fbpx

«Shazam»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια DC comics
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ
  • Με τους: Ζάκαρι Λίβαϊ, Μαρκ Στρονγκ, Άσερ Έιντζελ, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Ντζιμόν Χουνσού, Λοβίνα Γιάβαρι, Μισέλ Μπορθ, Άνταμ Μπρόντι, Μάρτα Μίλανς, Γκρέις Φάλτον
  • Διάρκεια: 132΄
  • Διανομή: Tanweer

Η μαγική λέξη Shazam πρόκειται για τα ακρωνύμια έξι αθάνατων πρεσβυτέρων, όπως αναφέρει η ιστορία του υπερήρωα, δηλαδή: S (Solomon – Σολομών ως προς τη Σοφία), H (Hercules – Ηρακλής ως προς την Δύναμη), A (Atlas – Άτλας ως προς την Αντοχή), Z (Zeus – Ζεύς ως προς την Δύναμη της Ηγεσίας), A (Achilles – Αχιλλέας ως προς το Θάρρος) και M (Mercury – Ερμής ως προς την Ταχύτητα).

Σχεδιασμένος το 1939 για την εκδοτική εταιρεία Φόσετ Κόμιξ ως Κάπτεν Μάρβελ, ήταν το alter ego του ραδιοφωνικού δημοσιογράφου Μπίλι Μπάτσον, ο οποίος το 1953 σταμάτησε να εκδίδεται λόγω της δικαστικής διένεξης με την αντίπαλη Μάρβελ για το όνομα του ήρωα. Ίσως είναι η πιο μπλεγμένη ιστορία χάρτινου ήρωα, που τελικά, κατέληξε ως Σαζάμ και είναι ο 14χρόνος, ορφανός Μπίλι Μπάτσον. Προφέροντας την μαγική λέξη, που του χάρισε υπεραιωνόβιος μάγος Σαζάμ, για να απαλλάξει τον κόσμο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, ο έφηβος μεταμορφώνεται αμέσως σε ενήλικα υπερήρωα με υπερφυσικές δυνάμεις, ίδιες με αυτές του Σούπερμαν, αλλά η σκέψη και οι αντιδράσεις του κυβερνώνται από το μυαλό ενός 14χρόνου.

Ο  Ζάκαρι Λίβαϊ, που υποδύεται τον Σαζάμ, κινηματογραφικά αναφερόμενος για τους φανατικούς του είδους, ο πιο σπουδαίος ρόλος του στην μεγάλη οθόνη είναι αυτός του γενναίου ξανθού Φάντραλ, ενός από την πιστή, φιλική τριανδρία του μαρβελικού Θωρ. Όλη η ταινία αφήνεται ελεύθερη στην εφηβική αφασία και με πλήθος αναφορών σε επιτυχημένες ταινίες των eighties, ο Σαζάμ, σε μετρήσιμα μεγέθη της καφρίλας, γέρνει συμπαθητικά και με γούστο στους ώμους του Deadpool.

Σαν καλοφτιαγμένο πέρασμα μοιάζει αυτός ο χάρτινος ήρωας της DC με την δυνατότητα γεφύρωσης του μικρού με αυτό του ενήλικου κοινού. Οι μεγαλύτεροι θα το ευχαριστηθούν αναπνέοντας πλήθος αναφορών εϊτίλας, ενώ οι νεότεροι σε ηλικία θα ανακαλύψουν τον φανταστικό τους, κρυφό όρμο που μεταμορφώνει την θνητή υπόσταση ενός συνηθισμένου πιτσιρικά σε θεϊκό ήρωα έτοιμο να σώσει τον πλανήτη Γη. Ε, όλοι μας κάποτε λίγο ή πολύ το είχαμε φαντασιωθεί.            

Ο ορφανός Μπίλι Μπάτσον (Άσερ Έιντζελ – καλός ο πιτσιρικάς), χάρη στην ευγενική «χορηγία» ενός αρχαίου μάγου (Ντζιμόν Χουνσού), κάθε φορά που φωνάζει τη λέξη «Σαζάμ!» μεταμορφώνεται από 14χρονο έφηβο στον ενήλικα ομώνυμο υπερήρωα (Ζάκαρι Λίβαϊ – καλός).

Ωστόσο, παρά το θεόρατο και γεροδεμένο σώμα του, παραμένει μέσα του ένα παιδί  που, όπως είναι φυσικό, διασκεδάζει με την ενήλικη έκδοση του εαυτού του, κάνοντας ό,τι θα έκανε κάθε έφηβος που θα αποκτούσε υπερδυνάμεις: Κοινώς κάνει φιγούρα και την πλάκα του!

Μπορεί να πετάξει. Βλέπει με ακτίνες Χ. Μπορεί να εξαπολύσει αστραπές από τα χέρια του. Δεν τον πιάνουν οι σφαίρες. Μπορεί, επίσης, να κάνει κοπάνα από το σχολείο. Με τη βοήθεια του ειδήμονα σε υπερηρωικά ζητήματα φίλου του Φρέντι (Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ – η έκπληξη της ταινίας), ο Σαζάμ δοκιμάζει τα όρια των ικανοτήτων του με την ανεμελιά του παιδιού που κρύβει μέσα του.

Στην ανάδοχη οικογένεια που έχει μεταφερθεί, συζώντας με ακόμα τέσσερα ορφανά και με κύριο μέλημα να ανακαλύψει την μητέρα του, που την έχασε σε ένα πανηγύρι όταν ήταν πέντε ετών, ο Μπίλι θα χρειαστεί να μάθει να ελέγχει τις ικανότητες του για να κατατροπώσει τις φονικές δυνάμεις του κακού που βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο του Δρ. Σιβάνα (Μαρκ Στρονγκ – καλός), ο οποίος έχει βάλει στο μάτι τον Σαζάμ, γιατί ο μάγος τον είχε απορρίψει όταν ήταν μικρός.

