InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 251 άτομα (251 Views)

«My name is Bond… James Bond!», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

222-0098



Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 73

«My name is Bond… James Bond!»

Πάντα υπάρχει μια ακόμα αλήθεια, μια δεύτερη φωνή, μια δεύτερη ματιά, ένα πιο προσεκτικό άγγιγμα σε όλα τα θέματα που αφορούν την ανθρώπινη οντότητα και την ένσαρκη περιοδεία της σε τούτα εδώ τα χώματα, σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη των ευκαιριών. Γι όλα πάλλεται και μια δεύτερη αλήθεια. Το εάν είναι η σωστή ή η λανθασμένη, αυτό είναι, πάλι, μια σοβαρή, προσωπική διεργασία του κάθε ανθρώπου, αναλόγως με το πνευματικό του επίπεδο και το γνωσιακό του εύρος, ώστε να προβεί αντικειμενικά στην επιλογή, εκτιμώντας το σωστό από το λάθος. Δυο σημαντικές παράμετροι, που αποστασιοποιούνται διακριτικά κρατώντας τεράστιες αποστάσεις από την διεργασία της ορθής επιλογής, είναι η ακαδημαϊκή μόρφωση και το βιοτικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου.

Ουδένα ρόλο παίζει εάν είσαι σπουδασμένος, μορφωμένος, αγράμματος, αμόρφωτος, εύπορος ή πένητας για να ξεχωρίσεις την αλήθεια από το ψεύδος. Δηλαδή, για να μιλήσουμε ξεκάθαρα, θα αναφερθώ σε ένα απλό παράδειγμα. Άπαντες μορφωμένοι ήταν τα επιστημονικά μέλη της ομάδας του Σχεδίου Μανχάνταν, γνωστού και ως «Manhattan Project», όταν δημιούργησαν την πρώτη βόμβα ουρανίου-235, βαπτισμένη, μάλιστα, ως «Little Boy» (μικρό αγόρι) και εν συνεχεία την δεύτερη βόμβα πλουτωνίου, αυτή με το όνομα «Fat Man» (χοντρός), με σκοπό να αφανίσουν ακαριαία 110.000 άμαχους ανθρώπους με διαφορά ρίψεων τριών ημερών η μια από την άλλη στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αντιστοίχως, το έτος 1945. Οι μελλοντικές συνέπειες αυτής της σατανικής πράξης από «μορφωμένους» ανθρώπους, πάντα εν ονόματι της ειρήνης, είναι γνώριμες σε όλους μας, ακόμα και για την έκταση της οδύνης που προκάλεσαν, σε όσους επέζησαν, τα ραδιενεργά υλικά της έκρηξης που απελευθερώθηκαν.

Το επιστημονικό επιτελείο της κατασκευής των δυο ανίερων όπλων στο θεοσκότεινο απ΄ όλες τις οπτικές «Manhattan Project», ήταν όλοι τους «τέρατα μόρφωσης», όπως υπερβολικά αποκρίνεται ο απλός λαός σε έναν «παραμορφωμένο» άνθρωπο με πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά και τα συναφή. Κι όμως, δίχως συνειδησιακές αναστολές, άνευ ελέους και οίκτου, έτη φωτός μακριά από εσωτερικές διεργασίες, δίχως αιδώ για το φονικό τους κατασκεύασμα, εκείνοι οι «μορφωμένοι» άνθρωποι, πάντα για το καλό και την εξέλιξη της επιστήμης, έγραψαν σε εκατομμύρια ταφόπλακες τα ονόματα των δολοφονημένων, ανυποψίαστων θυμάτων τους. Και η κρίση του πολέμου έλαβε τέλος, όπως όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν, όταν προελαύνει καταλυτικά το έρεβος. Κοινώς και με απλά λόγια, ο λιγότερο δυνατός παρέλυσε απέναντι στο καταστροφικό μένος του ισχυρού, που χρησιμοποίησε ανόσιες μεθόδους για να επικρατήσει στο γνωστό παιχνίδι της κυριαρχίας του πλανήτη μας.

Όλοι όσοι σήκωσαν τα δυο τρομακτικά μανιτάρια, από το ιαπωνικό έδαφος προς τον ουρανό, όλοι τους ήταν σπουδασμένοι όχι όμως επιστήμονες με γνώση και παιδεία. Οπότε ας μην οδηγηθούμε στον κόπο να συζητήσουμε, ότι οι ακαδημαϊκές σπουδές είναι το αδιάσειστο κριτήριο για το ποια από τις αλήθειες είναι η σωστή ή η λανθασμένη. Τα γεγονότα από μόνα τους είναι οι στυγνοί μάρτυρες κάθε αλήθειας και όπως αναφέρουν οι πανάρχαιοι παππούδες και γιαγιάδες μας: «η αλήθεια είναι μια και μοναδική».

