fbpx

«Κομεντί, Δράση, Έρωτας και μια ζωή…Μπέργκμαν!», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Πασίγνωστο είναι, ότι από του Άη Δημήτρη και μετά στρώνουν τα χαλιά στα σπίτια και στην γιορτή του Κωνσταντίνου και της Ελένης αρχίζουν τα μαζέματα. Όπερ σημαίνει, πως ο φθινοπωρινός Οκτώβριος σημαδεύει την έναρξη των χειμωνιάτικων διαδικασιών, της εσωτερικότητας, των απολογισμών και της αυτογνωσίας, ενώ ο μυρωδάτος Μάιος σηκώνει την βαριά αυλαία για τον ανθρώπινο αμολισώνα, την εξωτερίκευση, την ελευθερία, την ξεγνοιασιά.

Ένα δεύτερο, δυνατό σημάδι ότι όλα αρχίζουν να αλλάζουν καιρικά και οι μάχες με τις ξαφνικές μπόρες, την βραδινή ψύχρα, την ψιλή κουβερτούλα που την θέλεις ακόμα στα πόδια όταν βλέπεις τηλεόραση στον καναπέ και το ανατριχιαστικό, μουντό πρωινό οδεύουν καθοριστικά προς την ήττα τους, είναι και οι εντατικές ετοιμασίες στις θερινές, κινηματογραφικές αίθουσες πριν ανοίξουν.

Εμείς, εδώ, στην γειτονιά μας έχουμε δυο θερινούς κινηματογράφους. Ο είς εξ΄ αυτών, η πανέμορφη «Ρία» μας, υφίσταται από το 1963, νήπιο ακόμα ο γράφων, ενώ ο έτερος το «Σινέ Βάρκιζα» άνοιξε τον επίσης ευάερο και εύοσμο χώρο του στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν ήμουν πρώιμο εφηβάκι.

Κάθε βράδυ, σχεδόν, πηγαίναμε θερινό σινεμά, είτε ως παιδιά με τους γονείς μας, πορτοκαλάδα άνευ ανθρακικού και άοσμο καλαμπόκι στο διάλλειμα, είτε ως έφηβοι με την πολυμελή παρέα μας, άφραγκοι, γαλαρία, ενθουσιασμός, χαρά, είτε ως νέοι με το αμόρε μας, συζητήσεις, απόψεις, συμφωνίες, διαφωνίες και τέλος ως γονείς με τα τέκνα μας.

Άπειρες κινούμενες εικόνες άνοιξαν τις θύρες τους στην καλοκαιρινή σκέψη μου τόσα χρόνια, συντροφιά με τα γιασεμιά, τα αγριολούλουδα, τις πολύχρωμες φρέζιες, τις πυκνές, ψηλές πρασινάδες, την θαλασσινή αύρα να μοσχοβολά ο τόπος, να αφήνεσαι ενίοτε στις ακόρεστες ορέξεις των εντόμων. Το θερινό σινεμά ήταν από τις βασικές μας βραδινές εξόδους, ένα βήμα από τα σπίτια μας, δυο ανάσες δρόμος για τους μεγάλους κόσμους της 7ης Τέχνης. Τρεις είναι και οι ταινίες όλες αυτές τις δεκαετίες που όρθωσαν τρανό βασίλειο στην μνήμη μου, ουδέποτε θα ξεριζωθούν και έχουν να κάνουν με το θερινό σινεμά.

Η πρώτη είναι, μαζί με τον πατέρα και τον μεγαλύτερο σε ηλικία αδελφό μου, πιτσιρικάς στα δώδεκα ήμουν, όταν είδα την ταινία του Ρόμπερτ Όλντριτς «και οι Δώδεκα Ήταν Καθάρματα», μαρμαρωμένος, ασάλευτος, κυριολεκτικώς βιδωμένος στην πάνινη καρέκλα και το στόμα μου ορθάνοιχτο από δέος για μήνες. Η πρώτη μου «ακατάλληλη» ταινία.

Η δεύτερη ήταν το 1976, μικροέφηβοι μαζί με τον αγαπημένο, παιδικό μου φίλο Χρίστο (σήμερα καθηγητής ευρωπαϊκής ιστορίας και φιλοσοφίας στο Στάμφορτ του Κονέκτικατ), ολομόναχοι, αφού κανείς από την παρέα μας δεν πήρε το ρίσκο, παρακολουθήσαμε τον «Εξορκιστή» του Γουίλιαμ Φρίντκιν. Η επιστροφή από το σινεμά στα σπίτια μας βραδιάτικα έγινε με τα ποδήλατα ορθοπεταλιά, φουλάρα, βωβά με την καρδιά μας στο στόμα να συναγωνίζεται σε ένταση και ρυθμό, ξέφρενο, αφρικανικό ταμ ταμ, ενώ οι εφιάλτες κράτησαν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι που το ξαναείδαμε και με την σειρά μας τον «εξορκίσαμε».

Η τρίτη είναι το καλοκαίρι του 1994 όταν είδαμε οικογενειακώς τα «Μαθήματα Πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον με την τετράχρονη θυγατέρα μου να κοιμάται από το πρώτο δεκάλεπτο στην αγκαλιά μου. Κάποια στιγμή προς το τέλος και ενώ οι μουσικές του Μάικλ Νάιμαν κεντούσαν μελωδικά την έναστρη, θερινή νύχτα, η μικρή άνοιξε τα μάτια της και μεταξύ ύπνου και ξύπνιου είπε: «Ωραία μουσική, μπαμπά. Να έρθουμε και αύριο να το δούμε».     

«Η Παράσταση Αρχίζει» σύντομα και φέτος στις όμορφες, σινε-οάσεις της χώρας μας. Αστέρια στην μεγάλη οθόνη, καλοκαιρινά αστέρια στον ζεστό, νυχτερινό ουρανό και ο συναγωνισμός τρανός . Καλή αρχή να έχουμε!        

«Μια Απίθανη Σχέση»

(Long Shot)

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζόναθαν Λεβάιν
  • Με τους: Σαρλίζ Θερόν, Σεθ Ρόγκεν, Τζουν Ντάιαν Ραφαέλ
  • Διάρκεια: 125΄
  • Διανομή: Odeon

Ο Φρεντ Φλάρσκι (Σεθ Ρόγκεν – αήττητος) είναι ο ιδεαλιστής ρεπόρτερ που δεν κατάφερε να λάβει την αναγνώριση που ήλπιζε. Εργάζεται σε διαδικτυακή εφημερίδα, ορμάει στα δύσκολα ρεπορτάζ και ξεκακαρφώνει, νέο-ναζιστές, ρατσιστές, πλουτοκράτες και όλο το νοσηρό, κοινωνικό-πολιτικό σύστημα. Ανένταχτος, με ηθικές σταθερές, ψιλοκαφρούλης, ατσούμπαλος, αλλά αιχμηρός, τολμηρός, αυτοσαρκαστικός και αληθινός.

Η Σάρλοτ Φιλντ (Σαρλίζ Θερόν – καταπληκτική) είναι η σύγχρονη γυναικεία φιγούρα της πολιτικής. Υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ούσα, ιδεαλίστρια, γεμάτη φως, ενέργεια, ομορφιά, δύναμη, πλάι σε έναν «βληματερό» πρόεδρο ηθοποιό, που ενώ είναι ο πρώτος άνδρας των Η.Π.Α. συνεχίζει να παίζει τον εαυτό του σε τηλεοπτικό σίριαλ, προτείνει στην Σάρλοτ να γίνει η επόμενη αρχηγίνα των Αμερικανών, γιατί ο ίδιος θέλει να αφήσει την πολιτική και να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με την «δύσκολη» μετάβασή του από ηθοποιός της τηλεόρασης σε αστέρα του κινηματογράφου.

Η Σάρλοτ όμως είναι ο παιδικός-εφηβικός έρωτας του Φρεντ, όταν εκείνη ήταν 3 – 4χρόνια μεγαλύτερη του και ως μαθήτρια του λυκείου, οικολόγος και ακτιβίστρια έκανε μπέιμπι σίτινγκ, προκαλώντας μάλιστα και στύση στον προέφηβο. Ο Φρεντ, τελικά, παραιτείται από την εφημερίδα, όταν ενημερώνεται πως αγοράστηκε από έναν αδίστακτο μεγιστάνα του Τύπου και ως άνεργος ψάχνει για δουλειά. Τυχαία συναντιέται σε ένα επεισοδιακό γκαλά με την Σάρλοτ, ο παιδικός, ανεκπλήρωτος έρωτας πυρακτώνεται και η όμορφη πολιτικός γοητεύεται από το χιούμορ του, την ορμή και τα τσεκουράτα γραπτά του, οπότε τον προσλαμβάνει για να γράφει τους λόγους της, καθώς ετοιμάζεται για την κούρσα προς τον προεδρικό θώκο του Λευκού Οίκου.

