InTownPost

Ακολουθήστε μας :

25
Κυρ, Ιουλ
Tο διάβασαν 96 άτομα (96 Views)

«Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό»

Unpleasant-0039


«Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό»

Είδος: Μαύρη κωμωδία, δράμα

Παραγωγή: Ελλάς (2019)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος

Με τους: Όμηρος Πουλάκης, Βαγγέλης Μουρίκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ιωάννα Παππά, Κόρα Καρβούνη, Βίκυ Παπαδοπούλου

Διάρκεια: 100'

Διακρίσεις: Βραβείο Ιδρύματος Ι.Φ. Κωστοπούλου 60ου Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, Νοέμβριος 2019

Διανομή: Weird Wave


Ο Άρης (Όμηρος Πουλάκης – καταπληκτικός!) είναι ένα πετυχημένο στέλεχος μίας μεγάλης ελληνικής εταιρίας με αφεντικό, τον φερόμενο ως «ποιητή» (Βαγγέλης Μουρίκης – σκίζει σε έναν ασυνήθιστο ρόλο), να έχει τον Άρη σαν παιδί του και να εμπιστεύεται τα πάντα σε αυτόν, ενώ του διαβάζει ποιήματα που γράφει.

Η ζωή του Άρη, όμως θα αλλάξει άρδην όταν μετά από μια εξέταση στο νοσοκομείο θα πληροφορηθεί πως είναι φορέας ενός σεξουαλικώς μεταδιδόμενου ιού, ο οποίος είναι θανατηφόρος μόνο για τις γυναίκες. Ο Άρης είναι η μοναδική ελπίδα στην επιστήμη για τη δημιουργία ενός εμβολίου, αρκεί να ανακαλύψει ποια από τις πρώην ερωτικές συντρόφους του, αυτές της τελευταίας τετραετίας, είναι η γυναίκα που του μετέδωσε τον ιό αρχικά.


Στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του και σε χρονικό διάστημα δέκα ετών από το ασπρόμαυρο «Tungsten», ο Γιώργος Γεωργόπουλος με την ίδια σχεδόν ομάδα στην διάθεση του και μια παραγωγή αλφάδι ζωγραφίζει τον ανθρώπινο κυνισμό, την απαξίωση και την μοναχικότητα, υγροποιώντας μελαγχολικά το πιο ειρωνικό χαμόγελο που σκάει λυτρωτικά, ενίοτε ξεκαρδιστικά, στο μάτι ενός δραματικού κυκλώνα. Αυτή είναι και η ταυτότητα της ιστορίας που αποκαλύπτει ο Γεωργόπουλος: Η μεγαλύτερη και φονικότερη πανδημία του καινούργιου αιώνα, είμαστε εμείς οι ίδιοι και οι μεταλλάξεις μας, οπότε κλαις γελώντας.

Δίχως πραγματικά να γνωρίζει ο σκηνοθέτης, όταν ετοίμαζε την ταινία το 2019, το τι θα επακολουθούσε στις ανθρώπινες κοινωνίες με όχημα έναν ιό που σκοτώνει, διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό, η παραγωγή σε σενάριο δικό του και της Μαρίας Φακίνου και τον μακρύ τίτλο αλλά σαφέστατο το νόημα του: «Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό», είναι απολύτως ξεκάθαρο προς τα που και το πως καθοδηγεί τον θεατή σε αυτή την διαδρομή της υπόθεσης. Στην αρχή, πιθανώς να σας φανεί παράξενο το όλο στήσιμο, αλλά αμέσως και άνευ καλοπιάσματος, εντός του πρώτου δεκαλέπτου μάλιστα, βάζεις ψαροντουφεκοστολή, σκάφανδρο και καταδύεσαι στον μαύρο βυθό μιας δραματικής περιπέτειας, που σε αρπάζει από τα μούτρα. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι το πιο ειρωνικό κόμικ των τελευταίων χρόνων. Ειρωνεία πετυχημένη, μοιραία εύστοχη η ταινία για τον κρισιανό άνθρωπο που απώλεσε τον προσανατολισμό και τις αξίες του στο όνομα των μικρών και εφήμερων τυραννικών εξουσιών, αλλά και στις ψευδείς συμβάσεις που υπόγραψε για το βόλεμα και την υποτιθέμενη ασφάλεια του. Ναι, η ταινία είναι στα φαιά ενδεδυμένη, όπως φαιός είναι και ο ήρωας της. «Φυσάει…», απαγγέλει ο δοκησίσοφος «ποιητής» και αφεντικό του Άρη, που υποδύεται απίστευτα τρομακτικά και «άρρωστα» ο Βαγγέλης Μουρίκης με την μηχανική, φωνητική υποστήριξη, «φυσάει» και ο αέρας μετατρέπεται σε σαρωτική καταιγίδα.

