fbpx

banner αεροδρομίου

«Crazy little thing called… Freddie!», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

 

 

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του.

Ο μύθος γύρω από το όνομά του.

Το βάρος της δόξας του.

Το ταλέντο και η λάμψη του.

Τα «σκοτεινά σημεία» της ζωής και της οντότητάς του.

Το «χρυσό κλουβί» και οι στιγμές μοναξιάς που βίωσε μέσα σε αυτό, όντας απλά ο εαυτός του (ή και όχι).

Αυτά είναι μόνο κάποια από τα βασικά σημεία που αφορούν τον τραγουδιστή των Queen και θίγονται με πολύ προσεκτικό τρόπο, σεβασμό αλλά και τρομερές ερμηνείες στο «Bohemian Rhapsody». Και για όλους όσοι θαυμάζουν τον «θρύλο Freddie», η συγκεκριμένη ταινία έδωσε έναν παραπάνω λόγο που επεξηγεί το γιατί…

Ναι, καλά κατάλαβες. Ήμουν κι εγώ μέσα σε εκείνους που παρακολούθησαν πρόσφατα το πολυσυζητημένο biopic των Queen.

Δεδομένου μάλιστα ότι οι τρελοί πρωτοπόροι των 70’s ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών (και όχι μόνο δικό μου φυσικά), είναι παραπάνω από προφανές ότι θα παρακολουθούσα από τους πρώτους το εν λόγω εγχείρημα.

Κι επειδή όπως συνηθίζεται έπειτα από κάθε τέτοιου είδους ταινία, τα «κλικ» στο Google «πήραν κι έδωσαν», εδώ στο InTownPost θελήσαμε να κάνουμε την «ερευνητική» σου διαδικασία λίγο πιο εύκολη…

Έτσι, διαβάζοντας την ιστορία της «ψυχής» των Queen (και όχι μόνο), θεώρησα δεδομένο το να σε κατατοπίσω σχετικά με τις υπαρκτές διαφορές της ταινίας με την πραγματικότητα.

Η ταινία «Bohemian Rhapsody» μοιάζει περισσότερο με μουσικό ντοκιμαντέρ και προσπαθεί στα 135 λεπτά της να «χωρέσει» τη ζωή του Freddie Mercury, αλλά και τη σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, τα οποία φυσικά μετείχαν στην ολοκλήρωση του σεναρίου. Ωστόσο, το σενάριο παρεκκλίνει εσκεμμένα από την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσει την κλιμάκωση του έργου και την περιορισμένη διάρκειά του.

Προειδοποιώ κάπου εδώ ότι αν δεν έχεις δει την ταινία και σιχαίνεσαι τα spoils, καλύτερα να μην συνεχίσεις την ανάγνωση.

Fact 1st

 

 

Σύμφωνα με την ταινία, ο Mercury αυτοπροτάθηκε στην υπόλοιπη μπάντα, όταν εκείνη δρούσε ακόμα με το όνομα «Smile», έπειτα από το τελευταίο live που έκαναν με τον τραγουδιστή τους.

Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν συνέβη στην πραγματικότητα, καθώς ο πρώην τραγουδιστής των πρώιμων Queen πρότεινε ο ίδιος τον Freddie, λίγο μετά την αποχώρησή του από την μπάντα.

Fact 2nd

 

Βάσει όσων παρουσιάζει η ταινία, η επανένωση του συγκροτήματος ήρθε λίγο πριν το Live Aid. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν ευσταθεί χρονικά, καθώς οι Queen βρίσκονταν ήδη σε περιοδεία πριν το event.

Στην ταινία πάντως, το story της «επανένωσης μετά από χρόνια» αποσκοπεί στη δημιουργία μιας κλιμάκωσης. Στην πραγματική ιστορία τους, οι Queen δεν διαλύθηκαν ποτέ.

Fact 3rd

 

Ο πρώτος που έκανε solo album από τα μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Roger Meddows Taylor, drummer των Queen και όχι ο Freddie Mercury όπως παρουσιάζεται στην ταινία.

Μάλιστα οι Queen, «κόντρα» στο σενάριο του «Bohemian Rhapsody», συνέχιζαν την κοινή τους πορεία ακόμα κι όταν έγραφαν solo δίσκους.

Fact 4th

 

 

Σύμφωνα με την ταινία, ο Brian Harold May εμπνεύστηκε το «We will rock you» στο studio και το κομμάτι πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό το 1980.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο κομμάτι υπήρχε στον δίσκο των Queen «News of the World», ο οποίος κυκλοφόρησε το 1977.

