InTownPost

Ακολουθήστε μας :

19
Κυρ, Σεπ
Tο διάβασαν 219 άτομα (219 Views)

«Εκκεντρικοί τύποι, σάνβουαρ δικοί μας άνθρωποι», κριτική των ταινιών της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

EKK222-ITP0098



Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 70

Δεν βιάζονται! Είναι τόσο άψογο και απόλυτα πειθαρχημένο το στρατήγημα, ευέλικτα οργανωμένο που δεν έχουν την πρεμούρα της πίεσης, αφού από πουθενά δεν ζορίζονται. Καθημερινά βλέπουμε, ακούμε, αισθανόμαστε το βαρύ βήμα τους να κερδίζει έδαφος, εισχωρώντας ολοένα και περισσότερο στην ανθρώπινη ελευθερία, αλώνοντας, λεηλατώντας και τέλος διαλύοντας το δικαίωμα της βούλησης, την δυνατότητα της αυτονομίας και τέλος, τα μάλα σημαντικότερο, την ελευθερία της διάκρισης, της επιλογής και, φυσικά, του λόγου. Σε κάθε ένα από τα παραπάνω έστησαν ετοιμοπόλεμα ταμπούρια ικανά να εξαπολύσουν ομαδόν πυρ σε οτιδήποτε εχθρικό και είναι αντίθετο των δικών τους αφηγημάτων. Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά: Το στρατήγημα δουλεύτηκε στην παραμικρή του λεπτομέρεια, στον πόντο της ακρίβειας αιώνες τώρα, απλωμένο και εύστοχα τοποθετημένο επάνω στο κολασμένο τρίπτυχο που κουρδίζουν πετυχημένα: «Πρόβλημα», «Αντίδραση», «Λύση». Και τα τρία στάδια ενεργοποιούνται εύρυθμα, κάτω από τον δικό τους έλεγχο, φυσικά, με πρωτεργάτες συγκεκριμένες, εγκλωβισμένες οντότητες στον σκοπό τους, που ως πειθήνια εργαλεία της ανθρώπινης εξόντωσης, οι «εργολάβοι» ακολουθούν εντολές με ανταλλάγματα τον πλούτο και, ενίοτε, την εφήμερη προστασία. Εκείνοι δημιουργούν το «Πρόβλημα», εκείνοι σφυγμομετρούν, αναλύουν προσεκτικά, προσμετρούν και καταγράφουν την «Αντίδραση» και αυτοί οι ίδιοι αμέσως προτείνουν την «Λύση». Την δική τους λύση, βεβαίως!

Ο σκοπός τους είναι η καθολική εγκατάσταση της άρνησης στον πλανήτη Γη, που για κάποιους αναπάντητους λόγους θεωρούν δικό τους. Εφαρμόζουν την μείωση του γήινου πληθυσμού, καθότι είμαστε περισσότεροι από αυτούς και δεν θα καταφέρουν να μας διαχειριστούν στο καθεστώς της τέλειας υποδούλωσης και τέλος την εκμηδένιση της όποιας πνευματικότητας έχει απομείνει στους ανθρώπους για να είμαστε απολύτως χειραγωγήσιμοι. Ο παππούς μας, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος, όταν πρωτοαναφέρθηκε στον εξωσυμπαντικό θεό (ετοιμάζεται άρθρο για αυτό), περιέγραψε μια κατάσταση που ολοένα κυριεύει την συμπαντική αρμονία. Μια ύλη, εξ' ίσου δυνατή με αυτή της νομοτελειακής Δημιουργίας, που μόνο την καταστροφή επιφέρει και οι νεωτεριστές ερευνητές-αναζητητές, που έχουν κατακλύσει τον τελευταίο καιρό τα μέσα κοινωνικής διαδικτύωσης, την ονομάζουν «έρπουσα σκιά» ή «σκοτεινή ύλη», καταλήγοντας στις θρησκευτικές δοξασίες περί του άυλου, σκοτεινού και εξολοθρευτή σατανά. Οι παλαιοί όμως είχαν γνώση και δεν ανέφεραν ποτέ ονόματα στην διάσταση της άρνησης, αλλά πάντα με το μεγαλείο της λαϊκής απλότητας στην σφαίρα της προφορικής παράδοσης, έδιναν σοφά τον ηρακλείτειο προσδιορισμό, ως ο «εξαποδίτης», δηλαδή ο έξω από εδώ, ο εκτός αυτού του σύμπαντος.