Ο Γεωργόπουλος απελευθερώνει τον πήλινο ήρωα του και ο ηθοποιός Όμηρος Πουλάκης είναι ρυθμισμένος ακέραια στο παράδοξο της ιστορίας, που σαν «εξολοθρευτής» γυναικών, λόγω του μεταδιδόμενου, θανατηφόρου ιού, καλείται να διασώσει από τον θάνατο τα όποια θηλυκά, ανεξαρτήτου ηλικίας, ήρθαν σε επαφή μαζί του τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Γυναίκες κάποτε σημαντικές γι αυτόν, παρατημένες, ξεχασμένες στην συνέχεια, αγνοημένες και ακυρωμένες από την γκρίζα, άψυχη πλην τακτοποιημένη ζωή του. Ο συμπαθής Άρης, που κολατσίζει σούσι σε μοδάτα ρεστοράν, σοφάρει φιγουράτο αυτοκίνητο εντός του άχρωμου, άκαμπτου κοινωνικού, γεωμετρικού διάκοσμου στην εξαίσια, φουλ αρτίστικ φωτογραφία της Χριστίνα Μουμούρη, τα έχει χαμένα, είναι σε καθεστώς πανικού, γιατί το παρών του διαλύεται από το ερωτικό παρελθόν της ανεύθυνης ξεπέτας που διαθέτουν οι «ισχυροί» τύποι σαν τον Άρη, μαγεύοντας όμορφες νεαρές εργάτριες, καμαριέρες, κορίτσια του μόχθου που δεν απαιτούν και σιωπούν, αλλά και ώριμες, φραγκάτες κύριες, στελέχη κραταιών επιχειρήσεων που ως μιλφάρες γουστάρουν σεξ, ακόμα και τις ανυπεράσπιστες, άπειρες έφηβες, που καψουρεύονται τον εμφανίσιμο και επιτυχημένο νέο. Όλο αυτό το σαθρό παρελθόν, που είναι σημείο αναφοράς για τον σημερινό, νέο άνθρωπο, μετατρέπεται σε δυσθεόρατο βουνό έτοιμο να τον θάψει. Τελικά, ο γλυκομίλητος, ευγενικός Άρης είναι ένας πλανευτής, ένα ψεύτης, ένα τέρας και «φονιάς», που «καθαρίζει» ό,τι του γυαλίζει γιατί μπορεί. Το φινάλε της ταινίας το αποκρύπτουμε ως έκπληξη, απλά ως μικρή σκέψη εάν, τελικά το σινεμά μιμείται την ζωή ή η ζωή το σινεμά.

Στην σοβαρότητα του θέματος που αφορά την ζωή, την κοινωνικότητα και τον θάνατο από μια φονική πανδημία, ξεπηδά προβοκατόρικα και έξυπνα σαν ανίκητη σκιά στον σπασμένο καθρέπτη των ανθρώπινων, κοινωνικών συμπεριφορών το επικριτικό στοιχείο, το αστείο τζίνι, ικανό να ισοπεδώσει τα πάντα. Και, διάολε, το πετυχαίνει!


Photo gallery: «Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό»
«Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν»
«Η Ταβέρνα της Τζαμάικα»

Σχετικές Δημοσιεύσεις

Με την αποδοχή θα έχετε πρόσβαση σε μια υπηρεσία που παρέχεται από τρίτο μέρος εκτός του https://intownpost.com/