fbpx

«Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο»… Φέτος το Καλοκαίρι

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» επιστρέφει για όγδοη συνεχόμενη χρονιά. Για μία ολόκληρη εβδομάδα, η διοργάνωση του freecinema.gr που αγαπά το κλασικό ρεπερτόριο, νοσταλγώντας ακόμη και τις κόπιες από celluloid, δίνει και πάλι το ετήσιο ραντεβού της με το κοινό της Αθήνας που αναπολεί τη γνήσια ψυχαγωγία του θερινού σινεμά μέσα από έργα τα οποία πρόσθεσαν ουσιαστικό νόημα στην έννοια της κινηματογραφικής παιδείας.

Το φετινό πρόγραμμα του «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» ξεκινά με τα έγχρωμα πλάνα των Πάουελ και Πρεσμπέργκερ από το «Ζήτημα Ζωής και Θανάτου» και κλείνει με την τετράχρωμη οδύνη του «Μεσοκαλόκαιρου», που το κοινό θα παρακολουθήσει σε πανελλήνια πρώτη. Στο ενδιάμεσο οι ταινίες που θα δείτε θα διαδραματίζονται σε κόσμους που λες κι έχουν «ξεβάψει», με όλο τον πλούτο των χρωμάτων της αληθινής ζωής να έχει «κρυφτεί».

Το ασπρόμαυρο έγινε μόδα εσχάτως. Έφτασε και μέχρι τα Όσκαρ, με το «Ρόμα» και τον «Ψυχρό Πόλεμο». Σήμερα αποτελεί «αισθητική πρόταση», κάποτε ήταν η μοναδική απόχρωση… φυγής. Το κοινό άφηνε την πολύχρωμη καθημερινότητά του και αναζητούσε το όραμα της κινηματογραφικής φαντασίας, αδιαφορώντας για την απουσία της τετραχρωμίας. Σε αρκετές ιστορικές περιόδους του παρελθόντος, ο κόσμος εκεί έξω ήταν πολύ πιο «γκρίζος» από το ασπρόμαυρο του φιλμ. Αλλά το σινεμά ήταν εκείνο που έδινε «χρώμα» στις ζωές των ανθρώπων.

Στην εποχή μας, το χρειαζόμαστε τόσο πολύ, ξανά. «Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο», από τις 18 έως και τις 24 Ιουλίου 2019 στον υπέροχο κήπο του εξαρχειώτικου «Ριβιέρα», θα σας συστήσει έργα σπάνια ή λατρεμένα από τα παλιά, ταινίες που θα σας φέρουν συγκίνηση όχι λόγω περιεχομένου αλλά εξαιτίας της ποιότητας που συντρόφευε δημιουργικά το παρελθόν. Κανένας… superhero, κανένα sequel. Μονάχα έμπνευση, ταλέντο, μυθοπλασία. Και μνήμες. Καθώς ξεθωριάζουν στο πέρασμα του χρόνου, δεν μοιάζουν να γίνονται κι αυτές ασπρόμαυρες στο μυαλό μας; Μην ανησυχείτε, όμως. Έτσι είναι η ζωή.

«Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο» για εφέτος, 18 – 24 Ιουλίου 2019, κλασικά με την ευγενική υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, πίνοντας Βίκος Cola στον θερινό κινηματογράφο Ριβιέρα (Βαλτετσίου 46, Εξάρχεια).

Δώδεκα ταινίες σε μαυρόασπρους κόσμους αληθινής μαγείας ή και ρεαλισμού, με μία πανελλήνια πρεμιέρα ανατρεπτικής… τετραχρωμίας που θα σοκάρει για το φινάλε.

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019

ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ / A MATTER OF LIFE AND DEATH (1946) 104′ (21:00)

των Μάικλ Πάουελ & Έμερικ Πρεσμπέργκερ

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Βρετανός πιλότος ξεγελά τον θάνατο και παραμένει στη Γη, παρενοχλώντας τη συμπαντική ροή της μοίρας. Ο «πάνω κόσμος» θα του ζητήσει τον λόγο κι εκείνος θα απαιτήσει προσφυγή στο… ουράνιο δικαστήριο!

Η τετραχρωμία της θνητής ευτυχίας συναντά το μαυρόασπρο της μεταθανάτιας ζωής, σε ένα από τα σημαντικότερα αριστουργήματα του κινηματογράφου, από το περίφημο δημιουργικό δίδυμο των «Κόκκινων Παπουτσιών» (1948).

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ / DER HIMMEL ÜBER BERLIN (1987) 128′ (23:00)

του Βιμ Βέντερς

Ένας άγγελος που παρατηρεί τους ανθρώπους από τον ουρανό, επιθυμεί να μετατραπεί σε κοινό θνητό για να ζήσει τον έρωτα. Ο Βέντερς ξεψαχνίζει την ψυχή μας και αναζητά τις αιτίες της αγάπης που παρασύρει τους αγγέλους στον γήινο κόσμο μας.

Ο Ανρί Αλεκάν φωτογραφίζει εκπληκτικά ένα ασπρόμαυρο Βερολίνο, με το εγκόσμιο πέρασμα να γίνεται φαντεζίστικα έγχρωμο, αλλά το τοπίο να παραμένει θλιβερό. Λες και ο έρωτας είναι ένα μαγικό ψέμα. Η πιο μεγάλη ανθρώπινη προδοσία.

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019

ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ / A FOREIGN AFFAIR (1948) 116′ (21:00)

του Μπίλι Γουάιλντερ

Το 1947 Επιτροπή του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών καταφθάνει στο βομβαρδισμένο και υπό κατοχή Βερολίνο για να ελέγξει τα αμερικανικά στρατεύματα που έχουν σταθμεύσει εκεί.

Φυσικά, υπάρχει και η ρομαντική υποπλοκή, όμως η προτεραιότητα του Γουάιλντερ εδώ είναι ένας κωμικά αμοραλιστικός κυνισμός (με διαχρονική σημασία) απέναντι στις πολιτικές των υπερδυνάμεων που εξευτελίζουν λαούς με τα παιχνίδια (πολέμου) τους. Εξαιρετική και μνημειώδης η παρουσία της Μαρλένε Ντίτριχ.

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ / THE THIRD MAN (1949) 104′ (23:10)

του Κάρολ Ριντ

Αμερικανός συγγραφέας καταφθάνει στη μεταπολεμική Βιέννη σε αναζήτηση παιδικού φίλου που του είχε προτείνει δουλειά εκεί. Θα τον βρει… στην κηδεία του, και η παραμονή του στην πόλη θα έχει πια σκοπό να αναζητηθούν τα μυστηριώδη αίτια του θανάτου του.

Η ατμόσφαιρα του φιλμ νουάρ συναντά ιδανικά το πένθιμο μαυρόασπρο (Όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας) της αυστριακής πρωτεύουσας που ούτε και τη νύχτα μπορεί να κρύψει τα σημάδια από το πέρασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σάββατο 20 Ιουλίου 2019

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ / WOMAN OF THE YEAR (1942) 114′ (21:00)

του Τζορτζ Στίβενς

Εκείνη ανταποκρίτρια διεθνών υποθέσεων, εκείνος αθλητικογράφος. Εργάζονται στην ίδια εφημερίδα αλλά φθονούν ο ένας τον άλλον μέσα από τις στήλες τους. Θα συναντηθούν, θα ερωτευτούν κεραυνοβόλα και… θα παντρευτούν!

Μπορεί να στεριώσει ο γάμος ανάμεσα σε δύο καριερίστες; Υπόδειγμα ρομαντικής κωμωδίας με περιεχόμενο (Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου) για τον πόλεμο των δύο φύλων. Κάθριν Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι λιώνουν από έρωτα στην οθόνη.

ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ / ALL NIGHT LONG (1962) 91′ (23:10)

του Μπέιζιλ Ντίαρντεν

Κατά τη διάρκεια γιορτής για την επέτειο του γάμου ενός μουσικού και της διάσημης τραγουδίστριας συζύγου του που έχει αποσυρθεί από το επάγγελμα, ένας υπερφιλόδοξος drummer μηχανορραφεί εναντίον του ζεύγους ώστε να το διαλύσει.

Ο σαιξπηρικός «Οθέλλος» σε ελεύθερη «μετάφραση» στους λονδρέζικους δρόμους των jazz clubs των ‘60s περιλαμβάνει εμφανίσεις θρυλικών μουσικών του είδους όπως οι Τσαρλς Μίνγκους, Ντέιβ Μπρούμπεκ, Τάμπι Χέιζ, Τζον Σκοτ, Τζόνι Ντάνκγουορθ.

Κυριακή 21 Ιουλίου 2019

ΥΠΟΨΙΕΣ / SUSPICION (1941) 99′ (21:00)

του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Ακαταμάχητος playboy «τυλίγει» γοητευτική κληρονόμο, παντρεύονται, όμως σταδιακά εκείνη υποψιάζεται ότι ο μοναδικός του στόχος είναι να τη σκοτώσει. Ρομαντικό θρίλερ του maître του σασπένς, γεμάτο ύπουλες ψυχαναλυτικές πτυχές για τον έγγαμο βίο.

Ο Κάρι Γκραντ εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο χιτσκοκικού φιλμ, ενώ η Τζόαν Φοντέιν βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας (ήταν ξανά υποψήφια για τη «Ρεβέκκα» έναν χρόνο πριν).

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΤΖΕΝΙ / PORTRAIT OF JENNIE (1948) 86′ (23:00)

του Γουίλιαμ Ντίτερλε

Φτωχός ζωγράφος συναντά όμορφο νεαρό κορίτσι στο Σέντραλ Παρκ. Θα του ζητήσει να της κάνει το πορτρέτο, μα σε κάθε επόμενη συνάντησή τους εκείνη θα δείχνει… μεγαλύτερη σε ηλικία!

Από τα ρομαντικά φιλμ που μας έδωσε το Χόλιγουντ, σίγουρα η πιο παράδοξα σουρεαλιστική ιστορία ενός έρωτα «απέθαντου», που δοκιμάζει να αναμετρηθεί με το τι είναι αληθινό και το σε τι μπορούμε να ελπίζουμε… πέρα από το αληθινό. Ένα συγκινητικό αριστούργημα που τιμήθηκε με Όσκαρ καλύτερων εφέ.

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2019

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΔΙΑΒΑΣΙΣ / DARK PASSAGE (1947) 106′ (21:00)

του Ντέλμερ Ντέιβς

Καταδικασμένος για τη δολοφονία της συζύγου του, ο Βίνσεντ αποδρά από τις φυλακές του Σαν Κουέντιν, σε μία απεγνωσμένη απόπειρα ν’ αποδείξει την αθωότητά του.

Η τρίτη κινηματογραφική συνεργασία του ζεύγους των Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λόρεν Μπακόλ είναι ένα παραγνωρισμένο και εξαιρετικά σκηνοθετημένο νουάρ ανατροπών, με πρωτότυπα υποκειμενικά πλάνα του κεντρικού ήρωα που κάνει πλαστική εγχείρηση στο πρόσωπο για να μην ταυτοποιηθεί από τις Αρχές του Σαν Φρανσίσκο.

ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΑ ΠΑΘΗ / CHAMPION (1949) 99′ (23:00)

του Μαρκ Ρόμπσον

Η πορεία ενός ανερχόμενου πυγμάχου που θα αναρριχηθεί προς την κορυφή πατώντας επί πτωμάτων και προδίδοντας τους πάντες γύρω του, μη λογαριάζοντας τον ρόλο του οργανωμένου εγκλήματος στο παιχνίδι.

Δραματικό φιλμ νουάρ το οποίο έδωσε ουσιαστική ώθηση στην καριέρα του Κερκ Ντάγκλας και τον μετέτρεψε σε star (του χάρισε και την πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα). Η ταινία τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερου μοντάζ και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης (ασπρόμαυρης) φωτογραφίας.

Τρίτη 23 Ιουλίου 2019

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ / THE LAST PICTURE SHOW (1971) 118′ (21:00)

του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς

Σε μια μικρή πόλη του Τέξας, στις αρχές του ‘51, τα πάντα δείχνουν να αργοπεθαίνουν, τόσο πολιτιστικά όσο και οικονομικά. Κατακλείδα, το επερχόμενο λουκέτο που θα βάλει το τοπικό σινεμά, ελλείψει θεατών.

Δυσβάσταχτα ρεαλιστική προσέγγιση χαρακτήρων από τον Μπογκντάνοβιτς, μέσα σε μαυρόασπρα κάδρα ερήμωσης, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά έργα που μας έδωσε ο αμερικανικός κινηματογράφος στη δεκαετία του ’70. Όσκαρ δεύτερων ρόλων για τους Μπεν Τζόνσον και Κλόρις Λίτσμαν.

NEBRASKA (2013) 115′ (23:10)

του Αλεξάντερ Πέιν

Ο γερασμένος πατέρας θέλει να ταξιδέψει από τη Μοντάνα ώς τη Νεμπράσκα για να εισπράξει «φανταστικό» κουπόνι αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο αποξενωμένος γιος του υποχρεώνεται να τον συντροφεύσει σε αυτό το άδοξο road trip.

Η μετάλλαξη του αμερικανικού ονείρου τής ευημερίας, με σκληρές εικόνες της επαρχιακής αγροτικής ερήμωσης, που λες και νοσταλγούν το σπαταλημένο πέρασμα του χρόνου όπως μας το έδειξε με πίκρα ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς στην «Τελευταία Παράσταση».

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2019

ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ / MIDSOMMAR (2019) 140′ (21:00) (SPECIAL SCREENING / ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ)

του Άρι Άστερ

Μετά από μία οικογενειακή τραγωδία, η Ντάνι ακολουθεί τον αγαπημένο της και την παρέα του σε ένα ταξίδι μυσταγωγίας στη Σουηδία, παρακολουθώντας ένα ντόπιο, σχεδόν παγανιστικό πανηγύρι που αρχικά δείχνει ειδυλλιακό, μα κρύβει κάτι το αναπάντεχα απειλητικό.