Εύλογα θα αναρωτηθείτε, μα καλά, όλοι όσοι εξυπηρετούν τον σκοπό της κατάκτησης της Γαίας και τον αφανισμό των ανθρώπων γνωρίζουν σε τι επικίνδυνα πεδία κινούνται; Θα απαντήσω μετά βεβαιότητας, πως ναι γνωρίζουν! Η δεύτερη ερώτηση που θα πεταχτεί σαν έλασμα είναι: τότε γιατί ως άνθρωποι που είναι στρέφονται εναντίον ανθρώπων; Εδώ η απάντηση είναι απλή και εντάσσεται στην σφαίρα της πλάνης: Έχουν λάβει διαβεβαιώσεις, πως αυτοί και οι οικογένειες τους δεν κινδυνεύουν από την λαίλαπα, κάτι σαν το ακαταδίωκτο στην γνωστή επιτροπή που συστάθηκε να σηκώσει το βάρος της προπαγάνδας και του αποπροσανατολισμού σε εμάς τους ανθρώπους, αλλά και στους πολιτικούς με την «θεϊκή» ασυλία τους στις ανομίες τους. Ομιλούν, αποφασίζουν, ενεργούν, επιβάλλουν, τιμωρούν, απαξιώνουν, οδηγούν σε οικονομικό θάνατο και κοινωνικό αποκλεισμό τους πολίτες, διαχωρίζουν τον μεν από τον δε, σπέρνουν την διχόνοια ανάμεσά μας και κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει. Όπως ακριβώς ο θρυλικός, κινηματογραφικός πράκτορας 007, που έχει την άδεια από τις μυστικές υπηρεσίες να σκοτώνει ελεύθερα και ατιμώρητα, πάντα για το «καλό» και την «ασφάλεια» του έθνους.

Αυτό είναι το μεγαλειώδες σχέδιο ως προς την ολοκλήρωση του σκοπού τους, με την μόνη διαφορά, πως οι τρανές διαβεβαιώσεις και οι εγγυήσεις, ο πλούτος και η δόξα που έχουν λάβει, από τους «σχεδιαστές», οι εν λόγω «άνθρωποι» εξυπηρετητές τους που μας πολιορκούν θανάσιμα σε εντεταλμένη υπηρεσία ως οι εξολοθρευτές ανθρώπων, αφορούν μόνο την γήινη κατάσταση, όπου κι αυτή είναι ρευστή και επισφαλής σε μια γενικευμένη αφύπνιση. Οπότε, όπως καλά γνωρίζουμε όλοι μας, όταν η άρνηση ηττάται γίνεται πιότερο μοχθηρή με αποτέλεσμα να εξολοθρεύει τους δικούς της. Για αυτό τον λόγο όσοι αποδέχθηκαν και έλαβαν τον ερεβώδη ρόλο να διαλύσουν την ανθρωπότητα, είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι θεράποντες ιατροί, είτε είναι επιχειρηματίες, είτε είναι ταγοί των τεχνών, των γραμμάτων, της επιστήμης και της δικαιοσύνης, θα είναι οι πρώτοι που θα πέσουν με την έναρξη του μεγάλου πολέμου. Ω θεοί, σε τι πλάνη ζουν τούτοι οι μικροί, άθλιοι άνθρωποι.

Για αυτό δεν βιάζονται! Δεν θέλουν να επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος (διαβάστε εδώ), γνωρίζοντας άριστα τι σημαίνει η δύναμη να είναι ενωμένοι άνθρωποι στον κοινό σκοπό της ελευθερίας. Άπαντα προχωρούν με την τακτική της σταγόνας στα πνευματικά και κατ΄ επέκταση στα υλικά επίπεδα που έχουν στοχεύσει, κυριολεκτικώς, να μηδενίσουν, όπως: τις αρετές, την ενότητα, την μαχητικότητα, την αλήθεια και εν συνεχεία στην παιδεία, την οικονομία, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και στα χώματα που πατούμε της γης που μας γέννησε. Κάθε ημέρα που ξημερώνει ανατέλλει μπροστά μας κάτι πιο οδυνηρό από το χθεσινό, ικανό να στενεύει ολοένα και περισσότερο τα πεδία της άμυνας και να αναδύεται από τον άνθρωπο η απόγνωση, η θλίψη, ο θυμός, η απερισκεψία, η παράδοση για να πέσουμε αμαχητί στο σκοτάδι τους, ακολουθώντας το σχέδιο τους, όπως έχει εκπονηθεί προ πολλών πολλών αιώνων.

Κλέβουν τα ζάρια της ζωής μέσα από τα χέρια μας.



«Οι Εκκεντρικοί»

(Riders of Justice / Retfardighedens Ryttere)

Είδος: Μαύρη κωμωδία, περιπέτεια, δράση

Παραγωγή: Δανία (2020)

Σκηνοθεσία: Άντερς Τόμας Γιένσεν

Με τους: Μαντς Μίκελσεν, Νικολάι Λίε Κάας, Λάρς Μπρίγκμαν, Νίκολας Μπρο, Αντρέα Χάικ Γκάντερμπεργκ

Διάρκεια: 116'

