InTownPost

Ακολουθήστε μας :

12
Τετ, Μάι
Tο διάβασαν 136 άτομα (136 Views)

Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου κουβεντιάζει με την Τίνα Πανώριου

HILD0091-ITPEXON01


Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1957. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και μετάφραση στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση από το 1994. Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Malcolm Bradbury, John Barth, Jonathan Coe, Percival Everett, Dave Eggers, Mary Gaitskill, Jane Smiley, David Malouf, Nick Hornby, Siri Hustvedt, Raymond Chandler, Agatha Cristie.

Έχει επίσης αποδώσει στα ελληνικά κείμενα για τη σύγχρονη τέχνη (περιοδικό ART1), κείμενα για τον κινηματογράφο (εκδόσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου), ενώ έχει μεταφράσει κατάλογους εκθέσεων ζωγραφικής για τη Σχολή Καλών Τεχνών, το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, το Υπουργείο Πολιτισμού (Μπιενάλε Βενετίας και Σάο Πάολο), για τον κατάλογο του Φεστιβάλ Αθηνών (2009), για πολλές γκαλερί και τεχνοκριτικούς, καθώς και για την Ένωση Τεχνοκριτικών Ελλάδος.

Έχει γράψει δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash, για τις εκδόσεις Απόπειρα. Υπήρξε συνεργάτης μουσικών εντύπων (ZOO, Pop&Rock, Sonic) και είναι τακτική συνεργάτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού www.mic.gr.

Το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου, με τον τίτλο: «Ένοχος Μέχρι Αποδείξεων του Εναντίου», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (διαβάστε στο InTownPost για το βιβλίο εδώ)


«…ο μόνος τρόπος για να μη διαλυθούμε από τις κάθε είδους απώλειες είναι να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας οριστικά, αν δεν το έχουμε κάνει ήδη, φυσικά. Να συμφιλιωθούμε με τα τραύματά μας και να συγχωρήσουμε. Τον εαυτό μας, πρώτα απ' όλα.»


Μια μοναξιά αποπνέει το βιβλίο σας, αυτό το λιγάκι «ρεπορταζιακό» που διαβάζω και από τα χέρια δεν αφήνω. Μια αίσθηση απόγνωσης ίσως επειδή διαδραματίζεται το 2012, αρχή του γενικού στραπάτσου;

Αυτή την αίσθηση μοναξιάς ήθελα να πετύχω, την απόγνωση που υπήρχε το 2012 αλλά ήταν βουβή. Θυμάμαι να μοιράζουν πατάτες στο Σύνταγμα και ο κόσμος να τσαλαπατιέται για να πάρει μια σακούλα. Από την κουζίνα μου έχω θέα στον κάδο των σκουπιδιών του δρόμου μου, έβλεπα ανθρώπους να αφήνουν σακούλες με φαγητό και ψωμί και να εξαφανίζονται σε χρόνο μηδέν. Κι αυτά στη Νέα Σμύρνη, μια καθαρά αστική περιοχή.

Πίσω από τους κεντρικούς ήρωές σας, δυστυχισμένοι άνθρωποι κινούνται στα σκοτεινά –άλλοτε φωτεινά– σημεία της πόλης. Τότε, κάποια χρόνια πριν. Άλλαξε όμως κάτι προς το καλύτερο σήμερα ή η Αθήνα, η χώρα εξακολουθεί να βυθίζεται; Τράφικινγκ, προσφυγικό, φτώχεια. Μόνο η Χρυσή Αυγή βγήκε –ευτυχώς–από το κάδρο;

