fbpx

«Οι Άγγελοι του Τσάρλι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Charlie’s Angels)

 

 

  • Είδος: Δράση περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Ελίζαμπεθ Μπανκς
  • Με τους: Ελίζαμπεθ Μπανκς, Κρίστεν Στιούαρτ, Ναόμι Σκοτ, Έλα Μπαλίνσκα, Λουίς Γκεράρδο Μέντεζ
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Οι περίφημοι Άγγελοι του Τσάρλι συνεχίζουν να δουλεύουν για τον μυστηριώδη κύριο Τσάρλς Τάουνσεντ, του οποίου το ιδιωτικό πρακτορείο ερευνών έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως.

Έχοντας συγκεντρώσει τις πιο έξυπνες, πιο γενναίες και εξαιρετικά εκπαιδευμένες γυναίκες ανά τον κόσμο, τώρα υπάρχουν διάφορες ομάδες Αγγέλων καθοδηγούμενες από διαφορετικά αφεντικά στις πιο απαιτητικές αποστολές. Ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα παροχής ενέργειας πέφτει στα χέρια του οργανωμένου εγκλήματος και οι τρεις νέες αγγελικά πλασμένες κοπέλες αναλαμβάνουν να διατηρήσουν την παγκόσμια ασφάλεια.

Προφανώς κάθε δεκαετία και γενιά επιβάλλεται να έχει τους δικούς της «Αγγέλους του Τσάρλι», όποτε  η ηθοποιός και σκηνοθέτης Ελίζαμπεθ Μπανκς, αναλαμβάνει το «καθήκον» του  reboot της γνωστής τηλεοπτικής σειράς με καλλονές χάρμα οφθαλμών. Μόνο οφθαλομοθεραπεία για τον ανδρικό πληθυσμό είναι η ταινία, αλλιώς η δομή και το σενάριο είναι ένα υβρίδιο γυναικείου ύφους σε Τζέιμς Μποντ και «Επικίνδυνων Αποστολών», χωρίς την χάρη, το χιούμορ και την τρέλα της προηγούμενης γυναικείας τριάδας, Μπάριμορ, Ντίαζ και Λιού.

Άνευρο, επίπεδο, φασαριόζικο τοποθετημένο στο φθηνό και ανέμπνευστο είδος δράσης των τελευταίων χρόνων με γυναίκες που διαλύουν άνδρες και ισοπεδώνουν το σύμπαν. Όλη η γνωστή θεώρηση της φιλοσοφίας  των «Αγγέλων του Τσάρλι» πάει περίπατο και ξαφνικά παρουσιάζεται μια αλυσίδα γραφείων ανά τον κόσμο με στρατευμένες, ετοιμοπόλεμες γυναικάρες και αμέτρητους Μπόζλι που προστατεύουν την ανθρωπότητα. Ούτε για μπιμουβιά δεν παίζουν αυτά τα πραγματικά «αγγελούδια».

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Ο Ιρλανδός»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019) – για την μικρή οθόνη Netflix
  • Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε
  • Με τους: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο, Τζο Πέσι, Χάρβεϊ Καϊτέλ
  • Διάρκεια: 209’
  • Διανομή: Odeon και για την μικρή οθόνη Netflix (έναρξη: 27 Νοεμβρίου 2019)

Η μεταπολεμική Αμερική, μέσα από τα μάτια του βετεράνου του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου Φρανκ Σίραν Ρόμπερτ Ντε Νίρο – καλός), ενός απατεώνα και εκτελεστή της μαφία με το ψευδώνυμο «Ιρλανδός», που συνεργάστηκε με τον μαφιόζο Ράσελ Μπουφαλίνο (Τζόε Πέσι – απίθανος!)

Καλύπτοντας διαφορετικές δεκαετίες, η ταινία παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια της σύγχρονης, αμερικανικής ιστορίας, την εξαφάνιση του θρυλικού ηγέτη, του πιο δυνατού, εργατικού συνδικάτου μεταφορέων, Τζίμι Χόφα (Αλ Πατσίνο – καλός), ενώ μας περιγράφει τα αθέατα μονοπάτια του οργανωμένου εγκλήματος, τις εσωτερικές διαδικασίες, τις αντιπαλότητες και τις διασυνδέσεις της αμερικανικής μαφίας με την πολιτική σκηνή.

Η εργασία μου, ως δημοσιογράφου που γράφει για ταινίες προβαλλόμενες στους κινηματογράφους, είναι να συντάξω άρθρο με γνώμονα τις γνώσεις, την εμπειρία, επιστρατεύοντας ταυτόχρονα και την προσωπική μου αίσθηση εντός της σκοτεινής αίθουσας, καταθέτοντας σε εσάς την θέση και την γνώμη μου στο φιλμικό προϊόν που παρακολούθησα. Αναφέρομαι πάντα σε ταινίες που έχουν προγραμματιστεί από την εγχώρια διανομή, έτοιμες να αναμετρηθούν με το ελληνικό, κινηματογραφόφιλο κοινό στον δικό τους ιδανικό χώρο, αυτόν που απλά ονομάζουμε κινηματογραφική αίθουσα. Εκεί δηλαδή που με τα σβηστά φώτα και το μεγάλο πανί απέναντι σου για δυο, δυόμιση ώρες θα απελευθερωθούμε από κάθε σκέψη, πίεση, άγχος, έννοιες και θα αφεθούμε στην μαγεία των εικόνων της ιστορίας που σου προτείνει ο κάθε δημιουργός της 7ης Τέχνης.

Σινεμά, προσωπική άποψη εκφράζω, είναι η αρμονική συνάθροιση πολλών τεχνών μαζί και γι αυτό τον σημαντικό λόγο το περιβάλλον προβολής αυτού του σοβαρότατου είδους ψυχαγωγίας, όπως και το θέατρο άλλωστε, απαιτεί συγκεκριμένες συνθήκες θέασης, κάτι σαν τελετουργική διαδικασία για τις ανάγκες της μύησης του θεατή στο κινηματογραφικό δρώμενο. Όταν το περιβάλλον της κινηματογραφικής ταινίας μεταφέρεται στο σπίτι, οι συνθήκες θέασης είναι εντελώς διαφορετικές και η ψυχολογία του θεατή σκορπίζει στους ανέμους της αδιαφορίας και της αποστασιοποίησης για τους λόγους που πολύ καλά γνωρίζετε. Η όποια μαγεία εξαϋλώνεται και το ενδιαφέρον θρυμματίζεται από τις δεκάδες οικιακές παρεμβολές, οπότε όσο καλό, δυνατό, έντονο και μαγευτικό είναι το φιλμ παιζόμενο στην μικρή οθόνη, ευθύς υποβαθμίζεται και η όποια μαγεία του στο προτεινόμενο θέαμα αποχαιρετά θλιβερά τον προς «μύηση» θεατή.

