fbpx

«Το Λουλούδι της Ευτυχίας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Little Joe)

 

 

  • Είδος: Επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ
  • Με τους: Έμιλι Μπίτσαμ, Μπεν Γουίσον, Κέρι Φοξ
  • Διάρκεια: 105’
  • Διανομή: One from the Heart
  • Διακρίσεις: Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Έμιλι Μπίτσαμ) στο Φεστιβάλ Κανών 2019

Η Άλις (Έμιλι Μπίτσαμ) είναι μια χωρισμένη μητέρα και αφοσιωμένη επιστήμονας, που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη νέων ειδών φυτών για λογαριασμό μιας εταιρείας. Έχει σχεδιάσει ένα ειδικό είδος βαθυκόκκινου λουλουδιού, ξεχωριστό όχι μόνο για την ομορφιά του αλλά για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Αν διατηρηθεί σε ιδανική θερμοκρασία, να λαμβάνει ως τροφή τα κατάλληλα συστατικά και οι άνθρωποι του μιλούν συχνά, το φυτό θα κάνει τον ιδιοκτήτη του ευτυχισμένο.

Σε αντίθεση με την πολιτική της εταιρείας, η Άλις παίρνει ένα λουλούδι στο σπίτι της σαν δώρο για τον έφηβο γιο της Τζο. Οι δυο τους βαφτίζουν το λουλούδι «Μικρός Τζο», αλλά όσο μεγαλώνει, τόσο αυξάνεται η υποψία της Άλις, ότι η δημιουργία της δεν είναι τόσο αθώα όσο νόμιζε.

Μετά από το «Προσκύνημα στη Λούρδη» και την «Τρελή Αγάπη», η Αυστριακή σκηνοθέτις Τζέσικα Χάουσνερ εξερευνά τα είδη της επιστημονικής φαντασίας και του ψυχολογικού θρίλερ. Πέφτοντας στα βαθιά νερά της βιο-γεννετικής και των διαφόρων πειραμάτων που γίνονται άλλοτε κρυφά, άλλοτε φανερά, η Χάουσνερ φτιάχνει τον δικό της «Φρανκενστάιν» και του δίνει την μορφή ενός αθώου, όμορφου άνθους, που δεν διαθέτει την δυνατότητα της αναπαραγωγής και μετασχηματίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Έξυπνη η ιδέα της μόνο που κινηματογραφικά δεν «τραβάει» καθόλου. Η αρτίστικη, ψυχρή ατμόσφαιρα που προτείνει η σκηνοθέτις μέσω της καλαίσθητης φωτογραφίας, για να δημιουργήσει κλίμα θρίλερ είναι εντελώς εκτός ρυθμού, καθώς ούτε μισό δευτερόλεπτο δεν απειλήθηκα από την πλοκή, αλλά ούτε ίχνος αγωνίας δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της προβολής. Όλα είναι τόσο στεγνά, άνευρα και μονοδιάστατα που πραγματικά με κούρασε. Η Τζέσικα Χάουσνερ έπεσε στα βαθιά και πνίγηκε.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Bad Boys for Life»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Δράση, αστυνομική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία: των Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ
  • Με τους: Γουίλ Σμιθ, Μάρτιν Λόρενς, Βανέσα Χάτζενς
  • Διάρκεια: 123’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ο ντετέκτιβ Μάρκους (Μάρτιν Λόρενς) αρχίζει να αποσύρεται από την ενεργό δράση και να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην οικογένεια του, ενώ απόκτησε και εγγόνι. Αντιθέτως, ο ντεντέκτιβ Μάικ (Γουίλ Σμιθ) θέλει να παραμείνει στο Σώμα και να κυνηγάει τους κακούς. Οι δυο φίλοι και συνάδελφοι ετοιμάζονται να αποχωριστούν, όταν η Ίζαμπελ, η χήρα ενός Μεξικανού ναρκέμπρορα, γνωστή και ως «μάγισσα» μαζί με τον γιό της αρχίζουν να εξολοθρεύουν όλους όσους ευθύνονται για τον θάνατο του βαρόνου της κόκας. Ένας από αυτούς είναι και ο Μάικ.

Η θανάσιμη απειλή στη ζωή του Μάικ προβληματίζει τον Μάρκους που πρέπει να βοηθήσει τον φίλο του, αφού άλλωστε είναι κι αυτός οικογένεια. 

Είναι το τρίτο «τεύχος» της επιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς δράσης που πριν 25 χρόνια το πρώτο επεισόδιο τίναξε την μπάνκα στον αέρα και καθιέρωσε τον Γουίλ Σμιθ σε αστέρα πρώτης γραμμής, αλλά και σε αφροαμερικάνο action man. Έπειτα από 8 χρόνια ήρθε το δεύτερο μέρος, που δεν άγγιξε όσο περίμεναν την ένταση του πρώτου και 17 χρόνια μετά εμφανίζεται το τρίτο μέρος χωρίς τον Μάικλ Μπέι στο σκηνοθετικό τιμόνι, αλλά τους Βέλγους, μάλλον με αραβική καταγωγή, ντουέτο των τριαντάρηδων: Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ, που είχαν ως όνειρο – απωθημένο να φτιάξουν μια ταινία με τους παιδικούς τους ήρωες «Bad Boys».

Οι νεαροί σκηνοθέτες ανταπεξέρχονται μια χαρά στο εγχείρημα και είναι απόλυτα σύγχρονοι και μοντέρνοι, αξιώνοντας μια ταινία δράσης στην τρίτη κατά σειρά συνέχεια της, που έχει αφήσει το δικό της, ξεχωριστό αποτύπωμα στο κινηματογραφικό είδος. Με άλλα λόγια ο Μάικλ Μπέι νοιώθει υπερήφανος που οι διάδοχοι του στάθηκαν στο ύψος των απαιτήσεων. Τόσο καλά και σίγουρα ένοιωσε με τους Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ, που κάνει και μια cameo εμφάνιση στην ταινία.

Σμιθ και Λόρενς είναι άψογοι και το στόρι ζωντανεύει ξανά σε ένα action movie άκρως χορταστικό, που δεν βαριέσαι, ούτε χασμουριέσαι.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Ντούλιτλ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Dolittle)

 

 

  • Είδος: Περιπέτεια ιστορικής περιόδου (η ταινία προβάλλεται και στα ελληνικά)
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία: Στίβεν Γκέιγκαν
  • Με τους: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ, Αντόνιο Μπαντέρας, Χάρι Κολέτ, Μάικλ Σιν, Τζιμ Μπρόουντμεντ και οι φωνές των: Έμα Τόμπσον, Ρέμι Μάλεκ, Ρέιφ Φάινς, Οκτάβια Σπένσερ, Τζον Σένα, Τομ Χόλαντ, Σιλένα Γκομέζ, Μαριόν Κοτιγιάρ
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Επτά χρόνια μετά την απώλεια της συζύγου του, ο εκκεντρικός Δόκτωρ Ντούλιτλ (Ντάουνι Τζούνιορ), ξακουστός γιατρός και κτηνίατρος της Βασίλισσας Βικτώρια, που συνεννοείται άψογα με τα ζώα, έχει απομονωθεί στην κατοικία του έχοντας μοναδική συντροφιά τα εξωτικά του ζώα. Όταν όμως η νεαρή βασίλισσα (Τζέσι Μπάκλεϊ) αρρωσταίνει σοβαρά, ο αυτοεξόριστος Ντούλιτλ αναγκάζεται να αναχωρήσει για μια επικών διαστάσεων περιπέτεια ώστε να αναζητήσει το αντίδοτο σε ένα μυθικό νησί. Θα πρέπει να επανακτήσει λοιπόν τις ικανότητες και το κουράγιο του, καθώς θα αναζητήσει παλιούς αντιπάλους του και θα ανακαλύψει θαυμαστά πλάσματα.

Την αναζήτηση του Ντούλιτλ θα συνοδεύει ένας νεαρός, αυτόκλητος μαθητευόμενος (Χάρι Κολέτ) και μια τρελή κομπανία ζώων, η οποία περιλαμβάνει έναν ανήσυχο γορίλα (Ράμι Μάλεκ), μια ενθουσιώδη αλλά ανόητη πάπια (Οκτάβια Σπένσερ), μια κυνική στρουθοκάμηλο, μια αισιόδοξη πολική αρκούδα και έναν ισχυρογνώμονα, πολυνησιακό παπαγάλο (Έμα Τόμπσον), ο οποίος μάλιστα εκτελεί χρέη εμπιστευτικού συμβούλου.

Η πρώτη ταινία του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ μετά την Iron Man εποχή και ο διάσημος ηθοποιός, δίχως την σιδερόφρακτη στολή του ιπτάμενου Εκδικητή συμμετέχει στο αγαπημένο παραμύθι της παγκόσμιας λογοτεχνίας του Χιού Τζον Λόφτινγκ (14 Ιανουαρίου 1886 – 26 Σεπτεμβρίου 1947) για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες και κινηματογραφόφιλους. Είναι η τρίτη φορά που ο Δρ Ντουλίτλ περνά στην μεγάλη οθόνη. Η πρώτη είναι το 1967 σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Φλάισερ με τον Ρεξ Χάρισον, η δεύτερη το 1998 σε σκηνοθεσία της Μπέτι Τόμας με τον Έντι Μέρφι, όπου ο εκκεντρικός γιατρός τοποθετείται στην σύγχρονη εποχή και η τελευταία είναι αυτή η εκδοχή του πολύ καλού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Στίβεν Γκέιγκαν («Gold», «Syriana»).

Πλούσια παραγωγή, άριστα δομημένη με ένα full cast σε συμμετοχές και εξαίσια κατασκευή των εφέ με τις CGI φιγούρες των ζώων δίπλα σε live action ερμηνείες. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ κρατάει καλά τον ρόλο του Ντουλίτλ και οι πάσης ηλικίας θεατές θα απολαύσουν θέαμα, περιπέτεια και δράση σε ένα όμορφο και διαχρονικό παραμύθι.

Αξίζει να γράψουμε, πως τα φανταστικά ταξίδια του Δρ. Ντουλίτλ πρωτογράφτηκαν από τον Χιού Τζον Λόφτινγκ στα χαρακώματα του πρώτου μεγάλου πολέμου ως γράμματα προς τα τέκνα του Άγγλου συγγραφέα. Ο Λόφτινγκ δεν ήθελε να γράψει για την βιαιότητα του πολέμου και σκαρφίστηκε τον παράξενο γιατρό που διαθέτει την ικανότητα να συνομιλεί με τα ζώα. Οι ιστορίες από τα γράμματα προς τα τέκνα του, μετά την λήξη του πολέμου, έγιναν τα θεμέλια για να δημιουργηθούν οι γνωστές περιπέτειες του Ντουλίτλ.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Η Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Richard Jewell»         

 

 

  • Είδος: Βιογραφικό δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ
  • Με τους:, Πολ Γουόλτερ Χάουζερ, Κάθι Μπέιτς, Σαμ Ρόκγουελ, Τζον Χαμ, Ολίβια Γουάιλντ
  • Διάρκεια: 131΄
  • Διανομή: Tanweer

Ο σεκιουριτάς Ρίτσαρντ Τζούελ (Πολ Γουόλτερ Χάουζερ – πολύ καλός) εργάζεται για λογαριασμό της AT&T και διαμένει μαζί με την μητέρα του Μπόμπι (Κάθι Μπέιτς – καταπληκτική). Στην βραδινή βάρδια στο Ολυμπιακό πάρκο Centennial, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων της Ατλάντα το 1996, ανακαλύπτει μια βόμβα και αμέσως κινητοποιεί τις αρχές, απομακρύνοντας τους ανθρώπους από τον χώρο. Ο χρόνος όμως είναι ελάχιστος για να απενεργοποιηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός και η βόμβα εκρήγνυται. Σκοτώνεται μια γυναίκα, τραυματίζονται περίπου εκατό, αλλά σώζονται χιλιάδες άνθρωποι που εκείνη την στιγμή παρακολουθούσαν μια συναυλία.

Ο Τζούελ χαιρετίστηκε ως ο εθνικός ήρωας, αλλά στην συνέχεια, ψάχνοντας το FBI το «πρόσωπο ενδιαφέροντος» (person of interest) της επίθεσης οι έρευνες επικεντρώνονται στο παρελθόν του Αμερικανού σεκιουριτά. Τα Μ.Μ.Ε., στήνουν αδέκαστα στον τοίχο τον Τζούελ, διαλύουν την προσωπική και επαγγελματική του ζωή, δίχως όμως να απαγγελθούν κατηγορίες εις βάρος του. Μαζί με τον δικηγόρο του, τον Γουότσον Μπράιντ (Σαμ Ρόκγουελ- υπέροχος), προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα του. Τελικά, ο πραγματικός ένοχος βομβιστής βρέθηκε, αλλά η ζωή τού Τζούελ έχει διαλυθεί εντελώς.