Διανομή: Rosebud .21


Κάποιος κλέβει ένα ποδήλατο, ένα αυτοκίνητο δεν παίρνει μπροστά, κάποια επιβιβάζεται σε ένα τρένο που κανονικά δεν θα έπαιρνε, κάποιος επιβάτης δίνει τη θέση του σε μια άγνωστη: μια σειρά από συμπτώσεις που όμως αποκτούν άλλο νόημα όταν συμβεί ένα θανάσιμο ατύχημα στο τρένο αυτό. Ανάμεσα στα θύματα του δυστυχήματος είναι και η γυναίκα τού στρατιωτικού Μάρκους (Μαντς Μίκελσεν – όπως πάντα απολαυστικός!), ο οποίος, μόλις πληροφορείται τι συνέβη, επιστρέφει στην πατρίδα του και την έφηβη κόρη του Ματίλντε (Αντρέα Χάικ Γκάντερμπεργκ – καλή) για να αντιμετωπίσουν μαζί την απώλειά τους. 

Στα μάτια του Μάρκους αρχικά το δυστύχημα μοιάζει να ήταν απλώς μια κακή στιγμή, μέχρι που κάνει την εμφάνισή του ο Ότο (Νικολάι Λίε Κάας – καταπληκτικός), ένας άλλος επιβάτης του τρένου που παθιάζεται με τη μελέτη των πιθανοτήτων και των συμπτώσεων, παρέα με τους δύο εκκεντρικούς του συναδέλφους, τον Λέναρτ (Λάρς Μπρίγκμαν – επίσης καταπληκτικός) και τον Εμεντάλερ (Νίκολας Μπρο – τέλειος). Ο Ότο είναι πεπεισμένος ότι δεν επρόκειτο καν για ατύχημα και ότι κάποιος ήταν πίσω από όλα αυτά. Καθώς τα υποτιθέμενα στοιχεία συσσωρεύονται, ο Μάρκους αρχίζει να υποψιάζεται ότι το συμβάν ίσως ήταν μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη δολοφονία, με τη γυναίκα του να είναι μια τυχαία παράπλευρη απώλεια.



Ο εξαιρετικός Σκανδιναβός σεναριογράφος και βραβευμένος σκηνοθέτης το 1999 με το Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας «Νύχτα Εκλογών» (Valgaften), ο Δανός Άντερς Τόμας Γιένσεν («Το Μήλο του Αδάμ», «Ίσως, Αύριο»), μαζί με τον έτερο γραφιά και συμπατριώτη του Νικολάι Αρσέλ (Το Κορίτσι με το Τατουάζ), αξιοποίησαν σεναριακά την πρωτότυπη ιδέα τους. Μια ιδέα για ταινία, γυμνασμένη άψογα να τραμπαλίζεται σκηνοθετικά επιδέξια και ενθουσιαστικά στο σινεμά της περιπέτειας, του κοινωνικού ρεαλισμού, αλλά και της μαύρης κωμωδίας. Μια ταινία με συνεχόμενες ανατροπές στην πλοκή, τονισμένη κατάλληλα με συναισθηματικές πινελιές, άλλοτε να προκαλούν ζεστασιά στην ψυχή, άλλοτε θυμό και άλλοτε γέλιο. Ολοστρόγγυλο, κινηματογραφικό προϊόν, περίτεχνα δοσμένο σε μια περίοδο που το θέαμα της μεγάλης οθόνης διανύει την πιο κρίσιμη περίοδο της νέας χιλιετίας που διανύουμε.

Για μια φορά ακόμα και έπειτα από τον «Άσπρο Πάτο» του Τόμας Βίντερμπεργκ (διαβάστε εδώ), ο μοναδικός Μαντς Μίκελσεν – δεν το κρύβω άλλωστε ότι τον εκτιμώ αφάνταστα, θεωρώντας τον ως τον καλύτερο ηθοποιό σήμερα σε όλο το ευρωπαϊκό στερέωμα της 7ης Τέχνης - επιβεβαιώνει την φήμη του και με τακτική αρασέ σηκώνει, απνευστί, το δύσκολο βάρος της ταινίας. Είναι δύσκολο γιατί ο σκληροτράχηλος στρατιωτικός, που υποδύεται ο Μίκελσεν και είναι ξενιτεμένος σε «ειρηνευτικές» αποστολές στην εμπόλεμη ασιατική ήπειρο, επιστρέφει στην πατρίδα για τον θάνατο της γυναίκας του και πάνω που προσπαθεί να τα βρει με την κόρη του και μαζί να πενθήσουν, εμφανίζονται μπροστά του τρία «ξωτικά» προερχόμενα από το δάσος του παράδοξου: Ο σπασίκλας στατικολόγος Λέναρντ με τις συνομωσιολογικές εμμονές και τους αλγόριθμους, ο ευτραφής χακεράς Έμεντάλε με τις δεκάδες παραξενιές και άλλα τόσα χούγια και ο ερευνητής Ότο με τις πιθανότητες που ψυχαναλύει, για να ανατρέψουν άρδην τα δεδομένα του θανάτου της συζύγου του. Τρεις εντελώς ετερόκλητοι χαρακτήρες, τρία «απόβλητα» που μόνο το γέλιο και την απαξίωση προκαλούν στην κοινωνική, και συνάμα σύγχρονη, κυνική πλειονότητα, να τα επωμίζεται ο σφυρηλατημένος στην βία και τις σκληρές στρατιωτικές μάχες Μάρκους, όπου σε άλλες, ήρεμες συνθήκες ζωής δεν θα γύριζε ούτε να τους κοιτάξει, σαν να λέμε: ο δεινός πολεμιστής που δεν χαμπαριάζει τίποτα και το τρίο Στούτζες. Τέσσερις εκ διαμέτρου αντίθετοι άνθρωποι ανταμώνουν και με συγκολλητική ουσία το ανθρώπινο δράμα δένουν μεταξύ τους, έτοιμοι να τα βάλουν με τον υπόκοσμο.

