fbpx

«Μια Αγάπη Ανέφικτη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Un Amour Impossible)

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κατρίν Κορσινί
  • Με τους: Βιρζινί Εφιρά, Νιλς Σνάιντερ, Κοραλί Ρασιέρ
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Τέλη δεκαετίας 1950. Η Ρασέλ, μια απλή υπάλληλος γραφείου, συναντάει τον Φιλίπ, έναν λαμπρό νέο αριστοκρατικής οικογένειας. Από τον σύντομο, αλλά παθιασμένο τους έρωτα γεννιέται η Σαντάλ.

Με τον Φιλίπ να αρνείται τον γάμο λόγω διαφοράς κοινωνικής τάξης, η Ρασέλ αναγκάζεται να μεγαλώσει μόνη την κόρη της. Αρχίζει τότε ο μεγάλος αγώνας μιας ερωτευμένης όσο και περήφανης μάνας για την επίσημη αναγνώριση της κόρης της.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κριστίν Ανγκότ, είναι η 10η ταινία της Κατρίν Κορσινί. Η ίδια η σκηνοθέτις αναφέρει: «Γοητεύτηκα από την ηρωίδα, ταυτόχρονα σεμνή αλλά και ισχυρή, αλλά και από το μυστήριο της τύφλωσής της μπροστά σε έναν στρεβλό άνδρα. Aπό την αρχή ήθελα να γυρίσω αυτή την ιστορία από το τέλος μέχρι το … τέλος.

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, τέθηκε το θέμα της περικοπής της ιστορίας, αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Ήθελα να αντιμετωπίσω όλες τις δυσκολίες, όπως το  πέρασμα του χρόνου. Η ζωή της Ρασέλ είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της. Ξετυλίγει πολλές κοινωνικές και πολιτικές πλευρές των εποχών που διασχίζει. Γι ‘αυτό, το να γυρίσω αυτή την ταινία ήταν μια πρόκληση που βρήκα τρομερά συναρπαστική. Και επιπλέον, η παιδική μου ηλικία, σε ορισμένες πτυχές, μοιάζει πολύ με αυτήν της Κριστίν Ανγκότ, που έγραψε το βιβλίο.

Μεγάλωσα κι εγώ δίπλα σε γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε ένα συγκρατημένο περιβάλλον. Σε μια εποχή που η κοινωνία δεν αποδεχόταν εύκολα τις γυναίκες που δεν παντρεύονταν. Θυμάμαι γυναίκες, που προσδοκούσαν την μεγάλη αγάπη, γυναίκες που πέρασαν τη ζωή τους περιμένοντας έναν άνδρα που τις κακομεταχειριζόταν. Θυμάμαι γυναίκες διαλυμένες από κακές σχέσεις. Η μητέρα μου, παρ’ όλο που ήταν χήρα, αισθανόταν άβολα μεγαλώνοντας μόνη ένα παιδί. Λόγω του περιβάλλοντος και της εκπαίδευσής τους, αυτές οι γυναίκες ένιωθαν ότι δεν τους επιτρέπεται να ζήσουν ελεύθερα και η γενιά μου ξεκίνησε μέσα από αυτό.»

«John Wick: Κεφάλαιο 3»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(John Wick: Chapter 3 – Parabellum)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τσαντ Σταχέλσκι
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Έϊζια Κέιτ Ντίλον, Τζερόμ Φλιν, Μαρκ Ντακάσκος, Χέιλι Μπέρι, Ιαν ΜακΣέιν, Αντζέλικα Χιούστον, Λόρενς Φίσμπερν
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Spentzos Film

Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο, γδαρμένο σκυλί, έτσι και ο Τζον Γουίκ (Κιάνου Ριβς – ίδιος και απαράλλακτος με τον γνωστό Κιάνου Ριβς) μαζί με τον πιστό του σκύλο προσπαθεί να γλυτώσει από όλους τους φονιάδες του υποκόσμου γιατί είναι επικηρυγμένος από το διεθνές συνδικάτο του εγκλήματος με συμβόλαιο θανάτου ύψους 14 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο λόγος είναι γιατί σκότωσε στην Ιταλία ένα μεγαλοστέλεχος της σκιώδους οργάνωσης «Αγία Τράπεζα» (John Wick 2) και όλοι έχουν βαλθεί να εισπράξουν την αμοιβή. Σε πρώτη φάση τον διασώζει η Ρωσίδα Νταϊρέκτορ (Αντζέλικα Χιούστον – πάντα πληθωρική και αγαπημένη η Αντζέλικα), στέλνοντας τον στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου για να τον αναλάβει η δολοφόνος Σοφία (Χέιλι Μπέρι – τι κρίμα, που χάνεται αυτή η ηθοποιός) και να τον φέρει σε μια συμφωνία με τον εκπρόσωπο του συνδικάτου, τον Μπεράτα (Τζερόμ Φλιν – έπειτα από το Game of Thrones ως Μπρον, θα βλέπουμε συχνά τον Τζερόμ σε ρόλους «μούτρου» και «μαφιόζου»).