Μέλημα μου είναι να γράφω για να βρισκόμαστε στις κινηματογραφικές αίθουσες, να αισθανόμαστε, να μοιραζόμαστε μαζί με άλλους εκατό, διακόσιους άγνωστους ανθρώπους τα λογής συναισθήματα, τις όμοιες ή τις διαφορετικές αντιδράσεις σε αυτό που βλέπουμε χρησιμοποιώντας έναν αόρατο, σιωπηλό κώδικα με οικοδεσπότη τον ήσυχο και φιλόξενο χώρο της σκοτεινής αίθουσας προβολής. Δεν γράφω για να σας στήσω πυζαμάτους στον καναπέ του σπιτιού σας απέναντι από την γυάλινη επιφάνεια της τηλεόρασης σας. Γράφω για να σας προϊδεάσω, να σας ιντριγκάρω να βγείτε από το σπίτι και να ψυχαγωγηθείτε βλέποντας μια ταινία, είτε συμφωνούμε, είτε όχι ως προς την οπτική της. Θα συμφωνήσουμε όμως στα σίγουρα, πως κακή, μέτρια ή καλή η ταινία η κάθε επίσκεψη μας στο σινεμά είναι ξεχωριστή και συνθέτει ακόμα μια μαγευτική εμπειρία.

Ο «Ιρλανδός» του Μάρτιν Σκορσέζε γυρίστηκε για την τηλεοπτική streaming πλατφόρμα, της γνωστής εταιρείας Netflix αποκλειστικά για το τηλεοπτικό κοινό, καθώς και η μεγάλη χρονική διάρκεια της ταινίας, από τον «Λόρενς της Αραβίας» και τον «Μπεν Χουρ» έχουμε να δούμε τέτοιους χρόνους, συνάδουν με την σπιτική ψυχαγωγία. Πατάς pause και ρίχνεις ένα τηλεφώνημα, συνεχίζεις, ξαναπατάς pause απαντάς σε ερωτήσεις διάφορες περί λογαριασμών και εργασίας, συνεχίζεις, ξαναπατάς pause για να φτιάξεις ή να παραγγείλεις φαγητό λόγω λιγούρας, συνεχίζεις, το κλείνεις εντελώς γιατί είσαι αλοιφή από την κούραση και νύσταξες, οπότε θα το τελειώσεις την αυριανή ημέρα ή όποτε ευκαιρήσεις, όσο καλή και να είναι η ταινία. Υπό το καθεστώς αυτών των συνθηκών και περιβάλλοντος θα παρακολουθήσει τον «Ιρλανδό» το ενενήντα τοις εκατό των ενδιαφερόμενων θεατών. Το υπόλοιπο δέκα τοις εκατό, που αγαπάει το σινεμά έχει την ευκαιρία μόνο των έξι ημερών να το απολαύσει στις αίθουσες, μέχρι να ξεπροβάλει η παραγωγή αυτοκρατορικά στις μικρές οθόνες την 27η Νοεμβρίου 2019.

Τα διάφορα παιχνίδια που στήνονται την τελευταία τριετία με τις τηλεοπτικές πλατφόρμες, λανσάροντας στο λεύκωμα τους μεγάλα ονόματα της 7ης Τέχνης και για μικρό, έως ελάχιστο χρονικό διάστημα ταξιδεύουν τις παραγωγές τους στις κινηματογραφικές αίθουσες για να παίξουν στα βραβεία Όσκαρ (βλέπε το περσινό «Ρόμα») με αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Όσο για τον φλύαρο σε διάρκεια χρόνου «Ιρλανδό» τον παρακολούθησα και τελικά επιβεβαίωσα αυτό που χρόνια προσπαθώ να ερμηνεύσω στο σινεμά του Σκορζέσε, αφού έχω δει όλη την φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Με κορυφαίες στιγμές του «Το Ορισμένο Είδωλο» και τα «Καλά Παιδιά», όλες οι υπόλοιπες είναι μέτριες, επαναλαμβανόμενες μόντες, άψογα σκηνοθετικά ρυθμισμένες με καλές ερμηνείες. Άλλωστε είναι ο σκηνοθέτης για να φτιάχνει ηθοποιούς και μόνο.

Ο βαθιά θρησκευόμενος Μάρτιν Σκορζέσε, τώρα στα 77 χρόνια της ζωής του, ως δεύτερος στωικός «αυτοκράτωρ» Μάρκος Αυρήλιος, με τον «Ιρλανδό» γράφει τα δικά του «Τα Εις Εαυτόν» και στο τέλος σταυροκοπιέται ένδοξα, αφού βρήκε χρηματοδότηση από το Netflix για να γυρίσει την πιο φλύαρη, γερασμένη και κουραστική ταινία του με τους αγαπημένους φίλους του, πλασάροντας εν μέσω εγκλήματος και μαφιόζικων ξεκαθαρισμάτων διάφορα χριστιανικά περί ματαιότητας και θανάτου.

Όσο για τους σπουδαίους Ντε Νίρο, Πατσίνο και Πέσι, οι δυο πρώτοι είναι οι γνωστοί ηθοποιοί που δεν μας ξαφνιάζουν, παρότι οι μεταμορφώσεις τους σε νεότερες ηλικίες με την τεχνολογία CGI είναι σχεδόν καρτουνίστικες, την διαφορά την δίνει ο εξαιρετικός Τζο Πέσι που κοντά 13 χρόνια απουσίαζε από την μεγάλη οθόνη, να βρίσκεται σε ρόλο απόλυτης ηρεμίας και στοχασμού, αν και μαφιόζος. Τα περί Τζον Κένεντι και Τζίμι Χόφα, που είναι ανακατεμένη η Μαφία, λίγο έως πολύ είναι γνωστά. Βeatus Dei, Martin…

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«To Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό θρίλερ
  • Παραγωγή: Ελλάδα, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας
  • Με τους: Αγγελική Παπούλια, Γιούλα Μπούνταλη, Χρήστος Πασσαλής, Αργύρης Ξάφης, Θανάσης Δόβρης, Λαέρτης Μαλκότσης, Μαρία Φιλίνη
  • Διάρκεια: 121΄
  • Διανομή: StraDa Films

Δύο γυναίκες, η Ελισάβετ (Αγγελική Παπούλια – πολύ καλή) που είναι αστυνομικός και πρώην στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και η εργάτρια σε εργοστάσιο παραγωγής χελιών, η Ρίτα (Γιούλα Μπούνταλη – επίσης πολύ καλή) ζουν στο Μεσολόγγι. Καμία από τις δυο δεν θέλει να υπάρχει σε αυτή την πόλη, που τους ροκανίζει την ζωή.

Η μυστηριώδης αυτοκτονία του αδελφού της Ρίτας, του τραγουδιστή Μανώλη (Χρήστος Πασσαλής – καλός) θα φέρει τα πάνω-κάτω στην κοινωνία της μικρής πόλης, πυροδοτώντας έναν άγριο κύκλο βίας. Οι ζωές των δύο γυναικών που μέχρι χθες αγνοούσαν η μία την ύπαρξη της άλλης, αρχίζουν να συγκλίνουν. Η συνάντησης τους πιθανώς να είναι και η σωτηρία τους.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας στην τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του ταξιδεύει για μια φορά ακόμα στα γνώριμα ύδατα του αιχμηρού, κοινωνικού προβληματισμού και συνεργάζεται ξανά με την Αγγελική Παπούλια και την Γιούλα Μπούνταλη, πρωταγωνίστριες των ταινιών του: «Η Έκρηξη» (2014) και «Χώρας Προέλευσης» (2010) αντίστοιχα. Το θέμα του ζόρικο και το επικεντρώνει στην απομυθοποίηση του «παράδεισου», όπως πολλοί αστοί πιστεύουν και θεωρούν ότι είναι το περιβάλλον μιας επαρχιακής πόλης.