Η δεύτερη ταινία του Άστερ, μετά την περσινή «Διαδοχή», επιβεβαιώνει ένα τεράστιο ταλέντο για το σύγχρονο σινεμά. Το σοκ τού καινούργιου θα σας κάνει να παραμιλάτε μετά το τέλος της προβολής, ακόμη και για μέρες μετά…

«Μεγάλο Αφιέρωμα στον Τελευταίο Ονειροπόλο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μια πλήρη ρετροσπεκτίβα στις ταινίες μυθοπλασίας ενός από τους κορυφαίους του παγκόσμιου σινεμά από τις 02 έως και τις 08 Μαΐου 2019, στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ.

Έναν κινηματογραφικό φόρο τιμής που απαιτείται να βιωθεί στη μεγάλη οθόνη και κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες προβολής.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι αποτελεί έναν μέγιστο καλλιτέχνη, ίσως γιατί στο σύνολο της καριέρας του πραγματοποίησε μια σειρά από γνήσιες κινηματογραφικές επαναστάσεις. Στάθηκε ο μοναδικός σκηνοθέτης στον οποίο επιτράπηκε το γύρισμα στην Απαγορευμένη Πόλη της Κίνας για λογαριασμό του βραβευμένου με 9 Όσκαρ «Τελευταίου Αυτοκράτορα», ενός από τα ανυπέρβλητα έπη της μεγάλης οθόνης.

Με τον αριστουργηματικό «Κομφορμίστα» μετέτρεψε ένα θρυλικό βιβλίο του Αλμπέρτο Μοράβια, και έναν σύνθετο στοχασμό πάνω στη θέση του ατόμου απέναντι στην Ιστορία, σε μια από τις σπουδαιότερες (και πιο εκθαμβωτικά όμορφες) δημιουργίες όλων των εποχών.

Με το «Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» υπέγραψε ένα από τα αναμφισβήτητα και πλέον ριζοσπαστικά ορόσημα του ερωτικού σινεμά ή αλλιώς αυτό που η περιβόητη κριτικός Πολίν Κέιλ περιέγραψε ως «την πιο απελευθερωτική ταινία στα χρονικά του κινηματογράφου».

Με το διαρκείας πεντέμισι ωρών «1900» δημιούργησε μια αποστομωτική τοιχογραφία εποχής, το κινηματογραφικό αντίστοιχο ενός μεγάλου κλασικού μυθιστορήματος.

Με το μαγευτικό «Τσάι στη Σαχάρα» έβαλε τον Τζον Μάλκοβιτς και τη Ντέμπρα Γουίνγκερ να περιπλανηθούν στις δικές τους υπαρξιακές ερήμους, διασκευάζοντας υποδειγματικά τις αλησμόνητες σελίδες του Πολ Μπόουλς.

Με τη «Στρατηγική της Αράχνης», αυτή την εκπληκτική πραγματεία πάνω στις αλήθειες, τους μύθους και τους αχανείς λαβύρινθους της Ιστορίας, χάρισε στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες τη φιλμική διασκευή που του άξιζε.

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας
Τελευταίο Τάνγκο στο Παρίσι
1900

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι ήταν ένας οραματιστής που τόλμησε να αποτυπώσει τα bigger than life όνειρά του σε εικόνες, ένας director αλλά κι ένας auteur, ένας κινηματογραφόφιλος σφοδρής έντασης και πυρηνικής εμβέλειας, ένας θαρραλέος ανατόμος γιγάντιων θεμάτων όπως η Ιστορία, η ψυχανάλυση, η ανθρώπινη φύση, η πολιτική, ο έρωτας κι ο θάνατος και ένας απαράμιλλος κινηματογραφιστής που παρέδιδε υπερπαραγωγές ζηλευτού θεάματος και υψηλής αισθητικής με την ίδια άνεση που σκηνοθετούσε τα πιο διακριτικά δράματα.

Όλα τα παραπάνω ο Ιταλός δημιουργός τα χώρεσε στο ίδιο μεγαλειώδες και σταθερά συναρπαστικό έργο. Αυτό ακριβώς το έργο επιθυμεί να τιμήσει η ρετροσπεκτίβα που οργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, φιλοξενώντας όλες τις ταινίες του Μπερτολούτσι σε μεγαλοπρεπείς κόπιες των 35mm, εκτός από τον ψηφιακό «Τελευταίο Αυτοκράτορα» ο οποίος θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε τρεις διαστάσεις (3d) και αποτελεί την ταινία- έναρξη του αφιερώματος.

 

«Ο Tελευταίος Oνειροπόλος»

02 – 08 Μαΐου 2019

Κινηματογράφος ΙΝΤΕΑΛ

 

Αναλυτικά οι ταινίες της ρετροσπεκτίβας:

Ο κομφορμίστας
Η πολιορκία μιας γυναίκας
Tσάι στη Σαχάρα
  • Βίαιος θάνατος  – La commare secca (1962)
  • Πριν την επανάσταση  – Prima della rivoluzione (1964)
  • Σωσίας  – Partner (1968)
  • Η στρατηγική της αράχνης  – Strategia del ragnο  (1970)
  • Ο κομφορμίστας  – Il conformista (1970)
  • Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι Ultimo tango a Parigi (1972)
  • 1900 Novecento (1976)
  • To φεγγάρι La luna (1979)
  • Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου La tragedia di un uomo ridicolo (1981)
  • Ο τελευταίος αυτοκράτορας 3D The Last Emperor 3D (1987)
  • Tσάι στη Σαχάρα – The Sheltering Sky (1990)
  • Ο μικρός Βούδας Little Buddha (1993)
  • Κλεμμένη ομορφιά Stealing Beauty (1996)
  • Η πολιορκία μιας γυναίκας Besieged (1998)
  • Οι ονειροπόλοι The Dreamers (2003)
  • Εγώ και εσύ – Me and You (2012)
Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι
1900
Ο τελευταίος αυτοκράτορας
Οι ονειροπόλοι

Το πλήρες πρόγραμμα του αφιερώματος καθώς και οι εκλεκτοί/ές προσκεκλημένοι/ες που θα προλογίσουν τις προβολές θα ανακοινωθούν σύντομα.

Το αφιέρωμα συνδιοργανώνεται από την Πρεσβεία της Ιταλίας, το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο της Αθήνας, το Ινστιτούτο Λούτσε Τσινετσιτά και από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ). To αφιέρωμα εντάσσεται  στο  «Εαρινό Πρόγραμμα»  της πολιτιστικής πρωτοβουλίας Tempo Forte Ιtalia – Ελλάδα 2019. Το Tempo Forte Ιtalia – Ελλάδα 2019 αποτελεί μια πρωτοβουλία που διοργανώνει η Πρεσβεία της Ιταλίας στην Αθήνα, σε συνεργασία με ελληνικούς και ιταλικούς θεσμούς, ιδρύματα, καλλιτέχνες και λάτρεις του πολιτισμού με σκοπό να μεταφέρει «περισσότερη Ιταλία στην Ελλάδα και περισσότερη Ελλάδα στην Ιταλία». 

Την αφίσα του αφιερώματος φιλοτέχνησε ο Βασίλης Μέξης.

Πληροφορίες:

Κινηματογράφος ΙΝΤΕΑΛ

Πανεπιστημίου 46 (στάση μετρό Πανεπιστήμιο) | Τηλ.: 2103826720

Εισιτήρια: 5,00 Ευρώ

Κάρτες διαρκείας των 6 προβολών: 19,00 Ευρώ

Είσοδος Ελεύθερη, με την επίδειξη της κάρτας τους, σε ανέργους και άτομα με αναπηρία.

 ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: viva.gr (Πατήστε ΕΔΩ)

Σημείωση: στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ θα διατίθενται εισιτήρια από την Πέμπτη, 02 Μαΐου 2019.

Η ΠΡΕΜΙΕΡΑ του αφιερώματος θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 2 Μαΐου στις 19:30 στον κινηματογράφο Ιντεάλ.

Εισιτήρια διατίθενται κανονικά στο κοινό και θα ακολουθήσει πάρτι στον Ιπποπόταμο (Δελφών 3Β, Κολωνάκι) με την υποστήριξη του Jameson.

 Για ενημερώσεις επισκεφθείτε τα: www.cinemagazine.gr

 www.aiff.gr

Μείνετε συντονισμένοι/ες για τα νέα του επετειακού 25ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας έχει ενταχθεί στο ΠΕΠ Αττικής 2014-2020 και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης.

Μεγάλο Αφιέρωμα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από την Ταινιοθήκη της Πορτογαλίας

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ένα μεγάλο αφιέρωμα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει από την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2019  η Ταινιοθήκη της Πορτογαλίας, η οποία στρέφει και πάλι το ενδιαφέρον της στην χώρα μας μετά το αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο που πραγματοποίησε τον Μάρτιο του 2012, λίγο μετά τον θάνατο του σπουδαίου δημιουργού.

Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί στις 8-29 Μαρτίου 2019 και εντάσσεται στη σειρά «Οι Ταινιοθήκες του κόσμου». Περιλαμβάνει προβολές αντιπροσωπευτικών ταινιών της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου και μια διάλεξη (11/3) με ομιλήτρια την πρόεδρο του ΔΣ της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και καθηγήτρια (ΕΚΠΑ) Μαρία Κομνηνού η οποία θα μιλήσει για το παρόν και το μέλλον του ιδρύματος.

Ηλέκτρα
Happy Day

Όπως σημειώνουν οι διοργανωτές στο εισαγωγικό κείμενο της εκδήλωσης: «Η ιστορία των αρχείων και των ταινιοθηκών είναι μια ιστορία αντίστασης. Έτσι και η ιστορία της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, που ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’50 χάρη στην επιμονή της Αγλαΐας Μητροπούλου,  είναι μια ιστορία αντίστασης σε εποχές πολιτικής και οικονομικής αστάθειας, και ταυτόχρονα υπεράσπισης, σε πείσμα της κρίσης, της πολιτιστικής κληρονομιάς μιας ολόκληρης χώρας».

Θα παρουσιαστούν 15 ταινίες από διάφορες περιόδους του ελληνικού σινεμά που καλύπτουν την περίοδο 1924-2014 –όλες από την συλλογή της Ταινιοθήκης.

Οι κυνηγοί
Ημερολόγια Αμνησίας

Από την εποχή του βωβού σινεμά επιλέχθηκαν οι απολαυστικές Περιπέτειες του Βιλλάρ (1924, Ζόζεφ Χεπ) και το βουκολικό δράμα Αστέρω (1929, Δημήτρης Γαζιάδης), που διασώζουν πολύτιμες εικόνες της Αθήνας και της ελληνικής επαρχίας, αλλά και η Koινωνική σαπίλα (1932, Στέλιος Τατασόπουλος), που αποκαταστάθηκε πρόσφατα και αποτελεί την πρώτη ταινία μυθοπλασίας που ασχολήθηκε με τη δεινή κατάσταση των άνεργων και φτωχών εργατικών πληθυσμών των ελληνικών αστικών κέντρων.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μερικές από τις πλέον εμβληματικές ταινίες της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου: τον Δράκο (1956, Νίκος Κούνδουρος) με τον αξέχαστο Ντίνο Ηλιόπουλο, ταινία-σταθμό στην ελληνική κινηματογραφία με επιρροές από το φιλμ νουάρ και το νεορεαλισμό, την Ηλέκτρα (1962, Μιχάλης Κακογιάννης), μεταφορά της ομώνυμης τραγωδίας του Ευριπίδη με την Ειρήνη Παππά, που κέρδισε μια οσκαρική υποψηφιότητα, το Μπλόκο (1965, Άδωνις Κύρου) που ζωντανεύει το μπλόκο της Κοκκινιάς επί γερμανικής κατοχής και την ταινία Μέχρι το πλοίο (1966) του ανανεωτή της ελληνικής κινηματογραφικής γραφής Αλέξη Δαμιανού ο οποίος παρακολουθεί τρεις φάσεις από την ζωή ενός βουνίσιου, που κατεβαίνει στην πεδιάδα κι από κει στον Πειραιά, για να φύγει μετανάστης στην Αυστραλία.

Θα προβληθούν δύο ακόμα ταινίες κορυφαίων ελλήνων σκηνοθετών που σφράγισαν το νέο ελληνικό κινηματογράφο και ανασύρουν επώδυνες μνήμες του εμφυλίου: το Xάππη Νταίη (1976) του Παντελή Βούλγαρη που διαδραματίζεται σε ένα ξερονήσι όταν «εξαφανίζεται» ένας κρατούμενος που αρνείται επίμονα να δηλώσει μεταμέλεια και οι Κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου: μια  ομάδα κυνηγών βρίσκουν το πτώμα ενός αντάρτη του εμφυλίου και έρχονται αντιμέτωποι με τα φαντάσματα της ιστορικής τους συνείδησης.