Και ως άριστος μεταλλάκτης ο Μίκελσεν, είναι αυτός ο κινηματογραφικός ήρωας στο σενάριο που καθορίζει απόλυτα τον ρυθμό στην ταινία. Εδώ, λοιπόν, είναι η μαστοριά του σκηνοθέτη Άντερς Τόμας Γιένσεν. Το σασπένς και η περιπέτεια διαμοιράζονται ανάλογα και δίκαια με το δραματικό και το κωμικό στοιχείο, ικανά να επιπλέουν άνευ σωσίβιου στην σεναριακή ασφάλεια, την προσεγμένη σκηνοθεσία, το σφιχτό μοντάζ των Άντερς Άλμπιεργκ Κρίστιανσεν και Νικολάι Μόνμπεργκ, την μελετημένη σκηνοθετική προσέγγιση, αλλά και τις ερμηνείες των τεσσάρων στον ρεαλισμό της βάναυσης, πολιτικής ορθότητας που βιώνουμε, προσφέροντας, παράλληλα, κινηματογραφική δράση και άφθονο, πηγαίο συναίσθημα.


Photo gallery: «Οι Εκκεντρικοί»


«Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών»

(Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings)

Είδος: Δράση, περιπέτεια, φαντασία (Marvel comics)

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2021)

Σκηνοθεσία: Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

Με τους: Σίμου Λιου, Οκουαφίνα, Μενγκ'έρ Ζανγκ, Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι

Διάρκεια: 132'

Διανομή: Feelgood Entertainment


O νεαρός Σανγκ Τσι (Σίμου Λιου - καλός) ζει στο Σαν Φρανσίσκο και δουλεύει σαν παρκαδόρος, όταν μια ομάδα εκτελεστών κλέβει το μενταγιόν που του είχε δώσει η μητέρα του όταν ήταν μικρός. Παρέα με την κολλητή του Κάτι (Katy (Οκουαφίνα - καλή), ξεκινάει ένα ταξίδι μέχρι το Μακάο για να προειδοποιήσει τη αδελφή του Ζιαλίνγκ (Μενγκ'ερ Ζανγκ) για τον κίνδυνο που πρόκειται να βρει και την ίδια.

Ο Σαγνκ Τσι, που έχει μπλέξει στα δίχτυα της μυστηριώδους και επικίνδυνης κλίκας των ∆έκα ∆αχτυλιδιών, με επικεφαλής τον αποξενωμένο πατέρα του (Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι), καλείται να αντιμετωπίσει το παρελθόν του.



Αμέσως μετά τον Αφρικανό «Μαύρο Πάνθηρα» το κινηματογραφικό βασίλειο της Marvel comics εγκαινιάζει το τέταρτο σινε-τέρμινό της προβάλλοντας τον Ασιάτη ήρωα της, τον εξπέρ του Κούνγκ Φου και διώκτη της επικίνδυνης συμμορίας των ∆έκα ∆αχτυλιδιών, τον Σαγνκ Τσι. Ο Κινέζο-Καναδός ηθοποιός Σίμου Λιου, ξεμυτίζει «ένδοξα» από τον βάλτο των τηλεοπτικών σίριαλ και των μικρών ρόλων σε ταινίες, για να στηθεί στην αφετηρία της νέας γενιάς Marvel, κρατώντας γερά την φωτεινή σκυτάλη, υποδεικνύοντας στους φανατικούς του είδους για το τι θα επακολουθήσει.