Στην σκηνοθεσία βρίσκεται ο ακλόνητος Κλιντ Ίστγουντ, που τον Μάιο του 2020 αισίως θα κλείσει τα 90 χρόνια ζωής. Βλέπεις την φρεσκάδα της παραγωγής και αναρωτιέσαι: εάν είναι δυνατόν ένας «υπερήλικας» να κινηματογραφεί με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσοντας το θέμα στην σωστή του βάση.

Ο Κλιντ, που δεν μας έχει συνηθίσει στις σκηνοθετικές φιοριτούρες, αλλά λειτουργεί επί της ουσίας, είτε πρόκειται για μια ηρωική, αμερικάνικη φιγούρα, είτε για ταινίες δράσης, χρησιμοποιεί την εντελώς επίπεδη καταγραφή των γεγονότων, δίνοντας έμφαση και δυναμική στους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν στην εκάστοτε επιλογή του. Και εδώ είναι η πραγματική ιστορία του Ρίτσαρντ Τζούελ, ενός καλόκαρδου ανθρώπου του καθήκοντος, που πιστεύει με όλα τα σπλάχνα του στην ιδέα που ονομάζεται: «Αμερική» και το πως οι δημοσιογράφοι τον καταστρέφουν ολοσχερώς. Τα media και οι απρόσεχτες έρευνες των Αρχών είναι στο αντικειμενικό στόχαστρο του Ίστγουντ, δικαιώνοντας κινηματογραφικά, για ακόμα μια φορά, το «θύμα» ήρωα, που δυστυχώς έγινε βορά στα σαγόνια των αρπακτικών χάρη της θεαματικότητας.  

Ο Κλιντ προσφέρει απλόχερα στον ηθοποιό Πολ Γουόλτερ Χάουζερ, τον οποίο έχουμε δει σε μικρούς ρόλους αρκετών ταινιών, την δυνατότητα να ηγηθεί της ταινίας και ο Χάουζερ τα πάει περίφημα. Υπ΄ όψιν μοιάζει διαολεμένα με τον πραγματικό Ρίτσαρντ Τζούελ. Ο σκηνοθέτης στηρίζει ακλόνητα τον χαρακτήρα του ήρωα, τοποθετώντας δυο ακόμα έμπειρους οσκαροβραβευμένους ηθοποιούς σε ρόλους κλειδιά: τον Σαμ Ρόκγουελ (Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι), ο οποίος Σαμ είναι απόλαυση στον ρόλο του sui generis δικηγόρου του Τζούελ, αλλά και την Κάθι Μπέιτς (Misery), στον ρόλο της μητέρας του σεκιουριτά, η οποία, μάλιστα, για την ερμηνεία της, δικαίως «τσίμπησε» την υποψηφιότητα για το Όσκαρ στην κατηγορία του Β΄ Γυναικείου ρόλου.

Το καλογραμμένο σενάριο του Μπίλι Ρέι («Αγώνες Πείνας», «Η Κατάσταση των Πραγμάτων») βασίζεται στο άρθρο της Μαρί Μπρένερ για το Vanity Fair με τον τίτλο: «American Nightmare—The Ballad of Richard Jewell». Στο δε σφιχτό μοντάζ του Τζόελ Κοξ (Ασυγχώρητοι) κυλάει μοναδικά η μουσική του εξαιρετικού Κουβανού τζαζίστα και μετρ της τρομπέτας, Αρτούρο Σαντοβάλ.

Επίσημα πια ο τετράκις βραβευμένος με Όσκαρ Κλιντ Ίστγουντ είναι ο βιογράφος των αφανών μεγάλων ή μικρών ηρώων της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας εν καιρώ πολέμου ή ειρήνης, αδικημένων ή μη, όλων αυτών που δεν διαθέτουν ανδριάντες και μνημεία, αλλά τον κινηματογραφικό φακό του γεροντόβραχου Ίστγουντ.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Η Αλήθεια»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(La Vérité)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ιαπωνία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Χιροκάζου Κόρεεντα
  • Με τους: Κατρίν Ντενέβ, Ζιλιέτ Μπινός, Ιθαν Χοκ
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Seven Films

Η Φαμπιάν Ντανσβίλ (Κατρίν Ντενέβ – μοναδική) είναι μια σταρ του γαλλικού σινεμά, που βρίσκεται στην δύση της καριέρας της. Περιβάλλεται από ανθρώπους που την αγαπούν και τη θαυμάζουν. Όταν εκδίδει τα απομνημονεύματα της, η κόρη της και σεναριογράφος, η Λουμίρ (Ζιλιέτ Μπινός – καλή) έρχεται στο Παρίσι από τη Νέα Υόρκη με τον ηθοποιό άνδρα της Χανκ (Ίθαν Χοκ) και το παιδί τους.

Η επανένωση μητέρας και κόρης θα φέρει στο φως αλήθειες, που θα αναγκάσει τις δυο γυναίκες να κλείσουν παλιούς λογαριασμούς και να εκδηλώσουν τα συναισθήματα που τις κατακλύζουν.

Ο παραγωγικότατος και βραβευμένος Ιάπωνας Χιροκάζου Κόρεεντα, ακριβώς μετά τον Χρυσό Φοίνικα του 2018 για τους εκπληκτικούς «Κλέφτες Καταστημάτων», εγκαταλείπει την χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου και ταξιδεύει στην πολυπράγμονα Φραγκία, δίχως να γνωρίζει γρι γαλλικά, για να στήσει απέναντι από τον φακό του δυο μεγάλα γυναικεία ονόματα: έναν μύθο του γαλλικού σινεμά που ακούει στο όνομα Κατρίν Ντενέβ και μια νεώτερη κυρία, την αγαπητή Ζυλιέτ Μπινός.

Η ταινία δεν είναι remake της ομότιτλης γαλλικής «La Vérité» (1960) του Ανρί-Ζορζ Κλουζό με Μπριζίτ Μπαρντό. Ο Ασιάτης κινηματογραφιστής σε δικό του σενάριο, αφηγείται την ολοκαινούργια, κοινωνική του ιστορία τοποθετώντας ξανά την σημασία της οικογένειας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του. Αυτή την φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει η αιώνια «κόντρα» των θηλυκών: της μητέρας και της κόρης τονισμένη με άρωμα χαρμολύπης, αλλά και θεατρικής ατμόσφαιρας.

Σε αυτή την ταινία του Κόρεεντα ο πήχης είναι αρκετά χαμηλότερος από το προηγούμενο αριστούργημα του, καθώς απουσιάζει αισθητά η παραμυθένια αίσθηση και το παιχνίδι των συναισθηματικών εκπλήξεων. Στρωτό φιλμ με μια απολαυστική Κατρίν Ντενέβ στον ρόλο της μεγάλης σταρ (που είναι άλλωστε) σαν να παίζει τον εαυτό της και μια Μπινός που απλά ακολουθεί το χειμαρρώδες ποτάμι της Ντενέβ.

Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης βολεύει υπέροχα την μεγάλη, Γαλλίδα ηθοποιό στα πλάνα του, προσφέροντας καλοφτιαγμένες γεύσεις της nouvelle vague εποχής, όπως την Ντενέβ να περπατάει φορώντας το λεοπάρντ παλτό στο δρόμο με την δενδροστοιχία ή τις κλασσικές, απόμακρες στιγμές της με το βλέμμα της ριγμένο στο κενό και το κάποτε όμορφο, κέρινο πρόσωπο της περικυκλωμένο στο φως. Άλλωστε η Ντενέβ, πια, δεν παίζει σινεμά, είναι η ίδια σινεμά. Και μάλλον αυτό επιθυμούσε διακαώς ο 58χρονος Χιροκάζου Κόρεεντα: να φτιάξει μια ταινία, τιμώντας την πατρίδα του σινεμά που αγάπησε με μια σταρ εκείνου του σινεμά. Καλή παραγωγή να ρέει ευχάριστα η πλοκή, που όμορφα ζυγισμένα συνδυάζει τις κωμικές στιγμές με την ήπια, κινηματογραφική δραματουργία. Ο δε Ίθαν Χοκ είναι μια φιγούρα σε μορφή γαρνιτούρας, που απλά κινείται αέρινα στο set.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Κατρίν Ντενέβ, Κάθι Μπέιτς, Γουιλ Σμιθ, Ζιλιέτ Μπινός και Ρόμπερτ Ντάουνινγκ Τζ. σε πρώτο πλάνο», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 21

Οι ψευδαισθήσεις των μικρών εξουσιών μορφοποιήθηκαν περίτεχνα στα μέτρα και τα σταθμά της ανηθικότητας για να παραδοθούν στο ανθρώπινο ον ώστε να λειτουργήσει όχι, φυσικά, δημιουργώντας καλύτερες συνθήκες και προϋποθέσεις στον σύγχρονο βίο, αλλά για να αυτοκαταστραφεί ολοσχερώς. Μια διαδικασία που μοιάζει ακριβώς με την μυστική ανάθεση έργου επιχειρησιακού χαρακτήρα, όπως συμβαίνει στις ταινίες των «Επικίνδυνων Αποστολών». Εκφωνείται η εντολή στο ηχογραφημένο μήνυμα από την αθέατη μυστική υπηρεσία, με όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές στην παραμικρή τους λεπτομέρεια και αφού ακουστεί στο τέλος της ηχογράφησης η σημαντική προειδοποίηση: «ότι σε περίπτωση αποτυχίας η κυβέρνηση δεν φέρει ουδεμία ευθύνη», τότε το μήνυμα αυτοκαταστρέφεται σε τρία δευτερόλεπτα για να μην υπάρχουν στοιχεία. Εμείς είμαστε το μήνυμα που αυτοκαταστρέφεται αλλά και η ίδια η αποστολή.

Το κορυφαίο προτέρημα του ανθρώπου «βλάκα», είναι ότι ουδέποτε θα συνειδητοποιήσει, ότι είναι βλάκας. Ήτοι: θα συνεχίσει να είναι βλάκας άνευ ίασης έως της αποχώρησης του από τα γήινα. Ο στοχαστής και δημοσιογράφος Ευάγγελος Λεμπέσης, ένα πραγματικά αυθεντικό, ανήσυχο πνεύμα της εποχής του, που είναι σε ελάχιστους γνωστός, έγραψε το 1941, μια δύσκολη περίοδος για την ανθρωπότητα, το περίφημο και ασυναγώνιστο δοκίμιο-βιβλίο με τον τίτλο: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών στο Σύγχρονο Κοινωνικό Βίο», αφιερωμένο, μάλιστα, από τον συγγραφέα: «εις τους δυναστευομένους από τους βλάκες, δηλαδή στους ευφυείς!». Το δοκίμιο προλογίζει ο Κώστας Βάρναλης και όπως αφηγείται ο ποιητής: «βρήκα τον μπελά μου από γνωστούς και «φίλους», όταν ήρθαν και μου ζήτησαν τον λόγο για το σημείωμα μου. Σαν να έφταιγα εγώ. Ενώ ο φταίχτης είναι άλλος: εκείνος που μελέτησε τους βλάκες και όχι εγώ που σχολίασα την μελέτη του».

Για να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει στην διαχρονική αξία του βλάκα αξίζει να ασχοληθείτε με το δυνατό βιβλίο του Ευάγγελου Λεμπέση, το οποίο γράφτηκε στα χρόνια της κατοχής του δεύτερου μεγάλου πολέμου. Όπως προαναφέραμε, ακόμα και οι «βλάκες» που θα το διαβάσουν θα συμφωνήσουν μαζί του, γιατί απλά δεν θα καταλάβουν πως ο συγγραφέας αναφέρεται σε αυτούς αλλά σε κάποιους άλλους, καθότι το εγωιτικό, στεγανοποιημένο σύμπαν του βλάκα δεν επιτρέπει την «αποκάλυψη» του και σθεναρά προστατεύει την αήττητη ιδιότητα του.

Το βιβλίο είναι γραμμένο στην απλή καθαρεύουσα της εποχής όταν ο πατέρας μου, που δεν βρίσκεται σήμερα στον κόσμο των ανθρώπων, στα εικοστά γενέθλια της ζωής μου το πρόσφερε ως δώρο σε μένα με την εξής αφιέρωση: «Εάν τους κατανοήσεις καλά, προσπάθησε να μην τους πολεμήσεις, είναι απέθαντοι! Το «έχεις απόλυτο δίκιο!» είναι το δραστικό, αντίδοτο στην εξουσία τους».

