InTownPost

Ακολουθήστε μας :

28
Κυρ, Νοε
Tο διάβασαν 241 άτομα (241 Views)

«InTime», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

INT10-ITP010EXON01



Ιστορίες Κινηματογραφικής Τρέλας Νο 72

«In Time»

Επίσημα περάσαμε στην φθινοπωρινή περίοδο του χρόνου που διανύουμε. Επίσημα, είναι η εποχή που τα φύλα θα αρχίσουν να εγκαταλείπουν τα κλαδιά των δένδρων, οι πρώτες βροχές, φυσιολογικά, θα αρχίσουν να ποτίζουν την στεγνή, θερινή γη και τα πρώτα ορμητικά νερά θα γεμίσουν τα ρυάκια και τα ποτάμια. Κάποτε, αυτή την χρονική περίοδο, ο αέρας στις μικρές πόλεις, εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, μοσχοβολούσε μούστο και η βακχική διάθεση χάιδευε τους πύρινους βαθμούς της δημιουργικής αμπέλου. Ο υδράργυρος στο θερμόμετρο θα χαμηλώσει, οι ζακέτες, τα φούτερ και τα μακριά παντελόνια θα αντικαταστήσουν την καλοκαιρινή, ανάλαφρη αμφίεση και η διάθεση θα λάβει ηρεμιστικούς τόνους, αφού η φθινοπωρινή ισημερία ακόμα πιο ορμητικά θα παραδίδει το φως στο νυχτερινό βασίλειο.

Η φύση συμμαζεύεται, αποξενώνεται και κλείνεται στον δικό της εσωτερισμό για να υποδεχθεί τον βωβό, μοναχικό χειμώνα των διαδικασιών προς την ανασύσταση της. Ήδη οι μικροί και οι έφηβοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται στους δρόμους, ξεκινώντας το πρωί από τις εστίες τους με κατεύθυνση την οδό της εκπαίδευσης, ενώ σύντομα και οι νέοι θα αρχίσουν να διασχίζουν τα κατώφλια των «ναών» των Μουσών για περισσότερο πνευματικό φως. Τα θερινά σινεμά μαζεύουν τα καθίσματα τους και οι χειμερινές αίθουσες προβολών σηκώνουν αυλαία για να υποδεχθούν τον μισό πληθυσμό της πατρίδας μας, ενώ ο άλλος μισός θα μπορεί να απολαμβάνει θέαμα και ψυχαγωγία μόνο κάτω από πολυέξοδες συνθήκες εισόδου στην αίθουσα.

Ναι, ο καιρός αλλάζει, αλλά το κλίμα παραμένει βαρύ και ασήκωτο, σέρνοντας μαζί του δυο χρόνια βίαιου, ανθρώπινου μετασχηματισμού. Ο άνθρωπος βαδίζει κατάκοπος με χαμηλωμένο το ηθικό στο φθινόπωρο της «μεγάλης επανεκκίνησης» με την συνείδηση του ρακένδυτη να ζητιανεύει λύσεις για να σταθεί ορθός και αντάξιος των γεγονότων που συμβαίνουν για εκείνον δίχως εκείνον. 

«Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα. Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν, τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις, τσέπες ξηλωμένες απ' τα κέρματα, χαλασμένα φερμουάρ, χάσκουν χρεοκοπία…», όπως άδει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι «Φοβάμαι» σε στίχους του Ανδρέα Πανταζή και μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη.