«The Waiter»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Ελλάς (2018)
  • Σκηνοθεσία: Στηβ Κρικρή
  • Με τους: Άρης Σερβετάλης, Γιάννης Στάνκογλου, Chiara Gensini, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Mαρία Καλλιμάνη, Αντώνης Μυριάγκος, Γιώργος Γλάστρας, Ελεάνα Φινοκαλιώτη
  • Διάρκεια: 97’
  • Διακρίσεις: Βραβείο ΕΚΚ Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη – Βραβείο ΕΚΚ Καλύτερων Locations

 

Ο Ρένος είναι ένας επαγγελματίας σερβιτόρος που οδηγεί μια απλή και ήσυχη ζωή, μοναχικός και σχολαστικός παρατηρητής με ιδιαίτερη αδυναμία στα φυτά. Η ζωή του όμως θα διαταραχθεί όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με την εξαφάνιση του γείτονά του, Μίλαν.

 Δύο σκοτεινοί χαρακτήρες, ο «Ξανθός» και η Τζίνα, μπλεγμένοι με τον Μίλαν, θα παρασύρουν τον Ρένο σε μια σειρά ακραίων γεγονότων. Ο Ρένος, αμφισβητώντας την ιερή καθημερινή του ρουτίνα, θα δοκιμάσει την ικανότητά του και την προθυμία του να αλλάξει τη ζωή του πάνω σε θέματα αγάπης και θανάτου. Σχέσεις θα δημιουργηθούν, μυστικά θα μοιραστούν και η εμπιστοσύνη θα αμφισβητηθεί.

Το «TheWaiter» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στηβ Κρικρή. Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του ’80, και τοποθετημένο στην Αθήνα του σήμερα, το “TheWaiter” είναι μία σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση. Ένα υπαρξιακό neo noir και μία ιστορία δολοφονίας δοσμένη μέσα από τα μάτια του (εκ)κεντρικού χαρακτήρα, του Ρένου.

Στον ρόλο του Ρένου επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, ως πρωταγωνιστής ο Άρης Σερβετάλης, με μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία, ανεπιτήδευτη, άκρως πειστική και ουσιαστική.        

Σημείωμα του Σκηνοθέτη:

To «The Waiter» είναι μια ιστορία εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα που βίωσα, ενώ ζούσα στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1980.  Η Ιστορία είναι μια σπουδή για ένα φανταστικό χαρακτήρα που θα μπορούσε να είναι ένας (αντι)ήρωας του Αλμπέρ Καμί. Εξερευνά την ιδέα του «πως και αν» ο άνθρωπος είναι διατεθειμένος να αλλάξει τον τρόπο ζωής του θυσιάζοντας την ασφάλεια της συνήθειας, όταν έρχεται αντιμέτωπος με ακραία γεγονότα που σχετίζονται με μια δολοφονία και ένα εγκεφαλικό έρωτα.

Το ενδιαφέρον εστιάζεται στη δημιουργία ενός μικρόκοσμου όπου όλα τα αισθητικά στοιχεία του περιβάλλοντος στο οποίο ήμουν εγώ εκτεθειμένος αναπροσαρμόζονται και οι φαινομενικά μικρές λεπτομέρειες βγαίνουν στην επιφάνεια και αποκτούν σημασία. Ένα ανεπαίσθητο μαύρο χιούμορ υπογραμμίζει τους διαλόγους, του Ρένου με τον συνάδελφο του, τον «Κεραυνό».

Οι χώροι επίσης αντικατοπτρίζουν τον ψυχισμό του ήρωα και αναδεικνύουν μια επιπλέον διάσταση του ήρωα, υπογραμμίζοντας τις ιδιαιτερότητές του τονίζοντας την μοναχικότητα του μέσα σε ένα άχρονο τόπο – το καταπραϋντικό και αρμονικό σκούρο πράσινο του διαμερίσματός του γεμάτο από υγιή φυτά, τους συνήθως πολυσύχναστους δρόμους που είναι παράξενα άδειοι, το παραφορτωμένο και ελαφρώς παρακμιακό ζαχαροπλαστείο όπου επιμελώς προσδίδει πρότυπα ποιότητας και άνεσης.

«Ο Δρόμος του Κεραυνού»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (Thunder Road)

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία : Τζιμ Κάμινγκς
  • Με τους: Τζιμ Κάμινγκς, Κένταλ Φαρ, Νίκαν Ρόμπινσον, Μέικον Μπλερ
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Spentzos Film

Υπάρχει και ο Τζιμ Κάμινγκς, που αν συνεχίσει με αυτή την ταχύτητα, και όρεξη σύντομα θα επισκιάσει κάποιους νεόκοπους «ψαγμένους» του καλλιτεχνικού σινεμά των Η.Π.Α. (βλέπε, ας πούμε, τον Τζέιμς Φράνκο). Αμερικανός ηθοποιός ο Τζιμ Κάμινγκς, άνευ υψηλών περγαμηνών, μικρομηκάς, που δυο χρόνια πίσω σκηνοθέτησε την βραβευμένη, διάρκειας 13 λεπτών ταινία, στο γνωστό, ανεξάρτητο φεστιβάλ του Σάντανς, με πυξίδα το γνωστό τραγούδι του Μπρους Σπρίνγκστιν «Thunder Road».

Το φιλμάκι έκανε αίσθηση και αποφάσισε να το επιμηκύνει χρονικά, καταλήγοντας στα 92 λεπτά, εντάσσοντας το στις κινηματογραφικές παραγωγές μεγάλου μήκους. Είναι η δεύτερη δουλειά του και μάλιστα ως «ανεξάρτητη» που είναι στις διάφορες φεστιβαλικές περιοδείες της τσιμπούσε βραβειάκια, αφήνοντας καλή γεύση στους θεατές.