Άκαρπες όλες οι συναντήσεις και το συνδικάτο εξαπολύει στίφη εκτελεστών για να εξολοθρεύσουν την απειλή που ονομάζεται Τζον Γουίκ.

Όπλα παλάσκες, στιλέτα, ματσέτες, πολυβόλα, σπαθιά και η κλωτσοπατινάδα, οι φόνοι και τα μαχαιρώματα σε αυτή την τρίτη κατά σειρά συνέχεια του παλικαριού που ακούει στο όνομα Τζόν Γουίκ, αγγίζουν τα όρια της υπερβολής.

Στα 130 λεπτά ταινίας δίχως σενάριο, ζήτημα είναι οι διάλογοι να συμπληρώνουν συνολικά το δεκάλεπτο, το δε υπόλοιπο είναι ένα βίντεο γκέιμ, άριστα χορογραφημένο γεμάτο πιστολίδι, κυνηγητά, πολεμικές τέχνες (ο πρωταθλητής του Κουνγκ Φου Μαρκ Ντακάσκος δίνει ρεσιτάλ) και τον Ριβς να αφανίζει αντιπάλους σε αριθμό όσο ο πληθυσμός του Βόλου.

Μια ωραία αρχική ιδέα, που μεταμορφώθηκε σε κουραστικό franchise με άψογα εφέ και περίτεχνους φόνους. Βαρέθηκα μέχρι θανάτου…

«Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Searching for Ingmar Bergman)

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε φον Τρότα
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Weird Wave

Στο ντοκιμαντέρ «Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας» η σκηνοθέτις Μαργκαρέτε φον Τρότα, που οι κριτικοί θεωρούν ότι στα έργα της υπάρχει μια πνευματική θεματολογική συγγένεια με τον μεγάλο σκηνοθέτη, ρίχνει μια ερευνητική ματιά στη ζωή και το έργο του σπουδαίου εικονοπλάστη που αναμείγνυε πάντα περίτεχνα τις ταινίες του με στοιχεία της προσωπικής του ζωής.

Με τη βοήθεια των στενότερων συνεργατών του, καθώς και κινηματογραφιστών, η Μαργκαρέτε φον Τρότα προσπαθεί να αποτυπώσει τα βασικά μοτίβα και θέματα που διαπερνούν το έργο του Ίγκμαρ Μπέργκμαν (14 Ιουλίου 1918 – 30 Ιουλίου 2007) και τον τρόπο με τον οποίο έχει επηρεάσει το έργο σύγχρονων δημιουργών.

Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, κατά ένα μέρος του συνολικού θέματος, που ο κινηματογραφόφιλος και λάτρης του Σουηδού σκηνοθέτη θα παρακολουθήσει την γραμμή δημιουργίας του Μπέργκμαν αναλυτικά ως προς το φιλμικό του περιβάλλον μέχρι το αγαπημένο του νησί Φορέ που άφησε την τελευταία του πνοή, βλέποντας και ακούγοντας διάφορους μεγάλους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ευρωπαϊκού χώρου, όπως: η Λιβ Ούλμαν, ο Κάρλος Σάουρα, ο Μπίλι Ογκόστ, ο Φρανσουά Οζόν, η Μία Χάνσεν-Λόβε, ο Βιμ Βέντερς, ο Ρούμπεν Όστλουντ να τοποθετούνται υμνολογικά, θριαμβευτικά στο όνομα του μεγάλου δημιουργού της 7ης Τέχνης. Βέβαια, αισθητή είναι η απουσία του μεγάλου Μαξ Φον Σίντοου από την εν λόγω συντροφιά, για κάποιους λόγους που η  αγαπητή Μαργκαρέτε φον Τρότα δεν εξηγεί στο πόνημα της.

Κατά τα άλλα όλα καλά για τον μεγάλο σκηνοθέτη της 7ης Τέχνης, που οι μοναδικοί οι οποίοι, κάπως, τον «ξεμπροστιάζουν» ως άνθρωπο είναι οι δυο γιοί του (εννέα συνολικά τα τέκνα του Μπέργκμαν), που τον ακυρώνουν κυριολεκτικώς και ευγενικώς ως πατέρα, γιατί ήταν, λένε, αφιερωμένος στην δουλειά του και ότι ποτέ δεν απέβαλε το παιδί από μέσα του.