Διάβασα πριν μερικές ημέρες ένα καταπληκτικό καταστάλαγμα σκέψης από έναν άγνωστο άνθρωπο, που έγραψε: «Στα παλαιότερα χρόνια όταν κάποιος συγχωριανός έφτιαχνε το σπίτι του όλο το χωριό βοηθούσε. Σήμερα, όταν κάποιος φτιάχνει το σπίτι του, το μισό χωριό ειδοποιεί την πολεοδομία και το άλλο μισό την αστυνομία». Υπάρχει απάντηση σε αυτή την σκέψη, που είναι πέρα έως πέρα ρεαλιστική, παγώνοντας το ανθρώπινο αίμα στις φλέβες; Και βέβαια υπάρχει και, φυσικά, δεν αφορά εκείνο το χυδαίο που αναφέρουν συνεχώς: «η κατσίκα του γείτονα να ψοφήσει», το οποίο χαρακτηρίζει τον υπόδουλο πνευματικά διαλυμένο, τον δειλό, τον αμόρφωτο και τον φοβισμένο ραγιά, αυτόν που ο βλαμμένος εγωισμός του, η αθεράπευτη δουλικότητά του δεν αντέχει την πρόοδο τού συνανθρώπου του και αρρωστημένα επιθυμεί την εξάλειψη του ανταγωνισμού. Όχι, όχι, επ' ουδενί δεν ισχύει κάτι τέτοιο προπαγανδιστικό, που μόνο την ύβρη ενεργοποιεί.

Η παραπάνω σκέψη, όπως αναφέραμε, είναι όντως η πραγματική αλήθεια και αφορά αποκλειστικά τον σημερινό άνθρωπο, τον πολίτη ενός έθνους, ενταγμένου στο πολιτειακό καθεστώς της λεγόμενης ελληνικής «δημοκρατίας», όταν αυτός διανύει περήφανα την δεύτερη δεκαετία της νέας χιλιετίας, βιώνοντας δοξαστικά την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Ποιος είναι αυτός, τέλος πάντων, ποια είναι η μορφολογία του χαρακτήρα του σημερινού Έλληνα, αυτού που θα σαμποτάρει την ανέγερση του σπιτιού ενός συνανθρώπου και συμπατριώτη του, καρφώνοντας τον στην πολεοδομία και την αστυνομία;

Την πολεοδομία και την αστυνομία θα την καλέσουν οι «πολιτισμένοι» Έλληνες, οι «μορφωμένοι» Έλληνες, οι «σπουδαγμένοι» Έλληνες, οι «προοδευτικοί» Έλληνες, οι «βολεμένοι» Έλληνες, οι «καθώς πρέπει» Έλληνες, οι αποφλοιωμένοι «αστοί» Έλληνες, τα επιτυχημένα ελληνικά πειράματα του διαστρεβλωμένου «πολιτικά ορθού» δόγματος, του «politically correct» βαρβαριστί, των τελευταίων δεκαετιών, του προπομπού του εφιαλτικού «great reset», της επερχόμενης «μεγάλης επαναφοράς», που θέλει να διαλύσει το βήμα της ανθρωπότητας στον πλανήτη Γη, αλλοτριώνοντας τον άνθρωπο και απομακρύνοντας τον άνθρωπο από τον άνθρωπο. Είναι όλοι όσοι συνεχίζουν να διατρέφονται με πειραγμένο πύαρ στο ξενόφερτο ρωγοβύζι της τροφού του λανθάνοντος ορθολογισμού. Αυτοί θα καρφώνουν συνειδητά και δίχως ίχνος ενοχής τον μη ενταγμένο πολίτη στον χρυσό θόλο της υπακοής και της ψευδαίσθησης, μετρώντας το σύστημα στην ακρίβεια του χιλιοστού τις συμπεριφορές, τις αντοχές, τις δυνάμεις και το σθένος των Ελλήνων πολιτών.

Ζεστή και φουλ θρεπτική τροφή διεθνισμού, αντιεθνισμού για τους λαίμαργους σιτιζόμενους, «προοδευτική» τροφή ικανή σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργεί κοινωνικό σχίσμα στην κοινωνία, απανθρωπιά, διαφορετικότητα και αδιαφορία, μισανθρωπισμό και αφορισμούς που σμιλεύονται σε περίτεχνες ταμπέλες περί «φυλετισμού», «ομοφοβίας» και «φασισμού». Αυτοί είναι που θα χώσουν βαθιά τους σκουριασμένους ήλους στο κορμί του συμπατριώτη τους, δίνοντας τον ψυχρά στις Αρχές, επειδή φτιάχνει το σπίτι του. Είμαστε αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες έγκριτων φωνών, επαγγελματιών με πορεία δεκαετιών στον χώρο του πολιτισμού, μάλιστα, να δηλώνουν δημόσια και αυταρχικά στις μικρές οθόνες ενημερωτικών εκπομπών: «είναι απαράδεκτοι, με το ζόρι να τους μαζέψετε και να τους μπολιάσετε αμέσως». Αν είναι δυνατόν!