Και όντως αφήνει καλή γεύση με το μαύρο σχόλιο-χιούμορ να πέφτει σαν γλάσσο στο άκρως δραματικό σενάριο της ιστορίας. Ηλεκτρισμένοι μονόλογοι από τον οργίλο Κάμινγκς, σε performance ανάμεσα στο χάσιμο ειρμού και ψυχανάλυσης, να γυρίζει επιδέξια το αφοδράριστο μέσα της αμερικανικής κοινωνίας προς τα έξω και ο αρλεκίνος του αμερικανικού ονείρου να φαντάζει πιο αληθινός και τρομακτικός στις παγωμένες ανάσες της ψευτοηθικής και της καφρίλας.

Η ανωριμότητα, η ανισορροπία και οι νευρώσεις μετατρέπονται σε ένα καλό καύσιμο για την κοινωνική σάτιρα των αδιεξόδων του Κάμινγκς, που πραγματικά, δίνει τα ρέστα του σε νευρωτικά μονοπλάνα και ως άνθρωπος ορχήστρα (σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ και ερμηνεία δικά του) τα πάει φίνα.

Η αλήθεια είναι όμως, ότι όλες οι σταθερές του σεναρίου και της πλοκής, τόσο στην ψυχοσύνθεση του βραδύνοα ήρωα, όσο και στα αντανακλαστικά του – δεμένα γερά στο επαρχιώτικο, αυτοκτονικό περιβάλλον της άνευρης κωμόπολης που ζει – είναι εντελώς αμερικάνικα, όπως και τα θέματα με τον τρόπο που τα πραγματεύεται απασχολούν μόνο τους συμπατριώτες του. Έχει ένα σινεφίλ ενδιαφέρον, πιθανώς, ως η αρχή του νήματος που θα τυλίξει στο δημιουργικό του αδράχτι ο χειμαρρώδης και φέρελπις Τζιμ Κάμινγκς. Οψόμεθα!    

Ο ψυχολογικά ευάλωτος αστυνομικός Τζιμ Αρνάου (Τζιμ Κάμινγκς – καταιγιστικός) με ένα πρόσφατο διαζύγιο στην πλάτη προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας του, που ήταν η δασκάλα χορού της μικρής πόλης. Ταυτόχρονα προσπαθεί με κωμικοτραγικούς τρόπους να βάλει σε τάξη την προσωπική του ζωή και την σχέση με την μικρή κόρη του, που ζει με την επιπόλαιη μητέρα της.

Όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο, καθώς ο Τζίμ αναγκάζεται να πουλήσει τον χώρο της σχολής χορού της μητέρας του για να πληρώσει τους δικηγόρους που έχουν αναλάβει το διαζύγιο του. Η μια βλακεία στην υπεύθυνη δουλειά του αστυνομικού ακολουθεί την άλλη με αποτέλεσμα ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας αναγκάζεται να τον απολύσει.  

«Τα Δάκρυα του Βουνού»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Δραματική περιπέτεια ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Ελλάς (2019)
  • Σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος
  • Με τους: Νίκος Γεωργόπουλος, Σπύρος Ζαμπέλης, Αργύρης Κόγκας, Σπύρος Φωτίου, Γιάννης Ζαφειρόπουλος, Πάνος Κοψιδάς
  • Διάρκεια: 111’
  • Προβολή: Από τις 4 Απριλίου 2019 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ενώ το Σάββατο 6 Απριλίου 2019 στις 19:00 θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Θοδωρή Γκόνη (συνθέτη στιχουργό), τον Παντελή Μπουκάλα (συγγραφέα) και τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόμπουλο. Συντονίζει η δημοσιογράφος Ευάννα Βερνάρδου.

Τα μάλα γοητευμένος. Ελληνική ταινία με ιδιαίτερη οπτική και αισθητική, θέσεις μονάκριβες και σπάνιες, όταν η εποχή του σύγχρονου, ελληνικού κινηματογράφου μαστίζεται από τη ανίατη νόσο της προχειράντζας και της ανοησίας του εφήμερου. Ο ντοκιμαντερίστας  Στέλιος Χαραλαμπόπουλος στην τρίτη κατά σειρά ταινία μυθοπλασίας του ανοίγει με μετρημένο λυρισμό και αξιοπρόσεκτα μια τεράστια ζεστή αγκαλιά για να στεγάσει μέσα της το όνειρο τόσο στην τραχιά, όσο και στην ποιητική του μορφή.

Μεστός, αισθαντικός, τρυφερός και συνάμα σκληρός αφηγητής, μα πάνω απ΄ όλα ανθρώπινος φιλοξενεί  στην ταινία του το πνεύμα του αειναύτη Οδυσσέα, δίνοντας του το όνομα του ορεσίβιου, χτίστη Μάρκου. Ο ήρωας είναι ο «πελεκάνος» μάστορας, ο Ηπειρώτης κουδαραίος και το ταξίδι του γράφεται πάνω στα ψηλά βουνά, στα ανήλιαγα δάση, στα φουσκωμένα νερά των ορεινών ποταμών, στα άγρια μονοπάτια της κροκάλας, στα ηλιόφερτα, αλλά και τα φαιά τοπία της μοναξιάς, της σιωπής και της δύναμης, εκεί που κόβεται η ανθρώπινη ανάσα, εκεί, όπου υπάρχει δουλειά πάνω στην πέτρα γι αυτόν και την μαστόρικη συντεχνία του. Πορεία στην ασμίλευτη, γήινη φύση όταν, ενίοτε, συναντά στα ύψη το χαμηλό, κρύο, ουράνιο σύννεφο για να μετρηθεί ο άθλος με το ανθρώπινο σαν μύηση για την ψυχή, το σώμα και τον νου. Να μοιάζει το ταξίδι ίδιο με την βουτιά της απώλειας στο κενό πριν την μεγάλη αλλαγή της εποχής σε μια άλλη, την στιγμή του κοινωνικού μετασχηματισμού σε ακατανόητο και βασανιστικά πολύπλοκο.

Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος αγαπάει την μυητική δράση και όπως στην πρώτη του βραβευμένη μεγάλου μήκους ταινία με τον τίτλο «Άδης» (1996), έτσι και τώρα στα «Δάκρυα του Βουνού» (σενάριο δικό του) η τεχνική της αφήγησης παραμένει σχεδόν παρόμοια: Δίκαια μοιρασμένος ο λόγος με την καταπληκτική μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη (απίθανο πάντρεμα) θέτει τον άνθρωπο μόνο του να δοκιμαστεί στη φύση και στα τεκταινόμενα της προσωπικής του περιπέτειας. Η μετάβαση του ανθρώπου από τον έναν αιώνα στον άλλον, οι νέες δυναμικές που προστάζουν άλλου είδους διαχείριση, οι πόλεμοι και εν γένει οι κοινωνικές αλλαγές γίνονται το στέρεο έδαφος για να βαδίσει επάνω τους ο Μάρκος, που όμως βρίσκεται μακριά, ξενιτεμένος από το καινούργιο «πανηγύρι» της Γης, κάπου στα μονοπάτια των θεόρατων, πέτρινων όγκων με τα δικά τους μυστικά, την δική τους ζωή και θάνατο. Τα δάκρυα του βουνού είναι οι πέτρες, αλλά και οι άνθρωποι.

Άριστος χρήστης του κινηματογραφικού φακού με τις, επίσης, ντοκιμαντερίστικες περγαμηνές του («Γρηγόρης Λαμπράκης: Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης», «Τη Νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη», «Της Πατρίδας μου η Σημαία») ζωγραφίζει πειθαρχημένα και δωρικά, ευρηματικά και με καθάρια εσωτερικότητα το ομηρικό έπος σε ένα μοναδικό φωτογραφικό παραλήρημα του Δημήτρη Κορδελά.

Μαγευτικό περιβάλλον που με καθήλωσε στην καρέκλα. Μην την χάσετε, είναι από τις εξαίσιες οάσεις του ελληνικού σινεμά, που κυριολεκτικώς σε σκλαβώνει και σε ταξιδεύει.

Μια συντροφιά μαστόρων πέτρας, αποκομμένη από τα χωριά της εξαιτίας ενός δεκαετούς πολέμου περιπλανιέται αναζητώντας δουλειά. Υλικά τους οι πέτρες, τα δάκρυα του βουνού. Και οι ίδιοι όμως ορεσίβιοι, ο τόπος τους φτωχός, τους σπρώχνει σαν άλλα δάκρυα του βουνού, να ξενιτευτούν για να ζήσουν.

Η προσπάθεια του πρωτομάστορα Μάρκου και των μαστόρων να επιστρέψουν σπίτι τους εξελίσσεται σε μια εξοντωτική οδύσσεια. Εκτός από τη «φανερή» Κίρκη, συναντά και τον Ελπήνορα, τον Πολύφημο, τον ασκό του Αιόλου και τη χώρα των Λωτοφάγων, τα Βόδια του Ήλιου και τους Λαιστρυγόνες, την κάθοδο στον κάτω κόσμο και τον Τειρεσία.

Ο Μάρκος θα καταλήξει στο τέλος μόνος. Οι σύντροφοι – άλλοι από απληστία, άλλοι από περιέργεια, άλλοι από ανοησία – θα χαθούν. Μόνο αυτός θα κλείσει τ’ αυτιά στις σειρήνες και το παραμυθητικό κάλεσμά τους. Μόνο αυτός θα περιφρονήσει τις παραπλανητικές υποσχέσεις μιας αναδυόμενης ευδαιμονίας, ενός άλλου νέου κόσμου, του πλούτου και της ευμάρειας.

«Στιγμιαία Οικογένεια»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Instant Family)

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία : Σον Άντερς
  • Με τους: Μαρκ Γουόλμπεργ, Ρόουζ Μπερν, Ιζαμπέλα Μονέρ, Γκουστάβο Κιρό
  • Διάρκεια: 118’
  • Διανομή: Odeon

Αν και ο θεσμός της ανάδοχης οικογένειας είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα, ο Σον Άντερς νιώθει άνετα να αναδείξει τις ευχάριστες και ελαφριές πλευρές του μιας και πρόκειται για ένα προσωπικό του ζήτημα.

Όταν εκείνος και η γυναίκα του αποφάσισαν να υιοθετήσουν τρία αδέρφια, τα περιστατικά που αντιμετώπισαν ήταν από φοβερά αστεία μέχρι και εξαιρετικά κουραστικά. «Σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο αν ο Τζον Μόρις κι εγώ μπορούσαμε να κάνουμε μια κωμωδία γι’αυτό το θέμα και όχι ένα βαρύ δράμα που ο κόσμος θα φοβόταν να δει. Ελπίζω αυτή η ταινία να βοηθήσει τα παιδιά που το έχουν ανάγκη να βρουν ένα σπίτι και μια οικογένεια», σχολιάζει ο Άντερς.

Πολλά από τα περιστατικά έχουν βασιστεί στις ιστορίες του Άντερς και στην ιστορία της Μαρίντ Γκριν, μιας νεαρής κοπέλας που υιοθετήθηκε στα 13 της.