Το βιβλίο, δυστυχώς, κάπου το δάνεισα και ως συνήθως συμβαίνει δεν επέστρεψε ποτέ στα χέρια μου. Ξαφνικά, πριν δυο χρόνια η φίλη και συνάδελφος Τίνα, επίσης, ως δώρο σε κάποιες γιορτές, το πρόσφερε με την καρδιά της στον γράφοντα. Οι εκδόσεις «Περίπλους» του εξαιρετικού Διονύση Βίτσου επανέκδωσε το δοκίμιο – «ευαγγέλιο», περιλαμβάνοντας το αυθεντικό, καθαρευουσιάνικο κείμενο του Λεμπέση, μαζί με το σημείωμα του ποιητή Κώστα Βάρναλη και το τι έγραψε ο Τύπος της εποχής εκείνης. Όλα τα παραπάνω στην έκδοση είναι προσαρμοσμένα και στην νεοελληνική, καθομιλουμένη γλώσσα.

Ο λόγος, όμως που ασχολήθηκα σε αυτές τις σειρές με την «ευγενική» κάστα των βλακών και αναφέρθηκα στο βιβλίο του Λεμπέση, που, πραγματικά, μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, είναι απλός και έχει να κάνει με μια αναίμακτη σύγκρουση πεποιθήσεων εντός του περιβάλλοντος της ψευδαίσθησης των μικρών εξουσιών που κατέχουμε ως άνθρωποι, δηλαδή, στα μέσα της κοινωνικής διαδικτύωσης. Ξέρετε, αυτά τα εργαλεία του απομονωτισμού, της αυτοπροβολής, της φιλαυτίας και της σφοδρής κριτικής, άνευ αιδούς και ηθικής, που «δώρισαν» σε εμάς απλόχερα για να εκτονωνόμαστε. Εκεί λοιπόν, στα ματωμένα πεδία των μαχών, που οι εμμονές και οι πεποιθήσεις αλέθονται εγωιστικά στους μύλους της ανελευθερίας προέκυψε μεταξύ «φίλων» μια αντιπαράθεση, που κάλλιστα θα μπορούσε να λήξει σε χρόνο dt, όπως λένε, με συνοπτικές, ανθρώπινες διαδικασίες. Αντιθέτως, όπως αναφέρει και ο μαχητικός Λεμπέσης στο βιβλίο του: «η ανηθικότης είναι βασικόν προνόμιο των βλακών», υπέστη το μαρτύριο της σφοδρής επίθεσης εγωισμού, μετά χριστιανικών, βεβαίως βεβαίως παρεμβάσεων, περί της ελεύθερης έκφρασης, της κριτικής και άλλων τινών.

Αν και είναι ίδιες στο σύνολο τους τέτοιου είδους εμπειρίες, σημειώνεται και αυτή ως εξαιρετική, στην οποία, πιστέψτε με δεν αμύνθηκα διόλου, οπότε η διαδικτυακή «φιλία» με τους εν λόγω εμπλεκόμενους παραμένει αλώβητη και ακλόνητη. Εάν ο Ευάγγελος Λεμπέσης ζούσε σήμερα και περιδιάβαινε τα ηλεκτρονικά σύμπαντα της ανθρώπινης αυτοπροβολής για ένα τρίμηνο, είμαι σίγουρος πως στο βιβλίο του δεν θα άλλαζε ούτε ένα σημείο στίξης.

Αχ πατέρα, αυτό το σοφό σου και αλεξίσφαιρο: «έχεις απόλυτο δίκιο!», πόσες φορές με έχει διασώσει.

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

«Η Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ»  

«Richard Jewell»         

 

 

  • Είδος: Βιογραφικό δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ
  • Με τους:, Πολ Γουόλτερ Χάουζερ, Κάθι Μπέιτς, Σαμ Ρόκγουελ, Τζον Χαμ, Ολίβια Γουάιλντ
  • Διάρκεια: 131΄
  • Διανομή: Tanweer

Ο σεκιουριτάς Ρίτσαρντ Τζούελ (Πολ Γουόλτερ Χάουζερ – πολύ καλός) εργάζεται για λογαριασμό της AT&T και διαμένει μαζί με την μητέρα του Μπόμπι (Κάθι Μπέιτς – καταπληκτική). Στην βραδινή βάρδια στο Ολυμπιακό πάρκο Centennial, κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων της Ατλάντα το 1996, ανακαλύπτει μια βόμβα και αμέσως κινητοποιεί τις αρχές, απομακρύνοντας τους ανθρώπους από τον χώρο. Ο χρόνος όμως είναι ελάχιστος για να απενεργοποιηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός και η βόμβα εκρήγνυται. Σκοτώνεται μια γυναίκα, τραυματίζονται περίπου εκατό, αλλά σώζονται χιλιάδες άνθρωποι που εκείνη την στιγμή παρακολουθούσαν μια συναυλία.

Ο Τζούελ χαιρετίστηκε ως ο εθνικός ήρωας, αλλά στην συνέχεια, ψάχνοντας το FBI το «πρόσωπο ενδιαφέροντος» (person of interest) της επίθεσης οι έρευνες επικεντρώνονται στο παρελθόν του Αμερικανού σεκιουριτά. Τα Μ.Μ.Ε., στήνουν αδέκαστα στον τοίχο τον Τζούελ, διαλύουν την προσωπική και επαγγελματική του ζωή, δίχως όμως να απαγγελθούν κατηγορίες εις βάρος του. Μαζί με τον δικηγόρο του, τον Γουότσον Μπράιντ (Σαμ Ρόκγουελ- υπέροχος), προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα του. Τελικά, ο πραγματικός ένοχος βομβιστής βρέθηκε, αλλά η ζωή τού Τζούελ έχει διαλυθεί εντελώς.

Στην σκηνοθεσία βρίσκεται ο ακλόνητος Κλιντ Ίστγουντ, που τον Μάιο του 2020 αισίως θα κλείσει τα 90 χρόνια ζωής. Βλέπεις την φρεσκάδα της παραγωγής και αναρωτιέσαι: εάν είναι δυνατόν ένας «υπερήλικας» να κινηματογραφεί με αυτό τον τρόπο, αναπτύσσοντας το θέμα στην σωστή του βάση.

Ο Κλιντ, που δεν μας έχει συνηθίσει στις σκηνοθετικές φιοριτούρες, αλλά λειτουργεί επί της ουσίας, είτε πρόκειται για μια ηρωική, αμερικάνικη φιγούρα, είτε για ταινίες δράσης, χρησιμοποιεί την εντελώς επίπεδη καταγραφή των γεγονότων, δίνοντας έμφαση και δυναμική στους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν στην εκάστοτε επιλογή του. Και εδώ είναι η πραγματική ιστορία του Ρίτσαρντ Τζούελ, ενός καλόκαρδου ανθρώπου του καθήκοντος, που πιστεύει με όλα τα σπλάχνα του στην ιδέα που ονομάζεται: «Αμερική» και το πως οι δημοσιογράφοι τον καταστρέφουν ολοσχερώς. Τα media και οι απρόσεχτες έρευνες των Αρχών είναι στο αντικειμενικό στόχαστρο του Ίστγουντ, δικαιώνοντας κινηματογραφικά, για ακόμα μια φορά, το «θύμα» ήρωα, που δυστυχώς έγινε βορά στα σαγόνια των αρπακτικών χάρη της θεαματικότητας.  

Ο Κλιντ προσφέρει απλόχερα στον ηθοποιό Πολ Γουόλτερ Χάουζερ, τον οποίο έχουμε δει σε μικρούς ρόλους αρκετών ταινιών, την δυνατότητα να ηγηθεί της ταινίας και ο Χάουζερ τα πάει περίφημα. Υπ΄ όψιν μοιάζει διαολεμένα με τον πραγματικό Ρίτσαρντ Τζούελ. Ο σκηνοθέτης στηρίζει ακλόνητα τον χαρακτήρα του ήρωα, τοποθετώντας δυο ακόμα έμπειρους οσκαροβραβευμένους ηθοποιούς σε ρόλους κλειδιά: τον Σαμ Ρόκγουελ (Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι), ο οποίος Σαμ είναι απόλαυση στον ρόλο του sui generis δικηγόρου του Τζούελ, αλλά και την Κάθι Μπέιτς (Misery), στον ρόλο της μητέρας του σεκιουριτά, η οποία, μάλιστα, για την ερμηνεία της, δικαίως «τσίμπησε» την υποψηφιότητα για το Όσκαρ στην κατηγορία του Β΄ Γυναικείου ρόλου.

Το καλογραμμένο σενάριο του Μπίλι Ρέι («Αγώνες Πείνας», «Η Κατάσταση των Πραγμάτων») βασίζεται στο άρθρο της Μαρί Μπρένερ για το Vanity Fair με τον τίτλο: «American Nightmare—The Ballad of Richard Jewell». Στο δε σφιχτό μοντάζ του Τζόελ Κοξ (Ασυγχώρητοι) κυλάει μοναδικά η μουσική του εξαιρετικού Κουβανού τζαζίστα και μετρ της τρομπέτας, Αρτούρο Σαντοβάλ.

Επίσημα πια ο τετράκις βραβευμένος με Όσκαρ Κλιντ Ίστγουντ είναι ο βιογράφος των αφανών μεγάλων ή μικρών ηρώων της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας εν καιρώ πολέμου ή ειρήνης, αδικημένων ή μη, όλων αυτών που δεν διαθέτουν ανδριάντες και μνημεία, αλλά τον κινηματογραφικό φακό του γεροντόβραχου Ίστγουντ.

«Η Αλήθεια»

(La Vérité)   

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ιαπωνία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Χιροκάζου Κόρεεντα
  • Με τους: Κατρίν Ντενέβ, Ζιλιέτ Μπινός, Ιθαν Χοκ
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Seven Films

Η Φαμπιάν Ντανσβίλ (Κατρίν Ντενέβ – μοναδική) είναι μια σταρ του γαλλικού σινεμά, που βρίσκεται στην δύση της καριέρας της. Περιβάλλεται από ανθρώπους που την αγαπούν και τη θαυμάζουν. Όταν εκδίδει τα απομνημονεύματα της, η κόρη της και σεναριογράφος, η Λουμίρ (Ζιλιέτ Μπινός – καλή) έρχεται στο Παρίσι από τη Νέα Υόρκη με τον ηθοποιό άνδρα της Χανκ (Ίθαν Χοκ) και το παιδί τους.

Η επανένωση μητέρας και κόρης θα φέρει στο φως αλήθειες, που θα αναγκάσει τις δυο γυναίκες να κλείσουν παλιούς λογαριασμούς και να εκδηλώσουν τα συναισθήματα που τις κατακλύζουν.

Ο παραγωγικότατος και βραβευμένος Ιάπωνας Χιροκάζου Κόρεεντα, ακριβώς μετά τον Χρυσό Φοίνικα του 2018 για τους εκπληκτικούς «Κλέφτες Καταστημάτων», εγκαταλείπει την χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου και ταξιδεύει στην πολυπράγμονα Φραγκία, δίχως να γνωρίζει γρι γαλλικά, για να στήσει απέναντι από τον φακό του δυο μεγάλα γυναικεία ονόματα: έναν μύθο του γαλλικού σινεμά που ακούει στο όνομα Κατρίν Ντενέβ και μια νεώτερη κυρία, την αγαπητή Ζυλιέτ Μπινός.

Η ταινία δεν είναι remake της ομότιτλης γαλλικής «La Vérité» (1960) του Ανρί-Ζορζ Κλουζό με Μπριζίτ Μπαρντό. Ο Ασιάτης κινηματογραφιστής σε δικό του σενάριο, αφηγείται την ολοκαινούργια, κοινωνική του ιστορία τοποθετώντας ξανά την σημασία της οικογένειας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του. Αυτή την φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει η αιώνια «κόντρα» των θηλυκών: της μητέρας και της κόρης τονισμένη με άρωμα χαρμολύπης, αλλά και θεατρικής ατμόσφαιρας.

Σε αυτή την ταινία του Κόρεεντα ο πήχης είναι αρκετά χαμηλότερος από το προηγούμενο αριστούργημα του, καθώς απουσιάζει αισθητά η παραμυθένια αίσθηση και το παιχνίδι των συναισθηματικών εκπλήξεων. Στρωτό φιλμ με μια απολαυστική Κατρίν Ντενέβ στον ρόλο της μεγάλης σταρ (που είναι άλλωστε) σαν να παίζει τον εαυτό της και μια Μπινός που απλά ακολουθεί το χειμαρρώδες ποτάμι της Ντενέβ.

Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης βολεύει υπέροχα την μεγάλη, Γαλλίδα ηθοποιό στα πλάνα του, προσφέροντας καλοφτιαγμένες γεύσεις της nouvelle vague εποχής, όπως την Ντενέβ να περπατάει φορώντας το λεοπάρντ παλτό στο δρόμο με την δενδροστοιχία ή τις κλασσικές, απόμακρες στιγμές της με το βλέμμα της ριγμένο στο κενό και το κάποτε όμορφο, κέρινο πρόσωπο της περικυκλωμένο στο φως. Άλλωστε η Ντενέβ, πια, δεν παίζει σινεμά, είναι η ίδια σινεμά. Και μάλλον αυτό επιθυμούσε διακαώς ο 58χρονος Χιροκάζου Κόρεεντα: να φτιάξει μια ταινία, τιμώντας την πατρίδα του σινεμά που αγάπησε με μια σταρ εκείνου του σινεμά. Καλή παραγωγή να ρέει ευχάριστα η πλοκή, που όμορφα ζυγισμένα συνδυάζει τις κωμικές στιγμές με την ήπια, κινηματογραφική δραματουργία. Ο δε Ίθαν Χοκ είναι μια φιγούρα σε μορφή γαρνιτούρας, που απλά κινείται αέρινα στο set.