Δυο διαφορετικοί γυναικείοι χαρακτήρες, κυριολεκτικώς ενταφιασμένοι στην ελώδη και άνευ «οξυγόνου» ατμόσφαιρα της επαρχίας, η κάθε μια ξεχωριστά, αντιμετωπίζει αυτή την άπνοια ζωής με τον δικό της τρόπο. Η δραστήρια αστυνομικός της αντιτρομοκρατικής, χωρισμένη με ένα γιο που «πήρε πόδι» από την Αθήνα με δυσμενή μετάθεση, έπειτα από ένα φιάσκο σε υποτιθέμενη γιάφκα, τοποθετείται ως διοικητής στο αστυνομικό τμήμα της μικρής πόλης και η παθητική εργάτρια σε εργοστάσιο, που είναι το υποχείριο και το αντικείμενο εκμετάλλευσης του λούμπεν τραγουδιστή αδελφού της.

Η Ελισάβετ, έπειτα από δέκα χρόνια στην επαρχία, μεταμορφώνεται σε μια εκρηκτική, τσαλακωμένη γυναίκα, που της φταίνε όλα, ενώ το έχει ρίξει στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και το ακατάσχετο βρισίδι. Η εργατική Ρίτα, που δουλεύει σαν είλωτας νυχθημερόν με την μητέρα της να πάσχει από Αλτσχάιμερ, πλημυρισμένη από ενοχές που δεν μπορεί να κερδίσει την αγάπη της, μαζεύει χρήματα για να φύγει στην Φλόριντα. Και οι δυο γυναίκες έχουν έναν κοινό σκοπό: την απόδραση τους, την έξοδο τους από τα τείχη και να εγκαταλείψουν για πάντα την βαλτώδη πόλη που ποτέ δεν ταυτίστηκαν μαζί της και αργά, εξοντωτικά τους ρουφάει μέσα της. 

Ο Τζουμέρκας καταθέτει ξεκάθαρα την άποψη του, πως «άγια» επαρχιακή πόλη δεν υπάρχει και το γεγονός της αυτοκτονίας του τραγουδιστή Μανώλη αναδύει όλο το νοσηρό υπόστρωμα, απελευθερώνοντας την δυσωδία των κρυμμένων μυστικών. Και μέσα σε όλο αυτό το υπέροχο τοπίο με τα τρομερά δρώμενα υπάρχει και η βιβλική πινελιά της ελπίδας, το θεϊκό του θέματος, που εικονοποιείται με την παρουσία ενός νεαρού ιερωμένου, εν είδει Χριστού, μάλλον να θαυματοποιεί.  Αργεί, βέβαια να μπει στο ζουμί της υπόθεσης, καθώς κτίζει πλάνο πλάνο το οικοδόμημα, παράλληλα και το αυτοκτονικό περιβάλλον των δυο ηρωίδων του, εγκλωβισμένες στην ηλιόφωτη «θάλασσα των Σαργασσών».

Ευφυέστατος τίτλος για την σεναριακή ιδέα του, άμεσα ταυτιζόμενος με τις συνθήκες που επικρατούν στο συγκεκριμένο, υδάτινο γεωγραφικό σημείο του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, αφού η συνεχής άπνοια συγκεντρώνει στην επιφάνεια της θάλασσας απέραντες εκτάσεις από φύκια, καθιστώντας το πέρασμα των πλοίων θανατηφόρο και καταραμένο. Στο παρελθόν αυτά όταν ακόμα τα σκάφη δεν διέθεταν μηχανές και προπέλες.

Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Σύλλα Τζουμέρκα και την Γιούλα Μπούνταλη, ενώ στην μουσική συμπράττουν τρεις ετερόκλητοι καλλιτέχνες: ο Σουηδός Ζαν Πολ Γουόλ (Βασικός Ύποπτος), οι σταθεροί συνεργάτες του Τζουμέρκα, drog_A_tek και ο Φοίβος στην πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία. Η φωτογραφία του Σουηδού Πέτρους Ζόβικ είναι λουσμένη στον ελλαδικό ήλιο με φόντο την λιμνοθάλασσα και το μοντάζ του Γερμανού Αντρέας Βόντρασκε κρατάει ζωντανό τον ρυθμό της πλοκής και την ένταση, ειδικά στις σεκάνς των τρομερών αποκαλύψεων, που η ταινία μπαίνει στην διάσταση του θρίλερ. Ακόμα μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, όπως το αριστουργηματικό «Μεσοκαλόκαιρο» του Άρι Άστερ, που το αιώνιο σκότος εργάζεται εύρυθμα και απρόσκοπτα κάτω από τον έντονο ήλιο.    

Η εξαιρετική Αγγελική Παπούλια, που το κινηματογραφόφιλο κοινό την γνώρισε στον «Κυνόδοντα», τις «Άλπεις» και τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου, είναι εκρηκτική, οργισμένη, μια αλλοιωμένη, ανθρώπινη εικόνα, ένα υποψήφιο ναυάγιο, που αναζητά διέξοδο για να σταθεί στα πόδια της. Υπαρξιακή, οντολογικού ενδιαφέροντος ψυχογραφία και για τις δυο γυναίκες και μια σαφής καταγραφή σκοτεινής ηθογραφίας για την κλειστή, ελληνική κοινωνία της επαρχίας και τα κολασμένα, μυστικά της, που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν τα μαρτυράει. Δεν έχει άδικο ο Σύλλας και πάλι ελάχιστα αναφέρει.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Υπάρχει Θεός, Το Όνομά της Είναι Πετρούνια»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Gospod Postoi, Imeto i’ e Petrunija  / God Exists, Her Name Is Petrunija)

 

 

  • Είδος: Δράμα
  • Παραγωγή: Βόρεια Μακεδονία, Βέλγιο, Γαλλία, Κροατία, Σλοβενία (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τεόνα Στρούγκαρ Μιτέφσκα
  • Με τους: Ζορίκα Νουσέβα, Λαμπίνα Μιτέφσκα, Στεφάν Βουζίσικ, Σουάντ Μπεγκόφσκι
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Ama Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Φεστιβάλ Βερολίνου 2019
  • Προβολή ταινίας: «Άστυ» (Κοραή 4) και Πτι Παλαί (Ριζάρη 24)

Θεοφάνεια. Σε μια μικρή πόλη, κάπου στη Βόρεια Μακεδονία, ο αγιασμός των υδάτων είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές για την κοινότητα, καθώς επικρατεί η πεποίθηση πως ο άνδρας βουτηχτής που πιάνει τον σταυρό θα έχει ευλογία και καλή τύχη στη ζωή του. Τη μεγάλη μέρα, κόντρα σε ό,τι ορίζει η παράδοση, μια άνεργη, ανύπαντρη γυναίκα, η Πετρούνια (Ζορίκα Νουσέβα – υπέροχη!) βουτάει στο νερό του ποταμού και πιάνει τον σταυρό.

Εξοργισμένοι οι βουτηχτάδες που έμειναν με τα χέρια αδειανά την κατηγορούν για ασέβεια προς τα θεία και την προπηλακίζουν. Η Πετρούνια, όμως, αρνείται με σθένος να παραδώσει τον σταυρό και είναι πανέτοιμη για να αντισταθεί στα έμφυλα  στερεότυπα ενός συντηρητικού, σεξιστικού, ρατσιστικού κόσμου, που βρίθει θρησκευτικών προκαταλήψεων.