Οι Άντερς και Μόρις την έχρισαν βοηθό τους για το σενάριο και την είχαν κοντά τους καθ’όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. «Υιοθετήθηκα στα 13 μου. Μέχρι τότε ήμουν εκτός συστήματος. Με πήραν από τη μητέρα μου όταν ήμουν 8 χρονών γιατί εκείνη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και είχε βίαιους συντρόφους. Έζησα σε διάφορα σπίτια μέχρι να επιστρέψω πίσω μαζί της και να ξεκινήσει ξανά τη χρήση. Επέστρεψα στην αναδοχή και ευτυχώς βρέθηκαν άνθρωποι που με υιοθέτησαν. Έτσι απέκτησα αδέρφια και γονείς. Πλέον είμαι 20 χρονών και σπουδάζω στο UCLA», σχολιάζει η Γκριν.

 

Ο Πιτ (Μαρκ Γουόλμπεργκ) και η Έλι (Ρόουζ Μπερν) αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια, οπότε, εξετάζουν την επιλογή της υιοθεσίας.

Όταν θα γνωρίσουν τρία αδέρφια, συμπεριλαμβανομένης μιας 15χρονης που κάνει την επανάστασή της (Ιζαμπέλα Μόνερ), θα διαπιστώσουν ότι από εκεί που δεν είχαν κανένα παιδί βρέθηκαν μέσα σε μια νύχτα με τρία. Τώρα, ο Πιτ και η Έλι θα προσπαθήσουν να μάθουν τα κατατόπια του να είσαι γονιός με ξεκαρδιστικό τρόπο με την ελπίδα να γίνουν οικογένεια.

«Κωδικός Κολιμπρί»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Hummingbird Project)

 

  • Είδος: Δράμα, Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Καναδάς, Βέλγιο (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κιμ Νγκούγιεν
  • Με τους: Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Σάλμα Χάγιεκ
  • Διάρκεια: 111΄
  • Διανομή: Odeon

Σύμφωνα με την επιστήμη το κολιμπρί χρειάζεται 16 χιλιοστά του δευτερολέπτου για μία μόνο κίνηση των φτερών του. Εξίσου γρήγορα μεταφέρεται η πληροφορία που μπορεί να χαρίσει εξωφρενικά ποσά μέσω μιας οπτικής ίνας από το Νιου Τζέρσι στο Κάνσας, μόνο που δεν είναι ακριβώς το ίδιο αλλά ένα χιλιοστό πιο αργά στη νέα ταινία του Κιμ Νουέν. Τι θα άλλαζε αν οι ήρωες της ταινίας έβρισκαν τρόπο να κερδίσουν αυτό το χιλιοστό του δευτερολέπτου;

Ο Κιμ Νουέν εκθέτει και ξεσκεπάζει την αδίστακτη εποχή του ψηφιακού μας κόσμου με κυνικό, σκληρό και τρυφερό τρόπο ενώ ταυτόχρονα περιγράφει στοιχεία της ανθρωπότητας μέσα από το πρίσμα των μικροκυμάτων και των νετρονίων, των στοιχείων δηλαδή που μας ενώνουν με ταχύτατους ρυθμούς αλλά και μας χωρίζουν. Καθώς ο τεχνολογικά εξελιγμένος κόσμος μάς καταβροχθίζει, εμείς με τη σειρά μας βυθιζόμαστε μέσα σε αυτόν χωρίς να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον, την υγεία μας ή για τον διπλανό μας.

«Είναι ενδιαφέρον γιατί οι περισσότερες ταινίες που ασχολούνται με αυτό το θέμα διαδραματίζονται σε ψυχρά γραφεία της Wall Street ενώ η συγκεκριμένη διασχίζει βουνά, χτυπάει πόρτες τις γειτονιάς και κυκλοφορεί. Ο βασικός μου σκοπός με αυτή την ταινία ήταν όχι να γίνω αυθεντία στο θέμα αλλά να εισάγω στην ιστορία την ανθρωπιά και το χιούμορ ώστε να μην είναι μια δύσκολη και ψυχρή, γεμάτη πληροφορίες ταινία», σχολιάζει ο υποψήφιος για Όσκαρ Τζέσι Άιζενμπεργκ (The Social Network). «Η ιδέα είναι περίφημη. Αυτοί οι δύο τύποι, τα outsider της ιστορίας, ξεκινάνε και μπλέκονται σε μια συναρπαστική περιπέτεια», προσθέτει ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα Αλεξάντερ Σκαρσγκαρντ (Big Little Lies).

Η χημεία των ηθοποιών είναι μοναδική σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Κιμ Νουέν. «Για εμένα χημεία σημαίνει να μπορούν να είναι γενναιόδωροι μεταξύ τους οι ηθοποιοί, και αυτοί οι δύο τα πάνε περίφημα», σχολιάζει.

Δύο ξαδέρφια από τη Νέα Υόρκη, ο Βίνσεντ (Τζέσι Άιζενμπεργκ) και ο Άντον (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ) δραστηριοποιούνται στις διεθνείς αγορές και στις Συναλλαγές Υψηλής Συχνότητας, όπου το κέρδος βγαίνει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Το όνειρό τους; Να φτιάξουν μια οπτική ίνα από το Κάνσας μέχρι το Νιου Τζέρσι που θα τους προσφέρει εκατομμύρια. Σε αυτό θα τους εμποδίσει η Εύα Τόρες, μια παρανοϊκή επενδύτρια και πρώην εργοδότριά τους, η οποία βρίσκεται συνεχώς πίσω τους και δεν θα σταματήσει μέχρι να τους δει να καταστρέφονται.

Ο Βίνσεντ και ο Άντον όμως είναι αποφασισμένοι να διασχίσουν την Αμερική για να βρουν τη λύτρωση, όχι μέσω χρημάτων, αλλά μέσω της οικογένειας και της επανασύνδεσής τους με τη γη.