Άλλαξε σαφώς, βελτιώθηκαν τα πράγματα, για κάποιο διάστημα τουλάχιστον. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2018 να τριγυρίζω στο ιστορικό κέντρο και να καμαρώνω τα καινούργια μικρά καφέ, τα μαγαζάκια με έθνικ φαγητό ή ρούχα μικρών σχεδιαστών. Η πανδημία, ο άγνωστος κι απρόβλεπτος παράγοντας που προέκυψε, με τρομάζει πιο πολύ για το τι θα ακολουθήσει. Ένα από τα λίγα ευχάριστα συμβάντα του 2020 ήταν η καταδίκη της Χρυσής Αυγής, πράγματι. Και μακάρι η καταδίκη των στελεχών της να σημάνει το οριστικό τέλος της. Όσο για τα υπόλοιπα, τράφικινγκ, προσφυγικό, φτώχεια, είναι θέματα που κρύβουμε κάτω από το χαλί και θα μας πνίξουν κάποια στιγμή. Το προσφυγικό, για παράδειγμα, είναι το τίμημα που έτυχε να πληρώσουμε εμείς εξαιτίας των εμφυλίων που υποκινούν οι έμποροι όπλων ή εξαιτίας της υπερεκμετάλλευσης του Τρίτου Κόσμου και της οικολογικής καταστροφής του. Πακέτο δεν πηγαίνει και το τράφικινγκ; Από τις κατεστραμμένες χώρες δεν προέρχεται το «φτηνό εμπόρευμα»;

Διορθώστε με, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες, οι κοπέλες σε αυτό σας το «σενάριο» είναι πολύ πιο γήινες και αληθινές από τις κλασικές φαμ φατάλ των νουάρ ιστοριών στα βιβλία αλλά και στο σινεμά;

Η επινόηση της φαμ φατάλ είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ιστορικών συγκυριών. Την εποχή του Μεγάλου Κραχ, τη δεκαετία του '30 στις ΗΠΑ, οι γυναίκες αναγκάστηκαν να βγουν από τα σπίτια τους και να κάνουν όποια δουλειά τούς προσφερόταν, για να ζήσουν τα παιδιά τους. Μιλάμε για κακοπληρωμένες δουλειές, αλλά έκαναν 2-3 συγχρόνως για να επιβιώσουν, αντί να βουλιάξουν στον αλκοολισμό και την παραίτηση όπως πολλοί άντρες. Αλλά η γυναίκα που αποκτάει οικονομική ανεξαρτησία, διεκδικεί και την προσωπική της ανεξαρτησία, κι αυτό την κάνει επίφοβη στον μέσο άντρα της εποχής εκείνης. Ίσως και της σύγχρονης εποχής. Έτσι δημιουργήθηκε τότε ο στιλιζαρισμένος χαρακτήρας της φαμ φατάλ που οδηγεί τους άντρες στην καταστροφή. Την ίδια εποχή γράφονταν αστυνομικά μυθιστορήματα με ρεαλιστικούς γυναικείους χαρακτήρες (η «Laura της Vera» Caspary, το «Σε έναν έρημο τόπο» της Dorothy Hughes [μτφρ. Βάσιας Τζανακάρη, Μίνωας]), αλλά ο μεταπολεμικός συντηρητισμός φρόντισε να χαθούν στη συλλογική λήθη. Επιδιώκω να είναι γήινες οι δικές μου ηρωίδες, να έχουν τα προβλήματα που έχετε εσείς κι εγώ: δύσκολα παιδικά χρόνια, κακοποιητικό παρελθόν, επαγγελματικές δυσκολίες, οικογενειακές αναποδιές.

«Παλαιότερα άκουγα μόνο Μπητλς, είχααγοράσει σε σιντί όλες τις επανεκδόσεις των δίσκων τους. Όταν άρχισα να ζω μόνος, απέκτησα καλό πικάπ και βινύλια» λέει κάπου ο πρωταγωνιστής σας, ο Χάρης Νικολόπουλος, στην ηρωίδα σας Ιωάννα. Γράφοντας αυτό το βιβλίο σας, κα Παπαδημητρίου, εσείς τι μουσική ακούγατε; Ποια κομμάτια;