Καταπληκτικό! Ιστορία, άριστης κινηματογραφικής αφήγησης, σκοπιανής προέλευσης, που δεν είναι faux bijoux, αλλά άψογο ορυκτό κοινωνικής σάτιρας, έρχεται να ταράξει τα «άγια» ύδατα. Σε πρώτο πλάνο φωτογραφίζεται η μορφωμένη, 30χρονη γυναίκα, που είναι άνεργη και δίχως ταίρι, η Πετρούνια, που υποδύεται η Σκοπιανή, κωμίκα, θεατρική ηθοποιός Ζορίκα Νουσέβα.

Η συμπαθέστατη Νουσέβα ανταπεξέρχεται στο ακέραιο ως προς τις δραματικές απαιτήσεις του σεναρίου και με αυτοπεποίθηση «αλωνίζει» σαν ήσυχη δύναμη στα κάστρα της ανδροκρατούμενης, αμόρφωτης κοινωνίας σπέρνοντας τον πανικό. Άνευ στεντόρειας παρουσίας, όπως έχουμε συνηθίσει σε αντίστοιχες ταινίες του είδους, η ηρωίδα αποδίδει τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ στους πραιτοριανούς του Νόμου και της Τάξης, αλλά και στο μεσαιωνικών αντιλήψεων ιερατείο.

Η αφορμή στην ιστορία της ταινίας είναι ένας αναχρονιστικός, θρησκευτικός, χριστιανο-ορθόδοξος κανόνας που αφορά την «θεότρομη γιορτή», όπως αποκαλούν τα Επιφάνεια ή τα Θεοφάνεια. Το έθιμο, στην σκληροπυρηνική του μορφή, απαγορεύει ρητώς στις γυναίκες να βουτούν στα νερά για να πιάσουν τον σταυρό. Η ηρωίδα σε στιγμή απόγνωσης, κάτι σαν αντίδραση για την όχι και τόσο ευνοϊκή πορεία της ζωής της, ορμά στον χαμό του ποταμού, για το γαμώτο και, ω του θαύματος, η μιαρή και ασεβής γυναίκα αναδύεται με τον σταυρό στα χέρια της. Από εκεί και έπειτα αρχίζει η προσωπική της σταύρωση από την στενόμυαλη κοινωνία του τόπου, αρχής γενομένης με την φυλάκιση της, δήθεν για την προστασία της.

Φαρισαϊσμός και ανάθεμα από το ορθόδοξο ιερατείο, απειλές από την αστυνομία και ο χειραγωγήσιμος, λυσσασμένος όχλος σαν ορδές ταλιμπάν επιτίθεται, χυδαιολογεί στην ακλόνητη και ατρόμητη Πετρούνια, που εις μάτην δεν παραδίδει στους άνδρες τον «άγιο» σταυρό που αλίευσε. Η 45χρονη, Σκοπιανή σκηνοθέτης Τεόνα Στρούγκαρ Μιτέφσκα, η οποία είναι και συν-σεναριογράφος, λειτουργεί ευέλικτα την αφήγηση, δίνοντας προτεραιότητα στην διαχείριση του γεγονότος μέσα από την ολύμπια προσωπικότητα της ηρωίδας. Το ρεύμα οργής του συστήματος και του όχλου από την μια και η αφοπλιστική λιακάδα της Πετρούνια από την άλλη ρίχνουν στο ικρίωμα τα καυτά κοινωνικά ζητήματα, ακόμα και το ιστορικό εφεύρημα των γειτόνων μας περί του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατρακυλάει στην διάσταση του λαϊκισμού ως συνειδησιακό αναλώσιμο.

Η ταινία με το βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής του φετινού φεστιβάλ Βερολίνου υπό μάλης, σάνβουρ, είναι δραματική, αλλά διαθέτει ιανικό πρόσωπο, καθώς η Μιτέφσκα δίνει στον θεατή την δυνατότητα πλεύσης με σκάφος την σάτιρα να διασχίσει τα θλιβερά νερά του σύγχρονου, άθλιου ανδροκρατούμενου κατεστημένου και αυτό σε μεγάλο μέρος οφείλεται, βέβαια, στην μαγνητική παρουσία της απίθανης ηθοποιού Ζορίκα Νουσέβα. Η δε ατάκα της «θεϊκής» Πετρόυνια στον ιερέα του τόπου στο φινάλε της ταινίας είναι απελευθέρωση, είναι μεγαλείο. Μην την χάσετε!         

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Οι Άθλιοι»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Les Miserables)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία (2019)
  • Σκηνοθεσία: Λατζ Λι
  • Με τους: Νταμιέν Μπονάρ, Αλέξις Μανέντι, Ντζιμπρίλ Ζονγκά
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Seven Films
  • Διακρίσεις: Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών – Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας» – Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας»

Στη Μονφερμέιγ, στα προάστια του Παρισιού, εκεί που ο Βικτόρ Ουγκό έστησε το σκηνικό για τους «Άθλιους» και σήμερα είναι μουσουλμανικό γκέτο, δρα μια ομάδα της αστυνομίας κατά του εγκλήματος.

Σε μια κατά τ’ άλλα συνηθισμένη περίπολο, το drone ενός μαύρου πιστσιρικά καταγράφει ένα βίαιο σκηνικό ενός από τους τρεις αστυνομικούς, που θα μπορούσε να εκθέσει την ομάδα και τις μεθόδους τους. Η αστυνομική περίπολος μπαίνει σε έναν αγώνα δρόμου για να ανακτήσει το οπτικό υλικό και να το εξαφανίσει για να μην ενοχοποιηθούν.

Ταινία εμπνευσμένη από την εξέγερση στο Παρίσι το 2005, είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του 40χρονου, μικρομηκά και ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι με καταγωγή από το Μαλί, που γεννήθηκε και ζει στο Μονφερμέιγ και για μια πενταετία κινηματογραφούσε κάθε είδους γεγονότα, αλλά και την δράση των αστυνομικών στην νευραλγική περιοχή. Ο κεντρικός άξονας της ταινίας είναι η αγεφύρωτη σχέση του νόμου με τις 30 περίπου, διαφορετικές, μουσουλμανικές φυλές και σημείο έναρξης των ταραχών ένα πραγματικό γεγονός, το οποίο συνέβη στις 14 Οκτωβρίου 2008 στην περιοχή  Σεν Σεντ Ντενί του Μονφερμέιγ και αφορούσε την δολοφονία ενός έφηβου μουσουλμάνου από την αστυνομία. Το συμβάν όμως ο Λατζ Λι το διαμορφώνει ήπια, ως έναν απλό τραυματισμό, που επίσης γίνεται η αιτία ενός μικρού, αιματηρού πολέμου. Η συγκεκριμένη ταινία για να μην μπερδευτείτε,  δεν έχει καμία σχέση με τους «Άθλιους», του Βικτόρ Ουγκό, παρά μόνο η περιοχή, που στο μυθιστόρημα του εξαιρετικού ρομαντιστή συγγραφέα διαδραματίζεται μια από τις περιπέτειες του Γιάνι Αγιάνι. 

Μαροκινοί, Σενεγαλέζοι, Κονγκολέζοι, Αλγερινοί, Μαλινέζοι, όταν «ανεξαρτητοποιήθηκαν» από τον γαλλικό ζυγό, όρμησαν στην Δύση, τι το καλύτερο για αυτούς και δη εκεί που γνωρίζουν την γλώσσα να μπορούν να επικοινωνούν και να έχουν την δυνατότητα να λάβουν την γαλλική υπηκοότητα. Οι αποικιοκράτες Γάλλοι, Άγγλοι, Ισπανοί, Βέλγοι ουδέποτε έτρεφαν συμπάθεια στους γηγενείς κατοίκους, σκλάβους των αποικιών τους, κάτι το οποίο διαιωνίζεται μέχρι σήμερα, ακόμα πιο έντονα, αφού τους έχουν και μέσα στα ποδάρια τους, μεγαλώνοντας η δεύτερη γενιά, όπως είναι και ο Γαλλό-Μαλινέζος σκηνοθέτης της ταινίας Λατζ Λι.