Δηλαδή, άφθονο με το φτυάρι CGI εφέ, όπως άλλωστε προστάζει η ατμόσφαιρα και το ύφος ενός χάρτινου ήρωα στην σύγχρονη αντίληψη κινηματογράφησης σε ταινίες του είδους, χορογραφίες πολεμικών τεχνών να φέρνουν στον νου χαμηλές πτήσεις υπερηχητικών σκαφών (κλαίει χαμογελώντας ο Ζαν Γιμού και τρίβει τα χέρια του ο Ανγκ Λι), φαντασμαγορία στα άκρα, θέαμα αρένας συνοδείας άρτου (ποπ κορν με αναψυκτικό στην περίπτωση, άντε καμιά σπέσιαλ πίτσα με μπύρα να περάσει στην ζούλα), φαντασία για δεκάχρονα έως βαριά βαριά 15χρονα, χιουμοράκι μαθητών φροντιστηρίου ξένων γλωσσών σε κοπάνα, σενάριο, όπως λένε: να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει και λίγο οικογενειακό δράμα σαν συνοδευτικό ντιπ με τα λαχανικά, απλά για να μην πάει άκλαυτο το βίντεο γκέιμ. Να μην ξεχάσουμε τις συμμετοχές κάποιων respect ηθοποιών, όπως η Μισέλ Γιο και του Μπεν Κίνγκσλεϊ για να στηριχθεί με σοβαρότητα το ψηφιακό οικοδόμημα, αλλά και cameo εμφανίσεις, ως μικρές εκπληξούλες, όπως του Μπένεκτικ Γουόν, από τον «Doctor Strange» απλά για να κρατηθεί η ηρωική οικογένεια ενωμένη.

Αυτό είναι το μέλλον των κινηματογραφικών action heroes, πρώην χάρτινων, όπως καλή ώρα ο Σανγκ Τσι, γνωστός ως «Master of Kung Fu» και «Brother Hand», που πρωτοεμφανίστηκε στις πολύχρωμες σελίδες της Marvel τον Δεκέμβριο του 1973 από τον συγγραφέα Στιβ Ένγκλεχαρτ και τον κομίστα Τζιμ Στάρλιν. Ο καλός Χαβανέζος σκηνοθέτης των ταινιών «Αγώνας για Δικαιοσύνη» και «Γυάλινο Κάστρο», Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον μια χαρά ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των Marvel studios, δηλαδή της Ντίσνεϊ. Ο δε ηθοποιός Σίμου Λιου, με το κάπως αφελές στιλάκι του Τσάκι Τσαν, προσπαθεί ο καψερός να προσδώσει ένα ερμηνευτικό επίπεδο, ειδικά στις σεκάνς με τον αδίστακτο πατέρα του, αλλά που να φτουρίσει, όταν κάθε πεντάλεπτο στο σενάριο πρέπει να ρίχνει ανελέητο κλωτσομπουνίδι, πετώντας σαν ξυλόκοτα από την μια πλευρά στην άλλη, ισοπεδώνοντας γειτονιές ολόκληρες. Η κινηματογραφική ρηχότητα στο απέραντο μεγαλείο της και ο νέος, πλήρης ενθουσιασμού καίσαρ στο θεωρείο του χαιρετά τα τέρατα και τους μονομάχους μετανθρώπους, ώστε να προσφέρουν χορταστικό θέαμα στο κοινό.


Photo Gallery: «Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών»


«Ο Πράσινος Ιππότης»

(The Green Knight)

Είδος: Επική φαντασία ιστορικής περιόδου

Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λόουερι

Με τους: Ντεβ Πατέλ, Αλίσια Βικάντερ, Σον Χάρις, Τζοελ Έτζερτον, Μπάρι Κέογκαν, Σαρίτα Τσάντχερι

Διάρκεια: 130'

Διανομή: Tanweer


Ο σερ Γκογουέιν (Ντεβ Πατέλ – εντελώς εκτός κλίματος), ο απερίσκεπτος και πεισματάρης ανιψιός του βασιλιά Αρθούρου (Σον Χάρις – πολύ καλός), αφήνει την αγαπημένη του Έσελ (Αλίσια Βικάντερ – άοσμη, άγευστη, άχρωμη) και την μητέρα του, την γνωστή ιέρεια Μοργκάνα Λε Φέι (Σαρίτα Τσάντχερι – η μόνη που υπερασπίζεται το αποκρυφιστικό στοιχείο της ταινίας) για να ξεκινήσει ένα τολμηρό ταξίδι, συναντώντας τον διαβόητο Πράσινο Ιππότη, που βάζει σε δοκιμασίες τη γενναιότητα των αντρών.

Στο διάβα του, θα αναμετρηθεί με φαντάσματα, γίγαντες, κλέφτες και δολοπλόκους σε ένα βαθύτερο ταξίδι αυτογνωσίας με σκοπό να αποδείξει την αξία του στα μάτια της οικογένειας. Αποστολή του είναι να πληρώσει το τίμημα ενός παράτολμου παζαριού την ημέρα των Χριστουγέννων: να παραδώσει το κεφάλι του έναν χρόνο μετά τον αποκεφαλισμό του μυστηριώδη Πράσινου Ιππότη.