Fact 5th

 

 

Το πραγματικό χρώμα των ματιών του πρωταγωνιστή της ταινίας διαφέρει με εκείνο του Freddie.

Συγκεκριμένα, το χρώμα των ματιών του Rami Said Malek που ενσάρκωσε επάξια τον ρόλο του Mercury δεν άλλαξε ώστε να ταυτίζεται με εκείνο του θρύλου των Queen, μιας και οι παραγωγοί της ταινίας πίστευαν πως η λεπτομέρεια αυτή δεν θα ήταν τόσο κρίσιμη για να επηρεάσει την ίδια την ταινία. Και είχαν δίκιο.

Fact 6th

 

 

Στην πραγματικότητα του Freddie, η διάγνωση για το AIDS έγινε το 1987, δύο χρόνια μετά το Live Aid και όχι πιο πριν.

 Παρόλα αυτά, ακόμη κι αυτή η αλλαγή έγινε δικαιολογημένα, ώστε να απογειωθεί όσο περισσότερο γίνεται το finale.

«I’m just a musical prostitute, my dear…»

Ένας άνθρωπος με συναισθήματα, πάθη, ένταση, όνειρα, στόχους, λάθη, έρωτα, τρέλα, ικανότητες…

O Farrokh Bulsara (γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury)), γεννημένος στις 5  Σεπτεμβρίου 1946 στη Ζανζιβάρη, ήταν Βρετανός τραγουδιστής και μουσικός.

Έγινε διάσημος ως ο τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen και θεωρείται ο μεγαλύτερος και πιο χαρισματικός τραγουδιστής όλων των εποχών.

Οι γονείς του, Bomi και Jer Bulsara, ήταν παρσί με καταγωγή από την Ινδία και η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για να μπορέσει να συνεχίσει ο πατέρας του την εργασία του στο βρετανικό αποικιακό γραφείο.

 

Το 1955 στάλθηκε πίσω στην Ινδία στο St. Peter’s School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στο Panchgani, όπου πήρε το παρατσούκλι «Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή.

 Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο του Mercury και πρότεινε στους γονείς του να παρακολουθήσει μαθήματα πιάνου. Έτσι κι έγινε.

Σε ηλικία 12 ετών προσχώρησε στο πενταμελές μουσικό συγκρότημα «The Hectics», με το οποίο έπαιζε σε διάφορες σχολικές εκδηλώσεις.

 

 

Το 1963 ο Freddie επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, η οποία στα τέλη της χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, έπειτα από τη βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης που ξέσπασε τον Ιανουάριο του 1964, ο 17χρονος τότε Freddie αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του.

Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο «Ealing College of Art» κάνοντας τα πρώτα του μουσικά βήματα με το συγκρότημα «Wreckage».

Don’t stop me now…

 

 

Ο Mercury (που τότε λεγόταν ακόμη Freddie Bulsara) ήρθε σε επαφή μέσω του συμφοιτητή του Tim Staffell με το συγκρότημα «Smile», που ιδρύθηκε το 1968.

Τα μέλη εκτός του Staffell (τραγουδιστής και μπασίστας) ήταν οι Brian Harold May (κιθάρα) και Roger Meddows Taylor (ντραμς).

 

Την επόμενη χρονιά, ο Mercury έγινε τραγουδιστής του συγκροτήματος «Ibex» από το Λίβερπουλ, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το συγκρότημα πήρε το όνομα «Wreckage», ωστόσο, μέσα στο διάστημα αυτό οι «Smile» διαλύθηκαν, καθώς ο Staffell τους εγκατέλειψε.

Έτσι, τον Απρίλιο του 1970, οι Brian May και Roger Taylor, με frontman τους τον Freddie Mercury πια, έφτιαξαν το δικό τους συγκρότημα, που ο τελευταίος ονόμασε «Queen», σχεδιάζοντας και το λογότυπό του.

Σημειώνεται ότι το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος και ο μπασίστας John Deacon.

We are the champions…

To 1973 οι Queen κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ με το όνομά τους, χωρίς ωστόσο να κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Την ίδια αλλά κάπως καλύτερη τύχη είχαν τα δύο επόμενα άλμπουμ τους «Queen II» και «Sheer heart attack».

Το ταξίδι τους προς τη δόξα μπορεί αρχικά να φαινόταν ακατόρθωτο, στην πορεία όμως η ιστορία έδειξε πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

 

«Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς»… κι αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Λίγο πριν την κυκλοφορία του «A night at the opera», οι Queen εμπιστεύτηκαν για προσωπική ακρόαση ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι στον φίλο τους Kenny Everett (γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός της Βρετανίας).