Το σενάριο, όπως διατυπώνει ο σκηνοθέτης, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία παρεμπιπτόντως τα έχουμε δει στην μεγάλη οθόνη τα τελευταία χρόνια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εκατοντάδες φορές και από τις δυο όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού. Εδώ έχουμε δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σε εφαρμογή ντοκιμαντέρ διαμαρτυρίας. Κινούμενη κάμερα, άφθονη βία, γρήγοροι ρυθμοί, ποδοσφαιρικοί πανηγυρισμοί, καλοί και κακοί μουσουλμάνοι, καλοί και κακοί αστυνομικοί, τσαμπουκάδες, φτώχια, παραβατικότητα, συγκρούσεις με τον νόμο, νεύρα τεντωμένα, ένα λιοντάρι άσχετο που ξέφυγε ή κλάπηκε από ένα τσίρκο, μουσουλμανική μαφία, σοφοί και ειρηνικοί ιμάμηδες, νεολαία ετοιμοπόλεμη για να εκδικηθεί και τέλος η, out of the blue, ειδεχθής πράξη που θα ανάψει την θρυαλλίδα στο αλαλούμ της ταινίας.

Ο Λατζ Λι προσπαθεί να μοιράσει τις ευθύνες και να φέρει ως κύριο υπαίτιο το σύστημα αλλά η πρόταση του δεν πείθει και ο φακός του είναι αρκετά θολός ως προς την εστίαση και την καθαρότητα της καταγραφής. Οι φευγαλέες σεκάνς με τις οικογένειες και τις προσωπικές στιγμές των αστυνομικών είναι αστείες στην ταινία, αφού ο χρόνος που τους προσφέρει είναι κόκκος άμμου στην εξέλιξη της ιστορίας. Μοδάτη, καλλιτεχνική προσέγγιση θέματος με κατατρεγμένες, μουσουλμανικές μειονότητες, μετανάστες έχοντας ως φρούριο την αντικειμενικότητα στο όποιο σενάριο, που δεν υπάρχει σενάριο, ακόμα και στο φοβικά αποστασιοποιημένο φινάλε της, που είναι εντελώς στον αέρα. Αλλάχ ουάχμπαρ!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Last Christmas»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Ρομαντική κομεντί
  • Παραγωγή: Αγγλία, Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Πολ Φέιγκ
  • Με τους: Εμίλια Κλαρκ, Χένρι Γκόλντινγκ, Έμα Τόμπσον, Μισέλ Γέο
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Η Κέιτ (Εμίλια Κλάρκ – πολύ καλή), κόρη της μετανάστριας Πέτρα (Έμα Τόμπσον – απίθανη και πάλι) και με προβλήματα υγείας, βρίσκεται στο Λονδίνο δυσαρεστημένη, παρέα με μια στοίβα κακών αποφάσεων που έχει πάρει στη ζωή της, ακούγοντας το χτύπημα των κουδουνιών στα παπούτσια της – μια άλλη ενοχλητική συνέπεια από τη δουλειά της ως «ξωτικό» σε ένα χριστουγεννιάτικο κατάστημα με ιδιοκτήτρια την Σάντα (Μισέλ Γέο – καλή). H Κέιτ έχει καλή φωνή. Τόσο καλή που θα μπορούσε να είναι pop star, αλλά την έχει παραμελήσει. Ο Τομ (Χένρι Γκόλντινγκ – καλόυτσικος) φαίνεται πολύ καλός για να είναι αληθινός, όταν μπαίνει στη ζωή της και αρχίζει να βλέπει και να καταλαβαίνει πολλούς από τους εσωτερικούς της φραγμούς. Καθώς το Λονδίνο μεταμορφώνεται στην πιο υπέροχη εποχή του χρόνου, τίποτα δεν φαίνεται να λειτουργεί για τους δυο τους.

Η ιστορία της ταινίας, από την αρχή έως το τέλος της, κοσμείται μελωδικά με την δύναμη των τραγουδιών του αείμνηστου Τζορτζ Μάικλ, σαν να είναι ένα tribute στον καλλιτέχνη. Τα τραγούδια του, βέβαια αποτελούν έναν ακόμα στοιχείο στο σενάριο, λαδώνοντας τα γρανάζια της ρομαντικής περιπέτειας.

Μελοδραματική, ρομαντική ιστορία γραμμένη από την Έμα Τόμπσον και τον σύζυγό της, τον ηθοποιό Γκρεγκ Γουάιζ, ενώ ως σενάριο για την μεγάλη οθόνη το ανέλαβε πάλι η Τόμπσον μαζί με την Μπραϊόνι Κίμινγκς. Το πνεύμα της ταινίας διαθέτει ως αιθέρια πνοή την χολιγουτιανή, κλασική, χριστουγεννιάτικη ταινία του Φρανκ Κάπρα «Μια Υπέροχη Ζωή» (It’s a Wonderful Life – 1946) με τον Τζέιμς Στιούαρντ, οπότε δίχως να κάνουμε σπόιλερ καταλαβαίνετε, πάνω κάτω, τι συμβαίνει.

Η Εμίλια Κλαρκ το έχει αποδείξει πως είναι ηθοποιός καλών προδιαγραφών και, αβλεπί, κρεμάει το φόρεμα της δρακομάνας Καλίσι από το «Game of Thrones», που της χάρισε την διεθνή αναγνώριση, στην ντουλάπα του γόνιμου, τηλεοπτικού παρελθόντος της. Διαθέτει πολύ καλή φωνή, η ερμηνευτική της πείθει και γράφει καλά στον φακό. Δίπλα της η οσκαροβραβευμένη και έμπειρη Έμα Τόμπσον (τα μέγιστα αγαπημένη ηθοποιός σε εμένα), να «γαζώνει» στον ρόλο της μητέρα της, που δεν κιοτεύει να θέσει ξανά τον εαυτό της στην ευτράπελη διάσταση μιας μετανάστριας από την Γιουγκοσλαβία, που τρέμει τους διωγμούς από τους φυλετιστές Άγγλους.

Ο δε συμπρωταγωνιστής της Εμίλια Κλαρκ, ο συμπαθής, Μαλαισιανός Χένρι Γκόλντινγκ, πρώην μοντέλο με την άψογη οξφορδιανή προφορά να ραγίζουν τα οστά του αλησμόνητου, σερ Λόρενς Ολίβιε, που τον είδαμε σε ταινία πάλι του Πολ Φέιγκ, «Μια Μικρή Χάρη» του 2018, ικανοποιητικά ανταποκρίνεται στον ρόλο του και, φυσικά, τον «τρέχουν» με χίλια στην κούρσα των νέων και πολλά υποσχόμενων ηθοποιών.    

