26
Πεμ, Νοε

Κάνε κράτηση Parking στο αεροδρόμιο

«Ταινίες, όπως ένας αποτυχημένος καφές: νερόβραστες με ολίγη και χωρίς καϊμάκι», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

TSWK_00116


Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 52

Τα θέματα θρησκείας και πίστης τούτες τις εποχές, που σύντομα ως άνθρωποι θα διαβούμε χρονολογικά το κατώφλι της δεύτερης δεκαετίας στην χιλιετία των εξελίξεων, είναι άκρως σοβαρά και χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. Στην Ανατολή, την Δύση, τον Βορρά και τον Νότο του πλανήτη υπάρχουν λογής θρησκείες και άνθρωποι πιστοί σε αυτές, που έχουν εναποθέσει, είτε ανάλαφρα, είτε πειθήνια και τυφλά τον εσωτερικό τους κόσμο, την πορεία τους, τον βιό τους, το αξιακό τους σύστημα, αλλά και τις ελπίδες τους.

Εάν δεν κάνω λάθος ο πραγματικά πιστός άνθρωπος, όπως προτείνουν οι θρησκείες, είναι ο κοσμικός άνθρωπος που έχει αφιερώσει ολοκληρωτικά το Είναι του στις γραφές του Θείου Νόμου, ώστε να απαλλαγεί από τους προσωπικούς του θανατηφόρους δαίμονες, που είναι ο εγωισμός, ο φθόνος, ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός, ακολουθώντας απερίσπαστος τον δρόμο που έχει χαράξει η όποια ιδέα που πρεσβεύει το όποιο υπέρτατο ον δια μέσω των θρησκειών και των εκπροσώπων τους. Τα θρησκευτικά δόγματα και οι λογής ιερατικές αρχές, παλαιόθεν και στα τέσσερα σημεία του πλανήτη που κατοικούμε, καθοδηγούν την ανθρώπινη σκέψη των όποιων πιστών. Εάν αυτή η καθοδήγηση είναι λανθασμένη ή εγκλωβισμένη ή είναι πραγματικά ελεύθερη, είναι ένα ερώτημα, που μόνο εσείς θα το απαντήσετε.

Άπαντες οι πόλεμοι, εννοώ οι κατακτητικοί και όχι οι αμυντικοί πόλεμοι, εκτός του γεωφυσικού ερείσματος, κινήθηκαν θρησκευτικά, ακόμα και οι τελευταίοι του 20ου αιώνα, ελάχιστα χιλιοστά κάτω από την επιφάνεια της άσβεστης επιθυμίας τους για εδαφικές κτήσεις, πλούτο και εξουσία, πάλλεται ενεργά, έντονα και καθοριστικά μια φυσική μορφή θρησκείας ή μια μεταφυσική, θρησκευτική δύναμη.

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι πρόγονοι μας υποστήριζαν, πως «εάν αυτό που πιστεύεις σε οδηγεί στον δρόμο των αρετών, τότε ακολούθησέ το», εννοώντας, βέβαια, για την ύψιστη εργασία του ανθρώπου προς τον εαυτό του, όπου το «ευ» αυτής της εργασίας θα ωφελήσει τα μάλα τον ίδιο, θα ευεργετήσει τον κοινωνικό περίγυρο συναναστροφών, αλλά και θα συνεργαστεί ως προς την ευταξία και την αρμονία της μητέρας Γης. Οι Έλληνες, για να αναφερθώ στα δικά μας, ουδέποτε προσκυνούσαν τους Θεούς τους, αλλά ζούσαν μαζί τους και όπως γνωρίζετε, οι σοφοί και οι διδασκαλίες των φιλοσόφων αναφερόντουσαν σε έναν Θεό με δώδεκα εκφάνσεις του Θείου.