Επίσης, κάτι που δεν μου αρέσει στο ντοκιμαντέρ της  Γερμανίδας Μαργκαρέτε φον Τρότα είναι, ότι η σκηνοθέτις δεν χάνει την ευκαιρία να ευλογεί κάθε λίγο και λιγάκι τον εαυτό της, τοποθετώντας, μάλιστα, πλάνα από δικές της ταινίες, γιατί ο Μπέργκμαν, όπως μας πληροφορεί, επέλεξε την ταινία της «Μαριάν και Τζουλιάν» στις ένδεκα καλύτερες του.

Επίσης, ενώ η Γερμανίδα Τρότα μας συστήνεται μια χαρά εξ΄ αρχής για το ποια είναι και το τι κάνει, καθ΄ όλη την διάρκεια του ντοκιμαντέρ της δεν αναφέρει πουθενά τα ονόματα των προσκεκλημένων της την στιγμή των συνεντεύξεων, όπως άλλωστε συνηθίζεται, κάτι που ο νέος κινηματογραφόφιλος παρακολουθώντας την «έρευνα» θα πρέπει να κάψει τρίχα ή να ρίξει την τράπουλα για το ποιος, διάολε, είναι αυτός που μιλάει μαζί της.

Πλήρης η αγιοποίησης του Ίγκμαρ Μπέρκμαν, σε ζωή και εργασία, από μια, συγκινητικά αθεράπευτη θαυμάστρια του, όπως αναφέρει η ίδια, που η «Έβδομη Σφραγίδα» (1957) της άλλαξε την ζωή, όταν ήταν φοιτήτρια στο Παρίσι.        

«Μια Απίθανη Σχέση»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Long Shot)

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζόναθαν Λεβάιν
  • Με τους: Σαρλίζ Θερόν, Σεθ Ρόγκεν, Τζουν Ντάιαν Ραφαέλ
  • Διάρκεια: 125΄
  • Διανομή: Odeon

Ο Φρεντ Φλάρσκι (Σεθ Ρόγκεν – αήττητος) είναι ο ιδεαλιστής ρεπόρτερ που δεν κατάφερε να λάβει την αναγνώριση που ήλπιζε. Εργάζεται σε διαδικτυακή εφημερίδα, ορμάει στα δύσκολα ρεπορτάζ και ξεκακαρφώνει, νέο-ναζιστές, ρατσιστές, πλουτοκράτες και όλο το νοσηρό, κοινωνικό-πολιτικό σύστημα. Ανένταχτος, με ηθικές σταθερές, ψιλοκαφρούλης, ατσούμπαλος, αλλά αιχμηρός, τολμηρός, αυτοσαρκαστικός και αληθινός.

Η Σάρλοτ Φιλντ (Σαρλίζ Θερόν – καταπληκτική) είναι η σύγχρονη γυναικεία φιγούρα της πολιτικής. Υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ούσα, ιδεαλίστρια, γεμάτη φως, ενέργεια, ομορφιά, δύναμη, πλάι σε έναν «βληματερό» πρόεδρο ηθοποιό, που ενώ είναι ο πρώτος άνδρας των Η.Π.Α. συνεχίζει να παίζει τον εαυτό του σε τηλεοπτικό σίριαλ, προτείνει στην Σάρλοτ να γίνει η επόμενη αρχηγίνα των Αμερικανών, γιατί ο ίδιος θέλει να αφήσει την πολιτική και να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με την «δύσκολη» μετάβασή του από ηθοποιός της τηλεόρασης σε αστέρα του κινηματογράφου.

Η Σάρλοτ όμως είναι ο παιδικός-εφηβικός έρωτας του Φρεντ, όταν εκείνη ήταν 3 – 4χρόνια μεγαλύτερη του και ως μαθήτρια του λυκείου, οικολόγος και ακτιβίστρια έκανε μπέιμπι σίτινγκ, προκαλώντας μάλιστα και στύση στον προέφηβο. Ο Φρεντ, τελικά, παραιτείται από την εφημερίδα, όταν ενημερώνεται πως αγοράστηκε από έναν αδίστακτο μεγιστάνα του Τύπου και ως άνεργος ψάχνει για δουλειά. Τυχαία συναντιέται σε ένα επεισοδιακό γκαλά με την Σάρλοτ, ο παιδικός, ανεκπλήρωτος έρωτας πυρακτώνεται και η όμορφη πολιτικός γοητεύεται από το χιούμορ του, την ορμή και τα τσεκουράτα γραπτά του, οπότε τον προσλαμβάνει για να γράφει τους λόγους της, καθώς ετοιμάζεται για την κούρσα προς τον προεδρικό θώκο του Λευκού Οίκου.

Ο Φρεντ αποδέχεται την πρόταση και το ετερόκλητο ζευγάρι αρχίζει να βοηθά ο ένας τον άλλον, όταν ένας έρωτας γεννιέται στον δύσκολο κόσμο της πολιτικής και σε αυτόν της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.    