Το πρόβλημα της ταινίας, που στερείται γεύσης, ως χριστουγεννιάτικο, ρομαντικό έδεσμα με δραματική γέμιση, αφορά αποκλειστικά την οπτική του σκηνοθέτη Πολ Φέιγκ. Ο Φέιγκ αποτυπώνει στο σκηνικό του την μαγευτική ατμόσφαιρα των γιορτών (στολίδια, φώτα, δένδρα), ακούγονται τα γνωστά και αγαπημένα τραγούδια του Τζόρτζ Μάικλ, που δένουν την πλοκή σαν οδηγοί ξενάγησης στο παραμύθι, δεν διαθέτει όμως τον ρυθμό και το απαιτούμενο νεύρο με αποτέλεσμα το τελευταίο δεκάλεπτο της ταινίας να είναι ο «κράχτης» των προηγούμενων ενενήντα λεπτών. Δηλαδή μια μονοτονία και ξαφνικά όλη η ιστορία εκρήγνυται στο φινάλε, όπου ξυπνάς και βγάζεις χαρτομάντιλο για να σκουπίσεις πρώτα τα βρεγμένα χείλη και έπειτα τα δακρυσμένα μάτια.         

Ευχάριστη έκπληξη, όπου και αυτή στο τέλος σερβίρεται, είναι ότι εκτός των γνωστών τραγουδιών του Τζόρτζ Μάικλ και των «Wham», που ακούγονται καθ΄ όλη την διάρκεια της ταινίας, στο φινάλε και στους τίτλους απολαμβάνουμε το ακυκλοφόρητο τραγούδι «This Is How (We Want You to Get High)», τρία χρόνια μετά τον χαμό του θρυλικού τραγουδιστή.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Ένας Καλός Ψεύτης»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Good Liar)

 

 

  • Είδος: Δραματικό θρίλερ
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μπιλ Κόντον
  • Με τους: Έλεν Μίρεν, Ιαν Μακ Κέλεν, Ράσελ Τόβεϊ, Τζιμ Κάρτερ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Tanweer

Ο Ρόι Κόρτνεϊ (Ίαν ΜακΚέλεν- όπως πάντα υπέροχος), ένας επαγγελματίας απατεώνας, έχει βάλει στο μάτι τον επόμενο στόχο του: τη χήρα Μπέτι ΜακΛις (Έλεν Μίρεν – πάντα υπέροχη) με τεράστια περιουσία στη διάθεση της και ο Ρόι σκοπεύει να πάρει ό,τι της ανήκει. Από την πρώτη τους συνάντηση, ο Ρόι αρχίζει να βομβαρδίζει την Μπέτι με τα δοκιμασμένα κόλπα του και η Μπέτι, που μοιάζει γοητευμένη, παρασύρεται. Αλλά αυτή τη φορά, αυτό που ξεκίνησε σαν μια ακόμα κομπίνα κλιμακώνεται σε ένα κυνηγητό γάτας-ποντικιού όπου παίζονται όλα για όλα. Αποκαλύψεις ενός δόλου πιο σκοτεινού οδηγούν το ζευγάρι σε ένα ναρκοπέδιο κινδύνου, ίντριγκας και προδοσίας.

Είναι μια κινηματογραφική έκπληξη να βλέπεις δυο θρύλους του θεάτρου και του κινηματογράφου, τα μάλα αγαπημένους στο κινηματογραφόφιλο κοινό, να παίζουν ό ένας πλάι στον άλλον. Η βραβευμένη με Όσκαρ Έλεν Μίρεν «Η Βασίλισσα» και ο δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ Ίαν ΜακΚέλεν «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού» και «Gods and Monsters», γεμίζουν το άσπρο πανί σε μια ταινία που την παρακολουθείς αέρα, ακόμα κι αν στο τελευταίο 15λέπτο τα θέματα ξεκαθαρίζουν.

Η ιστορία ξεκινάει ρομαντικά με την προσέγγιση και το φλερτ των δυο ηλικιωμένων, συνεχίζεται παιχνιδιάρικα με τις απίστευτες κομπίνες του απατεώνα Ρόι και εξελίσσεται σε θρίλερ, καθώς εμβόλιμα φυτεύεται και μια ιστορία του μακρινού παρελθόντος της Μπέτι, που αναζητά εξιλέωση. Όλη η υποκριτική διαχείριση των τριών επιπέδων της ταινίας διεκπεραιώνεται απίθανα από τις παρουσίες του υπέροχου και της υπέροχης ΜαΚέλεν και Μίρεν.

Ο Αμερικανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μπιλ Κόντον, βραβευμένος με το Όσκαρ Μεταφοράς Σεναρίου της ταινίας «Gods and Monsters», πάλι με τον Ιάν ΜαΚέλεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και σκηνοθέτης των δυο πρώτων κεφαλαίων της saga του βαμπιρικού «Twilight» και του «Κυρίου Χολμς», γνωρίζει τα τερτίπια του ΜαΚέλεν και απλά υποδέχεται στο φακό του την «καταιγίδα» που ονομάζεται Έλεν Μίρεν. Αμερικάνικη παραγωγή, καλή σκηνοθεσία με πρωταγωνιστές δυο βεριτάμπλ Άγγλους ηθοποιούς και θριλερικό στήσιμο σε φόρμα «Ποντικοπαγίδας».

Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Τζέφρι Χάτσερ (Mr. Holmes) και βασίζεται στο μπεστ σέλερ του Νίκολας Σερλ. Καλό σινεμά για να περάσεις ευχάριστα ένα δίωρο, θαυμάζοντας δυο ηθοποιάρες, που για πρώτη φορά παίζουν μαζί.

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Χωρίς Οικογένεια»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Remi Sans Famille)

 

 

  • Είδος: Δράμα ιστορικής περιόδου για όλη την οικογένεια (μεταγλωττισμένο και στα ελληνικά)
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Αντουάν Μπλοσιέ
  • Με τους: Ντανιέλ Οτέιγ, Μαλόμ Πακίν, Βιρζινί Λεντουαγιέν, Ζακ Περέν, Λουντιβίν Σανιέ
  • Διάρκεια: 105΄
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Ο μικρός Ρεμί (Μαλόμ Πακίν – πολύ καλός ο πιτσιρικάς), ένα ορφανό αγόρι, μεγαλώνει με τη θετή του μητέρα, την ευγενική Κυρία Μπαρπεράν, μέχρι που ο θετός πατέρα του επιστρέφει σακάτης και τον πουλάει σε έναν μυστηριώδη, περιπλανώμενο θιασάρχη, τον  Βιταλίς (Ντανιέλ Οτέιγ – εξαιρετικός). Κοντά του, ο Ρεμί σκληραγωγείται στη δύσκολη ζωή του περιπλανώμενου θιάσου, όπου τραγουδάει για να κερδίσει το ψωμί του. Με παρέα τον πιστό του σκύλο Καπί και τη μικρή μαϊμού Ζολί-Κερ, ο Ρεμί θα περιηγηθεί στη Γαλλία και μέσα από γνωριμίες, φιλίες, αλλά και μοναξιά, θα καταλήξει να μάθει το μυστικό της καταγωγής του.

