InTownPost

Ακολουθήστε μας :

22
Παρ, Οκτ
Tο διάβασαν 229 άτομα (229 Views)

«Queen’s Gambit», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

QG10-ITP0009EXON01



Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 74

Παρατηρούμε προσεκτικά και με δέος, άνευ παρεμβάσεων, τον μικρό άνθρωπο στην προσπάθεια να διανύσει όρθιος τα πρώτα, ελάχιστα μέτρα χρησιμοποιώντας τα δυο του πόδια. Κίνηση πρώτη: στέκεται όρθιος, ήρεμα ενθουσιασμένος με τα χέρια ανοιχτά σαν αετόπουλο, δημιουργώντας την απαιτούμενη ισορροπία. Ζυγίζεται με λικνιζόμενες κινήσεις, χορευτής στο απτάλικο βακχικό πυράναμα, έτοιμος να ανακαλύψει το σωστό κέντρο βάρους και να μην προδοθεί από την βαρύτητα. Χαμογελάει κάπως, για τον άθλο που επιτέλους απομακρύνθηκε από την γη και από έρπων ορθώθηκε στους δυο πόδας μόνος του, έτοιμος να αναμετρηθεί στα ίσα με τον χώρο, το ύψος, το πλάτος και την απόσταση που στοχεύει να προσεγγίσει. Γνωστές οι διαστάσεις για αυτόν εντός της αρχέγονης, συμπαντικής, κυτταρικής του γνώσης, αλλά απόλυτα άγνωστες στο καινούργιο, το μικρό σε μέγεθος δέμας του και οι μεταξύ τους συστάσεις δεν είναι πάντα επιτυχημένες. Είναι θέμα χρόνου. Πέφτει κάτω. Δεν αποκαρδιώνεται.

Κίνηση δεύτερη: Προσπαθεί ξανά και αυτή την φορά η πρόσφατη μνήμη του νόμου της σταθεροποιητικής αρχής τον βγάζει ασπροπρόσωπο. Θυμάται. Στέκει όρθιος τελικώς, ακλόνητος τώρα. Βήμα πρώτο σταθερό, αποφασιστικό και τα χεράκια του μονίμως ορθάνοιχτες, καλώς ζυγισμένες, αετίσιες φτερούγες. Τα καταφέρνει. Ακολουθεί το δεύτερο και το τρίτο βήμα πιο ταχύ από το προηγούμενα για να κερδίσει. Γελάει δυνατά, γεμίζει χάρη η οντότητα του. Κραυγές θριάμβου ξεπηδούν από μέσα του. Τα μάτια του γενούν αστέρια, αποκαλύπτουν ολόφωτους γαλαξίες. Αστράφτει ολόκληρος. Αυτό ήταν, νίκησε την γήινη έλξη και ανήσυχος συνέτριψε την απάθεια, την νωθρότητα, θυσίασε την εξάρτηση, διέλυσε το υπνωτιστικό βόλεμα της φροντίδας. Είναι ελεύθερος, αυτόνομος, απόλυτος εξουσιαστής του σώματος του, αλλά και του χώρου και του χρόνου. Ο άνθρωπος περπάτησε μόνος του, ολομόναχος, να κατακτά την ζωή απ΄ άκρου σε άκρον.



Η θεία, έμψυχη, ελληνική, ανθρώπινη οντότητα ουδέποτε είχε την ανάγκη παρεμβάσεων, καθοδηγήσεων και βοήθειας και ουδέποτε τα αναζήτησε. Η γνώση προς εμάς, όπως ακριβώς δόθηκε με εμπιστοσύνη και ακρίβεια από την στιγμή της δημιουργίας μας, περιλαμβάνει το, τέλειο σε εφαρμογή του, νομοτελειακό σύστημα, ταυτόσημο του σύμπαντος. Ο αξιακός ιστός που διδαχθήκαμε στις ενσαρκώσεις μας ερμηνεύεται απλά σε αρετές και άμεσο νοικοκύρεμα του περιβάλλοντος που φιλοξενούμεθα για να βιώσουμε την καθημερινότητα μας. 