Η μαγεία, ο αποκρυφισμός και οι ανδρείοι μύθοι αναζήτησης και αυτογνωσίας στον αγγλοσαξωνικό αργαλειό του αρθουριανού έπους, με τους ιππότες της στρογγυλής τράπεζας και την αναζήτηση του ιερού Γκράαλ, ενώ περίοπτη θέση κατέχει ο μυστηριακός θρύλος του ιππότη της αυλής του βασιλιά Αρθούρου, σερ Γκογουέιν και η σύγκρουσή του με τον απέθαντο Πράσινο Ιππότη. Συστατικά άκρως δελεαστικά για να μεταφερθούν στην μεγάλη οθόνη και το κινηματογραφόφιλο κοινό, ανεξαρτήτου ηλικίας, να απολαύσει μια ενδιαφέρουσα, επική ταινία φαντασίας με ουσία. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λόουερι, που ασχολήθηκε, σχεδόν, με τα όλα τα κινηματογραφικά είδη, ξεκινώντας από το δραματικό ρομάντζο «Μείνε Δίπλα μου», συνεχίζοντας με το παραμυθένιο για μικρές ηλικίες «Ο Πιτ και ο Δράκος του», χώθηκε στο θριλερικό παράδοξο μιας ερωτικής, κοινωνικής ιστορίας με το «Ghost Story», ταινία που δεν ήρθε στην Ελλάδα, ακολούθησε τις βιογραφίες στον χώρο της παρανομίας στην ταινία «Ο Κύριος και το Όπλο» για να καταλήξει στο επικό σινεμά των μύθων με τον «Πράσινο Ιππότη». Και εδώ, βρέθηκε αβοήθητος, έξω από τα μεσαιωνικά κάστρα, μπερδεμένος στο χάος μιας σκοτεινής και συνάμα φωτεινής διάστασης που δεν κατάφερε να διαχειριστεί, ώστε να παραμείνει αποστασιοποιημένος και ανεπηρέαστος από αντίστοιχες, κορυφαίες ταινίες του συγκεκριμένου είδους.

Το ηρωικό ποίημα του 14ου αιώνος με κεντρικό ήρωα τον σερ Γκογουέιν και τον Πράσινο Ιππότη, από μόνο του είναι ένα θεοσκότεινο δημιούργημα γεμάτο φως και όσοι έχετε επισκεφθεί τις σελίδες του θα καταλάβετε τι εννοώ. Όλοι οι ήχοι των αρχαίων, κέλτικών λατρειών, πριν την έλευση του χριστιανισμού στο νησί της Αλβιόνας, τα σύμβολα ζωής που ενώνουν το σύμπαν με τον άνθρωπο και την γήινη φύση, αυτούσια η αρχαϊκή γνώση, προ της ρωμαϊκής λαίλαπας, είναι εξαιρετικά περασμένα μέσα στον «Πράσινο Ιππότη», που συμβολίζει τον θεό της βλάστησης σε μορφή παραμυθένιου άσματος, όπου ο σκηνοθέτης, ω δυστυχία μας, εξαφάνισε εντελώς τον λυρισμό του θέματος, προσπαθώντας να προσδώσει μια άκαρπη σκοταδίλα από ντεμέκ οικολογικά μηνυματάκια και απλοϊκές φόρμες αυτογνωσίας.

Την ίδια ατυχή συμπεριφορά είχε και η παλαιότερη κινηματογραφική μεταφορά του «Πράσινου Ιππότη» το 1984, στην ταινία «Το Σπαθί του Πολεμιστή» (Sword of the Valiant: The Legend of Sir Gawain and the Green Knight) σε σκηνοθεσία του Άγγλου Στίβεν Γουίκς με πρωταγωνιστή τον νερόβραστο Μάιλς Ο' Κιφ στο ρόλο του σερ Γκογουέιν, ενώ τον Πράσινο Ιππότη ερμηνεύει ο αξέχαστος Σον Κόνερι. Όλα άθλια και σε αυτή την ταινία.

Ο μέγας Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν, καθώς ασχολήθηκα παλαιόθεν με την ιστορία του ποιήματος και του μύθου, πολύ πριν αφοσιωθεί με το έπος της δικής του Μέσης Γης, μετέφρασε για πρώτη φορά με αμείωτο ζήλο μέρος του ποιήματος μαζί με τον Καναδό φιλόλογο και εξπέρ των μεσαιωνικών μύθων Έρικ Βαλεντάιν Γκόρντον, όταν εργαζόταν ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Λιντς, για να δημοσιεύσει δεκαετίες αργότερα ολοκληρωμένο το έργο του «Πράσινου Ιππότη» σε δική του μετάφραση, η οποία μάλιστα δραματαποιήθηκε με επιτυχία από το ραδιοφωνικό σταθμό του B.B.C. Ο σοφός Τόλκιν αξιολόγησε τον «Πράσινο Ιππότη» στην ίδια δυναμική αποκρυφιστικού ενδιαφέροντος, γνώσης και άθλων με το, επίσης, Αγγλοσαξωνικό ποίημα, των 3.182 στίχων, που αφορά τον μύθο του «Beowulf» (Μπέογουλφ).

