Ο Κώστας Ταχτσής (1927-1988) σημάδεψε με το συγγραφικό του έργο την ελληνική μεταπολεμική λογοτεχνία. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε με τη γιαγιά του στην Αθήνα, φοίτησε για δύο χρόνια στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1951 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή και ακολούθησαν άλλες τέσσερις.

Από το 1956 ως το 1964 ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του κόσμου και εκείνο το χρονικό διάστημα έγραψε το μοναδικό μυθιστόρημά του και εμβληματικό έργο, «Το Τρίτο Στεφάνι», το οποίο εξέδωσε ο ίδιος στην Αθήνα το 1962, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και αγαπήθηκε πολύ από το αναγνωστικό κοινό καθότι αποτελούσε μια πιστή απεικόνιση της ζωής του Νεοέλληνα.

Το 1988 ο Κώστας Ταχτσής βρέθηκε δολοφονημένος στο σπίτι του υπό ανεξιχνίαστες ακόμη συνθήκες.

Πρόταση για διάβασμα: «Aκάκιε», του Κώστα Κρομμύδα
Πρόταση για διάβασμα: «Το Ένστικτο», της Άσλι Οντρ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/