«Ντούλιτλ»

(Angel Has Fallen)                                

 

 

  • Είδος: Περιπέτεια ιστορικής περιόδου (η ταινία προβάλλεται και στα ελληνικά)
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία: Στίβεν Γκέιγκαν
  • Με τους: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ, Αντόνιο Μπαντέρας, Χάρι Κολέτ, Μάικλ Σιν, Τζιμ Μπρόουντμεντ και οι φωνές των: Έμα Τόμπσον, Ρέμι Μάλεκ, Ρέιφ Φάινς, Οκτάβια Σπένσερ, Τζον Σένα, Τομ Χόλαντ, Σιλένα Γκομέζ, Μαριόν Κοτιγιάρ
  • Διάρκεια: 106’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Επτά χρόνια μετά την απώλεια της συζύγου του, ο εκκεντρικός Δόκτωρ Ντούλιτλ (Ντάουνι Τζούνιορ), ξακουστός γιατρός και κτηνίατρος της Βασίλισσας Βικτώρια, που συνεννοείται άψογα με τα ζώα, έχει απομονωθεί στην κατοικία του έχοντας μοναδική συντροφιά τα εξωτικά του ζώα. Όταν όμως η νεαρή βασίλισσα (Τζέσι Μπάκλεϊ) αρρωσταίνει σοβαρά, ο αυτοεξόριστος Ντούλιτλ αναγκάζεται να αναχωρήσει για μια επικών διαστάσεων περιπέτεια ώστε να αναζητήσει το αντίδοτο σε ένα μυθικό νησί. Θα πρέπει να επανακτήσει λοιπόν τις ικανότητες και το κουράγιο του, καθώς θα αναζητήσει παλιούς αντιπάλους του και θα ανακαλύψει θαυμαστά πλάσματα.

Την αναζήτηση του Ντούλιτλ θα συνοδεύει ένας νεαρός, αυτόκλητος μαθητευόμενος (Χάρι Κολέτ) και μια τρελή κομπανία ζώων, η οποία περιλαμβάνει έναν ανήσυχο γορίλα (Ράμι Μάλεκ), μια ενθουσιώδη αλλά ανόητη πάπια (Οκτάβια Σπένσερ), μια κυνική στρουθοκάμηλο, μια αισιόδοξη πολική αρκούδα και έναν ισχυρογνώμονα, πολυνησιακό παπαγάλο (Έμα Τόμπσον), ο οποίος μάλιστα εκτελεί χρέη εμπιστευτικού συμβούλου.

Η πρώτη ταινία του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ μετά την Iron Man εποχή και ο διάσημος ηθοποιός, δίχως την σιδερόφρακτη στολή του ιπτάμενου Εκδικητή συμμετέχει στο αγαπημένο παραμύθι της παγκόσμιας λογοτεχνίας του Χιού Τζον Λόφτινγκ (14 Ιανουαρίου 1886 – 26 Σεπτεμβρίου 1947) για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες και κινηματογραφόφιλους. Είναι η τρίτη φορά που ο Δρ Ντουλίτλ περνά στην μεγάλη οθόνη. Η πρώτη είναι το 1967 σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Φλάισερ με τον Ρεξ Χάρισον, η δεύτερη το 1998 σε σκηνοθεσία της Μπέτι Τόμας με τον Έντι Μέρφι, όπου ο εκκεντρικός γιατρός τοποθετείται στην σύγχρονη εποχή και η τελευταία είναι αυτή η εκδοχή του πολύ καλού σεναριογράφου και σκηνοθέτη Στίβεν Γκέιγκαν («Gold», «Syriana»).

Πλούσια παραγωγή, άριστα δομημένη με ένα full cast σε συμμετοχές και εξαίσια κατασκευή των εφέ με τις CGI φιγούρες των ζώων δίπλα σε live action ερμηνείες. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ κρατάει καλά τον ρόλο του Ντουλίτλ και οι πάσης ηλικίας θεατές θα απολαύσουν θέαμα, περιπέτεια και δράση σε ένα όμορφο και διαχρονικό παραμύθι.

Αξίζει να γράψουμε, πως τα φανταστικά ταξίδια του Δρ. Ντουλίτλ πρωτογράφτηκαν από τον Χιού Τζον Λόφτινγκ στα χαρακώματα του πρώτου μεγάλου πολέμου ως γράμματα προς τα τέκνα του Άγγλου συγγραφέα. Ο Λόφτινγκ δεν ήθελε να γράψει για την βιαιότητα του πολέμου και σκαρφίστηκε τον παράξενο γιατρό που διαθέτει την ικανότητα να συνομιλεί με τα ζώα. Οι ιστορίες από τα γράμματα προς τα τέκνα του, μετά την λήξη του πολέμου, έγιναν τα θεμέλια για να δημιουργηθούν οι γνωστές περιπέτειες του Ντουλίτλ. 

«Bad Boys for Life»

 

 

  • Είδος: Δράση, αστυνομική περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2020)
  • Σκηνοθεσία: των Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ
  • Με τους: Γουίλ Σμιθ, Μάρτιν Λόρενς, Βανέσα Χάτζενς
  • Διάρκεια: 123’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ο ντετέκτιβ Μάρκους (Μάρτιν Λόρενς) αρχίζει να αποσύρεται από την ενεργό δράση και να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην οικογένεια του, ενώ απόκτησε και εγγόνι. Αντιθέτως, ο ντεντέκτιβ Μάικ (Γουίλ Σμιθ) θέλει να παραμείνει στο Σώμα και να κυνηγάει τους κακούς. Οι δυο φίλοι και συνάδελφοι ετοιμάζονται να αποχωριστούν, όταν η Ίζαμπελ, η χήρα ενός Μεξικανού ναρκέμπρορα, γνωστή και ως «μάγισσα» μαζί με τον γιό της αρχίζουν να εξολοθρεύουν όλους όσους ευθύνονται για τον θάνατο του βαρόνου της κόκας. Ένας από αυτούς είναι και ο Μάικ.

Η θανάσιμη απειλή στη ζωή του Μάικ προβληματίζει τον Μάρκους που πρέπει να βοηθήσει τον φίλο του, αφού άλλωστε είναι κι αυτός οικογένεια. 

Είναι το τρίτο «τεύχος» της επιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς δράσης που πριν 25 χρόνια το πρώτο επεισόδιο τίναξε την μπάνκα στον αέρα και καθιέρωσε τον Γουίλ Σμιθ σε αστέρα πρώτης γραμμής, αλλά και σε αφροαμερικάνο action man. Έπειτα από 8 χρόνια ήρθε το δεύτερο μέρος, που δεν άγγιξε όσο περίμεναν την ένταση του πρώτου και 17 χρόνια μετά εμφανίζεται το τρίτο μέρος χωρίς τον Μάικλ Μπέι στο σκηνοθετικό τιμόνι, αλλά τους Βέλγους, μάλλον με αραβική καταγωγή, ντουέτο των τριαντάρηδων: Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ, που είχαν ως όνειρο – απωθημένο να φτιάξουν μια ταινία με τους παιδικούς τους ήρωες «Bad Boys».

Οι νεαροί σκηνοθέτες ανταπεξέρχονται μια χαρά στο εγχείρημα και είναι απόλυτα σύγχρονοι και μοντέρνοι, αξιώνοντας μια ταινία δράσης στην τρίτη κατά σειρά συνέχεια της, που έχει αφήσει το δικό της, ξεχωριστό αποτύπωμα στο κινηματογραφικό είδος. Με άλλα λόγια ο Μάικλ Μπέι νοιώθει υπερήφανος που οι διάδοχοι του στάθηκαν στο ύψος των απαιτήσεων. Τόσο καλά και σίγουρα ένοιωσε με τους Αντίλ Ελ Αρμπί και Μπιλάλ Φαλάχ, που κάνει και μια cameo εμφάνιση στην ταινία.

Σμιθ και Λόρενς είναι άψογοι και το στόρι ζωντανεύει ξανά σε ένα action movie άκρως χορταστικό, που δεν βαριέσαι, ούτε χασμουριέσαι.

«Το Λουλούδι της Ευτυχίας»

(Little Joe)

 

 

  • Είδος: Επιστημονικής φαντασίας
  • Παραγωγή: Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ
  • Με τους: Έμιλι Μπίτσαμ, Μπεν Γουίσον, Κέρι Φοξ
  • Διάρκεια: 105’
  • Διανομή: One from the Heart
  • Διακρίσεις: Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Έμιλι Μπίτσαμ) στο Φεστιβάλ Κανών 2019

Η Άλις (Έμιλι Μπίτσαμ) είναι μια χωρισμένη μητέρα και αφοσιωμένη επιστήμονας, που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη νέων ειδών φυτών για λογαριασμό μιας εταιρείας. Έχει σχεδιάσει ένα ειδικό είδος βαθυκόκκινου λουλουδιού, ξεχωριστό όχι μόνο για την ομορφιά του αλλά για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Αν διατηρηθεί σε ιδανική θερμοκρασία, να λαμβάνει ως τροφή τα κατάλληλα συστατικά και οι άνθρωποι του μιλούν συχνά, το φυτό θα κάνει τον ιδιοκτήτη του ευτυχισμένο.

Σε αντίθεση με την πολιτική της εταιρείας, η Άλις παίρνει ένα λουλούδι στο σπίτι της σαν δώρο για τον έφηβο γιο της Τζο. Οι δυο τους βαφτίζουν το λουλούδι «Μικρός Τζο», αλλά όσο μεγαλώνει, τόσο αυξάνεται η υποψία της Άλις, ότι η δημιουργία της δεν είναι τόσο αθώα όσο νόμιζε.

Μετά από το «Προσκύνημα στη Λούρδη» και την «Τρελή Αγάπη», η Αυστριακή σκηνοθέτις Τζέσικα Χάουσνερ εξερευνά τα είδη της επιστημονικής φαντασίας και του ψυχολογικού θρίλερ. Πέφτοντας στα βαθιά νερά της βιο-γεννετικής και των διαφόρων πειραμάτων που γίνονται άλλοτε κρυφά, άλλοτε φανερά, η Χάουσνερ φτιάχνει τον δικό της «Φρανκενστάιν» και του δίνει την μορφή ενός αθώου, όμορφου άνθους, που δεν διαθέτει την δυνατότητα της αναπαραγωγής και μετασχηματίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Έξυπνη η ιδέα της μόνο που κινηματογραφικά δεν «τραβάει» καθόλου. Η αρτίστικη, ψυχρή ατμόσφαιρα που προτείνει η σκηνοθέτις μέσω της καλαίσθητης φωτογραφίας, για να δημιουργήσει κλίμα θρίλερ είναι εντελώς εκτός ρυθμού, καθώς ούτε μισό δευτερόλεπτο δεν απειλήθηκα από την πλοκή, αλλά ούτε ίχνος αγωνίας δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της προβολής. Όλα είναι τόσο στεγνά, άνευρα και μονοδιάστατα που πραγματικά με κούρασε. Η Τζέσικα Χάουσνερ έπεσε στα βαθιά και πνίγηκε.

«Μικρές οι εκπλήξεων στις υποψηφιότητες των Oscars 2020», γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Η χρυσή λίστα των υποψηφιοτήτων για τα 92α γενέθλια του βραβείου των βραβείων, των γνωστών σε όλους μας Όσκαρ, ανακοινώθηκαν. Τα πλέον των 7.000 μελών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου έδωσαν στην δημοσιότητα τις επιλογές τους για τις κινηματογραφικές παραγωγές του 2019 και από εδώ και έπειτα θα αναμένουμε τις ετυμηγορίες της μεγάλης βραδιάς, που θα πραγματοποιηθούν στις  10 Φεβρουαρίου 2020, στο Kodak Theatre του Λος Άντζελες.