Η πίστη ενός ανθρώπου σε όποιον Θεό ή Ιδέα είναι απολύτως ιερή, όσο αυτή η πίστη εκδηλώνεται κόσμια και χρήσιμα για τον ίδιο τον πιστό και το γενικό καλό. Δυστυχώς, τα δεδομένα μετασχηματίστηκαν άρδην με την εμφάνιση των νέων θρησκειών στον ανθρώπινο πολιτισμό και ο πολιτισμικός και ο πολιτιστικός διάκοσμος διαποτίστηκε, βίαια, από μια ανεξήγητη, ανταγωνιστική δύναμη διόλου φωτεινή, εύοσμη και ευεργετική για τον νέο-πιστό και την ανθρωπότητα. Θρησκεία που απαιτεί να αλλάξει την ανθρωπότητα και να την προσαρμόσει στα δικά της δογματικά δεδομένα δεν κατονομάζεται ως θρησκεία, αλλά ως τυραννία.

Ο ρόλος της «ουράνιας καθοδήγησης» προς τον πιστό δεν εμπεριέχει την άνευ όρων παράδοση της ελεύθερης, ανθρώπινης σκέψης και βούλησης, μηδέ τον αφανισμό ενός άλλου, μηδέ την τρομοκρατία και προ πάντων τον επιθετικό πόλεμο. Οι σύγχρονες θρησκείες είναι αμιγώς θεοκρατικές και άπαντες οι πιστοί ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας βρίσκονται σε μια αέναη ομηρία υπό την παρατήρηση και την κρίση ενός ουράνιου, φοβικού παντοκράτορα, αυτοκράτορα, δικτάτορα.

Οι επιλογές εάν θα αποδεχθείς ειρηνικά μια οποιαδήποτε δογματική θρησκεία για να την ακολουθήσεις ή όχι, είναι δικαίωμα του κάθε πιστού και, εξ' ολοκλήρου, αφορά την ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου. Και αυτό, επίσης, είναι ιερό και απαράβατο εφόσον δεν βλάπτει τον συνάνθρωπο, την κοινωνική πρόοδο και την αρμονία της Γαίας. Όταν όμως εν ονόματι ενός δογματικού θεού, όποιου θεού, δολοφονείς ή καταστρέφεις τον οποιονδήποτε πολιτισμό, τότε η χρωματική της θρησκευτικής σφαίρας που ασπάζεται και ακολουθεί ο κάθε «πιστός» μετασχηματίζεται και από την μαθητεία προς τον ενάρετο βίο καταλήγει σε Ύβρη και όνειδος.

Εξακριβωμένα πλέον οι σύγχρονες θρησκείες, είτε αυτές που «ομιλούν» για την αγάπη, είτε αυτές που προσδιορίζουν περιούσια, καθαρά γένη, είτε αυτές υπόσχονται και ζωγραφίζουν την αφοσιωμένη ψυχή να βιώνει συνθήκες βασιλιά, σουλτάνου, είτε αυτές που αναζητούν την «μεθυστική» νιρβάνα του εξαγνισμού, όλες τους είναι βουτηγμένες στο αίμα της μωροφιλοδοξίας και των γεωπολιτικών κτήσεων, διαλύοντας με βία και όχι κτίζοντας με σύνεση και όραμα την πρόοδο.

Ο φοβισμένος και άνους άνθρωπος γονάτισε και προσκύνησε τρομαγμένος μπροστά στην αήττητη δύναμη των θρησκειών. Ιδέες και θρησκευτικά νοήματα που ακούγονται ουράνια, μεταξένια και ιδανικά, στα χέρια και την εξουσία του κάθε δογματικού ιερατείου μετασχηματίστηκαν σε δολοφονικά μέσα που έσπειραν στην Γη τον όλεθρο, τον πόνο, τον θάνατο, την σκλαβιά και την θλίψη. Οι θρησκείες ολίσθησαν από το «θείο» έργο τους, που είναι η «αλήθεια», η «ισορροπία», η «αρμονία» η «αυτογνωσία» και η «ελευθερία του πνεύματος» τού κάθε πιστού τους και στα επάνω άκρα των ισχυρών και αλάθητων ταγών τους μεταμορφώθηκαν σε δόγμα, σε πολιτική και οι πιστοί σε οπαδούς και ζωντανά όπλα.