«Ευτυχισμένος Λάζαρος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Lazzaro Felice)  

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Ιταλία, Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αλίτσε Ρορβάχερ
  • Με τους: Άλμπα Ρορβάχερ, Ντείβιντ Μπένεντ, Σερζί Λοπέζ, Νικολέτα Μπράσκι
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Σεναρίου 70o Φεστιβάλ Καννών

Η τρίτη κατά σειρά ταινία της βραβευμένης Αλίτσε Ρορβάχερ, κυριολεκτικώς, είναι χαμένη στην μετάφραση. Θέμα που λειτουργεί σε δυο διαφορετικά επίπεδα και εποχές με τον ίδιο ήρωα να διατρέχει χρονικά και ανέπαφα με την ουσία, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις της σκηνοθέτιδας. Σενάριο που δεν παίρνει ανάσα και η απλοϊκότητα της κατασκευής της  – με την καλή φωτογραφία της  Ελέν Λουβάρ – βυθίζεται άδοξα στην λόπη του βαρετού λόγω της μεγάλης διάρκειας.

Απ΄ όπου κι αν την πιάσεις τα τοιχώματα της θρυμματίζονται και κάποιες καλές στιγμές της κονιορτοποιούνται στην δίνη της φλυαρίας και του θρησκευτικού σουρεαλισμού. Ώιμέ! Πουθενά δεν δουλεύει στρωτά το σενάριο, καθώς ο Φόρεστ Γκαμπ έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τον σοβαροφανή μιμητισμό του Φελίνι και του Ντε Σίκα, ενώ ο Παζολίνι δεν θέλει ούτε να κοιτάξει από την γωνία.

Ο συμβολισμός και η αλληγορική διάθεση της Ρορβάχερ προκαλούν βωβό γέλωτα και η επιθυμία για κοινονικοπολιτικό σχόλιο σκοντάφτει στην παιδιάστικη αφήγηση της. Το σχόλιο για την Ιταλία του χθες και του σήμερα είναι αφαιρετικό, ούτε καν φανταστικό, και οι ανύπαρκτες εξηγήσεις για το πως, το τι και τι έγινε βρε παιδιά εδώ, λαμβάνουν το καλλιτεχνίζον συγχωροχάρτι… όχι από εμάς, αλλά από το κονκλάβιο που παρέδωσε βραβείο σεναρίου. Βοήθεια μας!!!       

Είναι η ιστορία του Λάζαρο, ενός νεαρού χωρικού τόσο καλόκαρδου που περνιέται για αφελής και του Τανκρέντι, ενός νέου αριστοκρατικής καταγωγής, καταραμένου από την ίδια του την φαντασία. Ένας ισχυρός δεσμός δημιουργείται μεταξύ τους, όταν ο Τανκρέντι ζητά από τον Λάζαρο να τον βοηθήσει να σκηνοθετήσει την ίδια του την απαγωγή.

Αυτή η περίεργη κι απρόσμενη συμμαχία είναι μια αποκάλυψη για τον Λάζαρο. Μια φιλία τόσο πολύτιμη που θα ταξιδέψει τον Λάζαρο στον χώρο – και τον χρόνο –  σε αναζήτηση του Τανκρέντι. Στην πρώτη του φορά στη σύγχρονη μεγαλούπολη ο Λάζαρο είναι σαν ένα θραύσμα του παρελθόντος, χαμένο στο μοντέρνο κόσμο.

«Ο Καθηγητής και ο Τρελός»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 (The Professor and The Madman)     

 

  • Είδος: Δραματική βιογραφία ιστορικής περιόδου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α, Ιρλανδία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Φάρχαντ Σαφίνια
  • Με τους: Μελ Γκίμπσον, Σον Πεν, Νάταλι Ντόρμερ, Έντι Μάρσαν, Τζένιφερ Ιλ, Τζέρεμι Ιρβιν, Ιοαν Γκρούφονρτ, Ντέιβιντ Ο’ Χάρα, Στίβεν Ντιλέιν, Στιβ Κούγκα
  • Διάρκεια: 124’
  • Διανομή: Tanweer

Όταν η ισχυρή και κραταιά βικτωριανή αυτοκρατορία της Αγγλίας αποφάσισε να καθιερώσει, εκτός των αποικιοκρατικών δεινών της, την δύναμη της γλώσσας της στα πέρατα του κόσμου, ξεκίνησε το 1879 την σύνταξη του πρώτου αγγλικού, ετυμολογικού λεξικού σε έκδοση του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Ως επιμελητής αυτού του μεγαλόπνοου έργου, γνωστό σήμερα το 20τομο «O.E.D» (Oxford English Dictionary) επιλέχθηκε, από το αλύγιστο και άκαμπτο, ελιτίστικο συμβούλιο της Βασιλικής Φιλολογικής Εταιρείας, ο πολύγλωσσος, άνευ πτυχίου, Σκωτσέζος, αυτοδίδακτος, καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ. Αδιαμφισβήτητος βοηθός του, ο άνθρωπος που «ξεκόλλησε» την μικρή ομάδα του Μάρεϊ στο να συλλέξει με ακρίβεια στην λεπτομέρεια την προέλευση και την ετυμολογία της κάθε αγγλικής λέξης, ήταν ο Αμερικανός, στρατιωτικός γιατρός Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ.

Ο δρ. Μάινορ ο οποίος ήταν τρόφιμος σε άσυλο φρενοβλαβών εγκληματιών, γατί σκότωσε στο Λονδίνο έναν αθώο άνθρωπο που έμοιαζε με την μορφή που τον καταδίωκε στα σκοτεινά παρανοϊκά οράματα του, ήταν δεινός βιβλιοφάγος, μια ιδιοφυία. Το ότι υπάρχει σήμερα το οξφορδιανό λεξικό οφείλεται σε αυτόν τον άνθρωπο, αλλά και στον καθηγητή Μάρεϊ που τον θαύμαζε για το πνεύμα και την πολυμάθεια του. Αυτή η συνεργασία-σχέση των δυο ιδιαίτερων ανδρών, αποτυπώνεται στο ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία του Ιρανού σεναριογράφου Φάρχαντ Σαφίνια (Apocalypto).