 Από την δεκαετία του ’70 επιλέχθηκε η Μπέττυ (1979, Δημήτρης Σταύρακας), ένα πορτραίτο της γνωστής αθηναίας τρανσέξουαλ σε μια εποχή αγώνων ενάντια στην ομοφοβία και την περιθωριοποίηση,  ενώ το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης δύο νεότερες ταινίες: τα Ημερολόγια Αμνησίας (2012, Στέλλα Θεοδωράκη),  μια καταγραφή ενός προσωπικού ημερολογίου που συνδέει τα χρόνια της νεανικής αμεριμνησίας  της σκηνοθέτιδας σε Παρίσι και Αυστραλία με το παρόν μιας Ελλάδας σε κρίση, και την Κόρη (2012, Θάνος Αναστόπουλος), μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης που κοιτά την ελληνική κρίση από μια διαφορετική σκοπιά και προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Koινωνική Σαπίλα
Μέχρι το πλοίο
Οι Περιπέτειες του Βιλλάρ
Αθήναι (1995, 36’)

Τέλος, θα παρουσιαστούν: το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή Αθήναι (1995) που καταγράφει τη ζωή στον σταθμό Λαρίσης την Άνοιξη του 1995, το μη αφηγηματικό ντοκιμαντέρ The Red Bank που βασίστηκε στα τετράδια των Ελληνικών του James Joyce (2013, Βουβούλα Σκούρα), και η πολύ ιδιαίτερη μικρού μήκους ταινία

Washingtonia (2014) της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη που συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα Μικρού Μήκους ταινιών του 64ου Φεστιβάλ Βερολίνου.

Με μουσική επένδυση θα προβληθούν οι ταινίες Οι περιπέτειες του Βιλλάρ (σύνθεση: Μηνάς Ι. Αλεξιάδης), Αστέρω (σύνθεση: Φίλιππος Τσαλαχούρης) και Κοινωνική Σαπίλα (σύνθεση: Κωνσταντίνος Βήτα).

Όπως σημειώνει η πρόεδρος του ΔΣ της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Μαρία Κομνηνού «είναι σημαντικό πως στο πλαίσιο του αφιερώματος αυτού θα προβληθεί ένας μεγάλος αριθμός ταινιών από το αρχείο της Ταινιοθήκης.

Οι ταινίες αυτές καλύπτουν έναν περίπου αιώνα ελληνικού σινεμά: από το 1924 έως τις αρχές του 21ου αιώνα.

Το αφιέρωμα αυτό συνεχίζει τη συνεργασία της Ταινιοθήκης με σημαντικά ευρωπαϊκά και άλλα αρχεία, όπως η Ταινιοθήκη της Μπολόνια, η Γαλλική Ταινιοθήκη, το DFF στην Φρανκφούρτη, η Ταινιοθήκη της Βουλγαρίας, και το αρχείο του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, με τα οποία προγραμματίζονται ανάλογες εκδηλώσεις».

Αξίζει να αναφέρουμε πως αυτές τις μέρες η Ταινιοθήκη της Πορτογαλίας διοργανώνει ένα ακόμα αφιέρωμα στην Ελλάδα με τίτλο «Η Ελλάδα και το Χόλιγουντ». Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος συμμετέχει και στο αφιέρωμα αυτό με μια ταινία από το αρχείο της, τη Φαίδρα του Ζιλ Ντασέν.

Οι Ταινίες

Αστέρω
Το μπλόκο

Οι Περιπέτειες του Βιλλάρ (1924, Ζόζεφ Χεπ)

Αστέρω (1929, Δημήτρης Γαζιάδης)

Koινωνική Σαπίλα (1932, Στέλιος Τατασόπουλος)

Ο Δράκος (1956, Νίκος Κούνδουρος)

Ηλέκτρα (1962, Μιχάλης Κακογιάννης)

Το μπλόκο (1965, Άδωνις Κύρου)

Μέχρι το πλοίο (1966, Αλέξης Δαμιανός)

Xάππη Νταίη (1976, Παντελής Βούλγαρης)

Οι κυνηγοί (1977, Θόδωρος Αγγελόπουλος)

 Μπέττυ (1979, Δημήτρης Σταύρακας)

Αθήναι (1995, Εύα Στεφανή)

Ημερολόγια Αμνησίας (2012, Στέλλα Θεοδωράκη)

Η κόρη (2012, Θάνος Αναστόπουλος)

The red bankJames Joyce: τα τετράδια των Ελληνικών του (2013, Βουβούλα Σκούρα)

Washingtonia (2014, Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη)

Μπέτυ

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136

(Μετρό Κεραμεικός) 104 35 Αθήνα

Τ. (210) 36 09 695, 36 12 046

  1. M. 6940099221
  2. F. (210) 3628468 tickets@tainiothiki.gr www.tainiothiki.gr

http://www.facebook.com/tainiothikigr

Οι 12 Καλύτερες Ταινίες του 2018 από το Intownpost.com, γράφει ο Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ένα ακόμα κινηματογραφικό έτος ολοκλήρωσε την δημιουργική, χρονική πορεία των 12 μηνών, των 52 εβδομάδων, των 365 ημερών, αφήνοντας πίσω του ιστορίες, εικόνες, ήχους, μουσικές, χρώμα και λόγο στο άσπρο πανί. Στις αισθήσεις και την σκέψη μας οι γεύσεις από τα καλλιτεχνήματα της κινούμενης εικόνας της 7ης Τέχνης, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος είναι ποικίλες, από έντονες και αξέχαστες έως άτονες και αδιάφορες. Το σημαντικό είναι, ότι ταινίες, αριστουργήματα, πολύ καλές, ενδιαφέρουσες, έως μέτριες και κακές, που φτιάχτηκαν για να ψυχαγωγήσουν το φιλοθεάμον κοινό πέρασαν στην αιωνιότητα ως σημεία πλέον θετικών ή αρνητικών αναφορών και σχολίων.

Η παγκόσμια βιομηχανία του θεάματος, για μια χρονιά ακόμα, κίνησε τα καλολαδωμένα γρανάζια της πολυδαίδαλης μηχανής της, προσφέροντας θέσεις εργασίες σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους μπροστά και πίσω από τις κάμερες των σκηνοθετών, δημιουργώντας την απαραίτητη και αναγκαία κίνηση στα ταμεία. Οι κινηματογραφικές παραγωγές σε διεθνές επίπεδο, υψηλού και χαμηλότερου κόστους, λειτούργησαν και φέτος για να ορθώσουν έργο και η αξία του σινεμά, παρότι η παγκόσμια κρίση κτυπάει ανελέητα τις θέσεις του πολιτισμού, υπερασπίστηκε όσο το δυνατόν καλύτερα τις κομβικές του γραμμές. Βέβαια, τα εισιτήρια του 2018, σαφώς χαμηλότερα από τα περσινά και όπως, δυστυχώς, οδεύει το θέμα θα λέμε: «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Αυτό, όμως, όπως και αρκετά ακόμα, για να λέμε, επίσης, τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, είναι τα μικρά, υπερ-σημαντικά και πολύτιμα κομμάτια γης πολιτισμού, που εξαρτάται από εμάς τους ίδιους κατά πόσο θα τα υπερασπιστούμε και θα τα προστατέψουμε ή θα τα εξαφανίσουμε. Μόνο από εμάς εκπορεύεται η συγκεκριμένη βούληση!    

Ας μην μεταμορφωνόμαστε, όμως σε Κασσάνδρες δυσάρεστων προβλέψεων, και ας δούμε το πράγμα από την καλή του όψη, που ερμηνεύεται απλά, ευχάριστα και γόνιμα, ότι καμιά τηλεόραση και κανένας σπιτικός καναπές δεν μπορεί να αντικαταστήσει το μοναδικό πανηγύρι των ανθρώπινων συναισθημάτων, το διαφορετικό κάθε φορά που λαμβάνει χώρα στο μυητικό πεδίο της σκοτεινής, κινηματογραφικής αίθουσας συντροφιά με άλλες 200 – 300 άγνωστες ψυχές γύρω σου. Το σιωπηλό μοίρασμα και οι αόρατες ανταλλαγές εσωτερικότητας που προκύπτουν μεταξύ των ανθρώπων κατά την διάρκεια της προβολής μιας ταινίας δεν βρίσκεται, δεν υπάρχει και δεν αναζητείται πουθενά αλλού εκτός από εκεί μέσα: Στο ευφάνταστο κοσμοδρόμιο που ονομάζεται «Σινεμά»!   Τέτοιου είδους ευεργετικό, συνωστισμό συναισθημάτων και αδρεναλίνης δεν γεννά μηδέ το καθιστικό του σπιτιού μας με τις δεκάδες διακοπές και τις παράπλευρες ενοχλήσεις, μηδέ το γυαλί της ποταπής, υψηλής ευκρίνειας τιβί, σε όποιο μέγεθος και μοντέλο φιγουράρει απέναντι μας. Είναι αδύνατον, όπως και εσείς καταλαβαίνετε, να συγκριθεί ποτέ το θερμό με το ψυχρό, το γλυκό με το πικρό, το γόνιμο με το στείρο, η ελεύθερη ψυχαγωγία με τον ευνουχιστικό εγκλεισμό.    

Η φετινή, κινηματογραφική χρονιά θα αναφέρω πως διαφοροποιείται κάπως της προηγούμενης, καθώς πέρυσι είχαμε ταινίες σκηνοθετικού ειδικού βάρους, ενώ το 2018, μέσες άκρες διακρίθηκε από ερμηνείες. Οι σκοτεινές αίθουσες προβολής ταινιών σε όλη την χώρα, αυτό το έτος, φιλοξένησαν, περίπου, τις 343 κινηματογραφικές παραγωγές μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animations. Και πάλι, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει, την μερίδα του λέοντος στο άσπρο πανί κράτησε η δυνατή, η αποφασιστική και μεταλλακτική γυναικεία παρουσία.  

Το intownpost.com στο κλείσιμο της αυλαίας του 2018, ως είθισται, σας παρουσιάζει τις 12 καλύτερες ταινίες του, αυτές που άφησαν ένα καλό αποτύπωμα και στις έξι αισθήσεις μας.

Γιατί 12; Δίχως ιδιαίτερο λόγο η προτίμηση της αριθμητικής ντουζίνας, έτσι, απλά για να ξεφύγουμε από το καθιερωμένο και τετριμμένο «Οι 10 Καλύτερες…» και να τοποθετήσουμε ακόμα δυο δημιουργήματα σε μια λίστα θετικής αναφοράς από το χώρο της 7ης Τέχνης. Για εμάς, οι ακόλουθες ταινίες έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, η κάθε μια ξεχωριστά για το κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί και φυσικά η αναφορά δημιουργήθηκε άνευ αριθμητικής αξιολόγησης.

 

1η Ιανουαρίου  – 31 Δεκεμβρίου 2018     

«Η Πιο Σκοτεινή Ώρα»

(Darkest Hour)

Καταιγιστικός, συναρπαστικός, ανελέητα απίθανος ο Γκάρι Όλντμαν ως Τσόρτσιλ. Ήμουν σίγουρος, ότι ο αγαπητός και έμπειρος Άγγλος ηθοποιός θα άγγιζε το απαιτητικό ύψος των αναγκών της ταινίας. Και ξαφνικά, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα ερμηνευτικό «τέρας», που ανήγαγε τον ρόλο σε περίτρανη σπουδή, σφραγίζοντας με ύαλο και χαλκό κάθε προηγούμενη, αλλά και μεταγενέστερη υποκριτική προσπάθεια στο όνομα και στην μορφή του Γουίστον Τσόρτσιλ.

Η καλύτερη κινηματογραφική μεταμόρφωση ηθοποιού με ερμηνευτικό εκτόπισμα που του χάρισε το βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, κάτι που το είχαν στερήσει αρκετές φορές από τον απίθανο Γκάρι. Όλη η ταινία επάνω του.      

       «Αόρατη Κλωστή»        

(Phantom Thread)

Ξανά με τον σκηνοθέτη Πολ Τόμας Άντερσον, έπειτα από το γεμάτο μαυρίλα και κατράμι «Θα Χυθεί Αίμα», ο Ντανιέλ Ντέι Λιούις ορμάει «εξαγνισμένος», μεταμορφωμένος στα σαλόνια της haute couture, ως ο άκαμπτος, ο σοβαρός, ο αλύγιστος, ο απρόσιτος και συνάμα ο ευφάνταστος, οραματιστής μόδιστρος για λίγες και εκλεκτές θηλυκές υπάρξεις του διεθνούς τζετ σετ.

Ρόλος τραβηγμένος όσο δεν παίρνει άλλο στο αλφάδι του comil faux με την κολασμένη, ανθρώπινη διαστροφή να εκδηλώνεται αδηφάγα στην παρακατιανή μορφή της κωλοπετσωμένης επαρχιώτισσας και να δαμάζεται καταστροφικά από το πάθος της κτητικότητας ακριβώς στο αόρατο νήμα της ζωής, του έρωτα και του θανάτου. Μοναδική ατμόσφαιρα, ακόμα μια εξαιρετική συνεργασία σκηνοθέτη και ηθοποιού, ακόμα μια αφοπλιστική ερμηνεία από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Γράφτηκε, ότι ως πρότυπο για την απόδοση του ρόλου χρησιμοποιήθηκε η βιογραφία του μεγάλου couturier, Κριστομπάλ Μπαλενσιάγκα.    

«Η Μορφή του Νερού»

(The Shape of Water)

Η αλήθεια είναι, ότι από το κινηματογραφικό σύμπαν απουσιάζουν τα καλά παραμύθια, αυτά που διέπονται από μυστήριο, φαντασία με βασικό πυλώνα εξιστόρησης το παράδοξο. Ο Μεξικανός Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, ο σκηνοθέτης των «τεράτων» αφιέρωσε την ταινία του στα «τέρατα» που αγάπησε. Στα ίδια κινηματογραφικά τέρατα που αγαπήσαμε και εμείς, γιατί ξεπήδησαν θεϊκά από μύθους και ιστορίες αρχαίων εποχών, καταφθάνοντας με δέος στον παρόντα χρόνο των ανθρώπων για να ανοίξουν τους κλεισμένους, ανθρώπινους νόες και όσοι από αυτούς είναι αθεράπευτα κολλημένοι να τους ανατινάξουν, έχοντας ως συνοδεία τις μουσικές του δις οσκαροβραβευμένου, ελληνικής καταγωγής συνθέτη Αλεξάντερ Ντεσπλά.

