fbpx

banner αεροδρομίου

«John Wick: Κεφάλαιο 3»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(John Wick: Chapter 3 – Parabellum)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τσαντ Σταχέλσκι
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Έϊζια Κέιτ Ντίλον, Τζερόμ Φλιν, Μαρκ Ντακάσκος, Χέιλι Μπέρι, Ιαν ΜακΣέιν, Αντζέλικα Χιούστον, Λόρενς Φίσμπερν
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Spentzos Film

Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο, γδαρμένο σκυλί, έτσι και ο Τζον Γουίκ (Κιάνου Ριβς – ίδιος και απαράλλακτος με τον γνωστό Κιάνου Ριβς) μαζί με τον πιστό του σκύλο προσπαθεί να γλυτώσει από όλους τους φονιάδες του υποκόσμου γιατί είναι επικηρυγμένος από το διεθνές συνδικάτο του εγκλήματος με συμβόλαιο θανάτου ύψους 14 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο λόγος είναι γιατί σκότωσε στην Ιταλία ένα μεγαλοστέλεχος της σκιώδους οργάνωσης «Αγία Τράπεζα» (John Wick 2) και όλοι έχουν βαλθεί να εισπράξουν την αμοιβή. Σε πρώτη φάση τον διασώζει η Ρωσίδα Νταϊρέκτορ (Αντζέλικα Χιούστον – πάντα πληθωρική και αγαπημένη η Αντζέλικα), στέλνοντας τον στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου για να τον αναλάβει η δολοφόνος Σοφία (Χέιλι Μπέρι – τι κρίμα, που χάνεται αυτή η ηθοποιός) και να τον φέρει σε μια συμφωνία με τον εκπρόσωπο του συνδικάτου, τον Μπεράτα (Τζερόμ Φλιν – έπειτα από το Game of Thrones ως Μπρον, θα βλέπουμε συχνά τον Τζερόμ σε ρόλους «μούτρου» και «μαφιόζου»).

Άκαρπες όλες οι συναντήσεις και το συνδικάτο εξαπολύει στίφη εκτελεστών για να εξολοθρεύσουν την απειλή που ονομάζεται Τζον Γουίκ.

Όπλα παλάσκες, στιλέτα, ματσέτες, πολυβόλα, σπαθιά και η κλωτσοπατινάδα, οι φόνοι και τα μαχαιρώματα σε αυτή την τρίτη κατά σειρά συνέχεια του παλικαριού που ακούει στο όνομα Τζόν Γουίκ, αγγίζουν τα όρια της υπερβολής.

Στα 130 λεπτά ταινίας δίχως σενάριο, ζήτημα είναι οι διάλογοι να συμπληρώνουν συνολικά το δεκάλεπτο, το δε υπόλοιπο είναι ένα βίντεο γκέιμ, άριστα χορογραφημένο γεμάτο πιστολίδι, κυνηγητά, πολεμικές τέχνες (ο πρωταθλητής του Κουνγκ Φου Μαρκ Ντακάσκος δίνει ρεσιτάλ) και τον Ριβς να αφανίζει αντιπάλους σε αριθμό όσο ο πληθυσμός του Βόλου.

Μια ωραία αρχική ιδέα, που μεταμορφώθηκε σε κουραστικό franchise με άψογα εφέ και περίτεχνους φόνους. Βαρέθηκα μέχρι θανάτου…