Η ταινία κανονικά ήταν να βγει τα περσινά Χριστούγεννα, αλλά η ομπρέλα της Μέρι Πόπινς την κράτησε στο ράφι της αναμονής για ένα χρόνο. Βασισμένη στο ομώνυμο κλασικό, βραβευμένο, αριστούργημα του 1878 της γαλλικής λογοτεχνίας του Εκτόρ Μαλό, η δραματική ιστορία του μικρού Ρεμί έχει γυριστεί στο παρελθόν τέσσερις φορές για τον κινηματογράφο, αρχής γενομένης από την βωβή του Ζορζ Μονκά το 1913 και άλλες τόσες σε τηλεταινίες και μια κινουμένων σχεδίων. Προσωπικά δεν ήρθα ποτέ σε επαφή με κάποια από τις κινηματογραφικές μεταφορές του μυθιστορήματος του Μαλό, το οποίο διάβασα στην ηλικία των 11 ετών. Πρώτη φορά για μένα είναι αυτή η ταινία του Αντουάν Μπλοσιέ και ενθυμούμενος το βιβλίο, πραγματικά έμεινα ικανοποιημένος από την καλή δουλειά του στο πεδίο της παραγωγής, παρότι έχει παρέμβει σε κάποια σημεία διαφορετικά από το βιβλίο για την οικονομία χρόνου.

Ο Μπλοσιέ κρατάει την παραμυθένια διάσταση και ως νέος κινηματογραφιστής, είναι η τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του, γεμίζει με σύγχρονες ανάσες την ιστορία, αποφεύγοντας την κλασικούρα, κινηματογραφώντας με μικρά δάνεια από επιβεβαιωμένους παραμυθάδες της 7ης Τέχνης, όπως ο Τιμ Μπάρτον επί παραδείγματι, αλλά αυτό δεν χαλάει καθόλου την γενική εικόνα. Με σταθερή την πορεία πάνω στο υπέροχο βιβλίο του Μαλό, ο Μπλοσιέ μεταφέρει ο ίδιος σεναριακά την πλοκή στην μεγάλη οθόνη με αρκετή ελευθερία ως προς την ανάπτυξη της, βάζει και τις δικές του πινελιές, τόσο στην δραματουργία, όσο και στην περιπέτεια του πιτσιρικά, αλλά και την σχέση του με τον πλανόδιο μουσικό Βιταλίς.

Ο μικρός Μαλόμ Πακίν, εκτός από πανέμορφος παίζει μια χαρά και η παρουσία του έμπειρου Ντανιέλ Οτέιγ στον ρόλο του Βιταλί ποτίζει αισθαντικά και αγαπησιάρικα το μεγαλείο της οδύσσειας ως προς την ενηλικίωση του Ρεμί. Για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο δεν θα απογοητευτούν και όσοι δεν το γνωρίζουν είναι μια καλή κινηματογραφική πρόταση για να συστηθούν μαζί του.

Γονείς, απολαύστε την ταινία μαζί με τα τέκνα σας ει δυνατόν όχι μεταγλωττισμένη, καθώς η ιστορία του μικρού Ρεμί είναι για ηλικίες άνω των 9 ετών, που μπορούν κάλλιστα να διαβάσουν τους υπότιτλους. Είναι μια ευάερη όαση στην συνεχόμενη animation μπαλαφάρα του σινεμά για μικρούς αλλά και για μεγάλους κινηματογραφόφιλους.       

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Κόντρα σε Όλα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Le Mans ’66)

 

 

  • Είδος: Βιογραφία, δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τζέιμς Μάνγκολντ
  • Με τους: Ματ Ντέιμον, Κρίστιαν Μπέιλ, Καϊτρόνια Μπάλφ, Τρέισι Λετς, Τζος Λούκας, Ρέμο Τζινόρε, Ρέι ΜακΚίννον
  • Διάρκεια: 152’
  • Διανομή: Odeon

H πραγματική ιστορία του οραματιστή Αμερικανού πρωταθλητή του Λεμάν και μετέπειτα σχεδιαστή αυτοκινήτων Κάρολ Σέλμπι (Ματ Ντέιμον – πολύ καλός) και του ατρόμητου Άγγλου μηχανικού και επαγγελματία οδηγού Κεν Μάιλς (Κρίστιαν Μπέιλ – επίσης καταπληκτικός), οι οποίοι έδωσαν μάχη ενάντια στις επιχειρηματικές παρεμβάσεις, τους νόμους της φυσικής, στον χρόνο και με τους προσωπικούς τους δαίμονες για να κατασκευάσουν ένα επαναστατικό, αγωνιστικό αυτοκίνητο για την Φορντ και να αναμετρηθούν με τα αήττητα αγωνιστικά του Έντσο Φεράρι (Ρέμο Τζινόρε – καλός) στον περίφημο αγώνα αντοχής των 24 ωρών του Λε Μαν στη Γαλλία το 1966.

Άριστη παραγωγή, υπέροχα στημένο το βιογραφικό των δυο ιστορικών φυσιογνωμιών από τον χώρο του αυτοκινήτου, του Σέλμπι και του Μάιλς, ζωντανές, καθηλωτικές οι ερμηνείες των Ντέιμον και Μπέιλ, ενώ η ατμόσφαιρα των σίξτις είναι μοναδικά δοσμένη σε διάκοσμο, ρούχα, αυτοκίνητα και νοοτροπία. Εν ολίγοις, η ταινία είναι ένα αξιοθαύμαστο, κινηματογραφικό θέαμα, που στα 152 λεπτά της προβολής της περνάς υπέροχα.

Η καταπληκτική μουσική της ταινίας, δια χειρός  των Μάρκο Μπελτράμι και Μπακ Σάντερς είναι ένα γόνιμο, νοσταλγικό ταξίδι στις κινηματογραφικές μουσικές συνθέσεις περασμένων δεκαετιών, που δένει αρμονικά και κερδοφόρα στο βλέμμα του θεατή με την καλλιτεχνική φωτογραφία του βραβευμένου, Έλληνα Φαίδωνα Παπαμιχαήλ («Walk the Line», «Nebraska»).

Από τα μεγάλα ατού του φιλμ είναι οι δυο πρωταγωνιστές της, που ο καθένας τους ξεχωριστά και με το δικό του στιλ, πραγματικά, δίνουν τα «γκάζια» τους. Ο χαρακτήρας του σκληρού, δίκαιου και εξαιρετικά συμπαθή Αμερικάνου Κάρολ Σέλμπι, βρίσκει την ευήλια νησίδα του στην ερμηνευτική του Ματ Ντέιμον και ο σκληροτράχηλος Άγγλος δίχως όρια, ο γεμάτος πάθος για καινοτομία και σταθερή αγάπη για το αυτοκίνητο και τους αγώνες, Κεν Μάιλς αποθεώνεται, κυριολεκτικώς από τον χειμαρώδη Κρίστιαν Μπέιλ. Και οι δυο ηθοποιοί βραβευμένοι με Όσκαρ, ο μεν Ματ Ντέιμον μαζί με τον Μπεν Άφλεκ για το σενάριο της ταινίας  του «Ξεχωριστού Γουίλ Χάντινγκ» (1997) και ο δε Κρίστιαν Μπέιλ για τον Δεύτερο Ανδρικό Ρόλο στην ταινία «Fighter» (2010), και αμφότεροι με πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, παραδίδουν γενναιόδωρα στην υποκριτική τέχνη του σινεμά τον καλύτερο εαυτό τους. Χάρμα οφθαλμών και αισθήσεων και οι δυο ηθοποιοί.