Πανέμορφο, σύγχρονο κινηματογραφικό παραμύθι, κάτι σαν την πεντάμορφη και το τέρας σε dark, ερωτική έκδοση, με σάτιρα, καυστικά, κοινωνικά σχόλια, που επάξια ο Μεξικανός σκηνοθέτης πιάνει το διπλανό στασίδι στον άλλον παραμυθά, τον Τιμ Μπάρντον, κρατώντας στα χέρια του, εκτός των άλλων βραβείων και το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. «Κι εμείς περάσαμε καλά και αυτοί… καλύτερα!»   

«Ένα Ήσυχο Μέρος»

(A Quiet Place)

Ο άνθρωπος ορχήστρα, ο ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζον Κραζίνσκι στην δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του ορμάει δυναμικά στον δύσκολο γαλαξία του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και τα καταφέρνει περίφημα. Μαζί με την σύζυγό του, και στην ζωή, Έμιλι Μπλαντ (ζευγάρι από το 2010 και γονείς δυο παιδιών), πρωταγωνιστούν σ΄ αυτό το καλοδουλεμένο διαμαντάκι.

Συνθήκες, σκληρής επιβίωσης της οικογένειας στην απόλυτη σιωπή και την ευθύνη των γονέων να προστατεύσουν τα τέκνα τους από τυφλά, εξωγήινα τέρατα που κατασπαράζουν ό,τι ακούν. Αλληγορία, δράμα, θρίλερ και δράση περίτεχνα πλεγμένα. Το υπέροχο στην δουλειά του Κραζίνσκι είναι, ότι φιλμάρει όπως και ο άφθαστος Μάικλ Νάιτ Σιάμαλαν, με την ίδια ακριβώς φιλοσοφία. Σχολή μεγάλη, πια ο Ινδοαμερικανός σκηνοθέτης, άριστος «μαθητής» και ο Κραζίνσκι.

«Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας»

(Avengers: Infinity War)

Η σκηνοθεσία των  Αμερικανών Άντονι και Τζο Ρούσο κράτησε ψηλά και ατσαλάκωτη την σημαία της Marvel στο επικών διαστάσεων εγχείρημα του τρίτου κινηματογραφικού μέρους των  «Εκδικητών» με ό,τι πιο πλουμιστό, περιπετειώδες και ηρωικό υπάρχει.

Η νέο-μυθολογία και η νέο-φιλοσοφία παίρνουν την σκυτάλη και σε μια υπερ-παραγωγή εκδηλώνουν όλα τα νέο-εποχίτικα μηνύματα. Σε αυτό το φαντασμαγορικό δημιούργημα της Marvel, που συγκέντρωσε σε μια ταινία, σχεδόν όλα, τα γνωστά υπέροχα «τέκνα» της, γίνεται ο άσβεστος «φάρος», που θα φωτίζει από τούδε και στο εξής κάθε διάδρομο των φανταστικών πτήσεων του είδους στο άσπρο πανί. Η σεναριακή πλοκή, βασισμένη στα τεύχη της Marvel ικανοποίησε στο ακέραιο τους φανατικούς θεατές και τα μάλα ευχαριστημένοι αποχώρησαν από τις αίθουσες, περιμένοντας εναγωνίως το επόμενο και μάλλον τελευταίο επεισόδιο της σειράς.

«Revenge»

Η πρώτη επαφή της σε ταινία μεγάλου μήκους, το σκηνοθετικό της ντεμπούτο εν ολίγοις και η  42χρονη Γαλλίδα Κοραλί Φαρζά ορμάει σαν θηλυκός τυφώνας στον ερμητικά κλειστό κύβο της εκδίκησης, αλλάζοντας άρδην την εσωτερική διακόσμηση του γεωμετρικού σχήματος. Ξεκινάει από το χρώμα και το ανάλαφρο, πουτανίστικο ροζ το αντικαθιστά με αυτό του πηχτού, ανδρικού αίματος, ολούθε. Καίει τελετουργικά σε επίπονη σαμανική φωτιά το στίγμα της bimbo και στην θέση της υποδέχεται, ως αναγεννημένος φοίνιξ, το άγριο πνεύμα της λύκαινας, της λυσσαλέας αμαζόνας, τοποθετώντας γύρω της τα κορμιά των αρσενικών κάφρων με πάμπολλες τρύπες στα υπερφίαλα σαρκία τους.

Αγαπήσαμε πολύ την ταινία γιατί ξεχειλίζει από θράσος, στιλ και η νεαρά πολλά υποσχόμενη Ματίλντα Ίνγκριντ Άννα Λουτζ είναι χάρμα οφθαλμών.

«Το Βιβλιοπωλείο της Κυρίας Γκριν»

(The Bookshop)

Το σθένος και η γυναικεία μαχητικότητα της κυρίας Γκριν, που δεν αναζητούν ταμπούρια και σιδερόφρακτες συμμαχίες για να νικήσουν, ακόμα κι αν η μάχη διαφαίνεται μάταιη και δίχως ελπίδα, προβαίνουν σε μια καταμέτωπον σύγκρουση με όπλα την καλοσύνη, την ανιδιοτέλεια και την ελεύθερη σκέψη.

Η Έμιλι Μόρτιμερ, ο Μπιλ Νάι και η Πατρίσια Κλάρκσον απίθανοι σε μια Αγγλία πνιγμένη στον συντηρητισμό και στο φθόνο απέναντι στην όψη του ακέραιου, του φωτεινού, του καινούργιου και του δυνατού. Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της βραβευμένης Αγγλίδας συγγραφέως Πενέλοπι Φιτζέρλαντ, η ταινία μοιάζει σαν να ξεφυλλίζεις τελετουργικά το βιβλίο. Γυναικεία υπόθεση και πολύ καλή δουλειά από την Καταλανή σκηνοθέτιδα  Ιζαμπέλ Κοϊξέ, που απέσπασε 3 κινηματογραφικά βραβεία Γκόγια, ανάμεσά τους και της Καλύτερης Ταινίας.  

«Νόμος Περί Τέκνων»

(The Children Act)

Μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βραβευμένου, μπεστ σέλερ μυθιστόρηματος του Άγγλου Ίαν ΜακΓιούαν, σε σενάριο από τον ίδιο τον συγγραφέα και σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Έϊρ. Η μεγάλη ηθοποιός Έμα Τόμσον στο ρόλο της δικαστίνας απλώνει ένα σύγχρονο, κοινωνικό δοκίμιο, διασχίζοντας τα βαλτόνερα της ηθικής με ταχύπλοο και προορισμό την νησίδα της γνωσιακής ευπρέπειας. Λογική και ευγένεια σαλοπατούν επιδέξια και ψυχαναλύονται πρόσωπο με πρόσωπο με όλα τα τέρατα του σκοταδισμού, της τυφλής, θρησκευτικής πίστης και του γνώριμου στοιχείου της ελευθερίας του έρωτα.

Ερμηνείες, ιστορία, φωτογραφία, παραγωγή και μαστόρικη σκηνοθεσία αναδεικνύουν το αγγλικό σινεμά, που θυμίζει καλές εποχές Τζέιμς Άιβορι. Η περσόνα  Έμα Τόμσον σε καθηλώνει στην καρέκλα με την ερμηνεία της από το πρώτο λεπτό.

«Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη»

(Τhe Man Who Killed Don Quixote)

Το όνειρο του έλαβε σάρκα και οστά. Όνειρο τριάντα χρόνων, που έπειτα από τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες της παραγωγής, αναβολές των γυρισμάτων λόγω της ασθένειας του Ζαν Ροσφόρ (ο Γάλλος ηθοποιός αρχικά είχε τον βασικό ρόλο), αλλά και τα θέματα υγείας που αντιμετώπισε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Δον Κιχώτης του τρελο-Αμερικανού Τέρι Γκίλιαμ, αποκαλύφθηκε. Ο Γκίλιαμ σκηνοθετεί τον εαυτό του, την μεγάλη διαδρομή του στην Τέχνη του σινεμά, τα όνειρα του, τις αποτυχίες του.

Ένα κινηματογραφικό παραμύθι για όσους αγάπησαν με την καρδούλα τους τον ευφάνταστο Αμερικανό σκηνοθέτη, για όσους ακόμα πλέκουν σκάλες από την μακριά κόμη γυναικών, ώστε να ανεβούν, πλήρους αισιοδοξίας, ψηλά στα σιωπηλά αστέρια. Εμείς, όλες αυτές τις δεκαετίες λατρέψαμε τον Τέρι Γκίλιαμ των Μόντι Πάιθονς, τον Τέρι των παραμυθιών και ταξιδέψαμε με τον Δον της Μάντσας στους δικούς του ανεμόμυλους.  Όσο παραμυθένια και παράδοξα φαντάζουν τα γεγονότα της ταινίας, τόσο αληθινά, συγκινητικά, αναζωογονητικά και ορθά φιλοσοφημένα είναι.

Τέρι, αγαπημένε μας Τέρι….

«Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ»

(The House that Jack Built)

 

Ο Δανός «προβοκάτορας» σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ αποδομεί την μέχρι τούδε κινηματογραφική φιλοσοφία των serial killers για να χτίσει τον νέο άνθρωπο. Εντελώς διαφορετικό από τις προηγούμενες ταινίες του, με ψήγματα αναφορών σε αυτές είναι μια ολόκληρη ιστορία το θέμα του και έχει να κάνει με τον εγκληματία, τον «κοντό» ή τον «ψηλό» άνθρωπο, το νοσηρό μυαλό και την απανθρωπιά της σκέψης. Ο καθρέπτης του άθλιου ανθρώπου, που εγκληματεί καθημερινά.

Ο Ματ Ντίλον αναδύεται από την αφάνεια και δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στον ρόλο του κατ΄  εξακολούθηση δολοφόνου Τζακ με θέση, άποψη και φιλοσοφικούς κάβους που σοκάρουν. Σήμερα τον Τριερ τον χαρακτηρίζουν υβριστή και βέβηλο, στο μέλλον όμως θα τον αποκαλούν ιδιοφυία. Από τις κινηματογραφικές εκπλήξεις της κινηματογραφικής χρονιάς, που θα θυμόμαστε για χρόνια. 

 «Mandy»

Ένα απλό είδος τρόμου αριστοτεχνικά ειπωμένο. Τα γνωστά στοιχεία που περιλαμβάνει μια ταινία του είδους (ψυχεδέλεια, αποκρυφισμός, θάνατος, οργή και εκδίκηση) απλώνονται τόσο περίτεχνα στην δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Πάνος Κοσμάτος, που πραγματικά σε μαγνητίζει.

Η υποβλητική μουσική του  Γιόχαν Γιόχανσον,  η απόγνωση και η οργή στο πρόσωπο του Νίκολας Κέιτζ, που έχει καιρό να παίξει σε κάτι της προκοπής, η «Μάντι» κατορθώνει να σταθεί στον αφρό της διαφορετικότητας του cult και να ξεχωρίσει όχι απλά ως ταινία γκορ τρόμου, αλλά ως τρομακτικό έργο τέχνης.

Η γόνιμη έκφραση του σινεμά διαθέτει Κάλλος ακόμα και στις ταινίες φρίκης, καθώς το Κάλλος ενυπάρχει παντού, ορατόν και αόρατον.

«Κλέφτες Καταστημάτων»

(Shoplifters / Manbiki Kazoku)

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του 71ου Φεστιβάλ Κανών 2018. Επιτέλους, μια από τις πιο εύστοχες βραβεύσεις του συγκεκριμένου θεσμού των τελευταίων ετών. Ο βραβευμένος, Ιάπωνας σκηνοθέτης της ταινίας «Πατέρας και Γιός», Χιροκάζου Κόρε-Εντα έκανε το θαύμα του, μετασχηματίζοντας τον δραματικό ρεαλισμό σε ένα υπέροχο, τσουχτερό παραμύθι, όπου σε αφήνει να εγκαταλείψεις την σκοτεινή, κινηματογραφική αίθουσα γεμάτος συναίσθημα, χρώμα, εικόνες, σκέψεις.

Ένα άγνωστο μα υπαρκτό, παραβατικό σύμπαν, σίγουρα από πολλούς κατακριτέο, στον φακό του Κόρε-Έντα μετατρέπεται σε μεγαλείο, σε σπουδή ανθρωπιάς και ελευθερίας. Το βασίλειο της οικογένειας του Πίτερ Παν ζει και δρα ανάμεσα μας, ενώ η Χώρα του Πουθενά απέχει μόλις ένα τετράγωνο από το σπίτι μας.

Απλά, μαγευτικό, απλά υπέροχο!!!

«Όνειρα Μεταμεσονύχτιας Προβολής», του Γιώργου Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Μοιάζει με παραμύθι αλλοτινών εποχών αλειμμένο από φανταστικές ιστορίες. Το ανέμισμα ενός ξημερώματος Κυριακής στην πόλη των πραγμάτων και των θαυμάτων μας, ήταν πάντα διαφορετικό όταν συνοδευόταν από μεταμεσονύκτιες, «φευγάτες», κινηματογραφικές προβολές. Το γράφει κάποιος που στην εκπνοή της εφηβείας, στην νιότη του ακόμα και στα πρώιμα χρόνια της ωριμότητας δεν άφηνε μεταμεσονύχτια, κινηματογραφική αίθουσα άπαρτη.

Κι όπως κάθε παραμύθι, έτσι κι αυτό είχε τον δικό του δράκο να φυλάει τα ιερά περάσματα και τα μύχια των επιθυμιών. Ποια είναι αυτά; Μα, η καθολική αφιέρωση του Σαββατόβραδου σε μια σκοτεινή αίθουσα, γεμάτη μυστήριο, μύθους, τρόμο, αίμα, μαγεία, παρανοϊκούς ήρωες, ανθρώπινα και εξωπλανητικά τέρατα. Κάποτε, τότε, που ακόμα δεν είχε ναρκωθεί η γόνιμη κοινωνικότητα στην άθραυστη γυάλα του απομονωτισμού, αλλά ήταν αυτό καθεαυτό πραγματικό γεγονός και η μεταμεσονύχτια προβολή ήταν το πολυεδρικό αλισβερίσι των αμέτρητων συναισθημάτων, όταν μερικοί κινηματογράφοι φιλοξενούσαν πλήθος ανθρώπων αναζητώντας στο σκοτάδι της αίθουσας την έκρηξη μεγατόνων του πηγαίου συναισθήματος.