Ο Φρεντ αποδέχεται την πρόταση και το ετερόκλητο ζευγάρι αρχίζει να βοηθά ο ένας τον άλλον, όταν ένας έρωτας γεννιέται στον δύσκολο κόσμο της πολιτικής και σε αυτόν της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.    

Ό,τι πιο καινούργιο και φρέσκο στην συνταγή της αμερικάνικής κομεντί, στο γνωστό κινηματογραφικό είδος: «αγόρι αγαπάει κορίτσι» και αντιστρόφως με χιούμορ, καλό συγχρονισμό, γερή χημεία και δυο in to the point πρωταγωνιστές να μην σε αφήνουν να κουραστείς. Ο μεν Σεθ Ρόγκεν, αισθητά αδυνατισμένος (όπως και ο φίλος του Τζόνας Χιλ) ως άψογος χειριστής του είδους, πιο μαζεμένος από ότι τον έχουμε συνηθίσει, διεκπεραιώνει σούπερ τον ρόλο με τις ακρότητες των καταστάσεων, έντεχνα φορμαρισμένες όμως, πιο καλμαρισμένη την καφρίλα, ώστε να προσελκύσει η ταινία ηλικιακά μεγαλύτερο κοινό.

Το νόστιμο γλύκισμα της όλης υπόθεσης δεν είναι ο 37χρονος, πολυτάλαντος Καναδός κωμικός, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σεθ Ρόγκεν, που όλοι γνωρίζουμε τους κινηματογραφικούς του «άθλους» («Superbad», «Το Τέλος του Κόσμου», «Φούντα Εξπρές», «50/50»), αλλά η κουκλάρα Σαρλίζ Θερόν που στα 44 χρόνια της με ένα Όσκαρ στα χέρια βούτηξε αβλεπί στο «καφριλέ», κωμικό σύμπαν της συντροφιάς του Ρόγκεν για να προσδώσει καύσιμο πολλών οκτανίων και να απογειώσει το όλο θέμα. Είναι απίθανη και κάποια στιγμή, αβίαστα μάλιστα, νομίζεις πως βλέπεις μια 25χρονη να εναρμονίζεται «αέρα» στο κλίμα. Τεράστια δοκιμή, ζόρικο τεστ για την ηθοποιό, ρίσκο μεγάλο για την Σαρλίζ που της βγήκε, τελικά, σε φλος ρουαγιάλ και μπράβο της. Ο προσανατολισμός της σε ολοένα και περισσότερο νεανικό κοινό («Μαχητές των δρόμων 8», «Atomic Blonde»), ετοιμάζει και την συνέχεια του  Atomic Blonde, δείχνει ηθοποιό που δοκιμάζεται συνεχώς.

Ο 42χρονος Νεοϋρκέζος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζόναθαν Λεβάιν διασχίζοντας το σινεμά τρόμου (Όλοι Ποθούν την Μάντι Λέιν – 2006), καταγράφοντας με ενδιαφέρον την νεανική, ανεξάρτητη, δραμεντί (Χυμαδιό – 2008), βρίσκει τελικά τον εαυτό του στο «50/50» για να καταλήξει στην καλά σκηνοθετημένη «Μια Απίθανη Σχέση», ως μια νέα μορφή κομεντί ίσων αποστάσεων από το γνωστό παλαιό είδος με πλήθος αναφορών στην ποπ κουλτούρα και τραγουδιών eighties (Blondie, Cameo, Cure, Bruce Springsteen, Roxette, Boyz II Men) στα σύγχρονα πράγματα, όπως την αγαθότητα να αναπαύεται μποέμικα στην ελαφριά χυδαιότητα, την περιθωριακή γουρουνιά, τον χαβαλέ και το άμεσο, τηλεοπτικό ενδιαφέρον του Game of Thrones ως must αναφορά για να δέσει η συνταγή.    

«Μπέργκμαν: Ενας Αιώνας»

(Searching for Ingmar Bergman)

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε φον Τρότα
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Weird Wave

Στο ντοκιμαντέρ «Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας» η σκηνοθέτις Μαργκαρέτε φον Τρότα, που οι κριτικοί θεωρούν ότι στα έργα της υπάρχει μια πνευματική θεματολογική συγγένεια με τον μεγάλο σκηνοθέτη, ρίχνει μια ερευνητική ματιά στη ζωή και το έργο του σπουδαίου εικονοπλάστη που αναμείγνυε πάντα περίτεχνα τις ταινίες του με στοιχεία της προσωπικής του ζωής.

Με τη βοήθεια των στενότερων συνεργατών του, καθώς και κινηματογραφιστών, η Μαργκαρέτε φον Τρότα προσπαθεί να αποτυπώσει τα βασικά μοτίβα και θέματα που διαπερνούν το έργο του Ίγκμαρ Μπέργκμαν (14 Ιουλίου 1918 – 30 Ιουλίου 2007) και τον τρόπο με τον οποίο έχει επηρεάσει το έργο σύγχρονων δημιουργών.

Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, κατά ένα μέρος του συνολικού θέματος, που ο κινηματογραφόφιλος και λάτρης του Σουηδού σκηνοθέτη θα παρακολουθήσει την γραμμή δημιουργίας του Μπέργκμαν αναλυτικά ως προς το φιλμικό του περιβάλλον μέχρι το αγαπημένο του νησί Φορέ που άφησε την τελευταία του πνοή, βλέποντας και ακούγοντας διάφορους μεγάλους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ευρωπαϊκού χώρου, όπως: η Λιβ Ούλμαν, ο Κάρλος Σάουρα, ο Μπίλι Ογκόστ, ο Φρανσουά Οζόν, η Μία Χάνσεν-Λόβε, ο Βιμ Βέντερς, ο Ρούμπεν Όστλουντ να τοποθετούνται υμνολογικά, θριαμβευτικά στο όνομα του μεγάλου δημιουργού της 7ης Τέχνης. Βέβαια, αισθητή είναι η απουσία του μεγάλου Μαξ Φον Σίντοου από την εν λόγω συντροφιά, για κάποιους λόγους που η  αγαπητή Μαργκαρέτε φον Τρότα δεν εξηγεί στο πόνημα της.

Κατά τα άλλα όλα καλά για τον μεγάλο σκηνοθέτη της 7ης Τέχνης, που οι μοναδικοί οι οποίοι, κάπως, τον «ξεμπροστιάζουν» ως άνθρωπο είναι οι δυο γιοί του (εννέα συνολικά τα τέκνα του Μπέργκμαν), που τον ακυρώνουν κυριολεκτικώς και ευγενικώς ως πατέρα, γιατί ήταν, λένε, αφιερωμένος στην δουλειά του και ότι ποτέ δεν απέβαλε το παιδί από μέσα του.

Επίσης, κάτι που δεν μου αρέσει στο ντοκιμαντέρ της  Γερμανίδας Μαργκαρέτε φον Τρότα είναι, ότι η σκηνοθέτις δεν χάνει την ευκαιρία να ευλογεί κάθε λίγο και λιγάκι τον εαυτό της, τοποθετώντας, μάλιστα, πλάνα από δικές της ταινίες, γιατί ο Μπέργκμαν, όπως μας πληροφορεί, επέλεξε την ταινία της «Μαριάν και Τζουλιάν» στις ένδεκα καλύτερες του.

Επίσης, ενώ η Γερμανίδα Τρότα μας συστήνεται μια χαρά εξ΄ αρχής για το ποια είναι και το τι κάνει, καθ΄ όλη την διάρκεια του ντοκιμαντέρ της δεν αναφέρει πουθενά τα ονόματα των προσκεκλημένων της την στιγμή των συνεντεύξεων, όπως άλλωστε συνηθίζεται, κάτι που ο νέος κινηματογραφόφιλος παρακολουθώντας την «έρευνα» θα πρέπει να κάψει τρίχα ή να ρίξει την τράπουλα για το ποιος, διάολε, είναι αυτός που μιλάει μαζί της.

Πλήρης η αγιοποίησης του Ίγκμαρ Μπέρκμαν, σε ζωή και εργασία, από μια, συγκινητικά αθεράπευτη θαυμάστρια του, όπως αναφέρει η ίδια, που η «Έβδομη Σφραγίδα» (1957) της άλλαξε την ζωή, όταν ήταν φοιτήτρια στο Παρίσι.        