Ο 56χρονος Νεοϋορκέζος παραγωγός και σκηνοθέτης Τζέιμς Μάνγκολντ, τεσταρισμένος με τον βαθμό άριστα δέκα στην κινηματογραφική βιογραφία του τραγουδιστή της κάντρι Τζόνι Κας, «Walk the Line» με τον Χοακίν Φίνιξ, ρομαντικός και ευαίσθητος στο «Kate & Leopold» με την Μεγκ Ράιαν και τον Χιού Τζάκμαν, αξιόλογος στην δράση εντός του γουλβερινικού, κύκνειου άσματος «Λόγκαν», είναι ο κινηματογραφιστής που έδωσε ερμηνευτικό εκτόπισμα στον Σιλβέστερ Σταλόνε πλάι στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον Χάρβεϊ Καιτέλ και τον Ρέι Λιότα με το αστυνομικό θρίλερ «Cop Land» του 1997.

Στην βιογραφική ταινία του «Κόντρα σε Όλα», ο Μάνγκολντ πετυχαίνει το ζητούμενο, που είναι, πρωτίστως το καλό θέαμα στην άψογη και ακριβή παραγωγή με πλούσιο κάστ και πλάνα που κόβουν την ανάσα από τους αγώνες αυτοκινήτων (νευρικό και συγχρόνως ευρύχωρο μοντάζ των Άντριου Μπάκλαντ, Ντερκ Γουέστερβελντ και Μάικλ ΜακΚάσκερ), αλλά και την δυνατότητα να ενταχθεί ο θεατής στην ψυχολογία και το σκεπτικό των δυο υπαρκτών προσώπων μέσα από τις ερμηνείες του Ντέιμον και του Μπείλ.

Ταινία πολλών οκτανίων όχι μόνο για άνδρες, αλλά και για γυναίκες, καθώς η σοφή ρήση: «πίσω από κάθε σπουδαίο άνδρα, υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα», επιβεβαιώνεται με τον ρόλο της πολύ καλής Ιρλανδής ηθοποιού Καϊτρόνια Μπάλφ, που υποδύεται την δυναμική Μόλι, την σύζυγο του Άγγλου Κεν Μάιλς. Την ταινία θα την δούμε στα Όσκαρ σε αρκετές κατηγορίες. Μην την χάσετε!

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη

«Δυστυχώς Απουσιάζατε»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Sorry We Missed You)

 

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Αγγλία, Γαλλία Βέλγιο (2019)
  • Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς
  • Με τους: Κρις Χίτσεν, Ντέμπι Χάνιγουντ, Ρις Στόουν, Κέιτι Πρόκτορ
  • Διάρκεια: 113΄
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

O Ρίκι, η Άμπι και τα δύο τους παιδιά, ο Σεμπ και η Λίζα ζουν στο Νιούκαστλ. Είναι μια δεμένη οικογένεια και ο ένας νοιάζεται για τον άλλον. Ο Ρικι αλλάζει συνεχώς δουλειές, ενώ η Άμπι που αγαπά τη δική της, είναι να φροντίζει ηλικιωμένους. Παρόλο που δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και πιο σκληρά, συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.

Όταν προκύπτει μια χρυσή ευκαιρία, η Άμπι πουλάει το αυτοκίνητο της και ο Ρίκι αγοράζει ένα ολοκαίνουριο φορτηγάκι για να δουλέψει ως αυτοαπασχολούμενος μεταφορέας. O μοντέρνος κόσμος έχει τις επιπτώσεις του σε αυτές τις τέσσερις ψυχές μέσα στην ίδια τους την κουζίνα.

Κατόπιν του βραβευμένου με τον Χρυσό Φοίνικα των Κανών «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» (2016), ο Κεν Λόουτς επιστρέφει στους κόλπους της αποδεκατισμένης, αγγλικής εργατικής κοινωνίας σε τοξικούς καιρούς όσο αφορά την αξιοπρέπεια των ανθρώπων και το δικαίωμα μιας θέσης στο ήλιο. Ο Λόουτς στην σκηνοθεσία και ο στενός συνεργάτης του Πολ Λάβερτι στο σενάριο συνθέτουν ένα ακόμα κοινωνικό δράμα στην καρδιά των παραγωγικών τάξεων, ξανά στην καρδιά του πάλαι ποτέ ενεργού, βιομηχανικού Νιουκάστλ, που σήμερα μαστίζεται από την ανεργία και τον συνεχή, βασανιστικό αγώνα της επιβίωσης απλών ανθρώπων.

Αυτή την φορά ο 83χρονος, βραβευμένος, Άγγλος σκηνοθέτης καταπιάνεται με τα ζευγάρια και την οικογένεια, καθώς οι ήρωες της ιστορίας είναι σαραντάρηδες γονείς μαζί με τα δυο τέκνα τους, που ακόμα κολυμπούν απεγνωσμένα στα άχρωμα, άγρια νερά της κοινωνικής αβεβαιότητας και της επαγγελματικής ανασφάλειας. Στο προσκήνιο του σεναρίου και η δύναμη της τεχνολογίας, που ως αδίστακτο εξουσιαστικό μέσο στον επαγγελματικό στίβο, αλλά και πολύτιμος σύμμαχος-ρουφιάνος της παγκοσμιοποιημένης «αγοράς» μετασχηματίζει βάρβαρα τον καταναλωτή σε ένα αρνητικό, σκληρό και απαιτητικό ον, ενώ τον επαγγελματία μεροκαματιάρη σε δούλο υπερεργασίας άνευ ελπίδας, να λειτουργεί με το σκεπτικό ενός survivor: «ο θάνατος σου η ζωή μου».

Παρότι ο Λόουτς των αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων, έφτασε να διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής του, καλά να είναι ο άνθρωπος να σκηνοθετεί ταινίες, πάλι καταγράφει ρεαλιστικά και περίτεχνα τα μαύρα και άραχνα γεγονότα της ζοφερής καθημερινότητας μιας ανθρωπότητας που βρίσκεται στα τελευταία στάδια της κατάρρευσης, καθ’ όλα γνώριμης σε εμάς. Το θέμα όμως παραμένει στην μεστή καταγραφή του και μάλιστα, ως αφήγηση φτάνει στο ύστατο πλατύσκαλο της δραματοποιημένης κλίμακας, ικανό να σου πλακώνει την ψυχή σαν βουνίσιος ογκόλιθος.

Όπως και στην ταινία «Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ», ο σκηνοθέτης βαλτώνει για μια φορά ακόμα στα θλιβερά κοινωνικά, πολιτισμικά γεγονότα αυτά καθεαυτά, φωνάζοντας με την γέρικη φωνή του: «Να κοίτα καλά, αυτή είναι η κατάντια!», δίχως να ανοίγει, ως «σοφός» γέρων, έστω μια περσίδα να περάσει το ελάχιστο του φωτός. Άφθονο και ανεξέλεγκτο κινηματογραφικό δράμα!

Πέντε σπίτια παρακάτω από το δικό μου, ο 37χρονος, πτυχιούχος τοπογράφος και οικογενειάρχης Αντώνης, πατέρας δίδυμων κοριτσιών, με την σύζυγο του Ειρήνη να δουλεύει κυλιόμενο ωράριο στην γραμματεία μικροβιολογικού κέντρου, βιώνει ακριβώς το ίδιο θέμα με την ταινία. Μεταφορέας είναι, είλωτας, κούριερ αυτοαπασχολούμενος με σύμβαση σε εταιρεία και μπλοκάκι. Τις τελευταίες ημέρες που ανταμώνουμε είναι σαν ακούω τον Ρίκι. Να πάω να το δω και στο σινεμά;

Αξιολόγηση Ταiνιας

* * * * *  Αριστούργημα * * * * Εξαιρετική * * * Ενδιαφέρουσα * * Προβληματική * Αδιάφορη @ Κάκιστη