Η μεταμεσονύχτια προβολή ταινίας ανάπνεε, ζούσε, σάλευε ανάμεσά μας ως ιστορία πόλης, κλείνοντας ή ανοίγοντας την σαββατιάτικη μας έξοδο. Συνήθως την άνοιγε, εδώ που τα λέμε, όπως άνοιγε και την όρεξη για παγωμένες μπύρες και φαγάκι με αφοριστικά, λιπαρά εδέσματα και αξημέρωτες συζητήσεις μέχρι να δοκιμάσεις, εκτός των αντοχών σου, και το πρώτο, τραγανό κουλούρι ξημέρωμα Κυριακής στην συμβολή Ιπποκράτους και Ακαδημίας. Παραμυθένια όλα αυτά. Το γνωρίζω πως είναι. Τα έζησα έντονα, όταν ακόμα υπήρχε σινεφίλ μεράκι από τους αιθουσάρχες, τους διανομείς και εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας από τους θεατές. Όταν η εξωστρέφεια δεν ήταν ελάττωμα αλλά η γεφύρωση μιας επιβεβαίωσης, πως ήμαστε πολιτικά όντα με δίψα για ανθρώπινη συναναστροφή μέσα από την μαγεία της 7ης Τέχνης. Τι, όμορφες εποχές! Αχ, βρε νεολαία της γενιάς του καντράν, πόσο άδεια θα καταλήξεις στο άλμπουμ των προσωπικών σου εικόνων, πόσο στεγνή και άφορη στην προπαίδεια των εμπειριών σου.

Τα κρυφά τηλεφωνήματα και οι μεταξύ μας συνεννοήσεις στο Λύκειο πέφτανε βροχηδόν όταν ενημερωνόμασταν από τους μεγαλύτερους, πως το Ελυζέ, το Ριάλτο, η Ααβόρα, το Άλφαβιλ ή η Δεξαμενή, το Ιντεάλ σήκωναν στο νυχτερινό, άσπρο πανί τεφαρίκι πράγμα. Συνομωσίες και οργάνωση επικίνδυνων αποστόλων ακρίβειας ξεκινούσαν από τη Πέμπτη, σχεδιαζόντουσαν στην λεπτομέρεια τους, με κανά δυο δοκιμασμένους συγγενείς ή οικογενειακούς φίλους ως συμμάχους, εκεί προς τα τελειώματα της εφηβείας, για να ξεγλιστρήσουμε ανώδυνα από τον στενό κλοιό της περιχαρακωμένης, φαμιλιέρικης εστίας και να ρολάρει στην συνέχεια το ξενύχτι με παρείστικο κουβεντολόι, πάντα, εντός των πεπραγμένων της ταινίας.

Οι μεταμεσονύχτιες, κινηματογραφικές προβολές πληρούσαν τις προϋποθέσεις κάθε καλού παραμυθιού και στα μικρά διαλείμματα (μέχρι να αλλαχτεί στο τσακ μπαμ η μπομπίνα) τα φουαγιέ των αιθουσών παραδινόντουσαν στα μουρμουρητά, στα γέλια, στο ντουμάνι του γρήγορου τσιγάρου, ενώ στην σκοτεινή αίθουσα, το φως επάνω στο μικρό τετράγωνο άνοιγμα, άσβεστο. Ο προβολατζής παρών στο καμαράκι, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, λιώμα ο άνθρωπος από την κούραση των συνεχόμενων παραστάσεων. Μερικές έξυπνες ατάκες από την γαλαρία που ήταν σε εγρήγορση για την αφηρημάδα του, την αργοπορία στην αποκατάσταση της όποια βλάβης ανέβαζαν τον υδράργυρο στο νυχτερινό θέαμα επί της οθόνης. Φώτα σβηστά, μεταμεσονύκτιο, μονότονος ο ήχος της μηχανής, αδιαχώρητο στην αίθουσα, σιγή ερήμου, Ρότζερ Κόρμαν στο πανί… ξεκινάμε!

Μεταμεσονύχτιες δόσεις χρυσόσκονης

Ανείπωτη η ατμόσφαιρα στις μεταμεσονύχτιες προβολές. Ταινίες τρόμου και φαντασίας άλλων κινηματογραφικών δεκαετιών, ακόμα και των πιο σύγχρονων με το αναγνωρισμένο σφράγισμα του «cult», κάτι σαν το αιρετικό μαρκάρισμα του τρισκατάρατου. Στις μεταμεσονύχτιες προβολές, ως επί το πλείστον «τρέχανε» ταινίες, που μοσχοβολούσαν παρελθόν, βλέποντας στην μαυρόασπρη οθόνη τις βαθιές, λευκές «ρυτίδες» του χρόνου πάνω στο φιλμ (φιλμ ήταν τότε). Πολλές ήταν οι φορές που κατά την διάρκεια της προβολής σιγοψιθυρίζαμε μεταξύ μας αγχωμένα: «τώρα θα μας μείνει», «μας τελείωσε», «θα κοπεί». Αλλά και πάλι όταν «έμενε», όταν «τελείωνε» ή όταν «κοβότανε» η προβολή στην πραγματικότητα δεν έμενε, ούτε τελείωνε, ούτε κοβότανε, απλά, η ταινία έφερνε μαζί της την ανεξίτηλη αίσθηση της μυθικής παλαιότητας. Παρακολουθούσαμε, επίσης, ταινίες ελάχιστα παιγμένες στην Ελλάδα, που εκ δεδομένου δεν ήταν για το ευρύ κοινό, αλλά ο αιθουσάρχης που ήταν «τσίου» και πωρωμένος σινεφίλ, διαχειριζόταν τα ένστικτά του αλάνθαστα.  

Το εισιτηριάκι φτηνό, προσβάσιμο για τα βαλάντια της εποχής, αν και στον συνωστισμό, στον γενικότερο χαμό του ταμείου υπήρχαν και οι γνωστοί άγνωστοι τζαμπατζήδες, που γλιστρούσαν σαν τα χέλια στο λάθρα, εκμεταλλευόμενοι την, εκ του ταμειακού κουβουκλίου, ορατότητα μηδέν. Στην εσωτερική τσέπη του τζάκετ, ενίοτε, ήταν καλά στριμωγμένο το παγωμένο, παράνομο, μπυρόνι μαζί με το ανοιχτήρι από το σπίτι και όταν άνοιγε η φιάλη στο πλήρες σκότος, έπειτα από τόσες ώρες αναμονής, ο ζύθος είχε γίνει υγρό για ξύρισμα, αλλά είχε την γλύκα του, διάολε. Καθένας έφερνε το κάτι τις μαζί του. Ο Τέλης ήταν πάντα των αλμυρών μπισκότων και του ευκολομεταφερόμενου ποτού. Ο Θοδωρής φιστικάκι αράπικο ή στραγάλια από την καβάντζα του πατέρα του, η Βικούλα έπαιζε ανάμεσα στα καθαρισμένα καρότα και τα μπατόν σαλέ, η Αύρα πάντα τσιπς, ενώ εγώ κουλουράκια φτιαγμένα από την χρυσοχέρα κυρία Όλγα. Αυτά τότε, πριν χρόνια σαν εκδρομή φίλων στα μεταμεσονύχτια, κινηματογραφικά βασίλεια του παράδοξου.

Ελάχιστοι κινηματογράφοι, συνήθως του κέντρου, αφού τραβούσαν το προγραμματισμένο «κουπί» των απογευματινών και βραδινών προβολών, στις εντεκάμιση αρχικά, έπειτα κατά τις δώδεκα παρά του Σαββάτου, το σινεμά υποδεχόταν τους «άλλους», τους «μυημένους», που είχαν πάρει γραμμή για το έργο. Λίγοι στην αρχή, περισσότεροι στην συνέχεια, το αδιαχώρητο προς το τέλος της χειμερινής σεζόν. Ένα διαφορετικό σύμπαν, μυστηριώδες, απαιτητικό, άτακτο, ενθουσιώδες αναλάμβανε να ταξινομήσει, είτε βωβά, είτε θορυβωδώς τον παλμό του παράδοξου της κινηματογραφικής ταινίας, που κατέληγε σε ενθουσιασμό. Ούτε γκόμενα να ήταν.

Αρκετά φιλμς άγνωστα στο ευρύ, φιλοθεάμον κοινό απέκτησαν την μαγική χρυσόσκονη της μεταμεσονύχτιας προβολής τους, το πασαπόρτι από τους «τρελαμένους», εξαργυρώνοντας το πιο σπάνιο εισιτήριο που υπάρχει: Να βλέπεις στην μεγάλη οθόνη ενός κινηματογράφου, ώρα δώδεκα νυχτερινή, ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα από το βασίλειο του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας ή την απερίγραπτη παπαριά και, διάολε, να χαίρεσαι το ίδιο. Αυτό ήταν, η χρυσόσκονη που αναφέραμε μετασχημάτιζε συνεχώς.

Εσύ, η παρέα σου, ακόμα διακόσιοι, παντελώς άγνωστοι άνθρωποι διαφόρων ηλικιών και φύλου, στην σκοτεινή αίθουσα απέναντι από το μεγάλο πανί να ζεις, να μοιράζεσαι το γέλιο, την αγωνία, τον τρόμο, την ξερολίαση, την έντονη κριτική, το γιουχάισμα, το κράξιμο (κάποιες φορές) ή την χαρά, που επιτέλους είδες την ταινία που είχες κάπου διαβάσει, που είχες κάπου ακούσει τόσα «μυθικά» και τρανά γι αυτήν. Το μεγαλείο του αυθορμητισμού. Κι αυτό γιατί, είτε δεν αντάμωσες ποτέ με το έργο, διότι όταν προβλήθηκε στην χώρα σου δεν ήσουν καν στον οικογενειακό προγραμματισμό, είτε γιατί ήταν απαγορευτική για τα ελληνικά ταμεία των κινηματογράφων και δεν αποκαλύφθηκε, είτε ακόμα γιατί η μισητή ένδειξη «Ακατάλληλον δι Ανηλίκους» στην πρώτη προβολή της έσερνε το ανάθεμα από τα πυρωμένα σωθικά στα παιδικά σου χείλη.

Αυτές ήταν οι μεταμεσονύχτιες προβολές. Η μύηση σε ανώτερες βαθμίδες της σινεφίλ επικοινωνίας, που πουθενά αλλού δεν προέκυπτε. Πιστέψτε με! Ήταν η ελευθερία της ανοιχτής έκφρασης, που δεν την είχες στις απογευματινές και τις βραδινές προβολές με το οικογενειακό σετάρισμα, τους «μυστήριους» και τους καθώς πρέπει. Καλές κι εκείνες, αλλά μεταμεσονύχτιο σε ηλικία 17 χρόνων να παρακολουθείς την ταινία του 1934 «Το Φάντασμα του Τρόμου» (Return of the Terror), του  Χάουαρντ Μπρέρθτον, παρών στην αίθουσα προβολής, ήταν το όνειρο, η φεγγαράτη βόλτα στον μύθο. Ήταν η μάζωξη των «σαλταρισμένων». Ήταν η επιστράτευση των αρετών, αυτών της ανοχής και της κατανόησης στο να ακούς από τον πάσα άγνωστο υπέροχες κινηματογραφικές ξεναγήσεις με γνώση και ύφος περισπούδαστο (γιατί ήξερε πως είναι καλός στο είδος) έως την κάθε μαλακία από τον ξενέρωτο τύπο που βρέθηκε ξέμπαρκα στην «στοά» των μυημένων, γιατί τον έσυρε η γκαζωμένη, με τον Ντάριο Αρτζέντο, κοπελιά του.

Η χωροχρονική πύλη της μεταμεσονύχτιας προβολής είχε σημασία, γιατί ελάχιστοι ήταν οι μαγικοί «σινεμάδες», που τολμούσαν να σε υποδεχθούν και να σε «περάσουν» στο παράδοξο του λευκού πανιού. Τα «στέκια» ήταν ξεκάθαρα και νοικοκυρεμένα στο νοητικό του θεατή. Όπως κάνα δυο ήταν κι αυτοί, οι αιθουσάρχες που πήραν την πρωτοβουλία να ανοίγουν τις σάλες τους στο βαρύ μεταμεσονύχτιο του Σαββάτου προς την Κυριακή με τα μπαρ στα φουαγιέ τους κλειστά και να μην μπορείς να ψωνίσεις ούτε τσιπς, ούτε ποπ κορν και αναψυκτικά για τους «κολασμένους». Κολασμένοι; Όχι δα! Αρπαγμένοι, διψασμένοι, πωρωμένοι, φεγγαροκτυπημένοι ναι.