«Μια Αγάπη Ανέφικτη»

(Un Amour Impossible)

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κατρίν Κορσινί
  • Με τους: Βιρζινί Εφιρά, Νιλς Σνάιντερ, Κοραλί Ρασιέρ
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Τέλη δεκαετίας 1950. Η Ρασέλ, μια απλή υπάλληλος γραφείου, συναντάει τον Φιλίπ, έναν λαμπρό νέο αριστοκρατικής οικογένειας. Από τον σύντομο, αλλά παθιασμένο τους έρωτα γεννιέται η Σαντάλ. 

Με τον Φιλίπ να αρνείται τον γάμο λόγω διαφοράς κοινωνικής τάξης, η Ρασέλ αναγκάζεται να μεγαλώσει μόνη την κόρη της. Αρχίζει τότε ο μεγάλος αγώνας μιας ερωτευμένης όσο και περήφανης μάνας για την επίσημη αναγνώριση της κόρης της.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κριστίν Ανγκότ, είναι η 10η ταινία της Κατρίν Κορσινί. Η ίδια η σκηνοθέτις αναφέρει: «Γοητεύτηκα από την ηρωίδα, ταυτόχρονα σεμνή αλλά και ισχυρή, αλλά και από το μυστήριο της τύφλωσής της μπροστά σε έναν στρεβλό άνδρα. Aπό την αρχή ήθελα να γυρίσω αυτή την ιστορία από το τέλος μέχρι το … τέλος.

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, τέθηκε το θέμα της περικοπής της ιστορίας, αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Ήθελα να αντιμετωπίσω όλες τις δυσκολίες, όπως το  πέρασμα του χρόνου. Η ζωή της Ρασέλ είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της. Ξετυλίγει πολλές κοινωνικές και πολιτικές πλευρές των εποχών που διασχίζει. Γι ‘αυτό, το να γυρίσω αυτή την ταινία ήταν μια πρόκληση που βρήκα τρομερά συναρπαστική. Και επιπλέον, η παιδική μου ηλικία, σε ορισμένες πτυχές, μοιάζει πολύ με αυτήν της Κριστίν Ανγκότ, που έγραψε το βιβλίο.

Μεγάλωσα κι εγώ δίπλα σε γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε ένα συγκρατημένο περιβάλλον. Σε μια εποχή που η κοινωνία δεν αποδεχόταν εύκολα τις γυναίκες που δεν παντρεύονταν. Θυμάμαι γυναίκες, που προσδοκούσαν την μεγάλη αγάπη, γυναίκες που πέρασαν τη ζωή τους περιμένοντας έναν άνδρα που τις κακομεταχειριζόταν. Θυμάμαι γυναίκες διαλυμένες από κακές σχέσεις. Η μητέρα μου, παρ’ όλο που ήταν χήρα, αισθανόταν άβολα μεγαλώνοντας μόνη ένα παιδί. Λόγω του περιβάλλοντος και της εκπαίδευσής τους, αυτές οι γυναίκες ένιωθαν ότι δεν τους επιτρέπεται να ζήσουν ελεύθερα και η γενιά μου ξεκίνησε μέσα από αυτό.»

«John Wick: Κεφάλαιο 3»

(John Wick: Chapter 3 – Parabellum)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τσαντ Σταχέλσκι
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Έϊζια Κέιτ Ντίλον, Τζερόμ Φλιν, Μαρκ Ντακάσκος, Χέιλι Μπέρι, Ιαν ΜακΣέιν, Αντζέλικα Χιούστον, Λόρενς Φίσμπερν
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Spentzos Film

Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο, γδαρμένο σκυλί, έτσι και ο Τζον Γουίκ (Κιάνου Ριβς – ίδιος και απαράλλακτος με τον γνωστό Κιάνου Ριβς) μαζί με τον πιστό του σκύλο προσπαθεί να γλυτώσει από όλους τους φονιάδες του υποκόσμου γιατί είναι επικηρυγμένος από το διεθνές συνδικάτο του εγκλήματος με συμβόλαιο θανάτου ύψους 14 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο λόγος είναι γιατί σκότωσε στην Ιταλία ένα μεγαλοστέλεχος της σκιώδους οργάνωσης «Αγία Τράπεζα» (John Wick 2) και όλοι έχουν βαλθεί να εισπράξουν την αμοιβή. Σε πρώτη φάση τον διασώζει η Ρωσίδα Νταϊρέκτορ (Αντζέλικα Χιούστον – πάντα πληθωρική και αγαπημένη η Αντζέλικα), στέλνοντας τον στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου για να τον αναλάβει η δολοφόνος Σοφία (Χέιλι Μπέρι – τι κρίμα, που χάνεται αυτή η ηθοποιός) και να τον φέρει σε μια συμφωνία με τον εκπρόσωπο του συνδικάτου, τον Μπεράτα (Τζερόμ Φλιν – έπειτα από το Game of Thrones ως Μπρον, θα βλέπουμε συχνά τον Τζερόμ σε ρόλους «μούτρου» και «μαφιόζου»).

Άκαρπες όλες οι συναντήσεις και το συνδικάτο εξαπολύει στίφη εκτελεστών για να εξολοθρεύσουν την απειλή που ονομάζεται Τζον Γουίκ.

Όπλα παλάσκες, στιλέτα, ματσέτες, πολυβόλα, σπαθιά και η κλωτσοπατινάδα, οι φόνοι και τα μαχαιρώματα σε αυτή την τρίτη κατά σειρά συνέχεια του παλικαριού που ακούει στο όνομα Τζόν Γουίκ, αγγίζουν τα όρια της υπερβολής.

Στα 130 λεπτά ταινίας δίχως σενάριο, ζήτημα είναι οι διάλογοι να συμπληρώνουν συνολικά το δεκάλεπτο, το δε υπόλοιπο είναι ένα βίντεο γκέιμ, άριστα χορογραφημένο γεμάτο πιστολίδι, κυνηγητά, πολεμικές τέχνες (ο πρωταθλητής του Κουνγκ Φου Μαρκ Ντακάσκος δίνει ρεσιτάλ) και τον Ριβς να αφανίζει αντιπάλους σε αριθμό όσο ο πληθυσμός του Βόλου.

Μια ωραία αρχική ιδέα, που μεταμορφώθηκε σε κουραστικό franchise με άψογα εφέ και περίτεχνους φόνους. Βαρέθηκα μέχρι θανάτου…

«Μια Αγάπη Ανέφικτη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Un Amour Impossible)

 

  • Είδος: Κοινωνικό, ερωτικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Βέλγιο (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κατρίν Κορσινί
  • Με τους: Βιρζινί Εφιρά, Νιλς Σνάιντερ, Κοραλί Ρασιέρ
  • Διάρκεια: 135’
  • Διανομή: Rosebud 21 – Seven Films

Τέλη δεκαετίας 1950. Η Ρασέλ, μια απλή υπάλληλος γραφείου, συναντάει τον Φιλίπ, έναν λαμπρό νέο αριστοκρατικής οικογένειας. Από τον σύντομο, αλλά παθιασμένο τους έρωτα γεννιέται η Σαντάλ.

Με τον Φιλίπ να αρνείται τον γάμο λόγω διαφοράς κοινωνικής τάξης, η Ρασέλ αναγκάζεται να μεγαλώσει μόνη την κόρη της. Αρχίζει τότε ο μεγάλος αγώνας μιας ερωτευμένης όσο και περήφανης μάνας για την επίσημη αναγνώριση της κόρης της.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κριστίν Ανγκότ, είναι η 10η ταινία της Κατρίν Κορσινί. Η ίδια η σκηνοθέτις αναφέρει: «Γοητεύτηκα από την ηρωίδα, ταυτόχρονα σεμνή αλλά και ισχυρή, αλλά και από το μυστήριο της τύφλωσής της μπροστά σε έναν στρεβλό άνδρα. Aπό την αρχή ήθελα να γυρίσω αυτή την ιστορία από το τέλος μέχρι το … τέλος.

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, τέθηκε το θέμα της περικοπής της ιστορίας, αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Ήθελα να αντιμετωπίσω όλες τις δυσκολίες, όπως το  πέρασμα του χρόνου. Η ζωή της Ρασέλ είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της. Ξετυλίγει πολλές κοινωνικές και πολιτικές πλευρές των εποχών που διασχίζει. Γι ‘αυτό, το να γυρίσω αυτή την ταινία ήταν μια πρόκληση που βρήκα τρομερά συναρπαστική. Και επιπλέον, η παιδική μου ηλικία, σε ορισμένες πτυχές, μοιάζει πολύ με αυτήν της Κριστίν Ανγκότ, που έγραψε το βιβλίο.