Εκείνος το βρήκε υπέροχο και χωρίς την άδεια του συγκροτήματος, έπαιξε όσες περισσότερες φορές μπορούσε το τραγούδι στην ραδιοφωνική του εκπομπή. Πολύ γρήγορα τα δισκοπωλεία γέμισαν κόσμο που ζητούσε ένα τραγούδι το οποίο δεν είχε καν κυκλοφορήσει!

 

 

Πρόκειται για το «Bohemian Rhapsody», ένα μοναδικό «πάντρεμα» της όπερας με τη ροκ. Μάλιστα, λόγω της πρωτοτυπίας του συγκεκριμένου τραγουδιού, το άλμπουμ είχε συνταρακτική επιτυχία. Το 1975 παρέμεινε 9 εβδομάδες στο Νο1 στα charts της Αγγλίας και άλλες 6 το 1991, μετά τον θάνατο του Mercury.

Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις που κατέκτησε το συγκεκριμένο τραγούδι, ξεχώρισε η ανακήρυξή του σε «Τραγούδι της Χιλιετίας» από το Guiness Book of Records.

Οι Queen είχαν πλέον καθιερωθεί αναπτύσσοντας τη δική τους προσωπικότητα. Η μοναδική φωνή του Freddie Mercury και ο ξεχωριστός ήχος της κιθάρας του May τους οδήγησε στην κορυφή της δόξας. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν επιτυχημένα άλμπουμ, με το κομμάτι «Another one bites the dust» να κερδίζει τις εντυπώσεις από το τελευταίο τους.

Ήταν φανερό ότι οι Queen πειραματίζονταν με διάφορα είδη μουσικής, ενώ στα early 80’s άλλαξαν αρκετά και το παρουσιαστικό τους, αφήνοντας πίσω το glam style που επέβαλε η ροκ κουλτούρα των 70’s.

Ο Mercury άφησε μουστάκι και εμφανιζόταν πλέον χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια.

 

 

 

Καθώς συνέχιζαν την επιτυχημένη πορεία τους, μαζί αλλά και solo, το 1985 συμμετείχαν στο Live Aid μαζί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και κυριολεκτικά «έκλεψαν» την παράσταση, όπως άλλωστε είχε παραδεχτεί και ο στενός τους φίλος Elton John.

The show must go on…

Οι Queen, αν και δεν διαλύθηκαν το επόμενο διάστημα, άφησαν περιθώρια για πιο προσωπικές μουσικές εξορμήσεις.

Οι φήμες ότι ο Freddie Mercury έπασχε από AIDS κυκλοφορούσαν πολύ έντονα, παρόλα αυτά ο ίδιος τις διέψευδε.

Το 1989 το συγκρότημα επανήλθε με το άλμπουμ «The miracle», ωστόσο, αν και ο Mercury εμφανίστηκε πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, παρουσίαζε εμφανή διαφορά στην εμφάνιση του: αραιωμένα μαλλιά και αρκετά λιγότερα κιλά.  

Το 1991 το συγκρότημα δημιούργησε το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο «Innuendo», με τελευταίο του κομμάτι να είναι το διαχρονικό «The show must go on», οι στίχοι του οποίου φανέρωναν ότι ο Freddie γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμα στη ζωή…

Love of my life…

Η αγάπη της ζωής του Freddie Mercury, για την οποία έγραψε και το γνωστό «Love of my Life» ήταν η επί έξι χρόνια σύντροφος του, κατά τη δεκαετίας του 70’, Mary Austin.

Η σχέση τους έληξε όταν ο Mercury παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του, ωστόσο, οι δύο τους διατήρησαν μια υπέροχη σχέση, με την Austin να βρίσκεται δίπλα του μέχρι το τέλος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Mercury ζούσε στη Νέα Υόρκη και στο Μόναχο, όπου ηχογράφησε διάφορα άλμπουμ έχοντας σχετικά ήσυχη προσωπική ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας μετακόμισε στο Λονδίνο.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton, που του έμεινε πιστός μέχρι και την τελευταία του μέρα.

Η φετινή ταινία αφιερωμένη στη ζωή του Freddie Mercury στάθηκε μόνο ως αφορμή για να θυμηθούμε για μια ακόμα φορά το μεγαλείο του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη, αλλά και της μεταξένιας ψυχής του. Κι επειδή εδώ κλείνουμε πάντα μουσικά, θα σας αποχαιρετήσουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Queen hits gallery