Τα φαβορί παρέμειναν φαβορί στις μεγάλες κατηγορίες να μαζεύουν τις περισσότερες υποψηφιότητες, όπως ο αναμενόμενος «Joker» που βρίσκεται σε 11 κατηγορίες υποψήφιος, ανοίγοντας τον χορό των βραβείων αλλά και των στοιχημάτων. Ο νετφλιξιακός «Ιρλανδός», το «1917» και το «Κάποτε στο Χόλιγουντ» ακολουθούν με 10 υποψηφιότητες και με 6 συνολικά υποψηφιότητες κρατούν τον ρυθμό οι ταινίες: «Μικρές Κυρίες», η νετφλιαξιακή «Ιστορία Γάμου», το σατυρικό «Jojo Rabbit». Η έκπληξη, όμως του Νότιου-Κορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο τα «Παράσιτα», που παρότι είναι μη αγγλόφωνη ταινία, φιγουράρει κι αυτή στις μεγάλες κατηγορίες, διεκδικώντας, επίσης, 6 χρυσά αγαλματίδια. Τα «Παράσιτα», τελικώς, εξελίσσονται σε μια μεγάλη νίκη για τον Μπονγκ Τζουν-χο, καθώς ποιος να το περίμενε, ότι μια ασιατική ταινία θα διέσχιζε με άνεση όλες τις δυνατές κατηγορίες των οσκαρικών υποψηφιοτήτων.

Ένας σημαντικός παράγοντας αυτών των αλλαγών ως προς τις εκτός Η.Π.Α κινηματογραφικές παραγωγές, που βλέπουμε να φιγουράρουν στις λίστες των βραβείων, αφορά, ότι ένα κρίσιμο ποσοστό των μελών της Ακαδημίας, περί το 20% λένε ότι είναι αυτό το ποσοστό, είναι μη αμερικάνικο. Η επέλαση των Κινέζων στο Χόλιγουντ έχει ήδη μετασχηματίσει την στρατηγική χάρτα και ειδικά στα μεγάλα studios το τοπίο αλλάζει άρδην και καταλυτικά.

Η Σκάρλετ Γιοχάνσον παίζει σε μια διπλέτα, καθώς φιλοξενείται στην κατηγορία του Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την «Ιστορία Γάμου», αλλά και στην κατηγορία του Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του Τάικα Γουαϊτίτι, «Jojo Rabbit». Ο γεροντόβραχος πια Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι εκτός υποψηφιότητας στον Α΄ Ανδρικό Ρόλο, ο Άνταμ Ντράιβερ είναι μέσα (Ιστορία Γάμου), όπως μέσα είναι ο Αντόνιο Μπαντέρας (Πόνος και Δόξα) – μάλλον ήρθε η ώρα του μεγάλου Ισπανού σταρ(;) –, αλλά και ο Τζόναθαν Πράις (Οι Δύο Πάπες). Εδώ θα γίνει το μακελειό. Επίσης μια μεγάλη έκπληξη σημειώνεται στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας με την υποψηφιότητα της σκοπιανής (Βόρεια Μακεδονία) ταινίας-ντοκιμαντέρ για την μελισσοκομία «Honeyland».

Σε αναμονή λοιπόν μέχρι την τελετή της βραδιάς της 10ης Φεβρουαρίου 2020 όπου οι φάκελοι θα ανοιχτούν για να ακουστεί αυτό το «and the Oscar goes to…»

 

Υποψηφιότητες Oscar 2020

Καλύτερη Ταινία
«Ford vs Ferrari»
«Ο Ιρλανδός»
«Τζότζο»
«Joker»
«Μικρές Κυρίες»
«Ιστορίες Γάμου»
«1917»
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»
«Παράσιτα»


Σκηνοθεσία
Μάρτιν Σκορσέζε: «Ο Ιρλανδός»
Μπονγκ Τζουν Ζο: «Παράσιτα»
Κουέντιν Ταραντίνο: «Κάποτε στο… Χόλιγουντ»
Σαμ Μέντες: «1917»
Τοντ Φίλιπς: «Joker»


Α’ Ανδρικός Ρόλος
Χοακίν Φίνιξ: «Joker»
Ανταμ Ντράιβερ: «Ιστορία γάμου»
Λεονάρντο ΝτιΚάπριο: «Κάποτε στο… Χόλιγουντ»
Αντόνιο Μπαντέρας: «Πόνος και Δόξα»
Τζόναθαν Πράις: «Οι Δύο Πάπες»

Α’ Γυναικείος Ρόλος
Ρενέ Ζελβέγκερ: «Judy»
Σαρλίζ Θερόν: «Βόμβα»
Σκάρλετ Γιόχανσον: «Ιστορία Γάμου»
Σίρσα Ρόναν: «Μικρές κυρίες»
Σίνθια Ερίβο: «Harriet»


Β’ Ανδρικός Ρόλος
Μπραντ Πιτ: «Κάποτε στο… Χόλιγουντ»
Αλ Πατσίνο: «Ο Ιρλανδός»
Τζο Πέσι: «Ο Ιρλανδός»
Τομ Χανκς: «Μια Όμορφη Μέρα στη Γειτονιά»
Αντονι Χόπκινς: «Οι Δύο Πάπες»


Β’ Γυναικείος Ρόλος
Κάθι Μπέιτς: «Richard Jewell»
Λόρα Ντερν: «Ιστορία Γάμου»
Μάργκο Ρόμπι: «Βόμβα»
Φλόρενς Που: «Μικρές Κυρίες»
Σκάρλετ Γιόχανσον: «Τζότζο»


Κοστούμια
«Κάποτε στο… Χόλιγουντ»
«Ο Ιρλανδός»
«Τζότζο»
«Joker»
«Μικρές Κυρίες»


Ηχητικό Μοντάζ
«1917»
«Ford v Ferrari»
«Ad Astra»
«Κάποτε στο… Χόλιγουντ»
«Joker»


Ξενόγλωσση Ταινία
«Παράσιτα» (Νότια Κορέα)
«Πόνος και Δόξα» (Ισπανία)
«Οι Άθλιοι» (Γαλλία)
«Honeyland» (Βόρεια Μακεδονία)
«Corpus Christi» (Πολωνία)


Διασκευασμένο Σενάριο
Τάικα Γουαϊτίτι: «Jojo Rabbit»
Στιβ Ζέιλιαν: «Ο Ιρλανδός»
Αντονι ΜακΚάρτεν: «Οι Δυο Πάπες»
Γκρέτα Γκέργουιγκ: «Μικρές Κυρίες»
Τοντ Φίλιπς και Σκοτ Σίλβερ: «Joker»


Πρωτότυπο Σενάριο
Ράιαν Τζόνσον: «Knives Out»
Νόα Μπόμπακ: «Marriage Story»
Σαμ Μέντες και Κρίστι Γουίλσον – Κερνς: «1917»
Κουέντιν Ταραντίνο: «Κάποτε στο Χόλιγουντ»
Μπονγκ Τζουν-χο και Χαν Τζιν-γουον: «Parasite»


Φωτογραφία
«Ο Ιρλανδός»
«Joker»
«The Lighthouse»
«1917»
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»


Μοντάζ
«Ford v Ferrari»
«Ο Ιρλανδός»
«Jojo Rabbit»
«Joker»
«Παράσιτα»


Μακιγιάζ και Κομμώσεις
«Bombshell»
«Joker»
«Judy»
«Maleficent: Mistress of Evil»
«1917»


Μουσική
«Joker»
«Μικρέ Κυρίες»
«Ιστορία Γάμου»
«1917»
«Star Wars: Rise of Skywalker»


Τραγούδι
I Can’t Let You Throw Yourself Away: «Toy Story 4»
I’m Gonna Love Me Again: «Rocketman»
I’m Standing With You: «Breakthrough»
Into the Unknown: «Frozen 2»
Stand Up: «Harriet»


Καλλιτεχνική Διεύθυνση
«Ο Ιρλανδός»
«Jojo Rabbit»
«1917»
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»
«Παράσιτα»


Ηχος
«Ford v Ferrari»
«Joker»
«1917»
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»
«Star Wars: Rise of Skywalker»


Ηχητικά Εφέ
«Ad Astra»
«Ford v Ferrari»
«Joker»
«1917»
«Κάποτε στο Χόλιγουντ»


Οπτικά Εφέ
«Avengers: Endgame»
«Ο Ιρλανδός»
«The Lion King»
«1917»
«Star Wars: Rise of Skywalker»


Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
«How to Train Your Dragon: The Hidden World»
«I Lost My Body»
«Klaus»
«Missing Link»
«Toy Story 4»


Ντοκιμαντέρ – Μεγάλου Μήκους
«American Factory»
«The Cave»
«Edge of Democracy»
«For Sama»
«Honeyland»


Ντοκιμαντέρ – Μικρού Μήκους
«In the Absence»
«Learning to Skateboard in a War Zone If You’re a Girl»
«Life Overtakes Me»
«St. Louis Superman»
«Walk Run Cha-Cha»


Μικρού Μήκους Ταινία – Animation
«Daughter»
«Hair Love»
«Kitbull»
«Memorable»
«Sister»


Μικρού Μήκους Ταινία – Live Action
«Brotherhood»
«Nefta Football Club»
«The Neighbor’s Window»
«Saria»
«A Sister»

«Στα δραματικά χαρακώματα του πολέμου το σινεμά σημειώνει τέχνη», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ιστορίες κινηματογραφικής τρέλας Νο 20

Στέκει ακίνητος μερικά μέτρα έξω από το ξύλινο σπίτι και τα μάτια του είναι στραμμένα μπροστά, στην ευθεία της ανοιχτής πεδιάδας, την καλυμμένη από το φρέσκο χιόνι, ώρα επτά πρωινή. Άφησε την ζεστασιά του καταλύματος, την αγκαλιά της μητέρας του, την συντροφιά των φίλων του και βγήκε στην παγωνιά γιατί αισθανόταν έντονα κάτι επικίνδυνο, κάτι άσχημο και τρομερό πως θα συμβεί. Δεν έχει προσδιορίσει ακριβώς τι είναι, αλλά η καρδούλα του από το χάραμα κτυπά γοργά στο νεανικό του στέρνο, τόσο, που νοιώθει ότι θα πεταχτεί έξω από το σώμα του. Προσπαθεί να εντοπίσει την αιτία της ξαφνικής ανησυχίας του και ως αντίδραση επέλεξε την απομόνωση και την ησυχία από τους υπόλοιπους. Θέλει να δει την φύση που πάντα καθορίζει και φροντίζει την ζωή του. Να νοιώσει το ψύχος στο πρόσωπο του, να κοιτάξει το αγνό λευκό όταν εξουσιάζει μαγευτικά τον χώρο, μπας και ηρεμήσει λίγο από την απρόσμενη ταραχή. Ψάχνει απαντήσεις αλλά δεν βρίσκει. Τον λένε Αποστόλη από τότε που γεννήθηκε.

Οι συλλογισμοί του δεν βρίσκουν άκρη. Ενστικτωδώς, σαν μια 6η αίσθηση σε εγρήγορση, αντιλαμβάνεται ότι αυτό που τον βασανίζει είναι κάτι το φρικτό και η ανάσα του απότομα κόβεται ελάχιστα για να επανέλθει όταν ακούει το γνώριμο γαύγισμα του Μπλάκι, του πιστού τσοπανόσκυλου, να ξεχύνεται από τα νώτα του, στο βάθος. Η φωνή του Μπλάκι, για έναν παράξενο λόγο, τον καθησυχάζει και κάπως νοιώθει ασφαλής, ότι βρίσκεται στο δικό του γνώριμο περιβάλλον. Εύκολα θα μπορούσε να διώξει την απροσδιόριστη ταραχή, που καλπάζει αφηνιασμένα μέσα του από την ώρα που ξύπνησε, αφού όλα γύρω του είναι όπως τα γνωρίζει, ίδια και απαράλλαχτα με χθες, με προχθές.

Οι δικοί του είναι στο ξύλινο σπίτι και ζεσταίνονται, η μητέρα του επίσης. Ο Μπλάκι πίσω του φωνάζει ακούραστα σαν να του λέει να μην απομακρυνθεί και σε λίγο θα επιστρέψει στο σπίτι για να φάει του καλού καιρού. Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι ισχυρά για να τον ηρεμήσουν. Απ΄ άκρη σε άκρη το σώμα του νεαρού Αποστόλη τραντάζεται και η ανησυχία έχει αρχίσει να μετασχηματίζεται σε φόβο. Και ο φόβος, πανάθεμά τον,  θολώνει την σκέψη, ανακατώνει το μέσα του, σφίγγει τα έντερα του, ο φόβος τον πονάει.

Στέκει ακίνητος, βωβός ο Αποστολής και αγναντεύει με δέος την όμορφη, πρωινή χειμωνιάτικη εικόνα που αποκαλύπτεται στα μάτια του γενναιόδωρα. Ο μολυβένιος ουρανός με τα χοντρά σύννεφα δεν επιτρέπει σήμερα στον ήλιο να βγει για την καθιερωμένη βόλτα του στον θόλο. Ο Αποστόλης θέλει να μιλήσει κάπου, να μοιραστεί αυτό που λυσσάει στα σωθικά του και κόβει την αναπνοή του, αλλά τέτοια ώρα δεν υπάρχει κάνεις. Σχεδόν κανείς.