Τα θρησκευτικά «Μη» και «Δεν» των τελευταίων δυο χιλιάδων χρόνων, άνοιξαν τις πύλες νοσηρών βασιλείων και ο άνθρωπος μαζί με την ψυχή του χάθηκε βαθιά μέσα τους δίχως γυρισμό. Απάνθρωπα και δογματικά διαχωρίζουν οι θρησκείες τον «πιστό» και τον «άπιστο». Ανερυθρίαστα διατάζουν: «πήγαινε να σκοτώσεις για τον «θεό» σου» και ο «πιστός» οπλίζεται και δολοφονεί για τον θεό του. «Πιστοί» με τον σταυρό χέρι και την «αγάπη» στις καρδιές τους, «πιστοί» με το κοράνιο στο χέρι, «πιστοί» με την τορά και το ταλμούδ στα χείλη τους, «πιστοί» με το σίντο και τον Βούδα στο πλευρό τους πότισαν αχόρταγα για αιώνες τα γήινα χώματα με ανθρώπινο αίμα. Και θα συνεχίσουν.

Οι αποφάσεις έχουν παρθεί, όπως άριστα γνωρίζετε, για το μέλλον των ανθρώπων και του πλανήτη ερήμην μας, όπως πάντα ερήμην μας αποφάσισαν και έπρατταν οι γνωστές εξουσίες τους τελευταίους αιώνες και ο άνθρωπος ακόμα πιστεύει πως υπάρχει ελπίδα για εμάς τους ίδιους και την έρμη τούτη Γη και μάλιστα ελπίδα ουρανοκατέβατη. Όχι καμιά ελπίδα ουρανοκατέβατη δεν υπάρχει. Μόνο ο γήινος, έμψυχος άνθρωπος είναι η απάντηση στο πρόβλημα. Ο έμψυχος άνθρωπος που κοιτάει αληθινά, ανιδιοτελώς και ελεύθερα τον έμψυχο άνθρωπο στα μάτια, είναι το τρισθεόρατο τείχος που θα σηκωθεί τρομακτικά ψηλά και θα ανατρέψει τα σχέδια του αφανισμού. Ο ίδιος ο άνθρωπος πρόδωσε τον εαυτό του στο πέρασμα εκατοντάδων χρόνων και ο ίδιος ο άνθρωπος θα στεφανώσει τον εαυτό του νικητή. Το γνωρίζετε άριστα, πως ότι χαλάει δεν το πετάμε, αλλά το φτιάχνουμε μόνοι μας. Και ο Θεός, πιστέψτε με, θα είναι ευχαριστημένος τα μέγιστα.

Μια παλαιά σοφία αναφέρει: «Μην πιστεύεις τίποτα απ΄ όσα ακούς και πίστευε τα μισά απ΄ όσα βλέπεις».



«Το Μυστικό μας»

(The Secrets We Keep)

Είδος: Θρίλερ

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Γιούβαλ Άντλερ

Με τους: Τζόελ Κίναμαν, Νούμι Ραπάς, Κρις Μέσινα

Διάρκεια: 97΄

Διανομή: Odeon


Στην εκπνοή της δεκαετίας του πενήντα, κάπου σε μια αμερικανική, βιομηχανική κωμόπολη, η Ρουμανο-τσιγγάνα στην καταγωγή Μάγια (Νούμι Ραπάς – ανέπαφη με τον ρόλο), ζει ήσυχα την αστική ζωή με τον γιατρό σύζυγό της Λούις (Κρις Μεσίνα – απλώς πρωταγωνιστεί) και τον μικρό τους γιό. Σε μια βόλτα στο πάρκο βλέπει τυχαία έναν άνδρα, τον Τόμας (Τζόελ Κίναμαν - καλός), που είναι ίδιος με τον ναζί στρατιώτη, που βίασε και δολοφόνησε την αδελφή της, αλλά και την ίδια. 

Ο εφιάλτης ξεκινά, καθώς στην Μάγια ξυπνά το τραγικό παρελθόν του πρόσφατου πολέμου και όλες οι κολασμένες στιγμές που έζησε από τους ναζί ως τσιγγάνα στα στρατόπεδα συγκέντρωση, αλλά και από αυτόν τον Τόμας. Η Μάγια θέλει να εκδικηθεί.