Ακαδημαϊσμός στην κινηματογράφηση, καλή ατμόσφαιρα με πολλές ιστορικές ανακρίβειες, ως προς τον βίο του Αμερικανού δρ. Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ σε σενάριο των:  Τοντ Κομάρνικι, Τζον Μπούρμαν και του ίδιου του σκηνοθέτη, βασισμένο στο ομότιτλο, best seller των N.Y.Times του Αγγλο-Αμερικανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Σάιμον Γουίντσεστερ (The Professor and the Madman – 1998). Ο συγγραφέας πρωτίστως και εν συνέχεια οι σεναριογράφοι που ακολούθησαν την μυθιστορηματική ροή του συγγραφέα ενταφιάστηκαν στην ανάγκη αγιοποίησης των ηρώων, αλλάζοντας εντελώς το υπόβαθρο της παρανοϊκής μορφής του Αμερικανού γιατρού και έγκλειστου στο άσυλο.

Στην ιστορική πραγματικότητα ο Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ (Σον Πεν) ήταν παιδόφιλος και για να τερματίσει αυτή την «αμαρτία» επέλεξε να αυτοευνουχιστεί, γεγονός που εξαφανίζεται εντελώς, πιθανώς και από το βιβλίο (το υποθέτω, γιατί δεν το έχω διαβάσει), όσο και από το σενάριο της ταινίας.

Η ακραία επιθυμία του να συνευρίσκεται σεξουαλικά με ανήλικα άτομα, κινηματογραφικά αντικαθίσταται από τις ενοχές και τις τύψεις που ένοιωθε απέναντι στην χήρα του αδικοχαμένου συζύγου της που δολοφόνησε σε κατάσταση τρέλας. Και εκεί χάνεται το τόπι, που θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε άλλα απάτητα και αδιερεύνητα μονοπάτια. Ποιος ηθοποιός κλάσης όμως, όπως ο Πεν θα στραπατσάριζε το προφίλ του με την απόδοση ενός ιδιοφυούς παιδόφιλου, που αν δεν συμμετείχε ενεργά δεν θα υπήρχε το περίφημο λεξικό.    

Ο Μελ Γκίμπσον και ο Σον Πεν είναι καλοί σε αυτό που διεκπεραιώνουν, αν και ο Πεν παίρνει αρκετά «βαριά» τον ρόλο του σχιζοφρενή και συνάμα ιδιοφυούς δρ Μάινορ.           

Λονδίνο, 1872. Ο πολύτεκνος και πολυμαθής καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ (Μελ Γκίμπσον – καλός) τίθεται επί κεφαλής από το Συμβούλιο της βασιλικής φιλολογικής εταιρείας στο να δημιουργήσει το πρώτο αγγλικό λεξικό, το οποίο υποστηρίζεται από τις εκδόσεις του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Για βοήθεια ζητάει – μέσω των βιβλιοπωλείων – από τους Άγγλους πολίτες του νησιού αλλά και των αποικιών να στέλνουν στην ομάδα του την ετυμολογία και την προέλευση των λέξεων που απαρτίζουν το παλαιό και το σύγχρονο λεξιλόγιο της αυτοκρατορίας.

Αρχίζει να συγκεντρώνει ορισμούς, λήμματα, ώσπου η εργασία τελματώνει στην προέλευση των λέξεων «Art» (Τέχνη) και «Architecture» (Αρχιτεκτονική) με κίνδυνο να σταματήσει η έκδοση. Τις απαντήσεις θα τις δώσει ένας τρόφιμος σε άσυλο φρενοβλαβών εγκληματιών, ο Αμερικανός γιατρός Γουίλιαμ Τσέστερ Μάινορ Σον Πέν – καλός), που βασανίζεται από παράξενα οράματα και εμμονές, που αφορούν το βίαιο, στρατιωτικό του παρελθόν αλλά και την πρόσφατη δολοφονία ενός αθώου.

Ο καθηγητής Τζέιμς Μάρεϊ λαμβάνει πάνω από 10.000 λήμματα από τον ευρυμαθή δόκτορα και οι δυο άνδρες αναπτύσσουν μια σχέση θαυμασμού και εκτίμησης.  

«Ντάμπο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Dumbo)  

 

  • Είδος: Περιπέτεια δράμα και σε 3D – Μεταγλωττισμένη και στα ελληνικά
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τιμ Μπάρτον
  • Με τους: Κόλιν Φάρελ, Μάικλ Κίτον, Ντάνι ΝτεΒίτο, Εύα Γκρίν, Άλαν Αρκιν
  • Διάρκεια: 115’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ολοκαίνουργια ταινία για τον υπέροχο, σύγχρονο παραμυθά της 7ης Τέχνης, Τιμ Μπάρτον. Αγαπημένο ενδιαφέρον στις ταινίες του τα πάσης φύσεως «τέρατα» με το ρυθμικό συναίσθημα στον καρδιακό μυ τους και τις παράξενες ιστορίες τους. Τούτη τη φορά, ο 61χρονος πια, Αμερικανός σκηνοθέτης, σε ήπιο διάδρομο κινούμενος, αγκίστρωσε το παραμύθι της Έλεν Άμπερσον, που αφορά το καλόκαρδο και γενναίο, ελεφαντάκι με τα μεγάλα αυτιά που ίπταται. Μια ιστορία που πριν από 78 χρόνια σχεδιάστηκε στα στούντιο της Ντίσνεϊ και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1941 σε κινούμενο σχέδιο με μεγάλη επιτυχία.