Τα υπόλοιπα, τα μη ενταγμένα στον ύψιστο γήινο Νόμο της άρρηκτης σχέσης: φύσης και ανθρώπου, είναι η ανίερη εισβολή και κάθε είδους τέτοια ενέργεια σηματοδοτεί την άμυνα σε έναν πόλεμο διατήρησης των ορατών και αθέατων αγαθών μας, αρχής γενομένης από την πολύτιμη οντότητα μας. Οι μικρές χαραμάδες στο μέγα ενεργειακό περίβλημα, οι όποιες μικρές ρωγμές που επέτρεπαν, ενίοτε, την είσοδο του σκότους, μάθαμε να τις κλείνουμε μόνοι μας και συνάμα να αφανίζουμε ταχύτητα τις λαθραίες, βάρβαρες, φθονερές σκιές εντός της επικράτειας μας. Η ιστορία το έχει αποδείξει πάμπολλες φορές. Δεν αφήναμε την εισβολή να λάβει μορφή και δύναμη, δεν επιτρέπαμε την σκλαβιά και, βεβαίως, καθαρίζαμε το τοπίο χωρίς την βοήθεια κανενός.

Ξαφνικά έπεσε η μαύρη στάχτη εντός μας, διαβασμένη το μεταμεσονύκτιο στις καταραμένες ανήλιαγες, τελετουργικές σπηλιές της οδύνης και του αίματος από μιαρές οντότητες. Ο Έλληνας γονάτισε, παραδόθηκε, πέταξε την θεία αρματωσιά του, γκρέμισε τον αξιακό ιστό του, έσβησε το φως και παραπάνω από δυο χιλιάδες χρόνια άρχισε να βυθίζεται αργά και σταθερά στο απύθμενο σκότος. Έρπει στα υγρά, σκληρά πετρώματα διχασμένος από αρχαία, σκοτεινή επίκληση, ώστε να μην ξαναδεί τον πνευματικό ήλιο, να μην συνομιλήσει με τις θεϊκές του μνήμες, να ξεχάσει την πηγή του, αυτή που δημιούργησε σύμπαντα και Κόσμους, να επιτίθεται στον δικό του άνθρωπο και αδελφό. Όνειδος και Ύβρις! Το λευκό πιόνι στην σκακιέρα ανοίγει τον δρόμο για την έξοδο και την ανάπτυξη της βασίλισσας, έτοιμο να θυσιαστεί για τον σκοπό εάν χρειαστεί.



Βοηθήστε τους προφήτες

Νυχτερινή ώρα, πέρας της εργασίας και διάθεση χρόνου για προσωπική ενασχόληση, οπότε, έπειτα από την παρότρυνση αγαπημένων φίλων, άρχισα να παρακολουθώ στο διαδίκτυο τέσσερις πέντε γιουτιούμπερς, όπως τους ονομάζουν, να αναφέρονται στην κρίση που διανύει η ανθρωπότητα την παρούσα περίοδο. Οι μισοί από αυτούς πρόσφεραν γενναίες πληροφορίες με την αρμοδιότητα του ερευνητή και του αναζητητή, πληροφορίες από αυτές που δεν βλέπεις και δεν ακούς στα συστημικά μέσα ενημέρωσης, όπως εκείνοι τονίζουν, καθότι προσωπικά επιβεβαιώνω, πως ούτε τηλεόραση παρακολουθώ, ενώ οι άλλοι μισοί ασχολιόντουσαν με τον εσωτερισμό και κάποιες αθέατες οντότητες που είναι κοντά τους και έχουν την ικανότητα να συνεργάζονται μαζί τους, αναφερόμενοι εντόνως και επιμόνως, ότι είναι κεχρισμένοι, με ή άνευ μυητικής διαδικασίας, στην ουράνια αποστολή να ενεργοποιήσουν τον «κοιμισμένο», έμψυχο, Έλληνα άνθρωπο, αφυπνίζοντας τον από τον λήθαργο ή το «ματριξ», όπως, ένεκα μόδας και ημιμάθειας, εννοούν το πεδίο της γήινης ψευδαίσθησης, καθορίζοντας τόν εν λόγω ορισμό από την γνωστή, επιτυχημένη ομότιτλή ταινία.

Πραγματικά τα έχασα, σχεδόν σάστισα από το πλήθος των πληροφοριών, που, φυσικά, αντλούσαν από άλλους διαδικτυακούς τόπους και αναμασώντας την είδηση, αναμετέδιδαν, ενίοτε, με κωδικοποιημένες λέξεις και υπονοούμενα, για να μην μπλοκαριστεί το κανάλι τους από την λογοκρισία, διανθισμένη με επιπρόσθετα, απόκρυφα στοιχεία αγνώστου προελεύσεως.

