fbpx

banner αεροδρομίου

«Euforia»

 

 

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ιταλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Βαλέρια Γκολίνο
  • Με τους: Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Βαλέριο Μασταντρέα, Ιζαμπέλα Φεράρι
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: StraDa Films

Στην όμορφη Ιταλία του σήμερα ο Ματέο (Ρικάρντο Σκαμάρτσιο) είναι ο σύγχρονος επιχειρηματίας, που διακρίνεται από τόλμη, δυναμισμό, ευφυΐα, έχει οικονομική άνεση, στο ντιζαϊνάτο σπίτι του μοιράζεται το κρεβάτι του με άνδρες, πού και πού με γυναίκες, παίρνει τις κόκες του, είναι ακραία κοινωνικός και γενικώς καταβροχθίζει βουλιμικά είτε με το κουτάλι, είτε με το πιρούνι τις όποιες προκλήσεις της ζωής. Είναι ενθουσιώδης με άποψη, θέλει να έχει τον έλεγχο, ενώ όλα τα δυσάρεστα γκελάρουν με τον ήχο του εφήμερου και απομακρύνονται από πάνω του.

Ο αδελφός του, Ετόρε (Βαλέριο Μασταντρέα) είναι το ακριβώς αντίθετο. Απόμακρος, συνετός, είναι καθηγητής σε σχολείο, βιώνει ήρεμα την ρουτίνα της καθημερινότητας που τον εξυπηρετεί στη μικρή, επαρχιακή πόλη όπου οι γεννήθηκαν οι δυο τους. Είναι ο άνδρας που συνειδητά επιλέγει να ζει σχεδόν ασκητικά, αθόρυβα στις άκρες και όχι στο κέντρο των πραγμάτων και ενίοτε να σαρκάζει για να κρύψει τις ανασφάλειες του.

Αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αυτά τα δυο, εκ δια μέτρου αντίθετα αδέλφια, έπειτα από αρκετά χρόνια θα έρθουν πάλι κοντά σε μια κρίσιμη στιγμή, όταν ο Ετόρε θα αρρωστήσει σοβαρά, για να ανακαλύψουν, μετά από αρκετά χρόνια απομάκρυνσης, ξανά, ο ένας τον άλλον. Παρά ταύτα, ο φουριόζος Ματέο θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποκρύψει την αλήθεια της ασθένειας από τον αδελφό του.  

Η αγαπητή στο κινηματογραφόφιλο κοινό της χώρας μας, η όμορφη, Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο στέκεται για δεύτερη φορά πίσω από την κάμερα σε ταινία μεγάλου μήκους (Μέλι – 2013) και σκηνοθετεί ξανά κοινωνικό δράμα στο οποίο είναι και συν-σεναριογράφος. Η ιστορία της ταινίας είναι εμπνευσμένη από γεγονότα και καταστάσεις του φιλικού περιβάλλοντος της, που συνέβησαν στην ίδια την σκηνοθέτιδα, όπως μας πληροφορεί.

Το στόρι διατρέχεται από ευάερες οπές και ημιτελείς πινελιές των εσωτερικών διαδικασιών σε αρκετά σημεία, ενώ ο ρυθμός του, όσο ξέγνοιαστος θέλει να δείξει (εξαίσια η φωτογραφία του Γκέργκελι Πόχαρνοκ, που βγάζει το μποέμικο παλαιών, ιταλικών ταινιών) από την πλευρά του χειμαρρώδους Ματέο κόντρα στο δράμα του άρρωστου αδελφού Ετόρε που εκτυλίσσεται, δεν πετυχαίνει την σύζευξη των αισθημάτων για να με κερδίσει.

Η απλοϊκότητα που εκφράζεται με συγκρατημένο μεγαλείο θέλει μαστοριά και το παραμύθι καλό αφηγητή ή μια έμπειρη γιαγιά κοντά στο τζάκι. Επίσης, δεν συμπαθώ ταινίες που ξεκινούν με πρώτο πλάνο το απόλυτο σκοτάδι όταν αυτό, μάλιστα, κρατάει πολύ με μουσικό χαλί το «Et si tu n’ existais pas» του αξέχαστου Τζο Ντασέν. Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, έλεγαν οι παλαιοί.

Απλά συμπαθητική η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Βαλέρια Γκολίνο, παρότι είναι μια ιστορία αδελφών που προσπαθούν να αναζωπυρώσουν την χαμένη τους σχέση, σκηνοθετημένη από γυναίκα που είδε αλλά δεν δόνησε το σωστό νεύρο του ανδρικού ψυχισμού. Το επιβεβαιώνω με παρρησία ως ο τρίτος γιός οικογενειακής αγοροπαρέας.