Ό,τι πιο καινούργιο και φρέσκο στην συνταγή της αμερικάνικής κομεντί, στο γνωστό κινηματογραφικό είδος: «αγόρι αγαπάει κορίτσι» και αντιστρόφως με χιούμορ, καλό συγχρονισμό, γερή χημεία και δυο in to the point πρωταγωνιστές να μην σε αφήνουν να κουραστείς. Ο μεν Σεθ Ρόγκεν, αισθητά αδυνατισμένος (όπως και ο φίλος του Τζόνας Χιλ) ως άψογος χειριστής του είδους, πιο μαζεμένος από ότι τον έχουμε συνηθίσει, διεκπεραιώνει σούπερ τον ρόλο με τις ακρότητες των καταστάσεων, έντεχνα φορμαρισμένες όμως, πιο καλμαρισμένη την καφρίλα, ώστε να προσελκύσει η ταινία ηλικιακά μεγαλύτερο κοινό.

Το νόστιμο γλύκισμα της όλης υπόθεσης δεν είναι ο 37χρονος, πολυτάλαντος Καναδός κωμικός, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σεθ Ρόγκεν, που όλοι γνωρίζουμε τους κινηματογραφικούς του «άθλους» («Superbad», «Το Τέλος του Κόσμου», «Φούντα Εξπρές», «50/50»), αλλά η κουκλάρα Σαρλίζ Θερόν που στα 44 χρόνια της με ένα Όσκαρ στα χέρια βούτηξε αβλεπί στο «καφριλέ», κωμικό σύμπαν της συντροφιάς του Ρόγκεν για να προσδώσει καύσιμο πολλών οκτανίων και να απογειώσει το όλο θέμα. Είναι απίθανη και κάποια στιγμή, αβίαστα μάλιστα, νομίζεις πως βλέπεις μια 25χρονη να εναρμονίζεται «αέρα» στο κλίμα. Τεράστια δοκιμή, ζόρικο τεστ για την ηθοποιό, ρίσκο μεγάλο για την Σαρλίζ που της βγήκε, τελικά, σε φλος ρουαγιάλ και μπράβο της. Ο προσανατολισμός της σε ολοένα και περισσότερο νεανικό κοινό («Μαχητές των δρόμων 8», «Atomic Blonde»), ετοιμάζει και την συνέχεια του  Atomic Blonde, δείχνει ηθοποιό που δοκιμάζεται συνεχώς.

Ο 42χρονος Νεοϋρκέζος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζόναθαν Λεβάιν διασχίζοντας το σινεμά τρόμου (Όλοι Ποθούν την Μάντι Λέιν – 2006), καταγράφοντας με ενδιαφέρον την νεανική, ανεξάρτητη, δραμεντί (Χυμαδιό – 2008), βρίσκει τελικά τον εαυτό του στο «50/50» για να καταλήξει στην καλά σκηνοθετημένη «Μια Απίθανη Σχέση», ως μια νέα μορφή κομεντί ίσων αποστάσεων από το γνωστό παλαιό είδος με πλήθος αναφορών στην ποπ κουλτούρα και τραγουδιών eighties (Blondie, Cameo, Cure, Bruce Springsteen, Roxette, Boyz II Men) στα σύγχρονα πράγματα, όπως την αγαθότητα να αναπαύεται μποέμικα στην ελαφριά χυδαιότητα, την περιθωριακή γουρουνιά, τον χαβαλέ και το άμεσο, τηλεοπτικό ενδιαφέρον του Game of Thrones ως must αναφορά για να δέσει η συνταγή.

«Όλο Γελούσε»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Ελλάς (2018)
  • Σκηνοθεσία: Θόδωρος Μαραγκός
  • Διάρκεια: 60’
  • Διανομή: Trianon Filmcenter
  • Το ντοκιμαντέρ «Όλο Γελούσε» προβάλλεται μαζί με το μικρού μήκους animation: «Το Όραμα του Θοδωράκη», επίσης του Θόδωρου Μαραγκού.

Το ντοκιμαντέρ «Όλο γελούσε» καταγράφει το πέρασμα ενός καλλιτέχνη μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες της ζωή του κι από όλες τις κωμικοτραγικές καταστάσεις της εποχής του. Έξι χρόνια στα συσσίτια, 6 χρόνια στη βιοπάλη, 6 χρόνια στις βαριές δουλειές, 6 χρόνια στις πιο βαριές δουλειές και τα υπόλοιπα 50 χρόνια έκανε τον κόσμο και να γελάει, αλλά και να αισθάνεται περήφανος γι’ αυτόν, γιατί ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του.