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, την μέγιστη σημασία του έργου με το οποίο θέλησε ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λόουερι να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη τον «Πράσινο Ιππότη», άνευ εμπειρίας και κατάλληλου γνωσιακού υπόβαθρου. Ε, δεν όλοι Πίτερ Τζάκσον, μηδέ Τζον Μπούρμαν. Τα πάντα στην βασανιστικά «δαχτυλισμένη» σεναριακή πλοκή τρέχουν σαν να βλέπεις σκηνές από ταινία «προσεχώς» με τον πρωταγωνιστή Ντεβ Πατέλ να βρίσκεται ανέπαφος με το θέμα, εντελώς, εκτός τόπου και χρόνου, παίζοντας έναν ρόλο σαν να μην τον αφορά.


Photo gallery: «Ο Πράσινος Ιππότης»


«Οι Εραστές του Αρκτικού Κύκλου»

(Los Amantes del Círculo Polar)

Είδος: Ερωτικό

Παραγωγή: Ισπανία (1998) Έγχρωμο σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Χούλιο Μέντεμ

Με τους: Φέλε Μαρτίνεζ, Νάγουα Νίμρι, Νάντσο Νόβο

Διακρίσεις: 2 Βραβεία Γκόγια (1999): Μουσικής (Αλμπέρτο Ινγκλέσιας) και Μοντάζ (Ιβάν Αλέντο) – Βραβείο Κοινού (2000) Διεθνούς Φεστιβάλ Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας

Διάρκεια: 112'

Διανομή: Bibliotheque


Η Άνα και o Ότο, δυο παιδιά με αμφίδρομα ονόματα, γνωρίζονται στο σχολείο στην ηλικία των 8 ετών. Τα δυο παιδιά νιώθουν μια έλξη, αλλά θα πρέπει να την πνίξουν όταν ο πατέρας του Ότο συγκατοικήσει με τη μητέρα της Άνας.

Οι ζωές τους θα ακολουθήσουν μια μυστήρια κυκλική πορεία που θα ολοκληρωθεί στον αρκτικό κύκλο, όπου η ημέρα ποτέ δεν τελειώνει τα μεσάνυχτα. Υπάρχουν πράγματα που ποτέ δεν τελειώνουν και η αγάπη είναι ένα από αυτά.



Η ταινία που αγάπησε το διεθνές και το ελληνικό, κινηματογραφόφιλο κοινό σε σενάριο γραμμένο από τον Ισπανό σκηνοθέτη της ταινίας, Χούλιο Μέντεμ. Ταινία που θα συνεχίσει να αγαπιέται και από τους νέους θεατές, όποτε προβάλλεται, όσα χρόνια κι αν περάσουν, καθώς διακρίνεται από την άφθαρτη φρεσκάδα της έμπνευσης και την καθαρότητα του έρωτα και του ρομαντισμού. Ο Μέντεμ όταν εκπόνησε κινηματογραφικά τους «Εραστές του Αρκτικού Κύκλου» ήταν 42 χρόνων και από τότε, 63 ετών σήμερα, δεν κατάφερε να συνεχίσει κινηματογραφικά στον ίδιο ρυθμό και για αυτόν τον λόγο, θεωρήθηκε ως η καλύτερη δουλειά της καριέρας του.

Η ιστορία της ταινίας κινείται στο κυκλικό και όχι στο γραμμικό ταξίδι της ζωής, με οδηγό την, ειμαρμένη σε ένα πανέμορφο, ερωτικό παζλ καταστάσεων δυο νέων που αντάμωσαν στην ηλικία των οκτώ ετών, φτάνοντας στην ενήλικη ζωή με διαφορετικές επιλογές ο καθένας τους από ένα σημείο και έπειτα. Στα πλάνα του Ισπανού σκηνοθέτη Χούλιο Μέντεμ κυριαρχεί το γεωμετρικό σχήμα του κύκλου, ξεκινώντας από τα παλίνδρομα ονόματα των ηρώων (Ότο και Άνα), που επαναλαμβάνονται σαν μάντραμ επίκλησης, μια μπάλα ποδοσφαίρου που έγινε το μέσο της γνωριμίας τους, τα μάτια της Άνα να σημαδεύουν την πορεία, έως τον Αρκτικό Κύκλο, εκεί που τους καλοκαιρινούς μήνες ο ήλιος δεν δύει, φωτεινό σημείο ολοκλήρωσης της ζωής. Δυο άνθρωποι, μια γυναίκα και ένας άνδρας απόλυτα ερωτευμένοι από την πρώτη στιγμή, που έχει αποφασιστεί να είναι μαζί και ο Μέντεμ ανακατεύει το παρών με το παρελθόν, το παρών με το αύριο σε ένα γλυκό και συνάμα δραματικό παιχνίδι συμπτώσεων. Και οι συμπτώσεις, φυσικά, που δεν είναι συμπτώσεις, καθώς το σύμπαν δεν δημιουργήθηκε από συμπτώσεις, αλλά με σκοπό, έτσι και εδώ όλα ρέουν νομοτελειακά προς τον σκοπό.