Η μικρή Μαριάνθη πλησίασε τον Αποστόλη αθόρυβα. Ξύπνησε και εκείνη νωρίς και ανήσυχη. Γνωρίζονται από μωρά, έχουν την ίδια ηλικία και όποτε είναι η ώρα για παιχνίδι προτιμάει να είναι μαζί της παρά με τους ανιαρούς φίλους του. Με την Μαριάνθη συνήθισε να μοιράζεται τα πάντα. Είναι καλή γειτόνισσα, ήσυχη συντροφιά και καθώς διαμένει ακριβώς στο διπλανό, από το δικό του, τσιμεντένιο σπίτι μοιράζονται συχνά την ίδια αυλή και πολλές φορές η Μαριάνθη έχει επισκεφθεί το σπίτι του Αποστόλη για φαγητό και, πάντα, είναι ευπρόσδεκτη. Εκείνος δεν πηγαίνει στης Μαριάνθης γιατί ο πατέρας της μόλις δει τον Αποστόλη γίνεται έξω φρενών, δεν τον γουστάρει καθόλου τον νεαρό και συνεχώς τον διώχνει με φωνές.

Η μικρή κοίταξε τον Αποστόλη μια φορά, έτσι όπως στέκει ακίνητος και ανήσυχος, σαν να γνωρίζει κάτι παραπάνω. Τα μάτια της για πρώτη φορά είναι θλιμμένα. Ο νεαρός κούνησε το κεφάλι του καλωσορίζοντας την, επιλέγοντας να παραμείνει αμίλητος, να μην δείξει αδυναμία γιατί είναι αρσενικό και δεν πρέπει να είναι ευάλωτος. Η Μαριάνθη το σεβάστηκε και έμεινε σιωπηλή. Τα βλέμματα τους, πια, αγκάλιαζαν την σιωπή και την άπνοια της χιονισμένης πεδιάδας λες και ο χρόνος πάγωσε ξαφνικά, ώσπου στα αυτιά τους έσκασαν οι δυνατές φωνές, που ξαμολήθηκαν στην ησυχία του τοπίου από πίσω τους. Γνωστές, οικείες και οι φωνές, αλλά αυτή την φορά ανατριχιαστικές, άγριες και εξέπεμπαν θάνατο.

«Εσύ πιάσε το αρνί και εγώ την γουρούνα. Με την μια το μαχαίρι στο λαιμό, μικρέ, μην το καθυστερήσεις!», είπε έντονα στον γιό του ο κτηνοτρόφος. Και έτσι έγινε. Ο ενήλικας έπιασε την Μαριάνθη και πριν προλάβει να γρυλλίσει σταμάτησε απότομα η αναπνοή της, η ζωή της από τον ερχομό του φονικού.

Ο Αποστόλης τρομοκρατήθηκε και πήγε να φύγει με όλο τον πανικό και τον τρόμο στο βλέμμα του. Το σώμα του μεταμορφώθηκε σε ένα ακυβέρνητο, τρελά παλλόμενο νεύρο έτοιμος να ξεχυθεί στην πεδιάδα και να χαθεί, αλλά το νεαρό δίποδο ήταν πιο σβέλτο. Άρπαξε το αρνί από τα πίσω πόδια και με δυο επιδέξιες κινήσεις δίπλωσε το μικρό ζώο κάτω από το αριστερό του μπράτσο, καταφέρνοντας την καθοριστική, βαθιά, εγκάρσια μαχαιριά στον μαλακό λαιμό τού Αποστόλη. Το αίμα τού Αποστόλη εκσφενδονίστηκε πηχτό, καυτό δημιουργώντας κόκκινους, ασύμμετρους, αχνιστούς κρατήρες στην παγωμένη, χιονισμένη Γη.

Τα αμνοερίφια στο ξύλινο μαντρί βέλαξαν τρομαγμένα, πρώτα απ΄ όλα τα ζώα, ενώ μετακινιόντουσαν αλλοπρόσαλλα το ένα πλάι στο άλλο. Το διπλανό, τσιμεντένιο χοιροστάσιο ξαφνικά συντονίστηκε ανατριχιαστικά στον πένθιμο βόμβο των γουρουνιών, που κράτησε αρκετά.

«Μόλις γδάρεις το αρνί και το κρεμάσεις ανάποδα τηλεφώνησε στον πρόεδρο για να σου πει που θα του το πας και τι ώρα. Την γουρούνα θα την αναλάβει η μάνα σου για να την κόψει όπως νομίζει. Να σιτέψει λίγο, να μαλακώσει μέχρι την παραμονή της πρωτοχρονιάς», είπε ο κτηνοτρόφος στον 17χρόνο γιό του, καθαρίζοντας με χιόνι την κοφτερή, ματωμένη λάμα του μαχαιριού. Ο Μπλάκι σταμάτησε να γαυγίζει και έτρεξε γρήγορα κοντά στο αφεντικό του. Άρχισε να γλείφει λαίμαργα το αίμα του Αποστολή και της Μαριάνθης μαζί και χιόνι, ενώ κουνούσε ενθουσιασμένος την ουρά του.

«Ναι πατέρα, θα τηλεφωνήσω στον πρόεδρο! Μην αναφέρεις όμως στην μικρή, ότι σφάξαμε τον Αποστόλη και την Μαριάνθη της γιατί θα στεναχωρηθεί».

«Μας βρήκε μπελάς με δαύτο. Δεν θα πω τίποτα. Θα το μάθει όμως η αδελφή σου γιατί θα αρχίσει να τα ψάχνει. Τα ξέρει από κούτσικα», αποκρίθηκε ο άνθρωπος.

«Εντάξει μωρέ, όταν θα τρώει την Μαριάνθη της και θα γλύφει τα δάχτυλα της από την νοστιμιά, έτσι όπως θα την περιποιηθεί η μάνα στον φούρνο, θα το ξεχάσει αμέσως. Είναι καλοφαγού η Νικούλα», απάντησε χαμογελώντας το νεαρό δίποδο.

Αξιολόγηση Ταινιών

 

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

 

«1917»

 

 

  • Είδος: Πολεμικό δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α., Αγγλία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Σαμ Μέντες
  • Με τους: Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν, Τζορτζ ΜακΚέι, Ντάνιελ Μέις, Κόλιν Φερθ, Μαρκ Στρονγκ, Μπένετικ Κάμπερμπατς, Ρίτσαρντ Μάντεν
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Odeon
  • Διακρίσεις: Χρυσές Σφαίρες (2): Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Δραματικής Ταινίας

Τον Απρίλιο του 1917 και μετά την αιματηρή μάχη του Σομ, ο πρώτος μεγάλος πόλεμος των χαρακωμάτων βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Άγγλος στρατηγός Έρινμορ (Κόλιν Φερθ), πρέπει να διαβιβάσει το κατεπείγον μήνυμα στο Τάγμα και τον στρατηγό Μακένζι (Μπένετικ Κάμπερμπατς) για να ματαιωθεί η προγραμματισμένη επίθεση της επομένης, διότι πρόκειται περί παγίδας των Γερμανών και η μάχη θα καταλήξει με την σφαγή των 1.600 στρατιωτών.

Δυο, νεαροί υποδεκανείς, ο παρασημοφορημένος Σκόφιλντ (Τζορτζ ΜακΚέι – πολύ καλός) και ο φίλος του Μπλέικ (Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν – επίσης πολύ καλός), που ο αδελφός τού δεύτερου υπηρετεί ως υπολοχαγός στο Τάγμα, πρέπει να μεταφέρουν με ασφάλεια, πριν το ξημέρωμα, την σημαντική πληροφορία περί της ακύρωσης της επίθεσης, διασχίζοντας τις επικίνδυνες γραμμές του εχθρού. Δηλαδή, δυο νέοι άνδρες σε αποστολή αυτοκτονίας.   

Να ξεκινήσουμε γράφοντας, πως η ταινία είναι αφιερωμένη στον παππού του σκηνοθέτη, Άλφρεντ Μέντες, που πολέμησε σε εκείνον τον φρικτό πόλεμο των χαρακωμάτων και αφηγήθηκε στον εγγονό του Σαμ Μέντες τούτη την ιστορία αυταπάρνησης και θυσίας. Ο οσκαροβραβευμένος Άγγλος σκηνοθέτης του «American Beauty», αλλά και δημιουργός των ταινιών «Ο Δρόμος της Επανάστασης», των τζειμςμπονίστικων «Skyfall», «Spectre» και του εκπληκτικού, γκανγκστερικού φιλμ «Ο Δρόμος της Απώλειας», εδώ, στο «1917» επιτελεί έναν μοναδικό άθλο, κερδίζοντας το στοίχημα, πρώτα με τον κινηματογραφικό χρόνο και έπειτα με την τέχνη του σινεμά.

Το «1917» είναι μια πολεμική ταινία ιστορικής περιόδου, που αφορά δυο νέους, Άγγλους δεκανείς γεμάτους νιάτα, σφρίγος και όνειρα για ζωή να υπηρετούν στον στρατό της αυτοκρατορίας με σκοπό την νίκη επί των Ούννων, όπως επιβάλει άλλωστε κάθε πόλεμος από την πλευρά των λαών που επιθυμούν την ειρήνη και την ελευθερία. Ο θάνατος, δηλαδή, είναι δεδομένος, ειδικά σε τέτοιους είδους συγκρούσεις, πόσο, μάλιστα, που η ταινία του Μέντες πραγματεύεται τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, ιστορικά τον προτελευταίο με τις επιθέσεις σώμα με σώμα, όπου τα κορμιά των φαντάρων σωρηδόν πέφτουν νεκρά ή σακατεμένα στο λασπωμένο, σεληνιακό τοπίο από τις σφαίρες και τις οβίδες. Η τραγικότητα σε όλο το μεγαλείο της, καθώς κάθε πόλεμος με αυτά τα απάνθρωπα χαρακτηριστικά εκφράζει απόλυτα την αποτυχία της ανθρωπότητας. Εκεί είναι και το point of view του σκηνοθέτη. Να νοιώσει ο θεατής την απώλεια, τον τρόμο, τον επερχόμενο θάνατο και την όποια τύχη να παραμείνει ζωντανός από την κόλαση. Για να επιτευχθεί αυτό, αναγκαίο είναι να βρίσκεται ο θεατής δίπλα στον πρωταγωνιστή να βιώσει την κάθε του κίνηση, την σκέψη, τις αντιδράσεις, την ανάσα και τις αγωνίες του να είναι ζωντανός, ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του, αυτή που θα γλυτώσει από τον θάνατο μερικές χιλιάδες συμπολεμιστές του.

Ο κινηματογραφικός άθλος του Μέντες λαμβάνει σάρκα και οστά στο «1917» ακολουθώντας τους δυο φίλους δεκανείς συνεχώς σε μονοπλάνο δίχως να διακόπτεται η κίνηση τους ούτε στιγμή από την έναρξη της ταινίας, σε μια real time κινηματογράφηση εξωτερικών χώρων (όχι εντός δωματίου με ελεγχόμενο τον φωτισμό), με «αόρατο» μοντάζ, καταφέρνοντας το απίστευτο. Εμείς οι θεατές είμαστε οι στρατιώτες, εμείς συμμετέχουμε, εμείς σκοτώνουμε, εμείς προσπαθούμε να γλυτώσουμε τις σφαίρες, εμείς γινόμαστε ο άνθρωπος και το κτήνος μαζί, εμείς διασχίζουμε τον όλεθρο για να φτάσουμε στον προορισμό μας και να ολοκληρώσουμε τον σκοπό μας. Είμαστε το σώμα, ο νους και η ψυχή του στρατιώτη. Αυτή είναι η επιτυχία του Μέντες: ο θεατής γίνεται κοινωνός στα γεγονότα.

Σε διαρκή κίνηση η κάμερα, ασταμάτητα νευρική να σου κόβει την ανάσα, ακολουθεί το προσεγμένο σενάριο, γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την Κρίστι Γουίλσον Κέρνς. Ο Σαμ Μέντες αλά μπρατσέτα με τον διευθυντή φωτογραφίας, τον σπουδαίο και οσκαροβραβευμένο Ρότζερ Ντίκινς (Blade Runner 2049), σε μια τέλεια συνεργασία φτιάχνουν εικόνα μεγαλείο με όλα τα σκηνικά εκτός studio και εκτός των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δημιουργώντας ντεκόρ και ολοζώντανη ατμόσφαιρα σε μια εργασία production design και art direction πολλών καρατίων, αλλά και με την πραγματικά επιβλητική μουσική του Τόμας Νιούμαν – να σε στέλνει στον αγύριστο – συστήνουν τέχνη, επαναφέροντας το σινεμά στο αυθεντικό του βασίλειο, βάζοντας στο επίκεντρο τον πόλεμο δίχως τα υπέρ του. Κάποια στιγμή, αλήθεια είναι, αισθάνεσαι έντονα, ότι ο Σαμ Μέντες ενορχηστρώνει με απόλυτη ακρίβεια και αμέριστη πειθαρχεία τον Λούις Μάιλστοουν, τον Ντέιβιντ Λιν, τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ και τον Φράνσις Φορντ Κόπολα σε μια μοναδική εναρμόνιση ιδεών πάνω στον σύγχρονο, επικό-ηρωικό κινηματογράφο.