Περνάω εδώ και καιρό μια φάση εμμονής με τους Tindersticks, σε γενικές γραμμές όμως ακούω τον Bruce Springsteen και Αμερικανούς τραγουδοποιούς, τη μουσική που ονομάζεται Americana, blues παλιά και καινούργια, και από jazz κυρίως το bebop. Γενικά ακούω πολλά πράγματα, ασύνδετα ίσως μεταξύ τους, ανάλογα με τη διάθεση της μέρας ή τις ανάγκες της πλοκής. Αν και από ένα σημείο της γραφής και μετά, δεν μπορώ να ακούσω τίποτα άλλο εκτός από τον ήχο των λέξεων μέσα στο μυαλό μου.

Ο αστυνόμος βλέπει τη μάνα του με άνοια, φρικάρει και σκέφτεται (σσ και εγώ μαζί του συχνά τελευταία): «Τελικά τι είναι καλύτερο;» αναρωτήθηκε ο πρώην αστυνόμος. «Να πενθείς τον γονιό σου, διατηρώντας την εικόνα του αψεγάδιαστη –έστω αν η αψεγάδιαστη εικόνα σημαίνει έναν σκληρό και αυταρχικό άνθρωπο– ή να τον βλέπεις να καταρρέει και να μην ξέρεις αν μπορείς να τον λυπηθείς ή όχι»;

Αυτό είναι ένα ερώτημα χωρίς απάντηση. Το αντιμετώπισα παλιότερα με την κατάρρευση του πατέρα μου, και πρόσφατα με τον θάνατο της μητέρας μου. Κανείς από τους δύο δεν ήταν σκληρός κι αυταρχικός, σαν τη μητέρα του Χάρη. Ανεξαρτήτως όλων αυτών, ο πόνος που βιώνει ο άνθρωπος βλέποντας τη διάλυση του μυαλού και του σώματος ενός αγαπημένου ανθρώπου είναι αφόρητος. Όπως αφόρητος πρέπει να είναι ο αιφνίδιος θάνατος ενός γονιού. Νομίζω ότι αν πρέπει να πάρουμε ένα μάθημα από τη ζωή είναι να αποδεχτούμε τις απώλειες σαν κομμάτι της ίδιας της ύπαρξης. Ίσως ο μόνος τρόπος για να μη διαλυθούμε από τις κάθε είδους απώλειες είναι να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας οριστικά, αν δεν το έχουμε κάνει ήδη, φυσικά. Να συμφιλιωθούμε με τα τραύματά μας και να συγχωρήσουμε. Τον εαυτό μας, πρώτα απ' όλα. Και όλα αυτά, ένα βήμα τη μέρα. Ο μαξιμαλισμός δεν βοηθάει ποτέ.


«…Κάποια στιγμή το ανθρώπινο είδος θα πληρώσει για τα εγκλήματα που διαπράττει εις βάρος της φύσης και των συγκατοίκων του, των ζώων»


«Η ζωή την είχε διδάξει να αντιμετωπίζει τις αναποδιές καταστρώνοντας καινούργια σχέδια, να υπερβαίνει τις ανατροπές και να τις στρέφει προς όφελός της», ήταν το μότο της Ιωάννας. Στη δική σας ζωή το επιχειρείτε αυτό ή μάλλον το επιτυγχάνετε, κα Παπαδημητρίου; Γιατί κομμάτι δύσκολο μοιάζει.

Καταστρώνω καινούργια σχέδια, προσπαθώ να βρίσκω ό,τι καλό μπορώ να βγάλω από κάθε αναποδιά. Δεν το πετυχαίνω πάντοτε, αλλά προσπαθώ. Και κάτι που διδάχτηκα από τον πατέρα μου, στον οποίο έχω αφιερώσει το τελευταίο μου βιβλίο, είναι να αγωνίζομαι, να μην το βάζω κάτω. Ίσως φταίει το κραβαρίτικο πείσμα του που έχω κληρονομήσει.

Αλλάζοντας κλίμα… Πώς γράφετε τις ιστορίες σας; Παρατηρώντας άτομα, π.χ. στο μετρό, σε ένα καφέ, «φωτογραφίζοντάς» τους; Και πώς ξεκίνησε αυτό το βιβλίο; Από τη Ναύπακτο και τη γνωριμία σας με έναν ηλικιωμένο κύριο;

Το κεντρικό θέμα, συνήθως, κυκλοφορεί εντός μου για αρκετό διάστημα πριν ξεκινήσω το γράψιμο. Μαζεύω εικόνες από όλα τα μέρη όπου κυκλοφορώ, από την Αθήνα και από τα ταξίδια μου, κλέβω ψήγματα συζητήσεων, κυρίως αποθηκεύω εικόνες: δρόμων, σπιτιών, γκραφίτι, χειρονομιών και εκφράσεων. Και μυρωδιές. Εξού και το άρωμα των νεραντζιών με το οποίο περιγράφω την άνοιξη στον Ένοχο. Ο κύριος Παύλος είναι ο πρώτος αληθινός άνθρωπος που μπήκε στις ιστορίες μου, αλλά τον διάλεξα για μέντορα του Χάρη αφού είχα ήδη ξεκινήσει το γράψιμο.

Μετά την τέταρτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον Χάρη Νικολόπουλο θα ακολουθήσει και πέμπτη;

Ποιος ξέρει; Εγώ ακολουθώ τον Χάρη Νικολόπουλο. Θα σας πω μόλις έχω νεότερα. 

Ζούμε μέσα σε μια παράλογη συνθήκη όλοι μας. Εσείς πώς τη βγάζετε καθαρή; Γράφοντας, μεταφράζοντας πιο εντατικά ή κάπως αλλιώς; Με τα τετριμμένα μαγειρική, κηπουρική, διάβασμα, σειρές μέχρι τελικής πτώσης;

Την έβγαλα καθαρή ως τώρα χάρη στις μεταφράσεις, και κυρίως το γράψιμο. Οφείλω στην καραντίνα το ότι τελείωσα αυτό το βιβλίο που με δυσκόλευε πολύ. Βρήκα τον χρόνο να κάνω περαιτέρω έρευνα, να σκεφτώ περισσότερο. Και ειδικά στην πρώτη καραντίνα, έβαλα στόχο να τελειώσω πολλά βιβλία που είχα αφήσει στη μέση, επειδή κάτι έκτακτο είχε προκύψει. Δεν βλέπω σειρές παρά σπάνια, χρησιμοποιώ όσο χρόνο μου μένει για διάβασμα και μουσική. Δεν είναι πολύς ο χρόνος αυτός.

Κλείνοντας: Αισιοδοξείτε, ότι το φως στο τούνελ όντως υπάρχει και θα ακολουθήσει ένα λιγότερο καταπιεστικό καλοκαίρι;

Είμαι αισιόδοξα απαισιόδοξη. Ναι, πιστεύω ότι υπάρχει φως στο τέλος του συγκεκριμένου τούνελ, αλλά δεν είμαι αισιόδοξη για το μέλλον του κόσμου γενικότερα. Πολύπλοκο θέμα, δεν νιώθω επαρκώς καταρτισμένη για να το συζητήσω, αν και πιστεύω σε μια συμπαντική δικαιοσύνη. Κάποια στιγμή το ανθρώπινο είδος θα πληρώσει για τα εγκλήματα που διαπράττει εις βάρος της φύσης και των συγκατοίκων του, των ζώων.

 Το αστυνομικό μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου, με τον τίτλο: «Ένοχος Μέχρι Αποδείξεων του Εναντίου», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (διαβάστε στο InTownPost για το βιβλίο εδώ)

Η συγγραφέας Μάρα Μεϊμαρίδη συνέντευξη στην Τίνα Π...
«Το ερωτικό πάθος καθορίζει τη ζωή μας σε όλα της ...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/