Οι ερευνητές ή οι αναζητητές, όπως με άνεση και δεινή, συνειδησιακή ευχέρεια αποκαλούν τους εαυτούς τους, απλώνουν στο σιδερένιο τραπέζι της «γνώσης» την τράπουλα της ιστορίας, των γεγονότων από καταβολής των ανθρώπων και επάνω εκεί κτίζουν το οικοδόμημα της φήμης, της τηλεθέασης, της δόξας και το άκρατον του εγωισμού περί του αλάθητου. Οι θεατές παρακολουθούν εκστασιασμένοι και τα μηνύματα προς τους προφήτες, είτε από θαυμαστές, είτε από πολέμιους των λεγομένων τους, πέφτουν βροχηδόν και πανηγύρι να γίνεται τρικούβερτο. Η γνώση ξανά στο ικρίωμα καίγεται για πολλοστή φορά σε ελληνική εμποροπανήγυρη στην κατάφυτη αλέα της ευκαιρίας.

Ωιμέ Έλληνα, σε ποια υγρά πετρώματα γλίστρησες πάλι, έτοιμος να σπάσεις πόδι, χέρι, πλευρά, ακόμα και κεφάλι. Παρέδωσες την ύψιστη δυνατότητα να σταθείς όρθιος μόνος σου και να περπατήσεις με σιγουριά, πότε σε λανθασμένες και πότε σε σωστές επιλογές, ως είθισται σε καιρούς δύσκολους και τοξικούς, επιτρέποντας σε τηλεπερσόνες της «γνώσης» να «αφυπνίσουν» την συνείδηση σου, όπως διατείνονται με παρρησία. Τηλε-δάσκαλοι της πνευματικής διάστασης και τηλε-γνώστες των πεπραγμένων πιάσανε τα ψηφιακά πόστα και ως φρικιά άνευ ελπίδος οι άνθρωποι, μη καταφέρνοντας να ανοίξουν μόνοι τις ατραπούς και τους δρόμους, κουτρουβαλιάζονται σαν ταινία σε επανάληψη στα πλατύσκαλα της αναμασημένης και όχι της πρωτογενούς γνώσης, διακοσμημένης με τσιτάτα, πολλές φορές επιπλήττοντας, μάλιστα, σκαιά κάποιους θεατές, που δεν κατανόησαν ευθύς τα περισπούδαστα νοήματα, τα εκστατικά εκφερόμενα από τα χείλη των σύγχρονων τηλε-προφητών.

Στην ζωή μου και σε διεθνές επίπεδο αντάμωσα ερευνητές και αναζητητές, κάποιοι από αυτούς έχουν αποχωρήσει από τα γήινα και κάποιοι άλλοι είναι εν ζωή, σιωπηροί και αποτραβηγμένοι. Ανθρώπους που έδωσαν σκληρές μάχες με το κατεστημένο, κονταροχτυπήθηκαν αιματηρά με το σύστημα, αποκάλυψαν στα βιβλία τους συγκλονιστικές αλήθειες, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον διασυρμό, την λοιδορία, την απόρριψη, μίλησαν και έγραψαν διακριτικά για πνευματικούς δρόμους, ουδέποτε όμως έστησαν έδρανα και ποτέ δεν ύψωσαν τον λόγο τους πάνω από τον ήχο του απλού ανθρώπου. Οι σπουδαίοι δεν φλυαρούν, δεν καμώνονται, ούτε αναζητούν δάφνες, δόξα και καταξίωση. Μιλούν, γράφουν και αποχωρούν. «Οι έτοιμοι θα λάβουν αυτό που ψάχνουν. Για τους υπόλοιπους θα γεμίσει ο χρόνος», έλεγαν και εξαφανιζόντουσαν για δεκαετίες μέχρι να παραδώσουν ανιδιοτελώς κάτι ακόμα χρήσιμο.