Ο Μπάρτον συντηρεί την καρτουνίστικη ατμόσφαιρα, το φαντασμαγορικό, πολύχρωμο διάκοσμο και σε live-action σκοτεινιάζει «μπαρτονικά», όσο το δυνατόν, την ιστορία. Με αγαπημένους ηθοποιούς στο σινεφίλ κοινό «σχεδίασε» την προσωπική του εκδοχή του ιπτάμενου Ντάμπο, που δεν είναι σπαραξικάρδια όπως εκείνη του 1941, φτιάχνοντας μια μεγάλη αγκαλιά ικανή να χωρά όχι μόνο τους μικρούς, αλλά και τους μεγάλους θεατές.

Εντάξει, δεν είναι ο Μπάρτον των ευάερων περιπάτων στους ερεβώδεις, ευωδιαστούς κήπους του κινηματογραφικού του παρελθόντος, είναι όμως μια ενδιαφέρουσα και μεγαλειώδης παραγωγή – ένεκα της πανίσχυρης Ντίσνεϊ -, που κρατά τον ρυθμό της καλής αφήγησης (σενάριο του Έρεν Κρούγκερ) και την μαγεία της εικόνας σε απόλυτη ισορροπία με την μουσική του αδιάσπαστου στοιχείου του Μπάρτον, που ονομάζεται Ντάνι Έλφμαν.

Ο Μπάτμαν – Μάικλ Κίτον με τον Πιγκουίνο – Ντάνι Ντε Βίτο συναντιούνται ξανά, έπειτα από 27 χρόνια, στο πλατό του παραμυθά Μπάρτον για να δώσουν αυτή την ενθουσιαστική χρυσόσκονη στην ιστορία του ιπτάμενου, μικρού ελέφαντα. Ειδικά ο Κίτον, που ορισμένες στιγμές θυμάται τον «Σκαθαροζούμη», αλλά και ο γίγαντας, μίνι διατάσεων, Ντε Βίτο κλέβουν την ματιά σου.  Ναι, είναι εκπληκτικοί και οι δύο. Ακολουθούν ο Κόλιν Φάρελ, η Εύα Γκριν, ο Άλαν Άρκιν, πλαισιώνοντας ικανοποιητικά το υπερθέαμα, που είναι και το ζητούμενο του Μπάρτον.

Δεν υπάρχει κακολογία να γραφτεί για τον αγαπημένο σκηνοθέτη, που περί τα 31 χρόνια κινηματογραφικής παρουσίας έχει προσφέρει αριστουργήματα στην μεγάλη οθόνη. Ο Μπάρτον ουδέποτε «έκλεψε» χρόνο από τον θεατή και οι ταινίες του, κάθε μια ξεχωριστά, έχει την δική της λάμψη. Οι αριστουργηματικοί καμβάδες του Πικάσο, που τον καθιέρωσαν στο καλλιτεχνικό στερέωμα δεν ξεπέρασαν τους 10 σε αριθμό. Οι υπόλοιποι είναι απλά Πικάσο. 

Ο Ντάμπο, ένα γλυκό, νεογέννητο ελεφαντάκι με τεράστια αυτιά, είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στο ρημαγμένο τσίρκο του Μαξ Μέντιτσι (Ντάνι Ντε Βίτο). Αρχικά, η διαφορετικότητα του είναι πηγή προβληματισμού για τον Μέντιτσι, που υπολόγιζε σε ένα χαριτωμένο ελεφαντάκι για να προσελκύσει τα πλήθη, μέχρι που ο Ντάμπο ανακαλύπτει ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα τεράστια αυτιά για να πετάξει. Ικανότητα που την πρωτοείδαν τα δυο τέκνα ενός πρώην δεινού ιππέα, σταρ του τσίρκου και νυν ακρωτηριασμένου στο αριστερό χέρι λόγω πολέμου του Χολτ Φάριερ (Κόλιν Φάρελ).

Ο Ντάμπο δεν προλαβαίνει να χαρεί τις πτήσεις του, όταν του στερούν την πολυαγαπημένη του μητέρα, με αποτέλεσμα να καταλήξει μόνος και φοβισμένος, αλλά και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ενός φιλόδοξου, δαιμόνιου, οραματιστή επιχειρηματία, του  Βι-Έι Βάντεβιρ (Μάικλ Κίτον), που θα υλοποιήσει το μεγαλεπήβολο όραμα του: Ένα φαντασμαγορικό κόσμο διασκέδασης το όνομα «Dreamland» με συνέταιρο τον Μαξ Μέντιτσι και πρώτο νούμερο στην ατραξιόν τον Ντάμπο που πετάει.

«Ο Διερμηνέας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Interpreter)    

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Σλοβακία, Τσεχία, Αυστρία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Μάρτιν Σούλικ
  • Με τους: Γίρι Μένζελ, Πίτερ Σιμόνιτσεκ
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Ama Films

Ο 80χρονος Άλι ανακαλύπτει πως πρώην αξιωματικός των SS περιγράφει στα απομνημονεύματά του την εκτέλεση των γονιών του.

Αποφασισμένος να εκδικηθεί καταφθάνει στη Βιέννη, όπου θα γνωρίσει τον 70χρονο Γκέοργκ, γιο του αξιωματικού. Η επίσκεψη θα γίνει αφορμή για ένα ταξίδι των δυο αντρών στη Σλοβακία και στα μυστικά του παρελθόντος.

Ο βραβευμένος Πίτερ Σιμόνισεκ του «Τόνι Έρντμαν» συναντά σε χρέη ηθοποιού τον θρυλικό Τσέχο σκηνοθέτη Γίρι Μένζελ (Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας για το «Ο Άνθρωπος που Έβλεπε τα Τρένα να Περνούν»), σε μία πανέμορφη ταινία δρόμου που έχει αφετηρία το ιστορικό δράμα και προορισμό την κωμωδία περί της ανθρώπινης κατάστασης.

Ο Σούλικ, ζυγίζει ευγενικά τις συγκρούσεις του παρελθόντος, με την αρωγή δύο εξεχόντων ηθοποιών και της εξαίσιας χημείας τους.