Ο πρόωρα χαμένος ηθοποιός Κώστας Τσάκωνας ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας «Μάθε παιδί μου γράμματα» που γύρισε το 1981 ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός. Η σχέση των δύο ανδρών είχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν – με τον Τσάκωνα να παίζει στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μαραγκού, το «Λάβετε Θέσεις», μια ταινία του 1973 που απέσπασε μια σειρά βραβείων και διακρίσεων στο 14ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Καλλιτεχνικής Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Φωτογραφίας αλλά και Τιμητική Διάκριση). Ο Τσάκωνας, όμως, συνέχισε δίπλα στον Μαραγκό και στις δύο ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο («Από πού πάνε για τη χαβούζα», 1978 & «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», 1980).

Ο Κώστας Τσάκωνας έφυγε από τη ζωή το 2015. Τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβρη του 2018, ο Θόδωρος Μαραγκός ολοκληρώνει την ταινία-αφιέρωμα στον παλιό καλό συνεργάτη του με τον τίτλο «Όλο γελούσε».

Το «Όλο γελούσε» συμμετείχε το Νοέμβριο του 2018 στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Χαλκίδας όπου απέσπασε το πρώτο βραβείο γέλιου του κοινού και το δεύτερο βραβείο της κριτικής επιτροπής.

«Το Μυστήριο του Κύριου Πικ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Le Mystère Henri Pick)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ρωσία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Ρεμί Μπεζανσόν
  • Με τους: Φαμπρίς Λουκινί, Καμίλ Κοτέν, Αλίς Αϊσάζ, Χάνα Σιγκούλα
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Σε μία περίεργη βιβλιοθήκη στην καρδιά της Βρετάνης, την «Βιβλιοθήκη των Απορριφθέντων Βιβλίων», μία νεαρή εκδότρια ανακαλύπτει ένα εκπληκτικό χειρόγραφο που αποφασίζει αμέσως να εκδώσει.

Το μυθιστόρημα γίνεται μπεστ-σέλερ, αλλά ο συγγραφέας του, ο Ανρί Πικ, ένας ιδιοκτήτης πιτσαρίας, που πέθανε πριν από δύο χρόνια, δεν θα μπορούσε να είχε γράψει τίποτε άλλο πέρα από τη λίστα με τα ψώνια, σύμφωνα με τη χήρα του.

Ένας κριτικός λογοτεχνίας, πεπεισμένος ότι πρόκειται για απάτη, αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση, με την απρόσμενη βοήθεια της κόρης του αινιγματικού Ανρί Πικ.

O Γάλλος σκηνοθέτης Ρεμί Μπεζανσόν (Το Μεγάλο Ταξίδι της Ζαράφα) μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Νταβίντ Φενκινός.  Επιστρατεύοντας δυο αγαπημένους ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου (Φαμπρίς Λουκινί, Καμίγ Κοτέν) μας ταξιδεύει όχι μόνο στους κύκλους της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά και στην απαράμιλλης ομορφιάς γαλλική επαρχία.

Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό στο πλαίσιο του 20ού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, παρουσία του σκηνοθέτη και του συγγραφέα του βιβλίου.

«Η Πιο Μεγάλη Απάτη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(JT Leroy)

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζάστιν Κέλι
  • Με τους: Κρίστεν Στιούαρτ, Λόρα Ντερν, Κέλβιν Χάρισον Τζούνιορ, Κόρτνεϊ Λοβ, Νταϊάν Κρούγκερ, Τζιμ Στάρτζες
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Tanweer

Ταινία βασισμένη στα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ (Girl Boy Girl: How I Became JT Leroy), η ιστορία στρέφει το βλέμμα στα παρασκήνια και αφηγείται τα πραγματικά περιστατικά πίσω από ένα από τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά σκάνδαλα της σύγχρονης ιστορίας.

Η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν) γράφει υποδυόμενη το avatar της, έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άντρα που ζει στο περιθώριο με το όνομα JT LeRoy. Όταν το λογοτεχνικό της ντεμπούτο γίνει μπεστ σέλερ και ο JT LeRoy καταλήξει ο αγαπημένος του λογοτεχνικού κόσμου, σκέφτεται μία αλλόκοτη λύση για να διατηρήσει την ανωνυμία της, δίνοντας ζωή στο ψευδώνυμο της.

Πρόκειται για την ανδρόγυνη αδελφή του φίλου της, τη Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ), που συνδέεται με τη φεμινιστική και περιθωριακή πλευρά της Λόρα. Οι δυο τους ζουν πια διπλές ζωές, μπαίνουν δυναμικά στη λογοτεχνική και κινηματογραφική ελίτ και ανακαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό, ενώ υποδύονται.

Η σκηνοθέτις Τζάστιν Κέλι αναφέρει στο σημείωμα της: «Διάβασα το μυθιστόρημα του JT LeRoy, με τίτλο «Sarah», όταν κυκλοφόρησε το 2000. Μου άρεσε η γραφή του και ο χαρακτήρας μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ένα ανδρογύναικο παιδί θαύμα, με αέρα μυστηρίου και ίντριγκας τύπου Άντι Γουόρχολ.