Άριστοι και οι δυο Άγγλοι πρωταγωνιστές, ο 27χρονος Τζορτζ ΜακΚέι («Το Μυστικό των Μάρομποουν», «Cartain Fantastic») και ο 22χρονος Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν (ο αντιπαθής, πιτσιρικάς βασιλιάς Τόμεν Μπαράθεον/Μάρτιν Λάνιστερ στο «Game of Thrones»), ειδικά ο ΜακΚέι που πρέπει να πέρασε τα πάνδεινα στα γυρίσματα.

Δυο Χρυσές σφαίρες ήδη η ταινία στις μεγάλες κατηγορίες (Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Δραματικής Ταινίας), που πρέπει να άφησε άφωνη την επιτροπή και πανέτοιμη για το σιρκουί των Όσκαρ, τουλάχιστον τρία: Σκηνοθεσίας, Καλύτερης ταινίας (Παραγωγή) και Φωτογραφίας.

«Η Ομορφιά της Ύπαρξης»

«Om det Oändliga  / About Endlessness» 

 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Σουηδία, Γερμανία, Νορβηγία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ρόι Άντερσον
  • Με τους:, Μπενκτ Μπέργιους, Ανγια Μπρομς, Μαρί Μπούρμαν, Αμάντα Ντέιβις
  • Διάρκεια: 73΄
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βενετίας 2019
  • Προβολή της ταινίας: Αθήνα: «Άστυ» (Κοραή 4) και «Πτι Παλαί» (Ριζάρη 24) – Θεσσαλονίκη: Κινηματογράφος «Ολύμπιον»

Περιπλάνηση εντός μιας ονειρικής ατμόσφαιρας με ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο σφιχτά να επιπλέει στον ουρανό της διαλυμένης, από τον πόλεμο, Κολωνίας. Η αφήγηση αρχίζει και θυμίζει την Σεχραζάτ από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες».

Ασήμαντες στιγμές παίρνουν τη σημασία που κανονικά αρμόζει σε ιστορικά γεγονότα, όπως στον δρόμο προς ένα πάρτι γενεθλίων ένας πατέρας σταματά μέσα στη βροχή για να δέσει τα κορδόνια της κόρης του. Έφηβα κορίτσια χορεύουν έξω από ένα καφέ. Ένας ηττημένος στρατός κατευθύνεται προς ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, ένας πάστορα που δεν πιστεύει πια στον Θεό του.

Είναι το σινεμά που μας έχει συνηθίσει ο βραβευμένος Ρόι Άντερσον (Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Ύπαρξή του). Είναι το σινεμά του Σουηδού auter που αγαπώ προσωπικά, βγαλμένο από την σουρεαλιστική, γόνιμη μελαγχολία του, αυτή που τόσο αρτίστικα πλασμένη, ευδοκιμεί εντός της στιγμές που σε κάνουν να γελάς. Στοχασμός προ πάντων στην ανθρώπινη ύπαρξη, που μεταμορφώνεται σε εικόνα πλήρους αισθητικής με την πρόζα δωρική, απέριττη πλάι στην μουσική. Στις σκέψεις του Άντερσον «χορεύουν» οι άνθρωποι και αυτή τη φορά όλα είναι στάσιμα, ακίνητα σε μια παύση του ονείρου, σχεδόν χωρίς θερμοκρασία σώματος και για αυτό τον λόγο η υπέροχη, ψυχρή χρωματική του σε κάθε ζωγραφικό πλάνο αναδύει μια νεκρίλα, μια σιωπή θανάτου.

Ο Σουηδός δεν έγραψε σενάριο στην «Ομορφιά της Ύπαρξης»  αλλά προσέδωσε ζωή σε ό,τι τον απασχολεί και είναι, πρωτίστως ανθρώπινο, ξεκινώντας από την μετουσίωση και τον μετασχηματισμό των αισθημάτων. Τοποθετεί την ιστορία του ανθρώπου στην σύγχρονη διαδρομή του πλουτισμού, της τεχνολογίας και επηρεασμός από το Κίνημα της Αντικειμενικότητας, εκεί δηλαδή που η απαισιοδοξία είναι πηγή ζωής, δημιούργησε μια ονειρική ταινία εμβαπτισμένη στην ποίηση, αλλά και στο χιούμορ.

Ο Άντερσον δεν αναφέρεται στους χαμένους ανθρώπους, αλλά στους ηττημένους, αυτούς που απώλεσαν το όποιο ιδανικό, υποκύπτοντας στον χειρότερο θάνατο, τον πνευματικό, οπότε και τον αξιακό. Και ο ηττημένος πνευματικά άνθρωπος είναι αστείος, όπως και ο κακός άνθρωπος.

Ταινία γεωμετρικά κατασκευασμένη, καθώς όλες οι διαστάσεις της εργάζονται στην θέαση τρισδιάστατα και έχουν ισομετρία, ενώ σε κάθε πλάνο κυριαρχεί αχνά η προοπτική της αισιοδοξίας για να κερδηθεί το στοίχημα μιας ζωής χωρίς ελπίδα. Και αυτό είναι το οξύμωρο στην ταινία του Ρόι Άντερσον: το απαισιόδοξο να γεννά γόνιμα κίνητρα στον παρατηρητή.

Έτσι είναι και η αφηγηματική διάθεση του Άντερσον: άκρως παρατηρητική, που για πρώτη φορά χρησιμοποιεί voice over σε ταινία του, να λέει ήπια σε εμάς: «Είδα ένα άνδρα… είδα μια γυναίκα, είδα…», συστήνοντας ιστορίες στην άγρια όψη των θεμάτων ενός κόσμου που βυθίζεται στις θλιβερές σκιές του. Οι ηττημένοι άλλωστε έχουν το ενδιαφέρον και όχι οι νικητές που διαλύονται στο οξύ της νωθρότητας τους.

Υπέροχη ταινία, μόλις 73 λεπτών συμπυκνωμένης αλήθειας ενταγμένης σε ένα εικαστικό σύμπαν πραγματικά έργο τέχνης. Απολαύστε την!

«Ένα Ψηλό Κορίτσι»

(Dylda / Beanpole)

 

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ρωσία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Καντεμίρ Μπαλάγκοφ
  • Με τους: Βικτόρια Μιροσνιτσένκο, Βασίλισα Περελίτζινα, Αντρέι Μπικόφ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας και βραβείο της Fipresci στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών

Λένινγκραντ, 1945. Ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος έχει τελειώσει και είναι το πρώτο, μεταπολεμικό φθινόπωρο στην πόλη.  Οι δομές είναι συντρίμμια και οι άνθρωποι εξαντλημένοι σωματικά και ψυχικά. Η δεινή πολιορκία από τα γερμανικά στρατεύματα τελείωσε αλλά η μάχη για τη ζωή συνεχίζεται.

Δύο νεαρές γυναίκες, η πανύψηλη Ίγια (Βικτόρια Μιροσνιτσένκο – πολύ καλή), που χαϊδευτικά την αποκαλούν Ντίλτα (καλαμιά) και η Μασά (Βασιλίσα Περελίγκινα – επίσης πολύ καλή), που υπηρετήσαν στον σοβιετικό στρατό, προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Η Ίγια πάσχει από εγκεφαλικές διαταραχές μετατραυματικού στρες (PTSD), λόγω του τραυματισμού της σε μάχη, ενώ η Μασά επέστρεψε από την μεγάλη μάχη των Σοβιετικών στρατευμάτων  στο Βερολίνο. Εργάζονται και οι δυο στο νοσοκομείο με τους ανάπηρους του πολέμου.

Το σενάριο της ταινίας είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τον Αλεξάντερ Τέρεκοφ βασισμένο στο εξαιρετικό βιβλίο «Ο Πόλεμος δεν Έχει Πρόσωπο Γυναίκας» της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, (εκδόσεις Πατάκη). Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να γίνεσαι αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας μια καλής κινηματογραφικής παραγωγής φτιαγμένη από έναν 28χρονο σκηνοθέτη. Ο Καντεμίρ Μπαλάγκοφ (Οι δικοί μου Άνθρωποι) στην τρίτη κατά σειρά με ταινία του είναι καταπληκτικός τόσο στο θέμα της προσεγμένης παραγωγής, όσο και στην αντιμετώπιση του θέματος, από την πλευρά της σκηνοθεσίας.

Ο νεαρός Μπαλάγκοφ χειρίζεται άψογα ένα πολύ σημαντικό γεγονός, που ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν, εκτός, βεβαίως των ιστορικών μελετητών. Την ύψιστη σημασία της συμμετοχής γυναικών στον σοβιετικό στρατό και τι συνέβη στον ψυχισμό τους με την λήξη του πολέμου. Οι δυο γυναίκες είναι τα σημεία προσέγγισης του θεατή για να επισκεφθεί τους διαλυμένους κόσμους τους και την ψυχοσύνθεση τους έπειτα από τα φρικαλέα γεγονότα που βίωσαν. Ο Μπαλάγκοφ σκιαγραφεί τόσο προσεκτικά τα ανθρώπινα ράκη, με όλη την σημασία της λέξης, τις σοκαρισμένες ψυχές τους και τα στρεσαρισμένα, ασυντόνιστα πιά μυαλά τους που σε πιάνει η καρδιά σου. Άλλωστε οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν παρελθόν με αυτό το κλειστό και απέραντα άβολο, είτε στα γραπτά, είτε στην μουσική, είτε στο σινεμά τους. Ε, ο 28χρονος σκηνοθέτης είναι καλός μάστορας και μπράβο του, καθώς όλη η παραγωγή είναι στην εντέλεια προσαρμοσμένη στο ύφος και την ατμόσφαιρα της ιστορικής περιόδου.

Σε αυτές τις δυο γυναίκες όμως, ειδικά στην νεαρή, ψηλή Ίγια, εδράζεται ένας ολόκληρος λαός που καλείται να ακολουθήσει την ζωή, την επιβίωση μετά από την απώλεια της αθωότητας. Η οριογραμμή προς την ενσυναίσθηση είναι ολότελα καταστρεμμένη και το ανθρώπινο οικοδόμημα καταρρέει στο γκρεμό της τρέλας. Ο Μπαλάγκοφ κλείνει συνεχώς τον κλοιό δίχως όμως να τον σφραγίσει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ένα παράθυρο ανάσας προς το ανθρώπινο φως, φωτογραφίζοντας ευαίσθητα, κάπου την ανεμελιά ή την γυναικεία φύση που επιζητά την μητρότητα ως φυγή με χρωματικές να προσδίδουν μικρή χαρά. Δείτε την ταινία, είναι μια έκπληξη!

«Corpus Christi»

 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Πολωνία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γιαν Κομάσα
  • Με τους: Μπαρτόζ Μπιελένια, Αλεξάντρα Κονιέζνα, Ελίζα Ρίσεμπελ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Trianon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Europa Cinemas Label στο τμήμα Giornate Degli Autori του φεστιβάλ της Βενετίας

O εικοσάχρονος Ντάνιελ (Μπαρτόζ Μπιελένια – πολύ καλός) βιώνει την πνευματική μεταμόρφωση κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο αναμορφωτήριο. Θέλει να γίνει ιερέας αλλά αυτό είναι αδύνατο εξαιτίας του ποινικού του μητρώου.

Όταν τον στέλνουν να εργαστεί στο ξυλουργείο μιας κωμόπολης, κατά την άφιξή του προσποιείται τον ιερέα και καταλήγει να αναλάβει καθήκοντα στην τοπική ενορία. Η άφιξη του νεαρού, χαρισματικού ιεροκήρυκα δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία, που ταλανίζεται από ένα τραγικό συμβάν, να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Με την αποδοχή του παπικού θώκου από τον μεταρρυθμιστή, Λατίνο, Ιησουίτη πάπα Φραγκίσκο το 2013, η καθολική εκκλησία λαμβάνει άλλο προσωπείο, πιο προσιτό, πιο μοντέρνο, πιο διαλλακτικό, πιο ανθρώπινο και ο συντηρητικός, άκαμπτος καθολικισμός μετασχηματίζεται σιγά σιγά στο νέο δόγμα του νέο-καθολικισμού. Το απολαύσαμε άλλωστε και στην νετφλιαξιακή ταινία «Οι Δυο Πάπες», για το ποιες είναι οι ιδέες και οι μεταρρυθμίσεις του 226ου πάπα.