Μεγάλωσα κι εγώ δίπλα σε γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε ένα συγκρατημένο περιβάλλον. Σε μια εποχή που η κοινωνία δεν αποδεχόταν εύκολα τις γυναίκες που δεν παντρεύονταν. Θυμάμαι γυναίκες, που προσδοκούσαν την μεγάλη αγάπη, γυναίκες που πέρασαν τη ζωή τους περιμένοντας έναν άνδρα που τις κακομεταχειριζόταν. Θυμάμαι γυναίκες διαλυμένες από κακές σχέσεις. Η μητέρα μου, παρ’ όλο που ήταν χήρα, αισθανόταν άβολα μεγαλώνοντας μόνη ένα παιδί. Λόγω του περιβάλλοντος και της εκπαίδευσής τους, αυτές οι γυναίκες ένιωθαν ότι δεν τους επιτρέπεται να ζήσουν ελεύθερα και η γενιά μου ξεκίνησε μέσα από αυτό.»

«John Wick: Κεφάλαιο 3»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(John Wick: Chapter 3 – Parabellum)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία : Τσαντ Σταχέλσκι
  • Με τους: Κιάνου Ριβς, Έϊζια Κέιτ Ντίλον, Τζερόμ Φλιν, Μαρκ Ντακάσκος, Χέιλι Μπέρι, Ιαν ΜακΣέιν, Αντζέλικα Χιούστον, Λόρενς Φίσμπερν
  • Διάρκεια: 130’
  • Διανομή: Spentzos Film

Όπως ακριβώς ένα κυνηγημένο, γδαρμένο σκυλί, έτσι και ο Τζον Γουίκ (Κιάνου Ριβς – ίδιος και απαράλλακτος με τον γνωστό Κιάνου Ριβς) μαζί με τον πιστό του σκύλο προσπαθεί να γλυτώσει από όλους τους φονιάδες του υποκόσμου γιατί είναι επικηρυγμένος από το διεθνές συνδικάτο του εγκλήματος με συμβόλαιο θανάτου ύψους 14 εκατομμυρίων δολαρίων.

Ο λόγος είναι γιατί σκότωσε στην Ιταλία ένα μεγαλοστέλεχος της σκιώδους οργάνωσης «Αγία Τράπεζα» (John Wick 2) και όλοι έχουν βαλθεί να εισπράξουν την αμοιβή. Σε πρώτη φάση τον διασώζει η Ρωσίδα Νταϊρέκτορ (Αντζέλικα Χιούστον – πάντα πληθωρική και αγαπημένη η Αντζέλικα), στέλνοντας τον στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου για να τον αναλάβει η δολοφόνος Σοφία (Χέιλι Μπέρι – τι κρίμα, που χάνεται αυτή η ηθοποιός) και να τον φέρει σε μια συμφωνία με τον εκπρόσωπο του συνδικάτου, τον Μπεράτα (Τζερόμ Φλιν – έπειτα από το Game of Thrones ως Μπρον, θα βλέπουμε συχνά τον Τζερόμ σε ρόλους «μούτρου» και «μαφιόζου»).

Άκαρπες όλες οι συναντήσεις και το συνδικάτο εξαπολύει στίφη εκτελεστών για να εξολοθρεύσουν την απειλή που ονομάζεται Τζον Γουίκ.

Όπλα παλάσκες, στιλέτα, ματσέτες, πολυβόλα, σπαθιά και η κλωτσοπατινάδα, οι φόνοι και τα μαχαιρώματα σε αυτή την τρίτη κατά σειρά συνέχεια του παλικαριού που ακούει στο όνομα Τζόν Γουίκ, αγγίζουν τα όρια της υπερβολής.

Στα 130 λεπτά ταινίας δίχως σενάριο, ζήτημα είναι οι διάλογοι να συμπληρώνουν συνολικά το δεκάλεπτο, το δε υπόλοιπο είναι ένα βίντεο γκέιμ, άριστα χορογραφημένο γεμάτο πιστολίδι, κυνηγητά, πολεμικές τέχνες (ο πρωταθλητής του Κουνγκ Φου Μαρκ Ντακάσκος δίνει ρεσιτάλ) και τον Ριβς να αφανίζει αντιπάλους σε αριθμό όσο ο πληθυσμός του Βόλου.

Μια ωραία αρχική ιδέα, που μεταμορφώθηκε σε κουραστικό franchise με άψογα εφέ και περίτεχνους φόνους. Βαρέθηκα μέχρι θανάτου…

«Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Searching for Ingmar Bergman)

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Γερμανία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε φον Τρότα
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Weird Wave

Στο ντοκιμαντέρ «Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας» η σκηνοθέτις Μαργκαρέτε φον Τρότα, που οι κριτικοί θεωρούν ότι στα έργα της υπάρχει μια πνευματική θεματολογική συγγένεια με τον μεγάλο σκηνοθέτη, ρίχνει μια ερευνητική ματιά στη ζωή και το έργο του σπουδαίου εικονοπλάστη που αναμείγνυε πάντα περίτεχνα τις ταινίες του με στοιχεία της προσωπικής του ζωής.

Με τη βοήθεια των στενότερων συνεργατών του, καθώς και κινηματογραφιστών, η Μαργκαρέτε φον Τρότα προσπαθεί να αποτυπώσει τα βασικά μοτίβα και θέματα που διαπερνούν το έργο του Ίγκμαρ Μπέργκμαν (14 Ιουλίου 1918 – 30 Ιουλίου 2007) και τον τρόπο με τον οποίο έχει επηρεάσει το έργο σύγχρονων δημιουργών.

Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, κατά ένα μέρος του συνολικού θέματος, που ο κινηματογραφόφιλος και λάτρης του Σουηδού σκηνοθέτη θα παρακολουθήσει την γραμμή δημιουργίας του Μπέργκμαν αναλυτικά ως προς το φιλμικό του περιβάλλον μέχρι το αγαπημένο του νησί Φορέ που άφησε την τελευταία του πνοή, βλέποντας και ακούγοντας διάφορους μεγάλους σκηνοθέτες και ηθοποιούς του ευρωπαϊκού χώρου, όπως: η Λιβ Ούλμαν, ο Κάρλος Σάουρα, ο Μπίλι Ογκόστ, ο Φρανσουά Οζόν, η Μία Χάνσεν-Λόβε, ο Βιμ Βέντερς, ο Ρούμπεν Όστλουντ να τοποθετούνται υμνολογικά, θριαμβευτικά στο όνομα του μεγάλου δημιουργού της 7ης Τέχνης. Βέβαια, αισθητή είναι η απουσία του μεγάλου Μαξ Φον Σίντοου από την εν λόγω συντροφιά, για κάποιους λόγους που η  αγαπητή Μαργκαρέτε φον Τρότα δεν εξηγεί στο πόνημα της.

Κατά τα άλλα όλα καλά για τον μεγάλο σκηνοθέτη της 7ης Τέχνης, που οι μοναδικοί οι οποίοι, κάπως, τον «ξεμπροστιάζουν» ως άνθρωπο είναι οι δυο γιοί του (εννέα συνολικά τα τέκνα του Μπέργκμαν), που τον ακυρώνουν κυριολεκτικώς και ευγενικώς ως πατέρα, γιατί ήταν, λένε, αφιερωμένος στην δουλειά του και ότι ποτέ δεν απέβαλε το παιδί από μέσα του.

Επίσης, κάτι που δεν μου αρέσει στο ντοκιμαντέρ της  Γερμανίδας Μαργκαρέτε φον Τρότα είναι, ότι η σκηνοθέτις δεν χάνει την ευκαιρία να ευλογεί κάθε λίγο και λιγάκι τον εαυτό της, τοποθετώντας, μάλιστα, πλάνα από δικές της ταινίες, γιατί ο Μπέργκμαν, όπως μας πληροφορεί, επέλεξε την ταινία της «Μαριάν και Τζουλιάν» στις ένδεκα καλύτερες του.

Επίσης, ενώ η Γερμανίδα Τρότα μας συστήνεται μια χαρά εξ΄ αρχής για το ποια είναι και το τι κάνει, καθ΄ όλη την διάρκεια του ντοκιμαντέρ της δεν αναφέρει πουθενά τα ονόματα των προσκεκλημένων της την στιγμή των συνεντεύξεων, όπως άλλωστε συνηθίζεται, κάτι που ο νέος κινηματογραφόφιλος παρακολουθώντας την «έρευνα» θα πρέπει να κάψει τρίχα ή να ρίξει την τράπουλα για το ποιος, διάολε, είναι αυτός που μιλάει μαζί της.

