fbpx

«Glass»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Θρίλερ, περιπέτεια
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν
  • Με τους: Μπρους Γουίλις, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζέιμς ΜακΑβόι, Σάρα Πάλσον, Άνια Τέιλορ-Τζόι
  • Διάρκεια: 129’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η δημιουργία οθογενών υπερηρώων που το αποτύπωμα τους καταφέρνει να είναι σε βάθος ίδιο με αυτό του Γκραν Κάνιον, είναι πραγματικός, κινηματογραφικός άθλος, όταν αυτή την στιγμή το λούνα παρκ σινεμά του ποπ κορν κατακλύζεται από μονοδιάστατους και ρηχούς, εντός και εκτός Γης, διασώστες της ανθρωπότητας με κολάν ή σιδηροκατασκευές αντί ρούχων, περικεφαλαίες, μάσκες και άλλα επικά, ενδυματολογικά εξαρτήματα. Εδώ τα πράγματα είναι απλά και υπέροχα σοβαρά.

Ο Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν στο ταυτόχρονο sequel του «Unbreakable» (Άφθαρτος) και του «Split» (Διχασμένος) μιλά πάντα για τον κόσμο του μετανθρώπου, όπου οι δημιουργοί αυτής της νέας συνθήκης που βιώνουμε στήνουν πόλεμο εξόντωσης στις «ιδιαίτερες» ανθρώπινες οντότητες με απειλητικές δυνάμεις άνευ λέιζερ, εκρήξεων, φαντασμαγορικών εφέ, ουρανοξύστες να κονιορτοποιούνται, ωκεανοί να φουντώνουν  και φυσικά αυτά τα «ηρωικά» πλάσματα είναι ανένταχτα, δολοφονικά και απίστευτα επικίνδυνα. Είναι τα δικά του «θεϊκά», ανθρωπόμορφα τέρατα αλλά και οι ευάλωτες ψυχές έτοιμες να ραγίσουν με το παραμικρό, ανεπαίσθητο κτύπημα πάνω στην σκληρή, γυάλινη επιφάνεια τους.

Ο κινηματογραφικός λόγος του σκηνοθέτη διαθέτει ιστορική και φιλοσοφική ναοδομία, τέτοια που πιθανώς η συγκεκριμένη ταινία σε πολλούς να περάσει και να μην αγγίξει, κι απλά να κοιτάμε ως θεατές μόνο το περίβλημα της περιπέτειας, της δράσης, μόνο το αποτέλεσμα, κι αν ο σκηνοθέτης, τελικά, επιβεβαιώνει σε αυτή την τελευταία του δημιουργία την πρότερη, καλή του φήμη.

Το ξεχωριστό σινεμά του Σιάμαλαν, ως γνωστόν, διακρίνεται από την ήρεμη, σεναριακή διαδρομή του μέχρι την κορύφωση, κάτι σαν την προετοιμασία του αμύητου, έτοιμου να ενταχθεί στα μυστήρια του φανταστικού, που δεν είναι τόσο φανταστικό, καθώς τα πεδία που σε πετάει δίχως σωστικά μέσα είναι πλήρως ανθρώπινα, αποκωδικοποιημένα, και φόρα παρτίδα στα μούτρα. Πιο διαβαστερά δεν γίνεται.

Ο Κέβιν Βέντελ Κραμπ (Τζέιμς ΜακΑβόι – καταπληκτικός!) με τις 23 προσωπικότητες που τις αποκαλεί «Η Ορδή» απάγει ξανά τρεις, νεαρές, «μολυσμένες» όπως τις χαρακτηρίζει, τσιρλίντερς και τις αλυσοδένει σε ένα άδειο, εγκαταλειμμένο εργοστάσιο για να καταλήξουν βορά της πιο ανατριχιαστικής, υπεράνθρωπης προσωπικότητας του , αυτής του «Κτήνους».

 Ο «Άφθαρτος» Ντέιβιντ Νταν (Μπρους Γουίλις – πολύ καλός!) με την δυνατότητα να εντοπίζει τις νοσηρές και σκοτεινές σκέψεις των ανθρώπων με ένα μόνο άγγιγμα επάνω τους, έχει συνειδητοποιήσει ότι οι δυνάμεις του μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το καλό της κοινωνίας και θέτει εαυτόν στις υπηρεσίες των αδύναμων αλλά και στην ανεύρεση των κοριτσιών, δρώντας κρυφά από τις Αρχές. Χήρος (έχασε την γυναίκα από την επάρατο), μαζί με τον γιό του που τον βοηθάει στις νυχτερινές αποστολές καλύπτοντας τα ίχνη του, βρίσκει τα κορίτσια, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με το τρομακτικό και υπερδύναμο «Κτήνος».