«Το Μυστικό μας» σε σενάριο του Γιούβαλ Άντλερ και του Ράιαν Κόβινγκτον, ο Άντλερ σκηνοθετεί κιόλας- δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ισραηλινού σκηνοθέτη -, αφηγείται την γνωστή ιστορία, που η κακοποιημένη γυναίκα, νυν διαταραγμένη ψυχικά, από στρατιωτικά ή πολιτικά κτήνη, έπειτα από καιρό συναντά τον θύτη της και επιθυμεί να αυτοδικήσει για να βρει την προσωπική της γαλήνη, αλλά και να τιμωρήσει το δίποδο άνανδρο άνδρα.

Πρώτα αρχίσουν οι αμφιβολίες από την πλευρά του συζύγου τής ταλαιπωρημένης γυναίκας, εάν και εφόσον είναι αυτός που θεωρεί ότι είναι και ακολουθούν τα διλήμματα, που τοποθετούνται στο ηθικό σταυροδρόμι της ηρωίδας, καθώς η νυν ζωή τού φερόμενου ως εγκληματία πολέμου στρατιώτη διαγράφεται ήρεμα εντός ήσυχου οικογενειακού βίου με γυναίκα και τέκνα που αγαπάει.

Από την αρχή έως το τέλος της ταινίας, η σεναριακή πλοκή, η ιδέα και ο αφηγηματικός ρυθμός είναι motamo του εξαιρετικού θεατρικού έργου του Άριελ Ντόρφμαν «Ο Θάνατος και η Κόρη» (Death and the Maiden), που μετέφερε στην μεγάλη οθόνη με επιτυχία ο Ρομάν Πολάνσκι το 1994, έχοντας πρωταγωνιστές την Σιγκούρνεϊ Γουίβερ στον ρόλο τής βάναυσα κακοποιημένης ακτιβίστριας και του απίθανου Μπεν Κίνγκσλεϊ στο ρόλο του χουντικού βασανιστή. Βέβαια, η εσωτερική ένταση και το νεύρο που απαιτεί η ταινία ως θρίλερ του είδους, αλλά και η στραπατσαρισμένη ψυχολογία του θύματος, που τραμπαλίζεται ανάμεσα στον φόβο και την εκδίκηση απέναντι στον αιχμάλωτο θύτη της είναι εντελώς αδέξια και αυτό οφείλεται στην σκηνοθετική αφήγηση του Γιούβαλ Άντλερ. Η καλή ηθοποιός Νούμι Ραπάς βρέθηκε να κολυμπάει αμήχανα στον ρόλο σαν να την πέταξαν σε βάλτο και τα νωθρά υποκριτικά αντανακλαστικά της την προδίδουν, καθώς μοιάζουν να πάσχουν από ίωση με δέκατα. Την κατάσταση σώζει κάπως, ας πούμε, ο Σουηδός Τζόελ Κίναμαν (ο Γουίλ Κόνγουεϊ του τηλεοπτικού «House of Cards»), που υποδύεται τον φερόμενο ως εγκληματία ναζί στρατιώτη.

Photo Gallery «Το Μυστικό μας»


«Θα 'ρθει η Φωτιά»

(Fire Will Come)

Είδος: Δράμα

Παραγωγή: Γαλλία, Ισπανία, Λουξεμβούργο (2019)

Σκηνοθεσία: Όλιβερ Λάσε

Με τους: Αμαδόρ Αρίας, Μπενεντίκτα Σάντσεζ, Iνάτσιο Αμπράο

Διάρκεια: 86'

Διακρίσεις: Βραβείο Καλύτερης Ταινίας «Χρυσός Αλέξανδρος - Θόδωρος Αγγελόπουλος» και Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αμαδόρ Άριας) στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2019

Βραβείο Επιτροπής «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο Φεστιβάλ Κανών 2019

Διανομή: Neo Films


Όταν ο Αμαδόρ (Αμαδόρ Αρίας – ερασιτέχνης ηθοποιός καλός) βγαίνει από τη φυλακή, έχοντας εκτίσει ποινή για εμπρησμό, κανείς δεν είναι εκεί για να τον προϋπαντήσει. Θα επιστρέψει στο πατρικό του, σε ένα μικρό χωριό στα βουνά της Γαλικίας, όπου η καθημερινή ζωή με την ηλικιωμένη μητέρα του είναι γεμάτη δυσκολίες και στερήσεις. 