Τα «άβατα» και οι «γαλαζοαίματοι» της ιδέας

Σινεμα Plaza
Ααβόρα Art Cinema
Σινεμά Άλφαβιλ
Αντώνης Στεργιάκης
Σινεμά Ideal

Το σκονισμένο ιστορικό βιβλίο των μεταμεσονύκτιων προβολών έχει καταχωρημένο ως πρώτο όνομα τον άνθρωπο που σκέφτηκε την δημιουργία των μεταμεσονύκτιων, κινηματογραφικών προβολών. Βαγγέλης Κοτρώνης! Έτσι απλά. Δεν τον γνώρισα και δεν τον πρόλαβα. Ό,τι ξέρω γι  αυτόν τον άνθρωπο είναι μόνο εξ΄ ακοής. Ο εφευρέτης, ο ήλιος του μεταμεσονύχτιου, ο άνθρωπος με την σκέψη, ότι οι πραγματικοί σινεφίλ κι όχι οι «λαδωμένοι» κουλτουριάρηδες με τα κασκόλ, τα ταγάρια στους ώμους, το μπλαζέ ύφος, που ανακάλυψαν την Αμερική χθες, αλλά οι απομονωμένοι μαυροτζινάδες με τις νεκροκεφαλές στα μπρελόκ, τα σταμπαριστά μακό και το βλέμμα αεροπλάνο, που έπρεπε να συναθροιστούν, να δει ο ένας την φάτσα του άλλου, να ταξιδέψουν, να πάρουν παρουσίες, να ανταλλάξουν απόψεις, να αποκαλυφθούν κάτω από τα χλωμά φώτα του τρόμου και σε αυτά των αστεριών του διαστήματος της μεγάλης οθόνης.

Ο Κοτρώνης έπιασε την ιδέα των μεταμεσονύκτιων προβολών προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄70, αναφέρει η ιστορία. Την είδε να υλοποιείται το ΄80 και μετά ο επίλογος δυσάρεστος. Χάθηκε ο άνθρωπος σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Πρόλαβα όμως το θρυλικό «Ελυζέ» πίσω από το Χίλτον (σήμερα θέατρο Ελυζέ), που το απόγευμα και το βράδυ ήταν τσοντάδικο και το μεταμεσονύχτιο του Σαββάτου βασίλευε ο Κρίστοφερ Λι. Ήταν και κάποιος, ονόματι «Τσούκου», που έκοβε τα εισιτήρια, μουρμουρίζοντας συνήθως ακαταλαβίστικα σαν τον Αλ Πατσίνο ως Μπιγκ Μπόι Καπρίς στο Ντικ Τρέισι: «..και ήρεμα στην αίθουσα!», κοιτώντας λοξά αλλού και γελούσαμε. Καλός άνθρωπος, έλεγαν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είχαν φτιάξει και κάρτες μελών για τους «ανίατους» και συχνούς επιβάτες των προβολών τρόμου.

Άλλη μυρωδιά η σάλα της μεταμεσονύχτιας προβολής, αξέχαστη αίσθηση το κάθισμα, διαφορετικοί και οι θόρυβοι, ακόμα και στους εξώστες. Γαλαξίας ολόκληρος με τον δικό του ήχο και τις χαρακτηριστικές οσμές της ελευθερίας της αθωότητας, της νεότητας, όπως μασχαλίλα, μερικώς, εφηβική απλυσιά και κυριλέ, γαλλικό άρωμα σε μίξη με τα προηγούμενα που σκότωνε σιδερόφρακτο έντομο στα 300 μέτρα. Γνώριμη εσωτερικά η ατμόσφαιρα του άβατου, που δεν είχε καμιά σχέση με αυτή των προηγούμενων «sic» προβολών. Όλα αυτά τότε!

Εάν ο Βαγγέλης Κοτρώνης, ο Νίκος Ζερβός, ο Νίνος Φενέκ Μικελίδης ήταν οι βασιλιάδες, οι πιονέροι των μεταμεσονύκτιων προβολών, ο Αντώνης Στεργιάκης ήταν ο αληθινός πρίγκιπας. Εάν το Ελυζέ, το Άμλετ, το Ριάλτο, η Ααβόρα – Art Cinema του εξαιρετικού κ. Θεόδωρου Ρίγγα (πρόεδρου τότε της Πανελλήνιας Ένωσης Επαγγελματιών Θερινών Κινηματογράφων), η «Δεξαμενή», η «Πλάζα» και το ιστορικό «Ιντεάλ» της οικογενείας Σπέντζου ήταν οι μεταμεσονύχτιες οάσεις, τότε το «Άλφαβιλ» της οδού Μαυρομιχάλη ήταν το πριγκιπάτο του Μονακό. Μεσούσης της δεκαετίας του ΄80 και ο Αντώνης Στεργιάκης – τον γνώρισα προσωπικά και συζητούσαμε ώρες ατελείωτες για σινεμά (δεν είναι πια κοντά μας ο  απίθανος κύριος Αντώνης) – πήγε το θέμα ακόμα παραπέρα. Αγόρασε το, επίσης, τσοντάδικο «Playboy», προς το τέλος της οδού Μαυρομιχάλη και το μεταμόρφωσε σε αίθουσα ταινιών τέχνης, όπως έπραξε και ο κύριος Θεόδωρος Ρίγγας το 1983 με τον κινηματογράφο «Ααβόρα – Art Cinema». Ο κύριος Αντώνης Στεργιάκης, αιθουσάρχης και διανομέας ασχολήθηκε με την μπουτίκ του cult movie, προσφέροντας αληθινά διαμάντια στους σινεφίλ. Ρομαντικός της πιάτσας, ψαγμένος, λάτρης του σινεμά (κάτι που μετέδωσε και στους παίδες του, τον Γιώργο και τον Δημήτρη), έμαθε σε μια ολόκληρη γενιά να βλέπει διαφορετικά την κινούμενη εικόνα. Λες και κατανοούσε τους θεατές της μεταμεσονύχτιας προβολής, που «θυσίαζαν» το Σαββατόβραδό τους για μια σπιντάντη μπιμουβιά και δεν πήγαιναν με το «πρόσωπο» στα κλαμπάκια και τα μπαράκια, αλλά στο «Άλφαβιλ».

Έμπειρος στο μάτι έκοβε με την μια την ποσότητα του ηλεκτρικού φορτίου από την κεραυνοπληξία που είχε αρπάξει η «ομάδα» και σε σταματούσε στο φουαγιέ να δώσει ένα δυο κατατοπιστικά tips της ταινίας. Απίθανος ο κύριος Αντώνης! Ένα πρωινό του 1993, ως νέος δημοσιογράφος-κριτικός ταινιών πια, στην μικρή αίθουσα προβολής ταινιών στα γραφεία της ΑΜΑ films, μαζί με μερικούς ακόμα συναδέλφους βλέπαμε μια ταινία για να γράψουμε στην εφημερίδα. Μαζί μας στην αίθουσα παρακολουθούσε και ο κύριος Αντώνης. Έβλεπα και κρατούσα σημειώσεις στο μπλοκ. Μόλις τελείωσε η προβολή με έπιασε από το μπράτσο και μου είπε: «Μ΄ αρέσει που σημειώνεις. Το αγαπάς το σινεμά και δεν το κοιτάς αφ’  υψηλού!» Με τον φίλο και συνάδελφο Πάνο Χρυσοστόμου, του είχαμε δώσει το δικό μας όνομα: «Ντον Τόνι!», του άρεσε, το άξιζε.. Να είναι καλά η ψυχούλα του εκεί που βρίσκεται.

Κάπου εκεί στις αρχές της νέας χιλιετίας οι μεταμεσονύχτιες προβολές πέρασαν στην αιωνιότητα σαν να δάγκωσε η «νυχτερινή πριγκηπέσα» το φαρμακωμένο μήλο και έπεσε σε επιθανάτια νάρκη, τοποθετημένη στην άθραυστη γυάλα που αναφέραμε παραπάνω. Πλάκωσαν τα φεστιβάλ, οι κινηματογραφικές βεγγέρες, τα παντός τύπου και είδους σινέ-αφιερώματα και η μάχιμη «φυλή» των φεγγαροκτυπημένων της μεταμεσονύχτιας προβολής μαζεύτηκε ξανά στα σιωπηλά, άβατα και απροσπέλαστα μέρη της. «Δεν γουστάρω τα φεστιβαλικά και τα αφιερώματα με τους ξενέρωτους. Είναι ζόμπι όσοι πάνε και το σκεπτικό είναι αλλού, στη διαφήμιση και στα φράγκα!», είπε χαμογελώντας ο 27χρονος Άρης, που τα «πήρε» γιατί γύρισε σε ριμέικ ο φλώρος Λούκα Γκουαντανίνο την «Suspiria». Ο Άρης, σπόρος ακόμα, τον έσερνε ο πατέρας και φίλος μου Χρήστος στις τελευταίες ανάσες των μεταμεσονύχτιων προβολών, κι όλο αυτό τον σημάδεψε

Πέρσι, ο συνάδελφος δημοσιογράφος και φίλος Άκης Καπράνος (συνέντευξη εδώ) αφαίρεσε την άθραυστη καλύπτρα και φίλησε στο μάγουλο την «νυχτερινή πριγκηπέσα», κι εκείνη άνοιξε τα βλέφαρα για να βρεθεί στην αίθουσα του «Ααβόρα», που δεν είναι πια στα χέρια του κ Θεόδωρου Ρίγγα, αλλά της θυγατέρας του Πέγκυς, που ως γνήσια απόγονος «γαλαζοαίματου» αιθουσάρχη, συνεχίζει την ιστορία του ελληνικού σινεμά και δη του αθηναϊκού. Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ο κ. Θεόδωρος Ρίγγας, εκτός της «Ααβόρας», το όνομα του ταυτίστηκε άρρηκτα με τους κλασσικούς θερινούς κινηματογράφους των Αθηνών: «Ριβιέρα», «Βοξ», «Παναθήναια», «Αθηναία» και «Άννα».

Ο Άκης και η Πέγκυ σήκωσαν την σκονισμένη αυλαία της μεταμεσονύχτιας προβολής, αποκαλύπτοντας το ξεχασμένο μιράκολο στο άσπρο πανί της μεταμεσονύχτιας πρόσκλησης των φεγγαροχτυπημένων. Και η «φυλή» ανταποκρίθηκε άμεσα, αφήνοντας τα ορεινά, απομονωμένα τοπία για να συγκεντρωθεί ξανά στην φιλόξενη σκιά του σπάνιου, αφρικανικού, ελαιοφοίνικα «Ααβόρα», επί της οδού Ιπποκράτους στη Νεάπολη με την μηχανή προβολής του 1928 φάτσα κάρτα στην υποδοχή, που χρησιμοποιείτο στο παρελθόν ως σκάντζα σε περίπτωση βλάβης.

Ο Άκης Καπράνος ζωντάνεψε το δικό του όνειρο, να δημιουργήσει, εν μέσω κοινωνικής και πολιτιστικής πτώχευσης, το δικό του νυχτερινό στέκι, αυτό του κινηματογραφικού, παράδοξου, μεταμεσονύχτιου παραμυθιού.

Η Πέγκυ Ρίγγα συνεχίζει την ένδοξη διαδρομή του αιθουσάρχη πατέρα της, μαχόμενη, όπως όλοι οι εναπομείναντες αιθουσάρχες άλλωστε, με τα στοιχειά της ελλαδικής κρίσης, αφήνοντας την Αρχαιολογία και τις ανασκαφές.

Η «φυλή» πια έχει όνομα και η μεταμεσονύκτια προβολή του 2017-18, ονομάζεται «Midnight Express». Και ως ταχεία με καθορισμένο δρομολόγιο στο σινεμά της φαντασίας και του τρόμου τα καθίσματα στα βαγόνια του κινηματογράφου «Ααβόρα» της Ιπποκράτους είναι φουλ από θεατές.

Άκης Καπράνος
Πέγκυ Ρίγγα

Από τις επιτυχημένες μεταμεσονύχτιες κινηματογραφικές προβολές του Midnight Exrpress : The «Rocky Horror Picture Show», «Λαβύρινθος», «Christine»

Το «νέο αίμα» των μεταμεσονύχτιων προβολών

Το «Midnight Express» ξεκίνησε πέρσι πλήρως οργανωμένο το επιτυχημένο ταξίδι του και ο μηχανοδηγός Άκης Καπράνος, επιλέγει προσεκτικά και με μεράκι ταινίες του παγκόσμιου σινεμά, που άφησαν το δικό τους, ξεχωριστό αποτύπωμα στο βασίλειο του horror και wired movie. Πραγματικά υπέροχο και οι νέοι, αλλά και οι παλαιότεροι θαυμαστές-θαμώνες της μεταμεσονύχτιας προβολής εντάχθηκαν στο αναστημένο, μαγικό κινηματογραφικό, ανέμισμα της σαββατιάτικης χρυσόσκονης, όπως τότε, ξημέρωμα Κυριακής.

Το δρομολόγιο του «Midnight Express» τραβάει γραμμή για δεύτερη χρονιά φέτος το ίδιο εντυπωσιακά. Σύντομα, εδώ στο InTownPost.com, θα φιλοξενήσουμε τον Άκη Καπράνο να μας μιλήσει ο ίδιος για το «ξύπνημα» των μεταμεσονύχτιων προβολών στην Αθήνα, αλλά και για τον δεύτερο χρόνο της θαυμαστής διαδρομής του. Μέχρι τότε, εμείς, τα πνεύματα του εύοσμου, κινηματογραφικού, μεταμεσονύχτιου παρελθόντος, χαιρετίζουμε από ψυχής αυτήν πρωτοβουλία, που, τελικά αποδείχθηκε, πως δεν ήταν ένα απλό πυροτέχνημα εντυπωσιασμού, αλλά η ανάγκη, η επιμονή να μην χαθεί η «νυχτερινή πριγκηπέσα» του διαφορετικού κινηματογραφικού διαλόγου και του παθιασμένου συναισθήματος για επικοινωνία, έστω κι αν είναι μαύρα μεσάνυχτα.

Δεν γνωρίζω, ως προς την ενημέρωση, εάν παίζει, μέχρι σήμερα, το ίδιο νόστιμο κουλούρι στην συμβολή των οδών Ιπποκράτους και Ακαδημίας ξημέρωμα Κυριακής. Παρά ταύτα καλό ξημέρωμα εύχομαι!       