Το παραπάνω παράδειγμα περί εγκυρότητας της αλήθειας από σπουδασμένους ανθρώπους είναι μια σταγόνα στον ωκεανό του πλανητικού δράματος. Είναι μια μικρή γεύση από τους «άθλους» του δήθεν δημοκρατικού, ελεύθερου κόσμου, διότι βουτώντας στην ιστορική αλήθεια των μεγάλων εγκλημάτων προς τους πολίτες χωρών, εκτός δημοκρατικού και ελεύθερου πολιτειακού συστήματος, εν΄ ονόματι της επιστήμης, θα κολυμπάμε για μέρες με λυγμούς και δάκρυα σε αμέτρητες αναφορές που είναι πλημυρισμένες στο αίμα και το θανατικό αθώων ανθρώπων. Το ερώτημα παγίδα που γεννάται είναι: η επιστήμη και το συναίσθημα συμβαδίζουν; Είμαι σίγουρος, πως εδώ θα αντιτάξετε εύλογα το ρητορικό ερώτημα: «όλα τα θετικά της επιστήμης προς την ανθρωπότητα δεν είναι μια κρυστάλλινη αλήθεια;»

Συμφωνώ εν μέρει, ότι τα οφέλη των επιτευγμάτων απ΄ όλες τις βαθμίδες των επιστημών δείχνουν ότι ευεργέτησαν τον άνθρωπο, άνοιξαν διάπλατα τις οδούς της ευκολίας στις πολιτισμένες κοινωνίες, διέσωσαν ζωές, έλυσαν τον γρίφο του ανέφικτου σε εφικτό, αλλά η συγκεκριμένη τοποθέτηση είναι μια μεγάλη συζήτηση, που θα μας δοδεί ο χώρος κάποια στιγμή να αναπτύξουμε το πόσο ελεύθερη είναι η ανθρώπινη οντότητα και αδέσμευτη η ανθρωπότητα από τα επιστημονικά θαύματα και τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων εκατό ετών. Να μην ξεχνάμε το σημαντικό, πως ο αστός άνθρωπος απώλεσε ολοκληρωτικά την ελευθερία του την χρονική στιγμή που επέτρεψε να βιομηχανοποιηθεί η διατροφή του. Σκεφτείτε, ότι τα πολύτιμα εισερχόμενα στο βιολογικό μας σύμπαν τα αποφασίζουν έτεροι σπουδασμένοι, μέσω της επιστημονικής παρέμβασης και της τεχνολογίας, καθώς ο μέγας θεράπων Ιατρός Ιπποκράτης στον γνωστό αφορισμό του αναφέρει: «Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας», και το αναλύει εκτενώς στο «Περί Διαίτης» έργο του.



Χρόνος μηδέν σημειώθηκε για τους ανθρώπους, ώστε να επεξεργαστούν κατάλληλα την αλήθεια των γεγονότων της υγειονομικής κρίσης που στραγγαλίζει την ανθρωπότητα τα δυο τελευταία χρόνια. Ξαφνικά συνέβησαν όλα: Αρρώστια, απώλειες, πανδημία, εγκλεισμοί, φίμωτρα, απαγορεύσεις και τέλος τα αντίδοτα. Το γκριζόχρωμο πέπλο του φόβου τύλιξε απειλητικά την οντότητα μας στο μείζον, ευαίσθητο θέμα του θανάτου, αρχίζοντας το γκρι πέπλο να μετασχηματίζεται σταδιακά σε μαύρο και επικίνδυνα κατάμαυρο, μέχρι του σημείου να βλέπουμε, να ακούμε, να αντιλαμβανόμαστε μόνο μια αλήθεια, που μαθηματικά οδηγεί σε μια μόνο λύση και έναν μόνο συγκεκριμένο σκοπό. Οι μικρές χαραμάδες στο κατάμαυρο, πια, πέπλο του φόβου επιτρέπουν να περάσει ένας διαφορετικός φωτισμός και η πολιτεία της μοναχικής συνείδησης να υποδέχεται φωνές σαν λάμψεις μιας άλλης αλήθειας, διαφορετικής από αυτή που μέχρι στιγμής κρατά ακλόνητα το συνειδησιακό μας σώμα στην ακαμψία. Λάμψεις, εν είδει φωνών, που ολοένα λαμβάνουν ήχο και συχνότητα. Είναι οι σωστές ή ανήκουν στην σφαίρα της πλάνης αναρωτιέσαι, καθώς αφηγούνται το ακριβώς αντίθετο από το γνωστό αφήγημα των τελευταίων ετών. Ως λάμψεις-φωνές διαθέτουν την ίδια ένταση και ξεπηδούν από, επίσης, έγκυρα και έγκριτα χείλη, όπως, βεβαίως, και οι προηγούμενες.