Ζούσα στο Σαν Φρανσίσκο όταν όλοι μιλούσαν για αυτό το φαινόμενο, οπότε όταν το 2006 μαθεύτηκε ότι ο JT είναι ένας επινοημένος χαρακτήρας που πήρε σάρκα και οστά από δύο γυναίκες, σοκαρίστηκα, μπερδεύτηκα και καθηλώθηκα… Πώς το κατάφεραν; Και γιατί;

Μου αρέσουν οι ιστορίες για ανθρώπους των οποίων η επιθυμία να ανατρέψουν την ταυτότητα τους εκδηλώνεται με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Το έργο μου ασχολείται με τα άκρα στο οποία φτάνουν οι χαρακτήρες για να γίνουν κάποιοι άλλοι, οπότε όταν διάβασα τα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ με τον τίτλο Girl Boy Girl: How I Became JT LeRoy, με συνεπήρε η ιστορία του πώς βρίσκει κανείς τον εαυτό του μιμούμενος κάποιον άλλον.

Στην πραγματικότητα, ενώ έγραφα το σενάριο σκεφτόμουν την Πίνκι (Σίσι Σπέισεκ) στις 3 Γυναίκες του Ρόμπερτ Άλτμαν, έναν χαρακτήρα ανίκανο να ωριμάσει μέχρι να βιώσει την εμπειρία του να είναι να είναι κάποια άλλη.

Το σώμα του JT, η Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ) και η συγγραφέας των βιβλίων του, η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν), θεωρήθηκαν αμέσως «δύο γυναίκες που ήθελαν φήμη και χρήματα», ενώ η ιστορία τους ήταν πιο περίπλοκη και αλλόκοτη. Προσπαθώ να αφηγούμαι ιστορίες για αμφιλεγόμενους χαρακτήρες χωρίς να ασκώ κριτική και πιστεύω ότι ακόμα και αυτοί που ένιωσαν προδομένοι θα βγουν από την αίθουσα κατανοώντας πώς μία στιγμή κατέληξε σε χρόνια διπλής ζωής.

Παρόλο που έχει συμπληρωθεί 18 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου και 12 χρόνια από τότε που οι θαυμαστές έμαθαν ότι «αυτός είναι αυτή», όπως έγραψαν οι New York Times, η ιστορία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Μιλάει για τη δύναμη της πίστης, τη ρευστότητα του εαυτού και την επιθυμία να ανήκουμε κάπου.

«Euforia»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ιταλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Βαλέρια Γκολίνο
  • Με τους: Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Βαλέριο Μασταντρέα, Ιζαμπέλα Φεράρι
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: StraDa Films

Στην όμορφη Ιταλία του σήμερα ο Ματέο (Ρικάρντο Σκαμάρτσιο) είναι ο σύγχρονος επιχειρηματίας, που διακρίνεται από τόλμη, δυναμισμό, ευφυΐα, έχει οικονομική άνεση, στο ντιζαϊνάτο σπίτι του μοιράζεται το κρεβάτι του με άνδρες, πού και πού με γυναίκες, παίρνει τις κόκες του, είναι ακραία κοινωνικός και γενικώς καταβροχθίζει βουλιμικά είτε με το κουτάλι, είτε με το πιρούνι τις όποιες προκλήσεις της ζωής. Είναι ενθουσιώδης με άποψη, θέλει να έχει τον έλεγχο, ενώ όλα τα δυσάρεστα γκελάρουν με τον ήχο του εφήμερου και απομακρύνονται από πάνω του.

Ο αδελφός του, Ετόρε (Βαλέριο Μασταντρέα) είναι το ακριβώς αντίθετο. Απόμακρος, συνετός, είναι καθηγητής σε σχολείο, βιώνει ήρεμα την ρουτίνα της καθημερινότητας που τον εξυπηρετεί στη μικρή, επαρχιακή πόλη όπου οι γεννήθηκαν οι δυο τους. Είναι ο άνδρας που συνειδητά επιλέγει να ζει σχεδόν ασκητικά, αθόρυβα στις άκρες και όχι στο κέντρο των πραγμάτων και ενίοτε να σαρκάζει για να κρύψει τις ανασφάλειες του.

Αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αυτά τα δυο, εκ δια μέτρου αντίθετα αδέλφια, έπειτα από αρκετά χρόνια θα έρθουν πάλι κοντά σε μια κρίσιμη στιγμή, όταν ο Ετόρε θα αρρωστήσει σοβαρά, για να ανακαλύψουν, μετά από αρκετά χρόνια απομάκρυνσης, ξανά, ο ένας τον άλλον. Παρά ταύτα, ο φουριόζος Ματέο θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποκρύψει την αλήθεια της ασθένειας από τον αδελφό του.  