«Pier Paolo Pasolini: Ο Μεγάλος Αιρετικός», σπουδαίο αφιέρωμα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ταινιοθήκη της Ελλάδος – Θερινός Κινηματογράφος Λαΐς – 12-20 Σεπτεμβρίου 2018

Δεκαεπτά φιλμ του σπουδαίου δημιουργού σε νέες κόπιες

Παραλειπόμενα ταινιών του Παζολίνι 

Έκθεση φωτογραφίας από τα γυρίσματα της ταινίας «Χίλιες και μία νύχτες»

Στην Αθήνα ο ηθοποιός και στενός συνεργάτης του Παζολίνι, Νινέττο Ντάβολι και ο φωτογράφος Ρομπέρτο Βίλλα

Ένα μεγάλο, αναδρομικό κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Πιερ Πάολο Παζολίνι διοργανώνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος μαζί με την Πρεσβεία της Ιταλίας στην Ελλάδα και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο στην Αθήνα, με την υποστήριξη του Ιstituto Luce Cinecittà (Ρώμη)  και της Cineteca di Bologna (Μπολόνια).

To αφιέρωμα Πιέρ Πάολο Παζολίνι (Pier Paolo Pasolini: Ο μεγάλος αιρετικός) συγκαταλέγεται στις δράσεις του «Θερινού προγράμματος» της πρωτοβουλίας Tempo Forte Italia-Grecia 2018, στόχος της οποίας είναι δοθεί μεγαλύτερη ώθηση στις πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν 12 – 20 Σεπτεμβρίου 2018 στον θερινό κινηματογράφο Λαΐς.

Το κοινό, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τη σχεδόν πλήρη φιλμογραφία του σκηνοθέτη (17 ταινίες) μέσα από νέες κόπιες των ταινιών του σε φιλμ 35mm, οι οποίες τυπώθηκαν από τη Luce Cinecittà και τη Cineteca di Bologna. Οι ταινίες (15 μεγάλου μήκους, 2 μικρού μήκους καθώς και παραλειπόμενα από δύο ταινίες του) θα προβληθούν με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.

Πιο συγκεκριμένα θα προβληθούν τα φιλμ:

 Ακατόνε (Accattone, 1961)

Μάμα Ρόμα (Mamma Roma, 1962)

Η οργή του Παζολίνι (La Rabbia, 1963)

Ερωτικές συναντήσεις (Comizi d’amore, 1964)

Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Il Vangelo secondo Matteo, 1964)

Όρνια και πουλάκια (Uccellacci e uccellini, 1966)

Βασιλιάς Οιδίπους (Edipo re, 1967)

Θεώρημα (Teorema, 1968)

Χοιροστάσιο (Porcile, 1969)

Μήδεια (Medea, 1969)

Σημειώσεις για μια αφρικανική Ορέστεια (Appunti per un’ Orestiade Africana, 1970)

Το Δεκαήμερο (Il Decameron, 1971)

Οι θρύλοι του Καντέρμπουρι (I racconti di Canterbury , 1972)

Χίλιες και μία νύχτες (Il Fiore delle Mille e una notte, 1974)

Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα (Salò o le 120 giornate di Sodoma, 1975).

 

Και οι δύο μικρού μήκους ταινίες:

Το τυρί (La Ricotta, 1962-63), επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Rogopag, σε σκηνοθεσία των  Rossellini – Godard – Pasolini – Gregoretti

Τι  πράγμα είναι τα σύννεφα; (Che cosa sono le nuvole?, 1967) επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Capriccio all’italiana σε σκηνοθεσία των Monicelli – Pasolini – Bolognini – Steno – Pino Zac- Rossi

 

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα παραλειπόμενα ταινιών του Παζολίνι, καθώς θα προβληθούν κάποια αποσπάσματα που έχουν παραληφθεί από την τελική κόπια των ταινιών του Όρνια και πουλάκια (Ο Τοτό στο τσίρκο -Totò al circo, 1965-66)  και Χίλιες και μία Νύχτες (Ανέκδοτα -Inediti, 1973-74).

Αξίζει να σημειωθεί πως θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα «Η οργή του Παζολίνι» (La rabbia di Pasolini). Πρόκειται για τη νέα 80λεπτη βερσιόν της παλαιότερα γνωστής ως «Οργής» (La rabbia), ένα δίπτυχο φιλμικό σχόλιο της δεκαετίας του ‘60 από δύο, αντιδιαμετρικά αντίθετους, Ιταλούς διανοούμενους: τον αριστερό Παζολίνι και τον φιλομοναρχικό δημοσιογράφο και καρτουνίστα Giovanni Guareschi. Το 2008, ο Τζουζέπε Μπερτολούτσι αποκατέστησε σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Μπολόνια το πρώτο μέρος του Παζολίνι, δημιουργώντας μιαν αυτόνομη μεγάλου μήκους ταινία.

Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η επίσημη έναρξη του αφιερώματος (είσοδος μόνο με προσκλήσεις) με την ταινία Όρνια και πουλάκια, παρουσία του Νινέττο Ντάβολι, ηθοποιού και στενού συνεργάτη του Παζολίνι, ο οποίος θα μιλήσει για την ταινία. Ο κύριος Ντάβολι θα είναι παρών και την Πέμπτη το βράδυ (20.30)  στην προβολή της ταινίας Χίλιες και μία νύχτες, στην οποία συμμετέχει ως ηθοποιός, για να απαντήσει σε ερωτήσεις του κοινού.

Ο Νινέττο Ντάβολι γεννήθηκε το 1948 στην Καλαβρία. Είναι ηθοποιός και το όνομά του συνδέθηκε στενά με το έργο και την ζωή του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ο Παζολίνι τον ανακάλυψε όταν ήταν έφηβος, και στην πορεία εξελίχθηκε σε μέντορα και στενό φίλο του νεαρού ηθοποιού. Στην ταινία του ‘Εϊμπελ Φεράρα «Παζολίνι» τον Νινέττο Ντάβολι ενσαρκώνει ο Ρικάρντο Σκαμάρτσιο.

Ο ηθοποιός εμφανίζεται (κυρίως σε ναϊφ ρόλους) στις περισσότερες ταινίες του Παζολίνι,  όπως στο «Όρνια και πουλάκια» και στις «Χίλιες και μια νύχτες». Επίσης διετέλεσε βοηθός του.

Την προβολή της φιλμογραφίας του πολυσχιδούς Παζολίνι θα πλαισιώσει η έκθεση φωτογραφίας του Ρομπέρτο Βίλλα, «Η Aνατολή του Pier Paolo Pasolini» (Gli Orienti di Pier Paolo Pasolini) με φωτογραφίες του καλλιτέχνη από τα γυρίσματα της ταινίας Χίλιες και μία νύχτες (1974). Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου (19.30) στο Μουσείο Κινηματογράφου της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Θα προλογίσει ο καλλιτέχνης. Διάρκεια έκθεσης: 13-27 Σεπτεμβρίου. Αμέσως μετά (20.30) θα προβληθεί η ταινία.

Τις ταινίες του αφιερώματος προλογίζουν οι: Αντουανέττα Αγγελίδη, Γιάγκος Ανδρεάδης, Κώστας Αριστόπουλος, Μαρία Γαβαλά, Τάσος Γουδέλης, Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Γιάννης Ζουμπουλάκης, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Μαρία Κομνηνού, Μαριάννα Κάλμπαρη, Μυρτώ Ρήγου, Νίκος Σαββάτης και Γιάννης Σολδάτος.

«Μου είπαν ότι έχω τρία είδωλα: τον Χριστό, τον Μαρξ και τον Φρόυντ. Αυτά είναι φόρμουλες. Το μόνο μου είδωλο είναι η πραγματικότητα…».

Πιερ Πάολο Παζολίνι (1922-1975) Το έργο του μεγάλου δημιουργού σημάδεψε τον ιταλικό αλλά και τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Ένας διανοούμενος με την πραγματική έννοια της λέξης, ο συγγραφέας, ποιητής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Πιέρ Πάολο Παζολίνι έφυγε πρόωρα, το 1975, σε ηλικία 53 ετών, στο ζενίθ της καριέρας του, φρικτά δολοφονημένος, ενώ ο θάνατός του παραμένει ακόμα μυστήριο καθώς άλλοι υποστηρίζουν πως επρόκειτο για έγκλημα πάθους, κι άλλοι συνδέουν τη δολοφονία του με κύκλους της ιταλικής ακροδεξιάς. Λίγες εβδομάδες πριν τον χαμό του, είχε ολοκληρώσει το κύκνειο άσμα του, την ακραία, αμφιλεγόμενη ταινία του Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα –ένα φιλμ πάνω στη φύση του φασισμού, μια αλληγορία για την Εξουσία,  η όποια, όπως έχει πει ο ίδιος,  «κάνει ό,τι γουστάρει  σε απόλυτη αυθαιρεσία»

Ωστόσο πρόλαβε, μέσα σε 14 χρόνια, να αφήσει ένα πλούσιο έργο, που σηματοδοτήθηκε από μερικές αξέχαστες συνεργασίες, όπως αυτή με τη μεγάλη ιταλίδα σταρ Άννα Μανιάνι στο «Μάμα Ρόμα» και βέβαια με την ελληνίδα υψίφωνο Μαρία Κάλλας, με την οποία γύρισε την θρυλική «Μήδεια», τη μοναδική ταινία όπου η Κάλλας παίζει ως ηθοποιός, χωρίς όμως να τραγουδά. Με την Κάλλας συνδέθηκαν με μια βαθιά φιλία. Μάλιστα, το 1969, ο Παζολίνι την φιλοξένησε για δύο βδομάδες στο ιστιοφόρο του «Edipo Re» («Βασιλιάς Οιδίπους»).

Ήδη από το 1955, όταν εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημά Ragazzi di vita, ο Παζολίνι άρχισε να παίζει τον ρόλο του πιο προκλητικού διανοητή της Ιταλίας, με τα βιβλία, τα άρθρα και αργότερα τις ταινίες του να πυροδοτούν αντιπαραθέσεις και συζητήσεις, οδηγώντας τον μέχρι και στα δικαστήρια. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο απεικόνιζε τον υπόκοσμο της Ρώμης, οδήγησε σπουδαίους δημιουργούς, όπως ο Φελίνι, να του προτείνουν συνεργασία στο σενάριο των ταινιών τους  («Νύχτες της Καμπίρια», «Γλυκιά Ζωή»).

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Παζολίνι έγινε με το «Ακατόνε» το 1961.  Η αντίληψη του περί κομουνισμού και θρησκευτικής πίστης, μακριά από δόγματα και φανατισμούς, τον οδήγησε σε αριστουργήματα όπως το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964) -για κάποιους την κορυφαία μεταφορά της ζωής του Χριστού στην μεγάλη οθόνη. Στο φιλμ, χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς ενώ η Σουζάνα Παζολίνι, μητέρα του σκηνοθέτη, υποδύεται την ενήλικη Παναγία και θρηνεί τον νεκρό Χριστό.

Ο κινηματογράφος, για τον Παζολίνι, ήταν ένας ακόμα τρόπος προσωπικής έκφρασης. Όμως το σινεμά του, δεν υπήρξε ποτέ μόνο μια αισθητική πρόταση. Ανέκαθεν συνομιλούσε με την κοινωνία, ήταν ένα «πάντρεμα» του λυρικού με το πολιτικό, της ποίησης με την ιδεολογία, της διανοητικής ανάλυσης με το πάθος.

 «Θα δείξουμε το σύνολο του έργου του Παζολίνι σε αποκατεστημένες κόπιες, και με αυτόν τον τρόπο εκφράζουμε τον σεβασμό και την αγάπη μας για τον κορυφαίο Ιταλό δημιουργό», σημείωσε η πρόεδρος του ΔΣ της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Μαρία Κομνηνού στην συνέντευξη τύπου του Ιδρύματος πριν λίγο καιρό. Με την ίδια ευκαιρία η Διευθύντρια του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών  Μόνικα Τσέκα υπογράμμισε το πόσο επίκαιρος φαντάζει ακόμα και σήμερα ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, και πόσα έχει να μας πει για την σημερινή Ευρώπη. «Ο Παζολίνι αποτελεί την ενοχλητική συνείδηση μιας κοινωνίας που τον έχει ακόμα ανάγκη», τόνισε.

 

Ταινιοθήκη της Ελλάδος – Θερινός Κινηματογράφος «Λαΐς»

12-20 Σεπτεμβρίου 2018

Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου 134-136, Μετρό  Κεραμεικός

Οι προβολές ξεκινούν καθημερινά στις 20.00 και 22.15 (εκτός από την προβολή της Πέμπτης 13/9 που ξεκινά 20.30 και την πρώτη προβολή της Κυριακής 16/9 που ξεκινά στις 19.45 ).

Εισιτήρια: 5 ευρώ (γενική είσοδος).

Θα διατίθεται εβδομαδιαία κάρτα (κόστος: 50 ευρώ, 30 ευρώ μειωμένο).

«All the world’s a screen!» Η Ελλάδα μέσα από το σινεμά της στον θερινό κινηματογράφο Τριανόν

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Αύγουστος & Σεπτέμβριος 2018 καθημερινά στις 19.00, στον θερινό κινηματογράφο Τριανόν

Είσοδος ελεύθερη

 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ΑΜΚΕ NoTraditional παρουσιάζει στον θερινό κινηματογράφο «Τριανόν» κλασικά αριστουργήματα και ταινίες του νεότερου ελληνικού σινεμά, που αντικατοπτρίζουν την ιστορική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική διαδρομή της χώρας.

Παραφράζοντας τον Σαίξπηρ και το «Όλος ο κόσμος μια σκηνή», αντιτείνουμε «Όλος ο κόσμος μια οθόνη» και προσκαλούμε τους επισκέπτες να γνωρίσουν μέσα από τον φιλμικό μας πλούτο τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, αλλά και τη συνάντησή της με το αρχαίο πνεύμα.

