InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 184 άτομα (184 Views)

«Ιθάκη», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς

ITHAK111-ITP09


Θα γίνεις λύκος και θα τρως, τα πρόβατα τα τρώνε. Έτσι μου είπαν…

Αθώος κύριε δικαστή, δεν το σκότωσα το παιδί, το έκρυψα για να το προστατέψω. Αθώος. Όπως η παιδική ψυχή μου.

Έτσι είναι στην ζούγκλα, έτσι είναι και στην θάλασσα, ο δυνατότερος επιβιώνει.

Τι θες να κάνεις και τι να κάνεις;

Μεγαλώνεις, τα χρόνια περνάνε και συ σκληραίνεις, έχεις καταλάβει πλέον ότι πρέπει να σταματήσεις να χαραμίζεις την ψυχή σου με λίγους και ανάξιους αλλά εσύ για όλους νοιάζεσαι και για όλα αγχώνεσαι. Άγχος και στεναχώρια, τι πράγμα και αυτό. Κοκτέιλ που σε σκοτώνει σιγά και βασανιστικά, παθαίνεις κρίσεις άγχους, κρίσης πανικού και τα ψυχοσωματικά σου χτυπάνε την πόρτα.

Πας στον γιατρό και σου λέει ότι έχεις αυτοάνοσο, τρύπες στο στομάχι, κάνεις εμετούς, σφιχτό στομάχι, δεν μπορείς να φας. Έχεις εξαντληθεί και έχουν ξεκινήσει οι μυοσκελετικοί πόνοι, νιώθεις αδύναμος και γερασμένος και το μόνο που θες είναι να κοιμάσαι. Αυτά σαν φάρος τραβάνε και άλλες ασθένειες χειρότερες. Βλέπεις, φίλε μου αναγνώστη, ότι δεν λέει η γλώσσα σου, το λέει το κορμί σου. Ότι δεν λέει το στόμα σου, το λέει το σώμα σου.

Αχ, σοφέ Ιπποκράτη μου το είχες πει «Κάθε ασθένεια ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά εκδηλώνεται στο σώμα».

Βλέπεις αυτές οι σκέψεις τώρα την δύναμη που έχουν, αυτά τα συναισθήματα που επιβεβαιώνουν τώρα τον πατέρα της ιατρικής.

Και τώρα σε ρωτάω ψυχή μου, είσαι πρόθυμη να αφήσεις όσα σε αρρωσταίνουν;

Άσε πίσω ψυχή μου όλες αυτές τις εσωτερικές συγκρούσεις που βιώθηκαν, δεν λύθηκαν και έμειναν εκεί να σε σιγοκαίνε, για συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν, για σκέψεις που χρωματίστηκαν αρνητικά, μαυρίλα σε πλευρές της ψυχής σου που κάποτε φωτίστηκαν, δεν αναγνωρίστηκαν και συνδέθηκαν στο πουθενά και στο τίποτα. Δεν σε κατανόησε ποτέ κανένας και σιωπηλά αποσιωπήθηκες στο καβουκάκι σου για να νιώσεις ασφάλεια.

Τώρα τα συμπτώματα, χτυπάνε το καμπανάκι, αφυπνίσου φωνάζει το σώμα σου.

Κίνδυνος .

Απειλή.

Φωνάζει γιατί δεν ακούς;

Καμία ασθένεια ψυχική, ψυχοσωματική, σωματική δεν είναι τυχαία. Κανένα όργανο ή μέρος του σώματος που νοσεί δεν είναι τυχαίο.

Η ασθένεια δεν προκύπτει απλά, κατά κάποιο τρόπο την «επιλέγουμε». Μερικές φορές αυτό που ονομάζουμε πρόβλημα στην πραγματικότητα μπορεί να είναι λύση.

Ξέρω, έχεις θυμό εγκλωβισμένο και την καρδούλα σου την έχουν ραγίσει. Αίσθηση ότι βαδίζεις σε μη τελετουργικά μονοπάτια, τώρα δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό, έτσι σε έκαναν τα όρνια. Μια απόφαση δεν μπορείς να πάρεις, εσύ που έχεις όπλα για ηγέτης.