Ο λαϊκός δοσιλογισμός ενδύθηκε ευπρεπώς και μοντέρνα στο «politically correct» της βαρβαρίλας, ενώ σήμερα είναι έτοιμος να υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων την «μεγάλη επαναφορά», διαχωρίζοντας τεράστια μερίδα Ελλήνων σε παρίες, αναδύοντας νέες ξύλινες, βαριές και διχαστικές ταμπέλες, όπως: «αρνητής», «τζαμπατζής», «συνωμοσιολόγος», «ηλίθιος», «ψεκασμένος», «αγράμματος». Η άρνηση σε στιγμές δόξας, καθώς το ζει, παντιοτρόπως, στο πετσί του ο Έλληνας και για πολλούς ανθρώπους η οντότητα τους, στον τρέχοντα χρόνο που βιώνει μια «υγειονομική κρίση», «καρφώνεται» ξανά στον ιστό της απόρριψης. Με «δημοκρατικό» λόγο, θέση και άποψη που διχάζει, το τονίζουν και το υπενθυμίζουν: «Ή θα είσαι μαζί μας ή θα είσαι εχθρός μας». Ποιοι το επαναλαμβάνουν; Μα, όλοι οι παραπάνω που αναφέραμε, αυτοί που χρόνια τώρα έχουν βολευτεί, ανταλλάσσοντας την όποια ελευθερία τους με μια δεκάρα, δηλαδή, «ψώνισαν καβαλάρηδες», όπως γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στο βιβλίο του «Αναφορά στον Γκρέκο».

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του σοφού, ελληνιστή συγγραφέα Τόλκιν, που βάζει στα χείλη του Γκάνταλφ στο βιβλίο του «Η Επιστροφή του Βασιλιά», από την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, βλέποντας ο λευκός μάγος την ορμή της άρνησης να ετοιμάζεται για το μεγάλο κτύπημα στο βασίλειο των άξιων, στην πόλη της Γκόντορ, να αποκρίνεται στον Πίπιν: «το ταμπλό στήθηκε, τα πιόνια κινούνται!»



Η τηλεοπτική πλατφόρμα Netflix προβάλει την ταινία του Άντριου Νίκολ, «In Time» σε σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη με τον Τζάστιν Τιμπερλέικ, την Αμάντα Σέιφριντ (Mamma Mia) και τον Κίλιαν Μέρφι (Peaky Blinders). Καταπληκτική ιδέα από τον σεναριογράφο του «Truman Show» και σκηνοθέτη του «Γκάτακα», η οποία εξελίσσεται σε ένα φουτουριστικό, ταξικό ανθρωποκυνηγητό, ανάμεσα σε πληβείους και πατρικίους, που το χρήμα ως μέσο συναλλαγής έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από τον ανθρώπινο χρόνο ζωής.

Ο Γουίλ Σάλας (Τζάστιν Τιμπερλέικ – καλός) που ζει στο γκέτο της εργατιάς μαζί με την μητέρα του, δουλεύει σε ένα εργοστάσιο, προσπαθώντας να τα βγάλει πέρα με τον λιγοστό χρόνο που πληρώνεται. Ένας ευκατάστατος άνδρας από την ζώνη των πλουσίων δωρίζει ξαφνικά στον Γουίλ μια χιλιετία και αμέσως εγκαταλείπει τα γήινα, αφού ο μετρητής του χρόνου της ζωής του μηδενίζεται.