Η αγαπητή στο κινηματογραφόφιλο κοινό της χώρας μας, η όμορφη, Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο στέκεται για δεύτερη φορά πίσω από την κάμερα σε ταινία μεγάλου μήκους (Μέλι – 2013) και σκηνοθετεί ξανά κοινωνικό δράμα στο οποίο είναι και συν-σεναριογράφος. Η ιστορία της ταινίας είναι εμπνευσμένη από γεγονότα και καταστάσεις του φιλικού περιβάλλοντος της, που συνέβησαν στην ίδια την σκηνοθέτιδα, όπως μας πληροφορεί.

Το στόρι διατρέχεται από ευάερες οπές και ημιτελείς πινελιές των εσωτερικών διαδικασιών σε αρκετά σημεία, ενώ ο ρυθμός του, όσο ξέγνοιαστος θέλει να δείξει (εξαίσια η φωτογραφία του Γκέργκελι Πόχαρνοκ, που βγάζει το μποέμικο παλαιών, ιταλικών ταινιών) από την πλευρά του χειμαρρώδους Ματέο κόντρα στο δράμα του άρρωστου αδελφού Ετόρε που εκτυλίσσεται, δεν πετυχαίνει την σύζευξη των αισθημάτων για να με κερδίσει.

Η απλοϊκότητα που εκφράζεται με συγκρατημένο μεγαλείο θέλει μαστοριά και το παραμύθι καλό αφηγητή ή μια έμπειρη γιαγιά κοντά στο τζάκι. Επίσης, δεν συμπαθώ ταινίες που ξεκινούν με πρώτο πλάνο το απόλυτο σκοτάδι όταν αυτό, μάλιστα, κρατάει πολύ με μουσικό χαλί το «Et si tu n’ existais pas» του αξέχαστου Τζο Ντασέν. Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, έλεγαν οι παλαιοί.

Απλά συμπαθητική η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Βαλέρια Γκολίνο, παρότι είναι μια ιστορία αδελφών που προσπαθούν να αναζωπυρώσουν την χαμένη τους σχέση, σκηνοθετημένη από γυναίκα που είδε αλλά δεν δόνησε το σωστό νεύρο του ανδρικού ψυχισμού. Το επιβεβαιώνω με παρρησία ως ο τρίτος γιός οικογενειακής αγοροπαρέας.        

«Το Πραξικόπημα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Anons  / The Announcement)

 

  • Είδος: Πολιτική, σάτιρα
  • Παραγωγή: Τουρκία, Βουλγαρία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν
  • Με τους: Αλί Σεκινέρ Αλίσι, Ταχράν Καραγκόζ, Μουράτ Κιλίς
  • Διάρκεια: 94’
  • Διανομή: Neo Films
  • Διακρίσεις: Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο τμήμα «Ορίζοντες» του Φεστιβάλ Βενετίας
  • Προβολή: Σε επιλεγμένους κινηματογράφους (ενημερωθείτε)

22 Μαΐου 1963. Δυσαρεστημένοι με την υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Τουρκία, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού σχεδιάζει ένα πραξικόπημα στην Άγκυρα ώστε να ανατρέψει την υπάρχουσα κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, οι συνωμότες τους έχουν αναλάβει τη σημαντική αποστολή της κατάληψης του Κρατικού Ραδιοφωνικού Σταθμού ώστε να μπορέσουν να προβούν στην επίσημη ανακοίνωση του πραξικοπήματος. Αλλά τίποτα δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο.

Αντιμέτωποι με πολλά εμπόδια, συμπεριλαμβανομένης μιας ξαφνικής καταιγίδας, καθώς και την απουσία του τεχνικού του ραδιοφωνικού σταθμού, μια προδοσία, την παντελή έλλειψη πληροφοριών από την Άγκυρα και τη δική τους αναποτελεσματικότητα, οι συνωμότες αγωνίζονται για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους και να ανακοινώσουν την επιτυχία του πραξικοπήματος, χωρίς να γνωρίζουν όμως αν το πραξικόπημα στην πρωτεύουσα όντως πραγματοποιήθηκε.

Κουραστικό μονοπλάνο σε ακίνητη λήψη η κάμερα να ματσάρει ό,τι περνάει από τον κινηματογραφικό φακό κατ΄ εντολή του 46χρονου, Τούρκου σκηνοθέτη Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν. Νυχτερινά, ημιφωτισμένα πλάνα, σκηνοθετική άποψη καθόλα σεβαστή, όμως εκτός του προσωπικού μου γούστου ως τεχνικές, όταν η κινηματογραφική κίνηση πια είναι γεμάτη ρεαλισμό, ένταση και όχι στατικότητα.

Η δε σάτιρα και το πικρόχολο χιούμορ, καθότι πολιτικο-κοινωνική η ταινία, αναδύονται ζορισμένα στο σενάριο από την λαϊκή αφέλεια μιας άλλης εποχής, ενώ η σκληρότητα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένει ίδια και απαράλλαχτη.