Ο άνθρωπος, ως λογικό, έμψυχο ον με συνειδησιακό κρατήρα να καλύπτει όλη την περιφέρεια του κύκλου της ζωής, αμέσως συγκεντρώνεται για να διαχωρίσει προσεκτικά την μια αλήθεια από την άλλη και να συγκρατήσει την μια και μοναδική αλήθεια του γεγονότος. Διαδικασία που διακρίνει την δημοκρατική καταβολή της πατρίδας μας, αλλά και την ελευθερία της σκέψης μας. Πάνω που οι αντίθετες φωνές στο υπάρχον αφήγημα πλήθαιναν και παγκοσμίως οι μικρές λάμψεις-φωνές λάμβαναν διαστάσεις πυρκαγιάς και εκκωφαντικής βοής, πάνω εκεί, ξαφνικά και με συνοπτικές διαδικασίες το κατάμαυρο πέπλο αντικαταστάθηκε βιαίως με κατάμαυρη, χοντρή τσόχα δίχως χαραμάδες ικανή να εμποδίζει τις λάμψεις-φωνές.

Σημαντικό ποσοστό συνανθρώπων μας, που δεν κατάφεραν να διυλίσουν τις δυο αλήθειες και να καταλήξουν εσωτερικά με δημοκρατικές και ελεύθερες διαδικασίες, λόγω του αιφνίδιου πανικού, οδηγήθηκαν στην «ασφαλή» πρόταση του αντιδότου. Επίσης, σημαντικό ποσοστό συνανθρώπων μας, ακόμα βρίσκονται στην αναζήτηση της αλήθειας και αντιστέκονται στην αρχική πρόταση του αντιδότου, που θα τους διασώσει από την αρρώστια. Μια παγκόσμια αρρώστια με τον χαρακτηρισμό της «πανδημίας» και ένα σωτήριο «φάρμακο» περικυκλώνουν ασφυκτικά την μια και μοναδική αλήθεια. Ο Ρώσος γνωμικογράφος Εβγκένι Κασέγιεφ έγραψε το 2017: «πριν πουλήσεις το φάρμακο, πρέπει να πουλήσεις την αρρώστια» και το έθνος μας διχάστηκε στους «μεν» και τους «δε» και ένας νέος πόλεμος φούντωσε στον πυθμένα του συνειδησιακού κρατήρα, αφυπνίζοντας το μάγμα, έτοιμο να φτάσει στην λιθόσφαιρα και να εκτοξευτεί στην επιφάνεια.



Η θερινή περίοδος 2021 είναι παρελθόν και η παρούσα φθινοπωρινή σεζόν θα αναμετρηθεί κατά μέτωπον στον τομέα του πολιτισμού, όσο αφορά το δια ζώσης θέαμα της ανθρώπινης ψυχαγωγίας και της διασκέδασης, εφόσον οι κλειστές αίθουσες είναι ελεύθερες μόνο για εμβολιασμένους με πιστοποιητικό και για μη εμβολιασμένους συνανθρώπους μας με 48ωρο τεστ κόστους των 10 ευρώ. Δηλαδή, λέμε τώρα, εάν ένα μη εμβολιασμένο ζευγάρι επιθυμεί να παρακολουθήσει την καινούργια ταινία του Τζέιμς Μποντ «No Time to Die», θέλει, πρωτίστως, τα 20 ευρώ για τα δυο τεστ αρνητικότητας, έπειτα τα 18 ευρώ για τα εισιτήρια σε χειμερινή αίθουσα προβολής με όλα τα οπτικά και τα ηχητικά κομφόρ της, και ακόμα τα 10 ευρώ γα να ψωνίζουν τα απαραίτητα από το κυλικείο, ώστε να απολαύσουν μπέικα τον 007 στα μονοθέσια τους. Η αδιάψευστη μαυρομύτα του ζευγαριού απαιτεί από τον δύσκαμπτο, οικογενειακό τους κορβανά το χρηματικό ποσό των 48 ευρώ για δυο ανθρώπους, αντίτιμο που χρειάζεται η απλή, λαϊκή διασκέδαση του σινεμά, σήμερα. Σε σόλο έξοδο το κόστος για τους μη εμβολιασμένους μειώνεται κατά πενήντα τοις εκατό. Για το ίδιο ζευγάρι, που θα επιλέξει ως έξοδο ψυχαγωγίας το θεατρικό σανίδι, το χρηματικό ποσό ανέρχεται στα 50 ευρώ, δίχως, βέβαια, να «τσιμπήσουν» το κάτι τις τους. Σκέφτεσαι να το επιχειρήσεις σε τόσο δύσκολες οικονομικές περιόδους.