Οι Ευρωπαίοι αγγελιαφόροι αυτής αλλαγής είναι, φυσικά, οι Πολωνοί, καθώς η χώρα του Σοπέν, του Κριστόφ Κισλόφσκι και του Αντρέι Βάιντα, είναι το στιβαρό κάστρο της καθολικής εκκλησίας στην κεντρική Ευρώπη, αφού βορειοανατολικά πολιορκείται από τους χριστιανοορθόδοξους Ρώσους και δυτικά από τους Γερμανούς χριστιανο-προτεστάντες.

Τί το καλύτερο, λοιπόν, να παρουσιαστεί στο σινεμά, το νέο πρόσωπο της καθολικής θρησκείας μέσα από την ιστορία ενός παραβατικού, Πολωνού νεαρού που πιστεύει με όλο του το είναι στον Θεό, τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, θέλει να χειροτονηθεί ιερέας, αλλά δεν γίνεται λόγω του εγκληματικού παρελθόντος, πιστεύει ακράδαντα στα θεία και αλλάζει το παλαιό, σκληρό, θρησκευτικό καθεστώς ενός χωριού, βαριά στιγματισμένου από ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα, με όπλα την κατανόηση και την εσωτερική, ανθρώπινη αγάπη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ιερά, χριστιανικά βιβλία.

Ο αξιόλογος 38χρονος κινηματογραφιστής, αλλά και παραγωγός Γιαν Κομάσα, γεννημένος στο Πόζναν της Πολωνίας από οικογένεια καλλιτεχνών, που η συνάντηση του με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ – όταν ο πατέρας του συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ» -, έγινε η αιτία να ασχοληθεί με την σκηνοθεσία, συντάσσεται απόλυτα στο σύγχρονο πνεύμα του νέο-καθολικισμού.

Εξορκίζει έντεχνα στην ταινία του το παλαιό αλύγιστο σύστημα του ιερατείου, προτείνοντας, μάλιστα, απλά λιτά και ξάστερα τον ανιδιοτελή και εσωτερικά αγνό «αμνό» του Θεού ως την μορφή που θα μετασχηματίσει προς το θετικότερο την πίστη των καθολικών. Άπαντα χρειάζονται μια αλλαγή, ακόμα και οι θρησκευτικές δομές.

Νέος σε ηλικία ο Ιησούς δίδαξε τον αληθινό λόγο του Πατέρα Του, νέος και ο ήρωας Ντάνιελ (Δανιήλ), που λέει αλήθειες, έχοντας ως γνώμονα τον λόγο του Θεού. Ξυλουργός ο Ιησούς, που ελάχιστα εργάσθηκε σε αυτό, σε εργοστάσιο ξυλείας ο Ντάνιελ, που δεν πάτησε ποτέ το ποδάρι του εκεί. Προπηλακίστηκε ο Ιησούς από τους φαρισαίους και τους τελώνες για την καινοτόμο διδασκαλία Του, καταδιώκεται και ο Ντανιέλ από τους προύχοντες του χωριού λόγω της πρωτοποριακής αντιμετώπισης των σημαντικών θεμάτων της μικρής κοινωνίας σαν ντεμέκ ιερέας, αλλά και των μοντέρνων κηρυγμάτων του στο εκκλησίασμα μέχρι να φτάσουμε στην θυσία. Ο, Sancta simplicitas!          

«Corpus Christi»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Πολωνία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Γιαν Κομάσα
  • Με τους: Μπαρτόζ Μπιελένια, Αλεξάντρα Κονιέζνα, Ελίζα Ρίσεμπελ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Trianon
  • Διακρίσεις: Βραβείο Europa Cinemas Label στο τμήμα Giornate Degli Autori του φεστιβάλ της Βενετίας

O εικοσάχρονος Ντάνιελ (Μπαρτόζ Μπιελένια – πολύ καλός) βιώνει την πνευματική μεταμόρφωση κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο αναμορφωτήριο. Θέλει να γίνει ιερέας αλλά αυτό είναι αδύνατο εξαιτίας του ποινικού του μητρώου.

Όταν τον στέλνουν να εργαστεί στο ξυλουργείο μιας κωμόπολης, κατά την άφιξή του προσποιείται τον ιερέα και καταλήγει να αναλάβει καθήκοντα στην τοπική ενορία. Η άφιξη του νεαρού, χαρισματικού ιεροκήρυκα δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία, που ταλανίζεται από ένα τραγικό συμβάν, να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Με την αποδοχή του παπικού θώκου από τον μεταρρυθμιστή, Λατίνο, Ιησουίτη πάπα Φραγκίσκο το 2013, η καθολική εκκλησία λαμβάνει άλλο προσωπείο, πιο προσιτό, πιο μοντέρνο, πιο διαλλακτικό, πιο ανθρώπινο και ο συντηρητικός, άκαμπτος καθολικισμός μετασχηματίζεται σιγά σιγά στο νέο δόγμα του νέο-καθολικισμού. Το απολαύσαμε άλλωστε και στην νετφλιαξιακή ταινία «Οι Δυο Πάπες», για το ποιες είναι οι ιδέες και οι μεταρρυθμίσεις του 226ου πάπα.

Οι Ευρωπαίοι αγγελιαφόροι αυτής αλλαγής είναι, φυσικά, οι Πολωνοί, καθώς η χώρα του Σοπέν, του Κριστόφ Κισλόφσκι και του Αντρέι Βάιντα, είναι το στιβαρό κάστρο της καθολικής εκκλησίας στην κεντρική Ευρώπη, αφού βορειοανατολικά πολιορκείται από τους χριστιανοορθόδοξους Ρώσους και δυτικά από τους Γερμανούς χριστιανο-προτεστάντες.

Τί το καλύτερο, λοιπόν, να παρουσιαστεί στο σινεμά, το νέο πρόσωπο της καθολικής θρησκείας μέσα από την ιστορία ενός παραβατικού, Πολωνού νεαρού που πιστεύει με όλο του το είναι στον Θεό, τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, θέλει να χειροτονηθεί ιερέας, αλλά δεν γίνεται λόγω του εγκληματικού παρελθόντος, πιστεύει ακράδαντα στα θεία και αλλάζει το παλαιό, σκληρό, θρησκευτικό καθεστώς ενός χωριού, βαριά στιγματισμένου από ένα τραγικό αυτοκινητικό δυστύχημα, με όπλα την κατανόηση και την εσωτερική, ανθρώπινη αγάπη, όπως αυτή αποτυπώνεται στα ιερά, χριστιανικά βιβλία.

Ο αξιόλογος 38χρονος κινηματογραφιστής, αλλά και παραγωγός Γιαν Κομάσα, γεννημένος στο Πόζναν της Πολωνίας από οικογένεια καλλιτεχνών, που η συνάντηση του με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ – όταν ο πατέρας του συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ» – , έγινε η αιτία να ασχοληθεί με την σκηνοθεσία, συντάσσεται απόλυτα στο σύγχρονο πνεύμα του νέο-καθολικισμού.

Εξορκίζει έντεχνα στην ταινία του το παλαιό αλύγιστο σύστημα του ιερατείου, προτείνοντας, μάλιστα, απλά λιτά και ξάστερα τον ανιδιοτελή και εσωτερικά αγνό «αμνό» του Θεού ως την μορφή που θα μετασχηματίσει προς το θετικότερο την πίστη των καθολικών. Άπαντα χρειάζονται μια αλλαγή, ακόμα και οι θρησκευτικές δομές.

Νέος σε ηλικία ο Ιησούς δίδαξε τον αληθινό λόγο του Πατέρα Του, νέος και ο ήρωας Ντάνιελ (Δανιήλ), που λέει αλήθειες, έχοντας ως γνώμονα τον λόγο του Θεού. Ξυλουργός ο Ιησούς, που ελάχιστα εργάσθηκε σε αυτό, σε εργοστάσιο ξυλείας ο Ντάνιελ, που δεν πάτησε ποτέ το ποδάρι του εκεί. Προπηλακίστηκε ο Ιησούς από τους φαρισαίους και τους τελώνες για την καινοτόμο διδασκαλία Του, καταδιώκεται και ο Ντανιέλ από τους προύχοντες του χωριού λόγω της πρωτοποριακής αντιμετώπισης των σημαντικών θεμάτων της μικρής κοινωνίας σαν ντεμέκ ιερέας, αλλά και των μοντέρνων κηρυγμάτων του στο εκκλησίασμα μέχρι να φτάσουμε στην θυσία. Ο, Sancta simplicitas!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Ένα Ψηλό Κορίτσι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Dylda / Beanpole)

 

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ρωσία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Καντεμίρ Μπαλάγκοφ
  • Με τους: Βικτόρια Μιροσνιτσένκο, Βασίλισα Περελίτζινα, Αντρέι Μπικόφ
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σκηνοθεσίας και βραβείο της Fipresci στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών

Λένινγκραντ, 1945. Ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος έχει τελειώσει και είναι το πρώτο, μεταπολεμικό φθινόπωρο στην πόλη.  Οι δομές είναι συντρίμμια και οι άνθρωποι εξαντλημένοι σωματικά και ψυχικά. Η δεινή πολιορκία από τα γερμανικά στρατεύματα τελείωσε αλλά η μάχη για τη ζωή συνεχίζεται.

Δύο νεαρές γυναίκες, η πανύψηλη Ίγια (Βικτόρια Μιροσνιτσένκο – πολύ καλή), που χαϊδευτικά την αποκαλούν Ντίλτα (καλαμιά) και η Μασά (Βασιλίσα Περελίγκινα – επίσης πολύ καλή), που υπηρετήσαν στον σοβιετικό στρατό, προσπαθούν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Η Ίγια πάσχει από εγκεφαλικές διαταραχές μετατραυματικού στρες (PTSD), λόγω του τραυματισμού της σε μάχη, ενώ η Μασά επέστρεψε από την μεγάλη μάχη των Σοβιετικών στρατευμάτων  στο Βερολίνο. Εργάζονται και οι δυο στο νοσοκομείο με τους ανάπηρους του πολέμου.

Το σενάριο της ταινίας είναι γραμμένο από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και τον Αλεξάντερ Τέρεκοφ βασισμένο στο εξαιρετικό βιβλίο «Ο Πόλεμος δεν Έχει Πρόσωπο Γυναίκας» της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, (εκδόσεις Πατάκη). Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο να γίνεσαι αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας μια καλής κινηματογραφικής παραγωγής φτιαγμένη από έναν 28χρονο σκηνοθέτη. Ο Καντεμίρ Μπαλάγκοφ (Οι δικοί μου Άνθρωποι) στην τρίτη κατά σειρά με ταινία του είναι καταπληκτικός τόσο στο θέμα της προσεγμένης παραγωγής, όσο και στην αντιμετώπιση του θέματος, από την πλευρά της σκηνοθεσίας.

Ο νεαρός Μπαλάγκοφ χειρίζεται άψογα ένα πολύ σημαντικό γεγονός, που ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν, εκτός, βεβαίως των ιστορικών μελετητών. Την ύψιστη σημασία της συμμετοχής γυναικών στον σοβιετικό στρατό και τι συνέβη στον ψυχισμό τους με την λήξη του πολέμου. Οι δυο γυναίκες είναι τα σημεία προσέγγισης του θεατή για να επισκεφθεί τους διαλυμένους κόσμους τους και την ψυχοσύνθεση τους έπειτα από τα φρικαλέα γεγονότα που βίωσαν.

Ο Μπαλάγκοφ σκιαγραφεί τόσο προσεκτικά τα ανθρώπινα ράκη, με όλη την σημασία της λέξης, τις σοκαρισμένες ψυχές τους και τα στρεσαρισμένα, ασυντόνιστα πιά μυαλά τους που σε πιάνει η καρδιά σου. Άλλωστε οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν παρελθόν με αυτό το κλειστό και απέραντα άβολο, είτε στα γραπτά, είτε στην μουσική, είτε στο σινεμά τους. Ε, ο 28χρονος σκηνοθέτης είναι καλός μάστορας και μπράβο του, καθώς όλη η παραγωγή είναι στην εντέλεια προσαρμοσμένη στο ύφος και την ατμόσφαιρα της ιστορικής περιόδου.

Σε αυτές τις δυο γυναίκες όμως, ειδικά στην νεαρή, ψηλή Ίγια, εδράζεται ένας ολόκληρος λαός που καλείται να ακολουθήσει την ζωή, την επιβίωση μετά από την απώλεια της αθωότητας. Η οριογραμμή προς την ενσυναίσθηση είναι ολότελα καταστρεμμένη και το ανθρώπινο οικοδόμημα καταρρέει στο γκρεμό της τρέλας.

Ο Μπαλάγκοφ κλείνει συνεχώς τον κλοιό δίχως όμως να τον σφραγίσει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ένα παράθυρο ανάσας προς το ανθρώπινο φως, φωτογραφίζοντας ευαίσθητα, κάπου την ανεμελιά ή την γυναικεία φύση που επιζητά την μητρότητα ως φυγή με χρωματικές να προσδίδουν μικρή χαρά. Δείτε την ταινία, είναι μια έκπληξη!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη