InTownPost

Ακολουθήστε μας :

27
Σαβ, Νοε
Tο διάβασαν 775 άτομα (775 Views)

«Γνώρισα καλούς ανθρώπους», της Νότας Διαμαντοπούλου

GNOR333-ITP09


Η ζωή είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης.

Τι να σου πει το παλιό Χόλιγουντ, ο Μπέργκμαν, ο Ζουλάφσκι;

Εγώ έζησα την ιστορία μιας παλιάς ασπρόμαυρης ελληνικής ταινίας. Με πολύ κλάμα και τον γάμο στο τέλος – με νύφη, τον μαύρο μου γάτο.

Δύο γάτοι μέσα σ' ένα διαμέρισμα στην Αθήνα. Ο ένας ζει 13 χρόνια, τον τελευταίο με διαβήτη και την ινσουλίνη του πρωί -βράδυ. Και ο άλλος τριών χρονών, στειρωμένος κι αυτός, με αυξημένη όμως τεστοστερόνη, «υπερσεξουαλικός» σύμφωνα με την γιατρό που τους παρακολουθεί.

Τα φέρνουμε και τα δύο στο «κολαστήριο» ενός δωματίου ξενοδοχείου κοντά στη φύση, στην θάλασσα. Μα αυτά προτιμούν την ιδιωτικότητα των δικών τους νυχτών, μακριά από τον ύπνο των ανθρώπων. Τους τη στερήσαμε με στηθόλουρα. Τα σχεδόν αιμομικτικά βράδια τους έχουν το αδιάκριτο βλέμμα των ανθρώπων τους.

Πάντα θα υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο από αυτό που παθαίνεις, μα για σένα είναι μια τραγωδία του Ευριπίδη.

Ένα ξημέρωμα τον μικρό τον καλεί η φύση. Η φύση που θα καλούσε έναν έφηβο να κάνει σκασιαρχείο στα παλιά τσοντάδικα της Ομόνοιας (δύο έργα Καράτε Σεξ – ψύξη δροσιά). Η φύση που θα τον έκανε να φιλιέται ώρες στα παγκάκια του Ζαππείου.

Μας ξυπνά η κραυγή του μικρού μας γάτου, του Ζούμπη, που μ' ένα σάλτο απελευθερώνεται από αλυσίδες και πηδά απ' τον πρώτο όροφο για να βρει την Δουλτσινέα του, την Ιουλιέτα του.

Από πίσω δύο άνθρωποι να τρέχουν ξυπόλητοι και να το φωνάζουν ανελέητα.

Που να προλάβεις έναν αίλουρο που θέλει να πιεί νέκταρ;

Δύο μέρες οργώσαμε το Τολό.

Τον βάλαμε σε αφίσες που το κορίτσι απ' το απέναντι σπίτι με τα κόκκινα παράθυρα μας εκτύπωσε. Τον βάλαμε στα social. Toν βάλαμε σε φιλοζωϊκές σελίδες.

Δυο μέρες περπατάγαμε κοιτάζοντας κάτω από αυτοκίνητα,φωνάζοντας το όνομά του.

Περιμέναμε με αγωνία το τηλέφωνο να κτυπήσει.

Τα πρόσωπά μας είχαν παραμορφωθεί.

Όλοι μας έλεγαν «θα γυρίσει».

«Δεν ξέρει το μέρος» λέγαμε εμείς.

Όμως όλες οι πόρτες των κατοίκων του θέρετρου άνοιξαν, οι αυλές τους φιλόξενες για να ψάξουμε. Όλοι αγαπούν τα γατάκια στο Τολό.

Η Δώρα βλέποντας έναν μαύρο, τον αρπάζει, τη γρατζουνάει και προσπαθεί να μας τον φέρει. Δεν είναι αυτός.

Η Μαρίκα προσπαθεί να συντονίσει τις προσευχές μας από μακριά. Ο πόνος και ο φόβος του χαμού του δεν με βοηθάει να την ακολουθήσω.

Η Άννα και ένας Γιάννης, που δεν ξέρω, λένε να βάλουμε χρησιμοποιημένη άμμο έξω από το ξενοδοχείο μας. Τέλεια ιδέα.

Απέναντί μας ζει μια οικογένεια Αλβανών. Οι δεήσεις τους (και όχι μόνο) ήταν μαζί μας.

Η Βίβιαν μου λέει να τον καλώ με όλη την δύναμη της φωνής και της ψυχής μου. Το κάνω.

Η «ομάδα κρούσης» των μικρών ποδηλατών για την ανεύρεση μικρών γάτων υπό την επίβλεψη του Ντίνου από τον οποίο παίρνουμε κάθε μέρα καφέ.

Όλη αυτή η ηθική βοήθεια ήταν για μας μια τεράστια παρηγοριά, μια αγκαλιά που μας τύλιξε με ελπίδα.

Αναβαπτίζομαι με τρεις βουτιές στο αλατισμένο θαλασσινό νερό κοιτάζοντας τον ήλιο στα μάτια. Όμως ο τόπος στην αγαπημένη μου παραλία δεν με χωρά.

Ο χρόνος αρχίζει να υπάρχει για μένα κάτι που δεν συνέβαινε μέχρι τώρα. Το τώρα γίνεται αμέσως παρελθόν. Μακρινό. Με απομακρύνει απ' την αγάπη μου, το ψυχάκι μου.

Αποκαμωμένοι το βράδυ, αργά καθόμαστε σιωπηλοί στο μπαλκόνι.

Ακούμε. Ακούμε την κουρασμένη φωνή του. Ήρθε.

Ο έρωτας ίσως δεν ήταν αυτό που περίμενε. Την ελευθερία είναι πολύ δύσκολο να την διαχειριστείς. Η κωμωδία εύκολα γίνεται τραγωδία αλλά και το αντίθετο. Το κλάμα και το γέλιο απέχουν μια τρίχα.

Ένα από τα σχόλια στα social έλεγε ότι η χαρά μας έφτασε κοντά τους. Ένα άλλο, της Ισμήνης, «εμείς που χανόμαστε μέχρι να επιστρέψουν».

Κι εγώ;

Εγώ ακόμα έχω τα λουμπάγκα μου!


«Το Θαύμα», γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/