Η σφαίρα του Πολιτισμού στην Ελλάδα, ο επονομαζόμενος και καλλιτεχνικός χώρος, οι άνθρωποι του «πνεύματος» και των «Τεχνών», οι ηθοποιοί, οι μουσικοί, οι σκηνοθέτες, οι παραγωγοί, οι δημοσιογράφοι, οι τραγουδιστές και όσοι επιχειρηματίες, τέλος πάντων, συναναστρέφονται με τον Πολιτισμό του θεάματος, δεν το κρύβω και θα το εκφράσω, πως με ξάφνιασαν με το «ελεύθερο», το «αντικειμενικό» και το «αδέσμευτο» πνεύμα τους. Όταν άπαντες, οι του Πολιτισμού άνθρωποι, φώναζαν και αντιδρούσαν πέρυσι τέτοια εποχή, δικαίως έπραξαν και ήμασταν δίπλα τους στην αυτοκρατορική αδιαφορία του κράτους να στηρίξει την επιβίωση τους στην διάρκεια των πολύμηνων, πανδημικών εγκλεισμών, κατεβάζοντας τα ρολά του Πολιτισμού, τώρα, που το ίδιο το κράτος αποφάσισε να λειτουργήσει τον Πολιτισμό για τους μισούς Έλληνες, όλοι οι «πολιτισμένοι» που ωρυόντουσαν με επιστολές και βρυχηθμούς λεόντων, τώρα λούφαξαν, συντάχθηκαν με το συμφέρον και τοποθέτησαν στις εισόδους των θεαμάτων κοντρόλερς για το ποιοι θα περάσουν το κατώφλι του Πολιτισμού και ποιοι όχι. «Εμείς την δουλίτσα μας κοιτάμε, αφού υπακούσαμε στις εντολές, οι άλλοι ας κανονίσουν την πορεία τους», αποκρίθηκαν κάποιοι σε συζητήσεις, οι του «πολιτισμού» άνθρωποι.

Το ιανικό πρόσωπο του διχασμού και στις δυο όψεις του είναι υποκριτικό, αδιάφθορο και πέρα έως πέρα σκληρό. Τα εισιτήρια στα ταμεία, τουλάχιστον των χειμερινών κινηματογράφων απ' ότι γνωρίζω της τελευταίας εβδομάδας, δείχνουν αποκαρδιωτικά σημάδια, με μικρό ποσοστό των θερινών σινεμά να είναι ακόμα ανοιχτά, ενώ περιμένουν τον θρυλικό πράκτορα της ΜΙ6 να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Οι «μεν» και οι «δε» Έλληνες, όλοι μας κρινόμαστε στις δύσκολες, κομβικές στιγμές της πατρίδας μας και όταν τα χέρια μας απομακρύνονται άδετα, η αλυσίδα σπάει και οι ατσάλινες γνάθοι της αβύσσου είναι ορθάνοιχτες, έτοιμες για να απολαύσουν την λεία τους. Όλοι πρέπει να ζήσουν και να βιοπορίζονται και οι «μεν» και οι «δε», πάντα όμως ενωμένοι, διάολε!

Ας προσέξουμε, λοιπόν, εμείς οι «υπηρέτες» του Πολιτισμού: Έλληνες άνθρωποι μας στηρίζουν και οι Έλληνες άνθρωποι μπορεί να είναι σιωπηλοί τούτη την στιγμή, αλλά δεν ξεχνούν. Ο πολιτισμός στην πατρίδα μας είναι ο άσβεστος φάρος της ελευθερίας του πνεύματος, της ψυχής και της ανθρώπινης ύλης και έτσι να παραμείνει, μακριά από βολέματα, ιδιοτελείς σκοπούς και φοβικές διαστάσεις.

Μην φανεί παράξενο, όταν οι άνθρωποι του Πολιτισμού αναζητήσουν ξανά συμπαράσταση, να ακούσουμε τους συνανθρώπους μας να λένε χαμογελώντας: «my name is Bond… James Bond!»

«Queen’s Gambit», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
«InTime», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/