Πλήρης η αγιοποίησης του Ίγκμαρ Μπέρκμαν, σε ζωή και εργασία, από μια, συγκινητικά αθεράπευτη θαυμάστρια του, όπως αναφέρει η ίδια, που η «Έβδομη Σφραγίδα» (1957) της άλλαξε την ζωή, όταν ήταν φοιτήτρια στο Παρίσι.        

«Μια Απίθανη Σχέση»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Long Shot)

 

  • Είδος: Κομεντί
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζόναθαν Λεβάιν
  • Με τους: Σαρλίζ Θερόν, Σεθ Ρόγκεν, Τζουν Ντάιαν Ραφαέλ
  • Διάρκεια: 125΄
  • Διανομή: Odeon

Ο Φρεντ Φλάρσκι (Σεθ Ρόγκεν – αήττητος) είναι ο ιδεαλιστής ρεπόρτερ που δεν κατάφερε να λάβει την αναγνώριση που ήλπιζε. Εργάζεται σε διαδικτυακή εφημερίδα, ορμάει στα δύσκολα ρεπορτάζ και ξεκακαρφώνει, νέο-ναζιστές, ρατσιστές, πλουτοκράτες και όλο το νοσηρό, κοινωνικό-πολιτικό σύστημα. Ανένταχτος, με ηθικές σταθερές, ψιλοκαφρούλης, ατσούμπαλος, αλλά αιχμηρός, τολμηρός, αυτοσαρκαστικός και αληθινός.

Η Σάρλοτ Φιλντ (Σαρλίζ Θερόν – καταπληκτική) είναι η σύγχρονη γυναικεία φιγούρα της πολιτικής. Υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής ούσα, ιδεαλίστρια, γεμάτη φως, ενέργεια, ομορφιά, δύναμη, πλάι σε έναν «βληματερό» πρόεδρο ηθοποιό, που ενώ είναι ο πρώτος άνδρας των Η.Π.Α. συνεχίζει να παίζει τον εαυτό του σε τηλεοπτικό σίριαλ, προτείνει στην Σάρλοτ να γίνει η επόμενη αρχηγίνα των Αμερικανών, γιατί ο ίδιος θέλει να αφήσει την πολιτική και να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με την «δύσκολη» μετάβασή του από ηθοποιός της τηλεόρασης σε αστέρα του κινηματογράφου.

Η Σάρλοτ όμως είναι ο παιδικός-εφηβικός έρωτας του Φρεντ, όταν εκείνη ήταν 3 – 4χρόνια μεγαλύτερη του και ως μαθήτρια του λυκείου, οικολόγος και ακτιβίστρια έκανε μπέιμπι σίτινγκ, προκαλώντας μάλιστα και στύση στον προέφηβο. Ο Φρεντ, τελικά, παραιτείται από την εφημερίδα, όταν ενημερώνεται πως αγοράστηκε από έναν αδίστακτο μεγιστάνα του Τύπου και ως άνεργος ψάχνει για δουλειά. Τυχαία συναντιέται σε ένα επεισοδιακό γκαλά με την Σάρλοτ, ο παιδικός, ανεκπλήρωτος έρωτας πυρακτώνεται και η όμορφη πολιτικός γοητεύεται από το χιούμορ του, την ορμή και τα τσεκουράτα γραπτά του, οπότε τον προσλαμβάνει για να γράφει τους λόγους της, καθώς ετοιμάζεται για την κούρσα προς τον προεδρικό θώκο του Λευκού Οίκου.

Ο Φρεντ αποδέχεται την πρόταση και το ετερόκλητο ζευγάρι αρχίζει να βοηθά ο ένας τον άλλον, όταν ένας έρωτας γεννιέται στον δύσκολο κόσμο της πολιτικής και σε αυτόν της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.    

Ό,τι πιο καινούργιο και φρέσκο στην συνταγή της αμερικάνικής κομεντί, στο γνωστό κινηματογραφικό είδος: «αγόρι αγαπάει κορίτσι» και αντιστρόφως με χιούμορ, καλό συγχρονισμό, γερή χημεία και δυο in to the point πρωταγωνιστές να μην σε αφήνουν να κουραστείς. Ο μεν Σεθ Ρόγκεν, αισθητά αδυνατισμένος (όπως και ο φίλος του Τζόνας Χιλ) ως άψογος χειριστής του είδους, πιο μαζεμένος από ότι τον έχουμε συνηθίσει, διεκπεραιώνει σούπερ τον ρόλο με τις ακρότητες των καταστάσεων, έντεχνα φορμαρισμένες όμως, πιο καλμαρισμένη την καφρίλα, ώστε να προσελκύσει η ταινία ηλικιακά μεγαλύτερο κοινό.

Το νόστιμο γλύκισμα της όλης υπόθεσης δεν είναι ο 37χρονος, πολυτάλαντος Καναδός κωμικός, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σεθ Ρόγκεν, που όλοι γνωρίζουμε τους κινηματογραφικούς του «άθλους» («Superbad», «Το Τέλος του Κόσμου», «Φούντα Εξπρές», «50/50»), αλλά η κουκλάρα Σαρλίζ Θερόν που στα 44 χρόνια της με ένα Όσκαρ στα χέρια βούτηξε αβλεπί στο «καφριλέ», κωμικό σύμπαν της συντροφιάς του Ρόγκεν για να προσδώσει καύσιμο πολλών οκτανίων και να απογειώσει το όλο θέμα. Είναι απίθανη και κάποια στιγμή, αβίαστα μάλιστα, νομίζεις πως βλέπεις μια 25χρονη να εναρμονίζεται «αέρα» στο κλίμα. Τεράστια δοκιμή, ζόρικο τεστ για την ηθοποιό, ρίσκο μεγάλο για την Σαρλίζ που της βγήκε, τελικά, σε φλος ρουαγιάλ και μπράβο της. Ο προσανατολισμός της σε ολοένα και περισσότερο νεανικό κοινό («Μαχητές των δρόμων 8», «Atomic Blonde»), ετοιμάζει και την συνέχεια του  Atomic Blonde, δείχνει ηθοποιό που δοκιμάζεται συνεχώς.

Ο 42χρονος Νεοϋρκέζος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζόναθαν Λεβάιν διασχίζοντας το σινεμά τρόμου (Όλοι Ποθούν την Μάντι Λέιν – 2006), καταγράφοντας με ενδιαφέρον την νεανική, ανεξάρτητη, δραμεντί (Χυμαδιό – 2008), βρίσκει τελικά τον εαυτό του στο «50/50» για να καταλήξει στην καλά σκηνοθετημένη «Μια Απίθανη Σχέση», ως μια νέα μορφή κομεντί ίσων αποστάσεων από το γνωστό παλαιό είδος με πλήθος αναφορών στην ποπ κουλτούρα και τραγουδιών eighties (Blondie, Cameo, Cure, Bruce Springsteen, Roxette, Boyz II Men) στα σύγχρονα πράγματα, όπως την αγαθότητα να αναπαύεται μποέμικα στην ελαφριά χυδαιότητα, την περιθωριακή γουρουνιά, τον χαβαλέ και το άμεσο, τηλεοπτικό ενδιαφέρον του Game of Thrones ως must αναφορά για να δέσει η συνταγή.

9o Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας (9th Athens Open Air Film Festival)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Όλη η Αθήνα ένα θερινό σινεμά!

Το αγαπημένο καλοκαιρινό ραντεβού, το Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας (Athens Open Air Film Festival), σε συνδιοργάνωση με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), επιστρέφει για 9η χρονιά με μαγικές εκδηλώσεις από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, με καινούργιους και πανέμορφους χώρους προβολών και με ένα συναρπαστικό πρόγραμμα ταινιών.

Ξεχωριστές γωνιές της πόλης, αρχαιολογικοί χώροι, άλση, πλατείες, παραλίες και μερικά από τα ομορφότερα μουσεία και σημεία της Αθήνας – και όχι μόνο – μεταμορφώνονται σε θερινό σινεμά με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Η πολυαναμενόμενη κινηματογραφική γιορτή είναι ένας εναλλακτικός και αφοπλιστικά όμορφος τρόπος να βλέπεις ταινίες και ταυτόχρονα να αντικρίζεις την πόλη όπως δεν τη φανταζόσουν ποτέ.