Να πιάσουμε το σενάριο από την αρχή και να γράψουμε, πρωτίστως, πως διαφορετική είναι εργασία του ερευνητή και διαφορετική η εργασία του αναζητητή. Δυο ορισμοί σε θέσεις που απέχουν έτη φωτός ο ένας από τον άλλον και δεν ταυτίζονται μεταξύ τους, παρά μόνο σε ένα δυο σημεία που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο. Ο ερευνητής συναναστρέφεται εντός της υλικής, ανθρώπινης διάστασης, προσπαθώντας να προσεγγίσει γεγονότα που έλαβαν χώρα στον πλανήτη Γη, πιθανώς και εκτός του πλανήτη μας, πάντα μέσω επίπονης έρευνας και αντικειμενικής καταγραφής πλήθους ιστορικών και εν ζωή, εφόσον υπάρχουν, ανθρώπινων πηγών, αποκαλύπτοντας τις θεατές και περισσότερο τις προσεκτικά, καλά κρυμμένες πτυχές του αντικειμένου, παραδίδοντας το αποτέλεσμα της έρευνας στους ανθρώπους, όταν αυτό τους αφορά. Η γνωστότερη οδός, που συχνά ακολουθείται από τους ερευνητές, ώστε να συστηθεί η ανθρωπότητα με την επίπονη εργασία τους και να διεγερθεί η σκέψη είναι να συγγράψουν κάποιο βιβλίο και να απαντούν στα ερωτήματα που θέτονται στο παράδοξο του θέματος με έγκυρες αποδείξεις και όχι με εικασίες. Για αυτό τον λόγο άπαντες οι σπουδαίες έρευνες ανά τον κόσμο είναι απαλλαγμένες από προσωπικές απόψεις, κρίσεις και γνώμες του ερευνητή, αφού οι αποκαλύψεις από μόνες τους είναι αδιάσειστες και ομιλούν κρυστάλλινα, δίχως αμφισβητήσεις. Ο ερευνητής δεν κρίνει, αλλά αποκαλύπτει και εκθέτει. Σπουδαίο το έργο του και η ανθρωπότητα οφείλει τα μέγιστα σε γνωστές και άγνωστες ομάδες ερευνητών ή κατά μόνας αποκαλύψεις.

Μιας, λοιπόν, η αναφορά μας είναι πρώτα για τους ερευνητές, που ψάχνουν την πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας και το πως αυτή κατέληξε, είτε να παραχαραχθεί, είτε να κρυφτεί σκοπίμως, ο ερευνητής μπορεί να ακολουθεί οποιοδήποτε δόγμα πίστης και είναι προσωπικό, αναφαίρετο δικαίωμα του. Σημαντικό σημείο εκκίνησης για την έρευνα του είναι η ελευθερία του λόγου, η ξεκάθαρη κρίση, η ορθή σκέψη, η απαλλαγμένη από ετερόφωτα κέντρα εξουσίας και σκοτεινά κίνητρα, αλλά και το αδέσμευτο της αδιάφθορης προσωπικότητας του. Οτιδήποτε ανακαλύψει, ακόμα κι αν η ανακάλυψη έρχεται σε κατά μέτωπον σύγκρουση με την δική του κοσμοθεωρία, επιβάλλεται να το ερευνήσει σε βάθος βάζοντας διακριτικά στην άκρη τις πεποιθήσεις του για το κοινό καλό. Αρκετοί ερευνητές εγκατέλειψαν, κυριολεκτικώς, τρελαμένοι την επί ετών πορεία τους σε ένα σημαντικό θέμα που ερευνούσαν με πάθος, όταν διαπίστωσαν, μέσω της έρευνας, πως όλα όσα πίστευαν ήταν ένα καλοστημένο σχέδιο χειραγώγησης του ανθρώπου. Άλλοι ερευνητές έπεσαν μαχόμενοι στα ανίερα πεδία των μαχών, προσπαθώντας με ζήλο να τραβήξουν την βαριά αυλαία και να φέρουν στο προσκήνιο την πραγματική εικόνα σημαντικών γεγονότων τόσο της πολιτικής, της οικονομικής, όσο και της ιστορικής, της θρησκευτικής και της επιστημονικής παγκόσμιας σκηνής.