Η αρχή γίνεται με το ακαδημαϊκό ντοκιμαντέρ «Μήδεια… Κρείσσων των εμών βουλευμάτων» του σκηνοθέτη Νίκου Γραμματικού, μία κινηματογραφική περιπέτεια βασισμένη στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη. Το αφιέρωμα συνεχίζεται από 9-15 Αυγούστου με την «Αγέλαστο πέτρα», τη θρυλική ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή για την Ελευσίνα.

Οι προβολές πραγματοποιούνται καθημερινά στις 19.00 τον Αύγουστο & Σεπτέμβριο 2018 στον διατηρητέο θερινό κινηματογράφο Τριανόν. Οι ταινίες προβάλλονται με αγγλικούς υπότιτλους και ελεύθερη είσοδο.

Η δράση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού.

Links

Websites: https://alltheworldsascreen.gr & www.trianon.gr

Fb page: www.facebook.com/worldsascreen

«Μήδεια… Κρείσσων των εμών βουλευμάτων»
«Αγέλαστος πέτρα»,

Ντοκιμαντέρ Αφιέρωμα στον μεγάλο, Έλληνα Γελοιογράφο – Σκιτσογράφο Ηλία Κουμετάκη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Από το Μικρό στο Μεγάλο», είναι μια σειρά βιογραφικών ντοκιμαντέρ, παραγωγή της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος αφιερωμένη στους εκλιπόντες Έλληνες γελοιογράφους – σκιτσογράφους και σεναριογράφους κάθε Σάββατο στις 19.30 από το κανάλι της Βουλής.

Το Σάββατο 11 Αυγούστου 2018, στις 19.30, αφιέρωμα στον μεγάλο Έλληνα γελοιογράφο – σκιτσογράφο Ηλία Κουμετάκη.

Ομιλητές του ντοκιμαντέρ – αφιερώματος:

Γιώργος Noir Παπαιωσήφ

Αρίσταρχος Παπαδανιήλ

Βασίλης Πασχάλης

Ο Ηλίας Κουμετάκης γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1889 και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Ο ίδιος εδήλωνε Κερκυραίος (ή θεωρούσε τον εαυτό του Κερκυραίο). Αυτοδίδακτος δημοσίευσε τις πρώτες γελοιογραφίες του το 1909 στις εφημερίδες Χρόνος και Αθήνα και στο Ημερολόγιο του Σκόκου. Οι συνεργασίες αυτές, που διεκόπησαν από αλλεπάλληλες επιστρατεύσεις, σταθεροποιήθηκαν από το 1914, που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Το 1915 διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα.

Συνεργάστηκε με τον Ρωμιό του Σουρή, το Κερκυραϊκό Ημερολόγιο, τα Παναθήναια και τον Σατανά, ενώ το 1926 άρχισε τακτική συνεργασία με την εφημερίδα Πρωία.

Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με τη διαφήμιση, πειραματίστηκε με τα κόμικς και συμμετείχε επανειλημμένως σε Εκθέσεις Σκιτσογράφων με τις υδατογραφίες του.

Ο Ηλίας Κουμετάκης είναι ο εμπνευστής και δημιουργός της μακροβιότερης διαφήμισης στην Ελλάδα που έγινε και σλόγκαν: «Ονούφριε, μην ξεχάσεις τα σιγαρέτα να είναι Γιαννουκάκη», μια ρεκλάμα που την φιλοτέχνησε το 1915 για την εταιρεία σιγαρέτων Γιαννουκάκη – Πρωτόπαππα . Το σλόγκαν και το σκίτσο του με τον καλόγηρο στο γαϊδουράκι, κατόπιν, στην δεκαετία του ΄30 χρησιμοποιήθηκαν για την διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας ζυμαρικών «Μίσκο», αντικαθιστώντας τον Ονούφριο σε Ακάκιο και τα σιγαρέτα με μακαρόνια.  

Αν και βενιζελικός, εργάστηκε σχεδόν πάντα σε αντιφρονούντα φύλλα, στο πλαίσιο ωστόσο του καλού γούστου. Με τη δικτατορία του Μεταξά εγκατέλειψε την πολιτική γελοιογραφία. Στην υπόλοιπη ζωή του κρατήθηκε μακριά από πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις. Πέθανε το 1979.

 

Ιδέα σειράς και εκτέλεση παραγωγής: Αλέξανδρος Κακαβάς

Σκηνοθεσία: Τάσος Γεωργίου

Σενάριο: Νατάσα Μποζίνη

Έρευνα: Αλέξης Γιαννούλης

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αδαμάντιος Πετρίτσης

Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Καρδακάρης

Μουσική: Μάριος Τσάγκαρης

Μοντάζ: Μαριλίζ Κόντου

Το Πρόγραμμα του Αφιερώματος για τα 100 Χρόνια Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918 – 2018): Κινηματογράφοι Άστορ και Ανδόρα

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Μια Αιωνιότητα Και Ένας Αιώνας: Μπέργκμαν (1918 – 2018)»

Στo πλαίσιo των παγκόσμιων εορτασμών για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου δημιουργού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918 – 2018), η Weird Wave, ο κινηματογράφος ΑΣΤΟΡ και ο κινηματογράφος ΑΝΔΟΡΑ, σε συνεργασία με το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών, το Swedish Film Institute, το Swedish Institute και την Πρεσβεία της Σουηδίας στην Αθήνα, διοργανώνουν ένα αφιέρωμα προβολών των σημαντικότερων ταινιών του.

Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα πραγματοποιηθούν οι παρακάτω συζητήσεις με καλεσμένους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το αφιέρωμα θα ανοίξει με το ντοκιμαντέρ της Marie Nyreröd, «BergmanIsland» (2004), που θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η προβολή θα γίνει παρουσία της σκηνοθέτριας και θα ακολουθήσει Q&A με το κοινό.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 Απριλίου 18:00, κιν/φος ΑΝΔΟΡΑ

» Μπέργκμαν για πάντα«

Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 5 Έλληνες κριτικοί αναμετριούνται με αυτό το ιερό τέρας του παγκόσμιου σινεμά και την τεράστια καλλιτεχνική κληρονομιά που άφησε πίσω του, συζητώντας μεταξύ τους και με το κοινό για το αν (και, κυρίως, γιατί) ο Σουηδός σκηνοθέτης και το έργο του αποτελούν εξακολουθητικά ένα από τα σημαντικότερα και σταθερά πιο επιδραστικά κεφάλαια της σύγχρονης τέχνης.

Στη συζήτηση συμμετέχουν οι:

Λήδα Γαλανού, δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου (FLIX.GR και Εφημερίδα των Συντακτών)
Άκης Καπράνος, δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου (εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ και tanea.gr)
Χρήστος Μήτσης, δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου (ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ και athinorama.gr)
Νίνος Μικελίδης, δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου (enetpress.gr) και Διευθυντής Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Συντονίζει ο Λουκάς Κατσίκας, Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και του ΣΙΝΕΜΑ-cinemagazine.gr

Σάββατο 21 Απριλίου 19:00, κιν/φος ΑΣΤΟΡ

«Οι δύο αγάπες του Μπέργκμαν: Το θέατρο και ο κινηματογράφος«

Από παιδί ο Μπέργκμαν είχε μια αγάπη στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Ως ενήλικας δημιουργός και σκηνοθέτης, αποκαλούσε το θέατρο “πιστή μου σύζυγο” και τον κινηματογράφο “ακριβή μου ερωμένη”. Αυτή η διπλή σχέση θα αναλυθεί στη διάλεξή του Σουηδού δημοσιογράφου και συγγραφέα Mikael Timm, ο οποίος είναι και ο βιογράφος του Μπέργκμαν.

Κυριακή 22 Απριλίου 16:30, κιν/φος ΑΣΤΟΡ

«Ο Μπέργκμαν στα παρασκήνια«

Η Marie Nyreröd,  σκηνοθέτις και δημοσιογράφος που στην πορεία του χρόνου έγινε και προσωπική φίλη του Μπέργκμαν, θα μιλήσει για τον άνθρωπο πίσω από το φαινόμενο Μπέργκμαν.
Θα ακολουθήσει προβολή των τριών ταινιών μικρού μήκους που γύρισε στην διάρκεια της προσωπικής της φιλίας με τον Μπέργκμαν:
«Ο Μπέργκμαν και το τηλέφωνο»
«Ο Μπέργκμαν και το στομάχι του»
«Ο Μπέργκμαν, για τη συγγραφή σεναρίου»

Κυριακή 22 Απριλίου 19:30, κιν/φος ΑΝΔΟΡΑ

«Διάλογος για τον Μπέργκμαν«

Με τις Αντουανέττα Αγγελίδη, σκηνοθέτρια & Ρέα Βαλντέν, θεωρητικό κινηματογράφου
Ένας θεωρητικός και προσωπικός διάλογος, από δύο ανθρώπους του κινηματογράφου, πάνω στο έργο του Σουηδού δημιουργού. Στοιχεία της κινηματογραφικής του γραφής και  βασικές θεματικές που διαπερνούν τις ταινίες του. Η συζήτηση, στην οποία θα μπορεί να συμμετέχει και το κοινό, επιχειρεί μια συνολική οπτική και ένα άνοιγμα προς το μέλλον.

Θα προβληθούν οι ακόλουθες ταινίες σε αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες:

Καλοκαίρι με τη Μόνικα (1953)
Η Έβδομη Σφραγίδα (1957)
Άγριες Φράουλες (1957)
Περσόνα (1966)
Φθινοπωρινή Σονάτα (1978)
Φάνι και Αλέξανδρος (1982)
Saraband (2003)
Bergman Island (2004) της Marie Nyreröd

Τις ταινίες θα προλογίσουν οι:

Ορέστης Ανδρεαδάκης, Kαλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ρέα Βαλντέν, θεωρητικός κινηματογράφου
Δημήτρης Καλαντίδης, πρόεδρος ΟΚΛΕ
Ζακλίν Λέντζου, σκηνοθέτης
Μαρία Παραδείση, Ιστορικός Κινηματογράφου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Νίκος Πάστρας, σκηνοθέτης
Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας
Γιώργος Τσεμπερόπουλος, σκηνοθέτης
Κωνσταντίνος Τζούμας, ηθοποιός, ραδιοφωνικός παραγωγός.

Γενική Είσοδος:  5,50€

Ημερήσιο Εισιτήριο: 10€

H  είσοδος στις συζητήσεις είναι ελεύθερη

Πριν τις προβολές, θα προβληθεί σπάνιο αρχειακό υλικό με τον ίδιο τον σκηνοθέτη να προλογίζει τις δημιουργίες του. Το υλικό αυτό προβάλλεται για πρώτη φορά.

Την αφίσα του αφιερώματος επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Νίκος Πάστρας.

Το αφιέρωμα πραγματοποιείται Υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.
Με την υποστήριξη του Δικτύου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων Athens Culture Net, με ιδρυτικό δωρητή το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Με την υποστήριξη του Σουηδικού Ινστιτούτου της Αθήνας και της Πρεσβείας της Σουηδίας.
Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας.

«Μια Αιωνιότητα Και Ένας Αιώνας»: Μεγάλο Αφιέρωμα στον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918 – 2018)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στo πλαίσιo των παγκόσμιων εορτασμών για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου δημιουργού  Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1918 – 2018) η WEIRD WAVE, ο κινηματογράφος «ΑΣΤΟΡ» και ο κινηματογράφος «ΑΝΔΟΡΑ», σε συνεργασία με το Σουηδικό Ινστιτούτο και το «The Ingmar Bergman Foundation», διοργανώνουν ένα αφιέρωμα προβολών των σημαντικότερων ταινιών του, όπως «Η Έβδομη Σφραγίδα» (1957), «Άγριες Φράουλες» (1957) και «Persona» (1966). Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών, ο Ίγκμαρ Μπέργκμαν, ή αλλιώς «ο ποιητής με την κάμερα», αναζήτησε να αποτυπώσει και να αναδείξει το μυστήριο, την έκσταση και την ολότητα της ύπαρξης μέσα από μικρογραφίες της καθημερινότητας, εστιάζοντας με εμμονική συνέπεια το φακό του στις προσωπικές σχέσεις. Με το έργο του, ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν αναδιατύπωσε τα μεγάλα ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη συνθήκη, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε (το) σινεμά.

Οι προβολές θα πλαισιωθούν από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, που θα εκτίθεται στους κινηματογράφους για όλο τον Απρίλιο, καθώς και από σειρά συζητήσεων και ομιλιών από έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, ακαδημαϊκούς, ηθοποιούς και κριτικούς κινηματογράφου

 

 

Το κινηματογραφικό αφιέρωμα θα ανοίξει με το ντοκιμαντέρ της Marie Nyreröd, «Bergman Island» (2004), παρουσία της σκηνοθέτριας

 

Από 19 έως 22 Απριλίου 2018 στον κινηματογράφο «ΑΣΤΟΡ» (Σταδίου 28 – Στοά Κοραή) & «ΑΝΔΟΡΑ» (Σεβαστουπόλεως 117).

Θα προβληθούν οι ακόλουθες ταινίες σε αποκατεστημένες ψηφιακές κόπιες:

Καλοκαίρι με τη Μόνικα (1953)

Η Έβδομη Σφραγίδα (1957)

Άγριες Φράουλες (1957)

Περσόνα (1966)

Φθινοπωρινή Σονάτα (1978)

  Φάνι και Αλέξανδρος (1982)

Saraband (2003)

Το αφιέρωμα πραγματοποιείται Υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, με την υποστήριξη του Δικτύου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων Athens Culture Net με ιδρυτικό δωρητή το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, του Σουηδικού Ινστιτούτου της Αθήνας, της Πρεσβείας της Σουηδίας, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας.

Την αφίσα του αφιερώματος επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Νίκος Πάστρας