Φέτος ειδικά, οι προβολές του 9ου Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας επιθυμούν να επαναφέρουν τη μεγαλειώδη εμπειρία που αποτελεί το να παρακολουθεί κανείς κλασικές και αγαπημένες ταινίες, σε εξαιρετικές συνθήκες προβολής και ξανά σε μεγάλη οθόνη, εκεί που είναι άλλωστε και η θέση τους. Για τον λόγο αυτό το πρόγραμμα απαρτίζεται από αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά σκηνοθετών όπως ο Φεντερίκο Φελίνι, ο Ντέιβιντ Λιντς, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο Ακίρα Κουροσάβα, ο Ζαν Πιέρ Μελβίλ, ο Φρίντριχ Μούρναου, ο Μάικ Λι, ο Στίβεν Φρίαρς, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ και άλλοι.

Τέλος, σε συνέχεια της περσινής ιστορικής και επιτυχημένης πρώτης κινηματογραφικής προβολής σε αρχαίο θέατρο με την ταινία «Ηλέκτρα» του Μ. Κακογιάννη, το μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, ανοίγει για δεύτερη φορά στην ιστορία του τις πόρτες στον κινηματογράφο με την προβολή της ταινίας «Δεσμώτης του Ιλίγγου», της καλύτερης δημιουργίας όλων των εποχών (όπως την αναγόρευσαν με ψηφοφορία τους πριν μερικά χρόνια τα περιοδικά Sight and Sound και ΣΙΝΕΜΑ).

Την αφίσα για το 9ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας ανέλαβε ο βραβευμένος σχεδιαστής οπτικής επικοινωνίας Βασίλης Μέξης.

Αριστούχος της σχολής ΑΚΤΟ με Bachelor πάνω στο Graphic Design και με θητεία στον κλάδο της διαφήμισης, έχει δουλέψει πάνω σε διακεκριμένες καμπάνιες και επιμεληθεί εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικών διεθνούς κυκλοφορίας.

Η δουλειά του έχει φιλοξενηθεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ από το 2016 μέχρι σήμερα είναι ο σχεδιαστής πίσω από τις αφίσες για το Athens Open Air Film Festival και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.

Με τα δικά του λόγια:

«Ο κινηματογράφος είναι μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Αναγνωρίσιμα αντικείμενα μετασχηματίζονται μαγικά. Μια αντανάκλαση αυτής της ιδέας είναι και η φετινή αφίσα. Το σχέδιο ενός κοχυλιού προκύπτει από τα πιο παράδοξα στοιχεία. Από μια σπειροειδή αναφορά στην ταινία «Vertigo» κι από φώτα λεωφόρου που λάμπουν στην ημέρα. Κάπως έτσι το καλοκαίρι διασχίζει και φέτος κινηματογραφικά την πόλη. Μέσα από τα μαγικά φώτα του 9ου Athens Open Air Film Festival».

Το 9th Athens Open Air Film Festival πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) με προβολές, καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, σε ξεχωριστές γωνιές της πόλης, αρχαιολογικούς χώρους, άλση, πλατείες και μερικά από τα ομορφότερα  μουσεία και σημεία της Αθήνας, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Το Πρόγραμμα:

 

Ιούνιος 2019

 

Τετάρτη, 05.06.2019: Ρωμαϊκή Αγορά  (Νέα τοποθεσία)

Έναρξη Φεστιβάλ (Είσοδος με δελτία εισόδου)

ΑΜΑΡΚΟΡΝΤ (AMARCORD)

του Φεντερίκο Φελίνι 

Πρωταγωνιστούν: Μπρούνο Ζανίν, Τζοσιάνε Ταντσίλι, Μαρία Αντονιέτα Μπελούτσι, Τσίτσο Ινγκράσια, Μαγκαλί Νοέλ, Αλβάρο Βιτάλι

Διάρκεια: 123’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Αφιερώματος «SOTTO LE STELLE» σε συνεργασία με την ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ και το ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ.

——————————————————

Παρασκευή, 07.06.2019: Πλατεία Αβησσυνίας

ΓΥΜΝΟΣ (ΝΑΚΕD)

του Μάικ Λι

Πρωταγωνιστούν: Ντέιβιντ Θιούλις, Λέσλι Σαρπ, Κάτριν Κάρτλιτζ, Γκρεγκ Κράτγουελ

Διάρκεια: 132’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL, στο πλαίσιο του επετειακού εορτασμού των ογδόντα χρόνων από την ίδρυσή του (#British80).

—————————————————-

Πέμπτη 13.06.2019: Πειραιώς 260

Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ, Ο ΚΛΕΦΤΗΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ (THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE AND HER LOVER)

του Πίτερ Γκρίναγουεϊ

Πρωταγωνιστούν:  Έλεν Μίρεν, Ρισάρ Μπορινζέρ, Μάικλ Γκαμπόν, Τιμ Ροθ, Άλαν Χάουαρντ

Διάρκεια: 124’: Ώρα έναρξης: 21.30

Επετειακή προβολή για τα τριάντα χρόνια από την πρεμιέρα της ταινίας.

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80) και το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ.

——————————————————

Τετάρτη, 19.06.2019: Ακαδημία Πλάτωνος

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ (THE RED SHOES)

των Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ

Πρωταγωνιστούν: Μόιρα Σίαρερ, Άντον Γουόλμπρουκ, Μάριους Γκέρινγκ,  Ρόμπερτ Χέλπμαν

Διάρκεια: 133’: Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80).

————————————————–

Σάββατο 22.06.2019: Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ (VERTIGO)

του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Στιούαρτ, Κιμ Νόβακ, Μπάρμπαρα Μπελ Γκέντες, Τομ Χέλμορ, Χένρι Τζόουνς

Διάρκεια: 128’: Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80) και το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ.

———————————————————

Τρίτη 25.06.2019: Θέατρο Άννα Συνοδινού – Βράχων (Nέα τοποθεσία)

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ ΤΩΝ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΩΝ (PICNIC AT HANGING ROCK)

του Πίτερ Γουίαρ 

Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Ρόμπερτς, Έλεν Μορς, Αν-Λουίζ Λάμπερτ, Κάρεν Ρόμπσον, Τζάκι Γουίβερ

Διάρκεια: 115’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το ΦΕΣΤΙΒΑΛ «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ» και με την ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ.

——————————————————

Πέμπτη 27.06.2019: Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ (THE DISCREET CHARM OF THE BOURGEOISIE)

του Λουίς Μπουνιουέλ

Πρωταγωνιστούν: Φερνάντο Ρέι, Στεφάν Οντράν, Ζαν-Πιερ Κασέλ, Μισέλ Πικολί, Ντελφίν Σεϊρίγκ

Διάρκεια: 102’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το PLEIN AIR FESTIVAL του ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ.

—————————————————–

Σάββατο 29.06.2019: Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας (Nέα τοποθεσία)

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ (DANGEROUS LIAISONS)

του Στίβεν Φρίαρς      

Πρωταγωνιστούν: Γκλεν Κλόουζ, Τζον Μάλκοβιτς, Μισέλ Φάιφερ, Ούμα Θέρμαν, Κιάνου Ριβς 

Διάρκεια: 119’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80).

 

Ιούλιος 2019

 

Τρίτη 02.07.2019: Πλατεία Αυδή        

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΑΛΚΑΤΡΑΖ (POINT BLANK)

του Τζον Μπούρμαν

Πρωταγωνιστούν: Λι Μάρβιν, Άντζι Ντίκινσον, Κίναν Γουίν, Κάρολ Ο’ Κόνορ, Τζον Βέρνον

Διάρκεια: 92’ –  Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80).

 ———————————————

Παρασκευή 05.07.2019: Λυκαβηττός  

ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ (LOST HIGHWAY)

του Ντέιβιντ Λιντς

Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Πούλμαν, Ροζάνα Αρκέτ, Μπαλτάζαρ Γκέτι, Ρόμπερτ Μπλέικ, Ρόμπερτ Λότζια

Διάρκεια: 134’ – Ώρα έναρξης: 21.30

—————————————————–

Δευτέρα 08.07.2019  – Σινέ Ριβιέρα     

ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣ (STRAY DOG)

του Ακίρα Κουροσάβα

Πρωταγωνιστούν: Τοσίρο Μιφούνε, Τακάσι Σιμούρα, Κέικο Αουάτζι, Γιασούσι Ναγκάτα, Ρεϊζαμπούρο Γιαμαμότο

Διάρκεια: 122’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Επετειακή προβολή για τα εβδομήντα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας.