Το λειτουργικό μοντάζ του Ιβάν Αλέντο συμβάλλει τα μέγιστα στο ανάλαφρο και χρήσιμο flash back της πλοκής, ενώ η μουσική του Αλμπέρτο Ινγκλέσιας συμμετέχει αέρινα στις ανταλλαγές των βλεμμάτων, στην επαφή των σωμάτων, στα ερωτήματα και τις απαντήσεις δυο ερωτευμένων νέων, δύο υπέροχων ηθοποιών που στην ενήλικη περίοδο τους ενσαρκώνουν ο Φέλε Μαρτίνεζ και η Νάγουα Νίμρι, με το δισκάκι της ζυγαριάς να γέρνει περισσότερο στην παρουσία της Νίμρι. Ρομαντισμός και έρωτας πλεγμένα πανέμορφα με το άτμητο νήμα της ανθρώπινης μοίρας, καθαρόαιμη ταινία αγάπης απαλλαγμένη από περιττά φτιασίδια, επικοινωνεί ανιδιοτελώς, έξυπνα, ευαίσθητα και ακέραια με την καρδιά του θεατή.


Photo gallery: «Οι Εραστές του Αρκτικού Κύκλου»


«Η Τροτέζα»

(Irma la Douce)

Είδος: Ρομαντική κομεντί

Παραγωγή: Η.Π.Α. (1963) – Έγχρωμο σε επανέκδοση με ψηφιακές κόπιες

Σκηνοθεσία: Μπίλι Γουάιλντερ

Με τους: Σίρλεϊ ΜακΛέιν, Τζακ Λέμον

Διακρίσεις: Όσκαρ Μουσικής στον Αντρέ Πρεβέν (1964) – Χρυσή Σφαίρα Γυναικείας Ερμηνείας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Σίρλεϊ ΜακΛέιν)

Διάρκεια: 147'

Διανομή: Odeon


Σε μια κακόφημη συνοικία του Παρισιού, ο αστυνόμος Νέστορ (Τζακ Λέμον – απολαυστικός) συλλαμβάνει τις τροτέζες της περιοχής, ώσπου μια μέρα ξαφνικά και άδικα απολύεται. Άνεργος πια, ερωτεύεται τη γλυκιά Ίρμα (Σίρλεϊ ΜακΛέιν – απολαυστική), μια περήφανη και όμορφη τροτέζα, την οποία για να την κερδίσει αποφασίζει να γίνει ο προστάτης της.

Σύντομα όμως, αρχίζει να ζηλεύει παράφορα τους πελάτες της και απελπισμένος καταστρώνει ένα σχέδιο για να την κρατήσει για τον εαυτό του και παράλληλα να την αφήσει να συνεχίσει το επάγγελμά της. Έτσι, μεταμφιέζεται σε έναν πλούσιο και εκκεντρικό Άγγλο λόρδο, που πληρώνει την Ίρμα για να είναι ο μοναδικός πελάτης της.



Η Σίρλεϊ ΜακΛέιν και ο Τζακ Λέμον, έπειτα από την «Γκαρσονιέρα» και με διαφορά τριών ετών βρίσκονται ξανά μαζί, αυτή την φορά, μπροστά από τον σκηνοθετικό φακό του τεχνίτη Μπίλι Γουάιλντερ. Με φόντο τα σοκάκια της Μονμάρτης, διαθέτοντας χιούμορ, ευχάριστη νευρικότητα και πολύ καλές ερμηνείες ο Γουάιλντερ στήνει ένα ρομάντζο ανάμεσα σε δυο κοινωνικά παραγκωνισμένους ανθρώπους, τον αφελή αστυνομικό Νέστορ και την έξω καρδιά ιερόδουλη Ίρμα, μη αμελώντας την πλαγιομετωπική, αλλά αιχμηρή κριτική στο αγεφύρωτο χάσμα πλούσιων και φτωχών.

Η «Τροτέζα», γνωστή και ως «Γλυκιά μου Ίρμα» είναι βασισμένη στο θεατρικό μιούζικαλ των Γάλλων Μαργκερίτ Μονό και Αλεξάντρ Μπρεφόρ. Έξυπνη ταινία, γουστόζικη και μπριόζα, που αναδεικνύει την Σίρλεϊ ΜακΛέιν και το απαράμιλλο κωμικό ταλέντο του Τζάκ Λέμον. Η ΜακΛέιν είναι η δεύτερη επιλογή του σκηνοθέτη για τον ρόλο της Ίρμα, ενώ η πρώτη ήταν η Μέρλιν Μονρό, που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Γουάιλντερ στο «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» το 1959 και ο σκηνοθέτης την λάτρευε, αλλά έφυγε από την ζωή πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της ταινίας.


«Macho οι ηλίθιοι», κριτική των ταινιών της εβδομά...
«Μιούζικαλ, μνήμες και άνυδρη γη», κριτική των ται...

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/