Στα πρώτα δέκα λεπτά προβολής είχα ήδη χάσει τον ρυθμό (όλη η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια μόνο νύχτα), οπότε και το ενδιαφέρον μου, κρατώντας ακέραια στην σκέψη μου την ταινία του Αρμάντο Ιανούτσι: «Ο Θάνατος του Στάλιν» ως μια σύγχρονη αναφορά στο είδος της καυστικής, πολιτικής σάτιρας.    

«Teen Spirit»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Κοινωνικό, νεανικό
  • Παραγωγή: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο (2019)
  • Σκηνοθεσία: Μαξ Μινγκέλα
  • Με τους: Ελ Φάνινγκ, Ζλάτκο Μπούρικ, Αγκνιέσκα Γκροτσόβσκα, Ρεμπέκα Χολ
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Odeon

Η πολωνικής καταγωγής Βάιολετ (Ελ Φάνινγκ – καλή), είναι μια ντροπαλή έφηβη που ζει στη Νήσο Γουάιτ της Αγγλίας. Ονειρεύεται, μάλιστα να δραπετεύσει από την αφόρητη στενωπό της μιζέριας και να γίνει διάσημη τραγουδίστρια της ποπ μουσικής, αφού πρώτα αναδειχθεί στο διάσημο, και διεθνούς εμβέλειας τηλεοπτικό reality show «Teen Spirit», έτσι ώστε να ξεφύγει από τη μικρή πόλη που ζει και τη διαλυμένη οικογένειά της.

Με τη βοήθεια ενός απροσδόκητου μέντορα, ένας Ρώσος, πρώην τραγουδιστή της όπερας Βλαντ (Ζλάτκο Μπούρικ – καλός), η Βάιολετ θα περάσει τα προκριματικά και θα φτάσει στα τελικά, που όμως θα δοκιμάσει την εντιμότητα, το ταλέντο και τη φιλοδοξία της.

Περί του υιού ο λόγος του σπουδαίου σκηνοθέτη του «Άγγλου Ασθενή» Άντονι Μινγκέλα (6 Ιανουαρίου 1956 -18 Μαρτίου 2008), ο Μαξ Μινγκέλα στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ο οποίος τοποθετείται ως άνθρωπος ορχήστρα, καθώς αναλαμβάνει την ευθύνη, εκτός της σκηνοθεσίας, της συγγραφής του σεναρίου, του μοντάζ, αλλά και της παραγωγής μαζί με τον βραβευμένο ηθοποιό Τζέιμι Μπελ (Μπίλι Έλιοτ).

Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει, ως γνωστόν, και ως πρώτος καρπός του 34χρονου ηθοποιού και νυν σκηνοθέτη Μαξ Μινγκέλα τεχνικά είναι άρτιος, φορτωμένος με μουσικούλα, ποπάκια, φουτουριστικά πλάνα, αλλά παντελώς αδιάφορος. Κάτι σαν «ψαγμένη» ρεκλάμα μοιάζει η ταινία για τα πάσης φύσεως τηλε-σκουπιδο-ριάλιτι, που νέοι άνθρωποι προσπαθούν να διακριθούν φωνητικά και να αποκτήσουν εφήμερη δόξα και χρήματα.

Δεν ασκεί κριτική σε αυτό το ψυχρό και απάνθρωπο τηλεοπτικό προϊόν, αλλά αντιθέτως υποστηρίζει γενναία την γενικότερη φιλοσοφία ύπαρξης αυτών των τηλε-παραγωγών υψηλής τηλεθέασης με την ηρωίδα του, ως σύγχρονη εμιγκρέ Σταχτοπούτα, να οργανώνει την απόδραση της από την μουντή και αυτοκτονική καθημερινότητα της.

Το ναι μεν αλλά του σεναρίου, που φιγουράρουν οι δισκογραφικές εταιρείες που καραδοκούν σαν ύαινες στα παρασκήνια για να εκμεταλλευτούν και να λιανίσουν το κάθε τι στον χώρο του τραγουδιού είναι τόσο επιδερμικό και αβαθές που φαντάζει αστείο, ως κακοφορμισμένη τσόντα στην συνολική εικόνα.

Η ταλαντούχα Ελ Φάνινγκ (Neon Demon) άψογη και εδώ, τραγουδάει καλά και οι νέοι που παρακολουθούν με ζέση τα διάφορα ριάλιτι του είδους, οραματιζόμενοι να ακολουθήσουν το συγκεκριμένο μονοπάτι, πιθανώς, να ευχαριστηθούν την ταινία. Εμείς, απλά, αναμένουμε την επόμενη επιλογή του νεόκοπου, σκηνοθέτη Μαξ Μινγκέλα.