 ———————————————–

Τετάρτη 10.07.2019: Πάρκο Λιπασμάτων, Δραπετσώνα (Nέα τοποθεσία)

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ (ENTER THE DRAGON)

του Ρόμπερτ Κλάουζ

Πρωταγωνιστούν: Μπρους Λι, Τζιμ Κέλι, Τζον Σάξον, Σιν Κιέν, Τσακ Νόρις

Διάρκεια: 99’ –  Ώρα έναρξης: 21.30

  ————————————————-          

Παρασκευή 12.07.2019: Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο 

Η ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΦΑΝΩΝ ΗΡΩΩΝ (ARMY OF SHADOWS)

του Ζαν Πιέρ Μελβίλ

Πρωταγωνιστούν: Λίνο Βεντούρα, Σιμόν Σινιορέ, Πολ Μερίς, Ζαν-Πιέρ Κασέλ, Πολ Κροσέ

Διάρκεια: 145’ –  Ώρα έναρξης: 21.30

Επετειακή προβολή για τα πενήντα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας.

  —————————————————           

Δευτέρα 15.07.2019: Θέατρο Ρεματιάς

Η ΑΥΓΗ (SUNRISE)

του Φρίντριχ Βίλελμ Μούρναου

Συνοδεία live μουσικής από τους Sancho 003 (Φώτης Σιώτας και Κώστας Παντέλης)

Πρωταγωνιστούν: Τζάνετ Γκέινορ, Τζορτζ Ο’Μπράιεν, Μάργκαρετ Λίβινγκστον

Διάρκεια: 95’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ.

—————————————————-

Τετάρτη 17.07.2019: Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου      

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ (IMITATION OF LIFE)

του Ντάγκλας Σερκ

Πρωταγωνιστούν: Λάνα Τάρνερ, Χουανίτα Μουρ, Σούζαν Κόνερ, Σάντρα Ντι, Τζον Γκάβιν

Διάρκεια: 125’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Επετειακή προβολή για τα εξήντα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας.

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ.        

 —————————————————

Τετάρτη 24.07.2019: Τεχνόπολη          

ΜΠΛΟΟΥ ΑΠ (BLOW – UP)

του Μικελάντζελο Αντονιόνι     

Πρωταγωνιστούν: Ντέιβιντ Χέμινγκς, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Σάρα Μάιλς, Τζον Κασλ, Βερούσκα φον Λέντορφ, Τζέιν Μπίρκιν

Διάρκεια: 111’ – Ώρα έναρξης: 21.30

Η προβολή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του αφιερώματος «SOTTO LE STELLE» σε συνεργασία με την ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ και το ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ.

 —————————————————–

Παρασκευή 26.07.2019: Άλσος Πετραλώνων  

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (POLTERGEIST)

του Τόμπι Χούπερ

Πρωταγωνιστούν:  Τζόμπεθ Γουίλιαμς, Κρεγκ Τ. Νέλσον, Χέδερ Ο’ Ρουρκ, Ζέλντα Ρούμπινσταϊν, Ντομινίκ Νταν

Διάρκεια: 114’ – Ώρα έναρξης: 21.30

 

Αύγουστος 2019

 

Παρασκευή 23.08.2019: Νομισματικό Μουσείο          

Ο ΦΑΝΦΑΡΟΝΟΣ (IL SORPASSO)

του Ντίνο Ρίζι

Πρωταγωνιστούν: Βιτόριο Γκάσμαν, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Κατρίν Σπαάκ, Κλάουντιο Γκόρα

Διάρκεια: 105’ – Ώρα έναρξης: 21.00

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με την ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ και το ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ.

 —————————————————–

Τετάρτη 28.08.2019: Θέατρο Κολωνού           

ΜΠΡΑΖΙΛ (BRAZIL)

του Τέρι Γκίλιαμ

Πρωταγωνιστούν: Τζόναθαν Πράις, Ίαν Χολμ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κάθριν Χέλμοντ, Μάικλ Πάλιν, Μπομπ Χόσκινς

Διάρκεια: 132’ – Ώρα έναρξης: 21.00

Η προβολή πραγματοποιείται σε συνεργασία με το BRITISH COUNCIL (#British80).

Για περαιτέρω πληροφορίες συντονιστείτε στα

www.cinemagazine.gr και www.aoaff.gr

και στις σελίδες μας facebook / twitter / instagram.#aoaff9

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙA ΑΘΗΝΩΝ

CINEMAGAZINE.GR

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ & ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ (ΟΠΑΝΔΑ)

«Κινηματογραφικό επταήμερο Aforias», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Χρόνια διαβάζω και συνάμα παρατηρώ τις διεθνείς και εγχώριες κριτικές κινηματογραφικών ταινιών, ένεκα επαγγέλματος, διακρίνοντας το εξής ιδιαίτερο φαινόμενο από τους διάφορους, νέους συναδέλφους συντάκτες. Όταν ο κριτικός, απλά, δεν γουστάρει μια ταινία ή δεν είναι θεματολογικά το πεδίο που τον ενδιαφέρει, απελευθερώνεται σε κείμενα μεγαλύτερου μεγέθους, απ΄ ότι θα έγραφε για ένα κινηματογραφικό προϊόν που του δημιούργησε αίσθηση. Τα δε αρνητικά σχόλια ξεπερνούν την σφαίρα της κριτικής και με παρρησία το κείμενο βουτάει στον εγκλωβιστικό ζελέ των υποδείξεων, ξεπερνώντας, μάλιστα, τον ίδιο τον σκηνοθέτη και την ταινία του.

Βέβαια, η συγγραφή μιας κριτικής πάνω στην Τέχνη του σινεμά είναι ένα προσωπικό, για τον κάθε ένα συντάκτη, παζλ κατάρτισης, γνώσεων, εμπειρίας και φυσικά μια συναισθηματική, εσωτερική διαδρομή εκφραζόμενη με λέξεις και προτάσεις απέναντι στο θαύμα της κινούμενης εικόνας. Φυσικό είναι, λοιπόν, να υπάρχουν συμπάθειες και αντιπάθειες από τον όποιον γράφοντα προς το σινε-προϊόν, τόσο σε δημιουργούς, όσο και σε ερμηνευτές της μεγάλης οθόνης. Άλλωστε η γόνιμη βάση της κριτικής, εκεί δηλαδή που αναπτύσσεται η μικρή, αναίμακτη αρένα της συναναστροφής του γραφιά με τους αναγνώστες του, είναι η επί της ουσίας αντιπαράθεση θέσεων και απόψεων στο θέμα και τις τεχνικές φιλμαρίσματος, πρωτίστως όμως στη θεματολογία και στις ερμηνείες.

Η γενικότερη γραμμή κατεύθυνσης, όπως και εσείς έχετε αντιληφθεί, στα κινηματογραφικά πράγματα των τελευταίων ετών, είναι η αναθεώρηση των ανθρώπινων αξιών, κάτι που υφέρπει επιτυχώς σε σενάρια της μεγάλης και της μικρής οθόνης, είτε αυτά ανήκουν στην σφαίρα του λεγόμενου καλλιτεχνικού σινεμά, είτε σε φαντασμαγορικές υπερπαραγωγές. Το κριτήριο του θεατή διαμορφώνεται ολοένα προς το χείριστο με όχημα την ψυχαγωγία. Η καθημερινή πολτοποίηση των εικόνων σε όποια συσκευή και μέσο φέρει οθόνη και ηχεία εξορκίζει καθολικά την ηρεμία και την δυνατότητα εμβάθυνσης του όποιου οπτικού προϊόντος. Άπαντα κρίνονται επιδερμικά και ελάχιστες είναι οι ταινίες που ξεφεύγουν από τον κανόνα της γενικότερης στρατηγικής, απλά για να χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι, ότι να, υπάρχουν κι αυτές.

Το «κράξιμο» μιας ταινίας, από τους νεώτερους συναδέλφους του χώρου, δεν καθιστά τον κριτικό γνώστη της 7ης Τέχνης, αλλά αντιπρόσωπο της προσωπικής εμπάθειας που διατρέφει στο είδος του κινηματογράφου που καταπιάνεται. Το σινεμά ανέκαθεν ήταν και είναι πολιτική με την ευρύτερη έννοια του όρου. Όρισε κοινωνικές σταθερές, αναθεώρησε αλύγιστες και άκαμπτες δοξασίες, δημιούργησε θύρες εσωτερικής εκτόνωσης, άνοιξε παράθυρα πέρα του συντηρητικού, πέτρινου τείχους των αντιλήψεων, δημιουργώντας νέες φόρμες συμπεριφοράς, μόδα και στυλ σε δισεκατομμύρια θεατές του πλανήτη.