Ο αναζητητής, τώρα, βρίσκεται σε άλλον δρόμο από αυτόν του ερευνητή. Ταξιδεύει, όπως και ο ερευνητής – κοινό στοιχείο που τους διακρίνει -, στην μοναχική διαδρομή της εσωτερικής αναζήτησης, ψάχνοντας την πνευματική, αρχέγονη αλήθεια σε Ουρανό και Γη για να απαντήσει στα τρία φλέγοντα ερωτήματα που αφορούν την τριδιάστατη οντότητα του. Πρώτο ερώτημα: «από έρχομαι;», δεύτερο ερώτημα: «τι είμαι;» και ερώτημα τρίτο: «ποια είναι η αποστολή μου;». Όπως καταλαβαίνεται ο αναζητητής εργάζεται για τον εαυτό του και είναι ο εν δυνάμει αποκρυφιστής, ο μυστικιστής άνθρωπος να αναζητά το προσωπικό του «χωράφι» για να το καλλιεργήσει και να σπείρει, ανακαλύπτοντας τις αλήθειες στην σχέση του ανθρώπινου και του θεϊκού πεδίου. Συχνά πυκνά, πολλοί αναζητητές βρίσκουν απάγκιο σε θρησκευτικά δόγματα, αιρέσεις, διάφορες πνευματικές ομάδες, τάγματα και αδελφότητες, ώστε να μαθητεύσουν και εντός του επιλεγόμενου πνευματικού χώρου να απαντηθούν τα τρία ερωτήματα τους. Ο αναζητητής όταν επιλέξει την οδό που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του παύει να είναι αναζητητής και είναι ο μαθητής της εσωτερικής γνώσης.

Ο πραγματικός αναζητητής περνάει από όλα και από παντού. Ακούει, διαβάζει, εργάζεται πνευματικά, μαθαίνει να αποδέχεται, να απορρίπτει και για αρκετά χρόνια βρίσκεται σε συνεχή περιοδεία για να ανακαλύψει την αλήθεια. Πιθανώς να μην προφτάσει σε αυτή την ενσάρκωση, αλλά είναι ελεύθερος, δεν ανήκει σε θρησκευτικά δόγματα και αιρέσεις, δεν στραγγαλίζεται από άκαμπτες πεποιθήσεις, διακρίνεται από ψυχραιμία, ευγένεια και πανανθρώπινο πνεύμα. Δεν κατηγορεί, δεν κρίνει, δεν κομπάζει, διαθέτει ακέραιο, αξιακό ιστό και ανακαλύπτεται από ελεύθερο Δάσκαλο κάποια στιγμή για να μετουσιωθεί σε αιώνιο μαθητή της ζωής. Ακόμα και όταν τα πνευματικά του επίπεδα ξύνουν υψηλές, ενεργειακές σφαίρες γνώσης, παραμένει ο Μαθητής.

Ο αναζητητής διακατέχεται από μια αξεπέραστη αγωνία: Να βρει τον δάσκαλο του, την δυνατή, πνευματική οντότητα επί της Γης, που θα τον οδηγήσει με ασφάλεια στα ανεξερεύνητα, πνευματικά βασίλεια του μύστη και του μάγου. Όπως γράψαμε και στην Βραδινή Λέσχη για την «Εποχή των Μάγων» (διαβάστε εδώ), ο Δάσκαλος ανακαλύπτει τον μαθητή και όχι ο μαθητής τον Δάσκαλο. Αυτοχαρακτηριζόμενοι άνθρωποι ως αναζητητές της σύγχρονης εποχής του τηλε-προφητισμού, που τα εντός έχουν έρθει εκτός και αντιστρόφως, μιλούν για θείες, πνευματικές οντότητες που ανελλιπώς συμβουλεύονται, μεταφέροντας μηνύματα στην ανθρωπότητα, αλλά και για αόρατους φύλακες που βρίσκονται στο πλάι τους, ακόμα και για αρχαία πνεύματα να καθησυχάζουν τους ταραγμένους γήινους και να μην φοβούνται γιατί υπάρχει θείο σχέδιο, όπου σύντομα θα έρθουν για βοήθεια οι φωτεινές οντότητες.

Η εμπορευματοποίηση και η, κατά το δοκούν, χρήση της «γνώσης» βρήκε ξανά γόνιμο έδαφος στην εποχή των μεγάλων αλλαγών της ανθρωπότητας και αυτή την φορά εντός της εσωτερικής και της εξωτερικής αναστάτωσης καλλιεργείται η ημιμάθεια και η άρρωστη επιθυμία να διασωθούμε από θείες δυνάμεις, απιθώνοντας τον προσωπικό άθλο της ελευθερίας μας σε χέρια άλλων.