Ο χαρισματικός Ντέιβιντ Νταν και ο σχισματικός Κέβιν Βέντελ Κραμπ, τελικά, συλλαμβάνονται από την αστυνομία και οδηγούνται σε ψυχιατρική κλινική για να συναντήσουν έγκλειστο στο ίδρυμα τον Ελάιτζα Πράις (Σάμιουελ Τζάκσον – υπέροχος!) με το υψηλό ΆιΚιού, το εύθραυστο, οστέινο σώμα  και φανατικό των κόμιξ, γνωστό και ως «Γκλας», ό οποίος σε αναπηρικό καροτσάκι βιώνει μια μόνιμη καταστολή λόγω της ακατάσχετης τροφοδοσίας χαπιών για να μην λειτουργεί το μυαλό του και δημιουργήσει προβλήματα. 

Τους τρείς, «ιδιαίτερους, «κακούς» ασθενείς, οι οποίοι είναι απομονωμένοι και φυλάσσονται αυστηρά, αναλαμβάνει να τους κουράρει η Δρ Έλις Στέιμπλ (Σάρα Πάλσον – καλή) με σκοπό να τους πείσει πως είναι φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σούπερ ήρωες βγαλμένοι από κόμιξ ιστορίες.   

Ο Αμερικανο-Ινδός σκηνοθέτης Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν της «6ης Αίσθησης», του «Άφθαρτου», του «Χωριού», του «Οιωνού» είναι αυτό που λέμε το εξαιρετικό έδεσμα στον κινηματογράφο του φανταστικού, που βγαίνει στο τέλος του δείπνου για να εντυπωσιάσει γευστικά τους ομοτράπεζους.

Όμορος με το παράδοξο σινεμά του Γκιγιέρμο του Ντελ Τόρο, μεσοτοιχία με την ατμοσφαιρικότητα του Τιμ Μπάρτον, ως γνήσιος «παραμυθάς» που είναι καταφέρνει στο «Γκλας» να προσδώσει μια εντελώς διαφορετική οπτική στο θέμα των υπερηρώων.

Κατασκευασμένοι εξ΄ αρχής, χωρίς γιρλάντες και άλλα φανταχτερά βαρίδια, απόλυτα σκοτεινοί, διαστρεμμένοι – όχι τόσο ο  Ντέιβιντ Νταν – ενταγμένοι στην παθογένεια των pulp villains, ο Σιάμαλαν αποτυπώνει τον νέο άνθρωπο, που με όπλο την «ατέλεια» του είναι επικίνδυνος και όχι χρήσιμος σε αυτούς που ορίζουν την χάρτα της ανθρωπότητας, την ελευθερία και την πρόοδο πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια στη Γη. Καλό αυτό ε;

Σε δίκαια σεναριακά μέρη μοιρασμένη η δράση των τριών ηρώων, ο ανθρωπιστικός λόγος του σκηνοθέτη κυριαρχεί, φέρνοντας, μάλιστα, σε αντιπαράθεση και όχι σε συνεργασία τις δυνατότητες αυτών των οντοτήτων. Γουίλις και Τζάκσον είναι αφοπλιστικοί και σε γυρίζουν στις καλές στιγμές του σινεμά, ενώ ο ΜακΑβόι (έχει γίνει «ντούκι» από την γυμναστική για τον ρόλο), μέγας ηθοποιός ο μπαγάσας, είναι πραγματική απόλαυση και κυριολεκτικώς παγώνεις με τις ερμηνευτικές του δυνατότητες. Η δε φωτογραφία του πολυτάλαντου και βραβευμένου, Ελληνοαμερικανού Μάικλ Γκιουλάκις είναι εν σειρά, άψογοι ζωγραφικοί πίνακες.   

Ο Σιάμαλαν ως σκηνοθέτης είναι πολύ καλός, πάντα ήταν και θα είναι, και τα κινηματογραφικά του όνειρα είναι γόνιμα, τιμά την τέχνη και το σινεμά του, ενώ σε κάθε του ταινία έχει, πάντα, κάτι παραπάνω να πει. Πουθενά δεν ξεφεύγει, είναι απόλυτα πειθαρχημένος στο σενάριο, στην δική του, γοητευτική, ατμοσφαιρική αφήγηση και μέσα από την υποκουλτούρα περνάει τις προσωπικές του πολύχρωμες σπίθες, καθώς ως Αμερικανός με ινδική καταγωγή οι αρμοί των γνώσεων του είναι αλφαδιαμένοι σε διαφορετική κουλτούρα και γνώση, από αυτή της βαθιάς Εσπερίας. Ξαφνιάζει και εντυπωσιάζει το «Γκλας», γι  αυτό μην χάσετε την ταινία!