Κάποια στιγμή μια φωτιά στο δάσος θα έρθει, σαν σκοτεινή αυτοεκπληρούμενη προφητεία, για να πυροδοτήσει την αναπόδραστη τραγωδία.


Είναι η τρίτη κατά σειρά ταινία του 38χρονου, βραβευμένου Γάλλου σκηνοθέτη Όλιβερ Λάσε, με καταγωγή από την πανέμορφη ισπανική Γαλικία. Από την δεύτερη ταινία του το 2016 με τον τίτλο «Mimosas», ο Λάσε έχει δεθεί με τον καταπληκτικό, επίσης βραβευμένο Ισπανό φωτογράφο, Μάουρο Χέρσε. Ο Χέρσε είναι ο πραγματικά εμπνευσμένος καλλιτέχνης του έργου, καθώς κάθε πλάνο με θέμα την ορεινή φύση της Γαλικίας είναι ένα ξεχωριστό, ζωγραφικό έργο.

Ομίχλη, ανήλιαγα, βροχερά, δασώδη τοπία, φύση αξημέρωτη, φωτογραφίες που θα ζήλευε και ο συγχωρεμένος Θόδωρος Αγγελόπουλος. Και ήρθαμε στο δια ταύτα. Απαλή ταινία, ολιγόλογη, φειδωλή στους διαλόγους, δοσμένοι στην γαλικιακή διάλεκτο, με έναν νωχελικό ήρωα μπλαζέ ύφους, που φαίνεται να είναι καλόπαιδο, καταδικασμένο για εμπρησμό και αποφυλακισμένο, κάτι που δεν μαθαίνουμε ποτέ εάν όντως ήταν ο υπαίτιος εκείνης της φωτιάς και τι έγινε για να πάρουμε μια αρχή. Προφανώς δεν μας αφορά. Το χωριό τον αντιμετωπίζει κάπως, αλλά όταν ξεσπά μια καινούργια, μεγάλη φωτιά φίλοι και γνωστοί χωρικοί, out of the blue, ξεσπούν επάνω του, δίχως να φταίει, άγνωστο το γιατί. Προφανώς δεν μας αφορά.

Μια γηραιά μάνα, που ανεβοκατεβαίνει πλαγιές, ραχούλες σαν αγριοκάτσικο και φέρνει μόνη της βόλτα το σπίτι και τα ζωντανά συμπεριφέρεται άλλοτε με αγάπη και άλλοτε φοβικά στον αποφυλακισμένο γιό της. Μια κτηνίατρος που παίζει φλερτ, αλλά μόλις μαθαίνει πως υπάρχει παρελθόν με φυλακή στο αρσενικό, απομακρύνεται. Ανεκδήλωτα ορεσίβια συναισθήματα που δεν ανοίγουν τα χαρτιά τους. Προφανώς δεν μας αφορά. Υπάρχουν και οι φίλοι του χωριού που ανακαινίζουν διαλυμένα αγροτόσπιτα για να προσελκύσουν τουρίστες στα όρη και τα βουνά. Συγκρουσιακό σημείο της ιστορίας του παλαιού και του νέου μοντέλου εξοικονόμησης χρήματος στα ξεχασμένα από τον Θεό ορεινά χωριά, που ξοδεύεται σε μια σεκάνς δευτερολέπτων.

Ο Όλιβερ Λάσε από την ταινία ««Mimosas» άρχισε να δημιουργεί μια εντελώς δική του κινηματογραφική διαλεκτική με τις ιδέες και τα θέματα που πραγματεύεται, θυμίζοντας έντεχνο, καλλιτεχνικό σινεμά άλλων εποχών. Το σινεμά που θέλει επεξήγηση δηλαδή. Πέρα από την ευφάνταστη φωτογραφία και τις αρτίστικες ταχυδακτυλουργίες το σενάριο που στο καλό βρίσκεται;

«Άγιοι και τέρατα δεν σώζουν τις αίθουσες», κριτικ...
«Ψυχάκιας βγήκε παγανιά και η περιπέτεια ενός ινδι...

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://intownpost.com/

→ Όροι Χρήσης ←
→ Πολιτική Cookies ←

Υλοποίηση: Infinite - Colors
2020 © InTownPost.com
0
Shares