Ο Γουίλ με τον «πακτωλό» χρόνου στην διάθεση του περνάει στον τομέα των πλουσίων και εκεί γνωρίζει την κόρη ενός μεγιστάνα χρονομεσίτη, το πλουσιοκόριτσο Αμάντα (Άντριου Νίκολ – καλή) και όταν η κοπέλα συνειδητοποιεί την αλήθεια και την εκμετάλλευση των ανθρώπινων ζωών από τον βαθύπλουτο πατέρα της, τάσσεται με τον Γουίλ, ώστε να βοηθήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν στο γκέτο του θανάτου. Διώκτης τους είναι ο βετεράνος φύλακας του χρόνου των πλουσίων Ρέιμοντ Λίον (Κίλιαν Μέρφι – πολύ καλός), ο οποίος προσπαθεί να συλλάβει το ζευγάρι κακοποιών και να αποκαταστήσει την τάξη στην νωθρή κοινωνία των πλουσίων σε χρόνο.


Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, η ώρα, το εικοσιτετράωρο, ο μήνας, το έτος, ο αιώνας είναι τα πολύτιμα στοιχεία ζωής και θανάτου στην δυστοπική κοινωνία, που πλέον έχει σηκώσει το λάβαρο του γνωστού σε όλους μας μότο: «ο χρόνος είναι χρήμα», όπου δίχως τον ανταλλάξιμο χρόνο είσαι νεκρός. Χρόνος ζωής που εμφανίζεται αυτόματα στον βραχίονα των πολιτών σαν ρολόι όταν φθάνουν στην ηλικία των 25 χρόνων και ενεργοποιείται για να μετράει αντίστροφα, αναλόγως με την κίνηση, τον ρυθμό και τις ανθρώπινες ανάγκες διαβίωσης. Οι πολίτες μορφολογικά παραμένουν στην ηλικία της ενεργοποίησης και με αυτή την αναλλοίωτη μορφή της νιότης μπορούν να ζήσουν αιώνια ή να αποχωρήσουν ξαφνικά από τα γήινα, όταν ο χρόνος στον βραχίονα τους μηδενιστεί. Οι άνθρωποι εργάζονται και πληρώνονται σε χρόνο, ενώ παράλληλα ξοδεύουν χρόνο για να ζήσουν.

Οι πλούσιοι ζουν σε διαφορετικό τομέα της πόλης με άφθονο χρόνο χιλιετιών στην διάθεση τους, απολαμβάνοντας την πολυτέλεια σε αργούς ρυθμούς εντός μια ζωής άνευ νοήματος και δράσης, ενώ ο καταχρεωμένος λαός, που ζει γκετοποιημένος σε όμορη περιφέρεια είναι αναγκασμένος να τρέχει συνεχώς, βιώνοντας μέρα με την μέρα το άγχος και την αγωνία τού περιορισμένου χρόνου τους, τον οποίο εξοικονομούν δουλεύοντας σαν σκλάβοι και στην συνέχεια ξοδεύουν σε ατελείωτα δάνεια και τροφή, οι τιμές των αγαθών συνεχώς αυξάνονται ιλιγγιωδώς, από τα κερδοφόρα παιχνίδια της ελίτ.

Επίκαιρη και άκρως ενδιαφέρουσα η ταινία του Άντριου Νίκολ από το 2011 με φιλοσοφικές προεκτάσεις για πολύ συζήτηση. Δείτε την όσοι δεν την γνωρίζετε και όσοι την έχετε παρακολουθήσει στο παρελθόν, μια δεύτερη ματιά θα αποκαλύψει δυνατές λεπτομέρειες.

Εύχομαι καλό φθινόπωρο και ευχάριστη θέαση, μη ξεχνώντας, πως ο αληθινός μας ήρωας είναι εντός μας και πάντα άγρυπνος.

«My name is Bond… James Bond!», του Γιώργου Noir Π...
«Τα Κοράκια», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/