Η κίνηση του άσπρου πιονιού στην σκακιέρα ως προς την εφαρμογή του γνωστού σχεδίου «Γκαμπί της Βασίλισσας» (Queen's Gambit), διακρίνεται από γνώση, λογική, γόνιμο, ανώτερο συναίσθημα, ανάλογη προετοιμασία και με χρήση του κατάλληλου χρόνου στο πεδίο της δράσης αποπειράται το άνοιγμα. Μπορεί να χαθεί το πιόνι, αλλά ουδέποτε γνωρίζεις την τελική έκβαση της μάχης μέχρι να την δώσεις. Είμαστε προετοιμασμένοι για την επέλαση, αλλά και για την υποχώρηση σε στιγμή μη αντιμετωπίσιμου κινδύνου ή στυγνής προδοσίας. Η συμβολή της Τύχης και των συμμάχων θεών στην πορεία μας, είναι πάντα ευπρόσδεκτα στον προσωπικό μεγάλο πόλεμο των διαστάσεων.



Από την αφάνεια στην δόξα και αμέσως μετά στο σκοτάδι και πάλι στην δόξα για την βασίλισσα του σκακιού Μπεθ Χάρμον στην ταινία «Queen's Gambit», που ερμήνευσε εκπληκτικά η ηθοποιός Άνα Τέλορ Τζόι, σε περίτεχνη σκηνοθεσία του Αμερικανού Φρανκ Σκοτ. Μια ιστορία επτά τηλεοπτικών επεισοδίων, από τις καλύτερες που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια, κερδίζοντας, επίσης, η 25χρονη ηθοποιός το βραβείο Έμι Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας. Το σενάριο είναι βασισμένο στο εξαιρετικό, ομότιτλο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Γουόλτερ Στόουν Τέβις, γραμμένο το 1983, δηλαδή, ένα χρόνο πριν αυτοκτονήσει σε ηλικία 56 ετών.

Η περιπέτεια της ευφυούς Μπεθ Χάρμον, που οι καταστάσεις της ζωής την γέμισαν πόνο, συστήνεται με την σκακιστική τέχνη και καταφέρνει να ανακαλύψει τον προσωπικό της δρόμο στην ελευθερία, αφού πρώτα περάσει δυο φόρες μέσα από το μάτι της βελόνας, για να εξέλθει νικήτρια και τροπαιοφόρος. Διδασκαλία ζωής μετρημένη στην απόλυτη γεωμετρική θέση της ανθρώπινης πορείας, όταν αυτή προσφέρει τις διόδους, τις ατραπούς και τους δρόμους σε κάθε πρόβλημα που σφυρηλατεί ανελέητα την ζωή στο αμόνι της γνώσης μέσω της εμπειρίας.

Ο συγγραφέας Γουόλτερ Τέβις ήταν ο άνθρωπος που, από τα φοιτητικά του χρόνια, είχε διαπιστώσει την ανθρώπινη πτώση, την παράδοση των ικανοτήτων και την σκλαβοποίηση της ανθρωπότητας- καταπληκτικό μυθιστόρημα του Τέβις είναι το «Mockingbird» - και μέσα από τις σελίδες του, σε απλό λόγο και πιο περιθωριακό διάκοσμο, όπως στις δυο νουβέλες του, η μια συνέχεια της άλλης: «The Hustler» («Ο Κόσμος είναι Δικός μου» - 1959) και «The Color of Money» (Το Χρώμα του Χρήματος - 1984) κατάφερε να αναδείξει την δύναμη της ψυχής και την ανθρώπινη ευφυΐα, κόντρα στις δυνάμεις που σχεδιάζουν την χειραγώγηση και τον αφανισμό της.

Και τα δυο αυτά βιβλία του Τέβις, το μεν «The Hustler» γυρίστηκε σε ταινία το 1961 σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Ρόσεν και πρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν, ενώ το «Color of Money», που είναι το τελευταίο βιβλίο του γραμμένο το 1984, χρονιά που έφυγε από την ζωή ο συγγραφέας, γυρίστηκε σε ταινία το 1986 σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορζέσι, με πρωταγωνιστεί ξανά τον Πολ Νιούμαν, ως συνέχεια του «Hustler» και το νεοσύστατο, κινηματογραφικό είδωλο της νεολαίας εκείνης της εποχής, τον 22χρονο Τομ Κρουζ.

Εύχομαι καλή θέαση σε ότι κι αν επιλέξετε.


«Το παιχνίδι του Καλαμαριού» (Squid Game), γράφει ...
«My name is Bond… James Bond!», του Γιώργου Noir Π...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/