Η ψυχή σου ακριβή και την θέλουν όλοι και σε όλους έδωσες από ένα κομμάτι σου, αλλά τώρα έμεινες να την έχεις εξαντλήσει, τώρα κατάλαβες πόσο σπάνια είναι. Δεν έχεις πια την πολυτέλεια να δίνεις το κορμί σου από δω και από κει. Έχεις χαραμίσει την φαιά ουσία σου για άτομα και καταστάσεις, που τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι δεν άξιζαν ούτε ένα κόπο ούτε μια στιγμή από την μονάκριβη ζωή σου. Μα δεν έχεις πλέον την υπομονή να μένεις σε αυτά, καταστάσεις μόνιμες, στάσιμες, γνώριμες, άτακτες στιγμές που έχουν σιγήσει από καιρό ενώ ο κόσμος γύρο σου τρέχει. Το αγαπημένο σου φεγγάρι τόσα χρόνια δεν έπαψε ποτέ να κάνει ταξίδι και κάθε νύχτα να σε επισκέπτεται αυτό κινείται και συ στάσιμος.

Πάει και αυτό, ώρα να βγάλω το κουτί να τα βάλω μέσα τα παλιό πράγματα και να τα κλειδώσω. Να τα αφήσω στην άκρη να ξεχαστούν και να καλυφτούν με σκόνη. Τότε θα είμαι ελεύθερος, ευτυχισμένος και ήρεμος.

Τώρα είμαι ελεύθερος, δεν ήμουν ποτέ υπεύθυνος για την ευτυχία κανενός πάρα μονάχα για την δική μου. Τώρα τα πάντα γύρο μου φωτεινά, ξαφνικά νιώθω πυροτεχνήματα στις σκοτεινές γωνίες μου και καθώς ξημερώνει οι ακτίνες του ήλιου με αγκαλιάζουν, ανατριχίλα. Πλέον στον αέρα διακρίνω κάθε μυρωδιά και αισθάνομαι κάθε μόριο του να διαπερνά τα κύτταρα μου, γεύσεις και συναισθήματα, αναμνήσεις από τότε που ήμουν πιο ευτυχισμένος από ποτέ αυτά μου έχουν μείνει. Τώρα ξαφνικά σπίθα, όλα γύρω μου φωτίζουν.

Ξάφνου τα μάτια γούρλωσαν, πιο συγκεντρωμένος από ποτέ στους στόχους μου, θυμός κάπου μέσα μου που άφησα τόσα χρόνια όλα αυτά να με βαραίνουν, που άργησα να αντιληφθώ τι μου συμβαίνει. Ξύπνησα και είδα ότι δεν αξίζει τόσος κόπος για άτομα που δεν αξίζουν, για άτομα φτηνά που μόνο να παίρνουν ξέρουν χωρίς να δίνουν, για άτομα που σε κατακερματίζουν, άτομα που κατακρεουργούν την ψυχή σου χωρίς να το σκεφτούν, που λένε καλά πράγματα αλλά πράττουν και φτιάχνουν άσχημες στιγμές. Τώρα βλέπω.

Να και τα φτερά μου, μου τα 'χε κόψει ο πατέρας μου όταν με έριξε σε αυτό τον ρημαγμένο και σάπιο τόπο. Τώρα ελεύθερος πετάω και θα φτάσω μέχρι την άκρη του κόσμου θα ταξιδέψω πάνω από το πλοίο του Οδυσσέα και μαζί του θα κλείσω τα αυτιά μου στις σειρήνες, μαζί του θα πολεμήσω μέχρι να ταξιδέψω πίσω στην δική μου Ιθάκη , με τους δικούς μου πιστούς, μέχρι να βρεθεί η δική μου Πηνελόπη.


«Η Εξομολόγηση», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς
«Batida De Coco», γράφει ο Νικόλαος Μαντάς

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/