Οι δεκαετίες του 20ου αιώνα αναμετρήθηκαν ρωμαλέα και κατά μέτωπον, άλλοτε κινηματογραφικά, άλλοτε μουσικά ή και σε συνδυασμό των δυο,  με την «δυσκοίλια» κοινωνική νοοτροπία, χρησιμοποιώντας μύριους δούρειους ίππους, ώστε οι φίνες εικόνες, η μεθυστική ατμόσφαιρα, ο ρεαλισμός ή το παραμύθι να εισβάλλουν νικηφόρα ως νέες «γραμμές κατεύθυνσης» στην τελματωμένη συνείδηση του βιομηχανικού, σιδερένιου ανθρώπου, χαρακτηρισμένου και ως «οπισθοδρομικού», «ημιμαθούς» όντος.

Η τεράστια, κατάμαυρη, άγραφη πλάκα (tabula rasa), επιβλητική, σταθερή, τοτεμικά βαλμένη στην μέση του πουθενά θεοποιείται από τα άγρια, τριχωτά δίποδα. Συγκεντρώνονται γύρω της αρχικά με δέος και στην συνέχεια τα ένστικτα βασιλεύουν. Ο σοφός Στάνλεϊ ήταν αγκαλιά με θεούς και δαίμονες όταν φιλμάριζε εξόριστος από την πατρίδα του το 1968 την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», του Άρθουρ Κλαρκ. Οι κριτικοί κινηματογράφου, παγκοσμίως, απόλαυσαν στην πρεμιέρα 161 λεπτά φιλοσοφικού έπους (149 λεπτά ο κανονικός χρόνος της ταινίας) και στην συνέχεια αναμετρήθηκαν με την ημιμάθεια και την ρηχότητα των γνώσεων τους στην προσωπική τους tabula rasa. Ασάφειες, εικασίες, μπουρδολογία και πνευματική στειρότητα πλημμύρισαν, τότε, τα έντυπα.

Τα τέσσερα και τα πέντε αστέρια που δώρισαν, αβλεπεί, στην ταινία του Κιούμπρικ ουδέποτε, μέχρι σήμερα ακόμα, αναλύθηκαν εμπεριστατωμένα στα κείμενα τους. Από ένστικτο και μόνο από ένστικτο κατανοούσαν, ότι έγιναν μάρτυρες κάτι πολύ σπουδαίου που, κινηματογραφικά τουλάχιστον, δεν είχε ξανασυμβεί…. Και ούτε πρόκειται!

«Euforia»

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ιταλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Βαλέρια Γκολίνο
  • Με τους: Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Βαλέριο Μασταντρέα, Ιζαμπέλα Φεράρι
  • Διάρκεια: 115΄
  • Διανομή: StraDa Films

Στην όμορφη Ιταλία του σήμερα ο Ματέο (Ρικάρντο Σκαμάρτσιο) είναι ο σύγχρονος επιχειρηματίας, που διακρίνεται από τόλμη, δυναμισμό, ευφυΐα, έχει οικονομική άνεση, στο ντιζαϊνάτο σπίτι του μοιράζεται το κρεβάτι του με άνδρες, πού και πού με γυναίκες, παίρνει τις κόκες του, είναι ακραία κοινωνικός και γενικώς καταβροχθίζει βουλιμικά είτε με το κουτάλι, είτε με το πιρούνι τις όποιες προκλήσεις της ζωής. Είναι ενθουσιώδης με άποψη, θέλει να έχει τον έλεγχο, ενώ όλα τα δυσάρεστα γκελάρουν με τον ήχο του εφήμερου και απομακρύνονται από πάνω του.

Ο αδελφός του, Ετόρε (Βαλέριο Μασταντρέα) είναι το ακριβώς αντίθετο. Απόμακρος, συνετός, είναι καθηγητής σε σχολείο, βιώνει ήρεμα την ρουτίνα της καθημερινότητας που τον εξυπηρετεί στη μικρή, επαρχιακή πόλη όπου οι γεννήθηκαν οι δυο τους. Είναι ο άνδρας που συνειδητά επιλέγει να ζει σχεδόν ασκητικά, αθόρυβα στις άκρες και όχι στο κέντρο των πραγμάτων και ενίοτε να σαρκάζει για να κρύψει τις ανασφάλειες του.

Αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αυτά τα δυο, εκ δια μέτρου αντίθετα αδέλφια, έπειτα από αρκετά χρόνια θα έρθουν πάλι κοντά σε μια κρίσιμη στιγμή, όταν ο Ετόρε θα αρρωστήσει σοβαρά, για να ανακαλύψουν, μετά από αρκετά χρόνια απομάκρυνσης, ξανά, ο ένας τον άλλον. Παρά ταύτα, ο φουριόζος Ματέο θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποκρύψει την αλήθεια της ασθένειας από τον αδελφό του.  

Η αγαπητή στο κινηματογραφόφιλο κοινό της χώρας μας, η όμορφη, Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο στέκεται για δεύτερη φορά πίσω από την κάμερα σε ταινία μεγάλου μήκους (Μέλι – 2013) και σκηνοθετεί ξανά κοινωνικό δράμα στο οποίο είναι και συν-σεναριογράφος. Η ιστορία της ταινίας είναι εμπνευσμένη από γεγονότα και καταστάσεις του φιλικού περιβάλλοντος της, που συνέβησαν στην ίδια την σκηνοθέτιδα, όπως μας πληροφορεί.

Το στόρι διατρέχεται από ευάερες οπές και ημιτελείς πινελιές των εσωτερικών διαδικασιών σε αρκετά σημεία, ενώ ο ρυθμός του, όσο ξέγνοιαστος θέλει να δείξει (εξαίσια η φωτογραφία του Γκέργκελι Πόχαρνοκ, που βγάζει το μποέμικο παλαιών, ιταλικών ταινιών) από την πλευρά του χειμαρρώδους Ματέο κόντρα στο δράμα του άρρωστου αδελφού Ετόρε που εκτυλίσσεται, δεν πετυχαίνει την σύζευξη των αισθημάτων για να με κερδίσει.

Η απλοϊκότητα που εκφράζεται με συγκρατημένο μεγαλείο θέλει μαστοριά και το παραμύθι καλό αφηγητή ή μια έμπειρη γιαγιά κοντά στο τζάκι. Επίσης, δεν συμπαθώ ταινίες που ξεκινούν με πρώτο πλάνο το απόλυτο σκοτάδι όταν αυτό, μάλιστα, κρατάει πολύ με μουσικό χαλί το «Et si tu n’ existais pas» του αξέχαστου Τζο Ντασέν. Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, έλεγαν οι παλαιοί.

Απλά συμπαθητική η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Βαλέρια Γκολίνο, παρότι είναι μια ιστορία αδελφών που προσπαθούν να αναζωπυρώσουν την χαμένη τους σχέση, σκηνοθετημένη από γυναίκα που είδε αλλά δεν δόνησε το σωστό νεύρο του ανδρικού ψυχισμού. Το επιβεβαιώνω με παρρησία ως ο τρίτος γιός οικογενειακής αγοροπαρέας.        

«Η Πιο Μεγάλη Απάτη»

(JT Leroy)

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζάστιν Κέλι
  • Με τους: Κρίστεν Στιούαρτ, Λόρα Ντερν, Κέλβιν Χάρισον Τζούνιορ, Κόρτνεϊ Λοβ, Νταϊάν Κρούγκερ, Τζιμ Στάρτζες
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Tanweer

Ταινία βασισμένη στα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ (Girl Boy Girl: How I Became JT Leroy), η ιστορία στρέφει το βλέμμα στα παρασκήνια και αφηγείται τα πραγματικά περιστατικά πίσω από ένα από τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά σκάνδαλα της σύγχρονης ιστορίας.

Η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν) γράφει υποδυόμενη το avatar της, έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άντρα που ζει στο περιθώριο με το όνομα JT LeRoy. Όταν το λογοτεχνικό της ντεμπούτο γίνει μπεστ σέλερ και ο JT LeRoy καταλήξει ο αγαπημένος του λογοτεχνικού κόσμου, σκέφτεται μία αλλόκοτη λύση για να διατηρήσει την ανωνυμία της, δίνοντας ζωή στο ψευδώνυμο της.

Πρόκειται για την ανδρόγυνη αδελφή του φίλου της, τη Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ), που συνδέεται με τη φεμινιστική και περιθωριακή πλευρά της Λόρα. Οι δυο τους ζουν πια διπλές ζωές, μπαίνουν δυναμικά στη λογοτεχνική και κινηματογραφική ελίτ και ανακαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό, ενώ υποδύονται.

Η σκηνοθέτις Τζάστιν Κέλι αναφέρει στο σημείωμα της: «Διάβασα το μυθιστόρημα του JT LeRoy, με τίτλο «Sarah», όταν κυκλοφόρησε το 2000. Μου άρεσε η γραφή του και ο χαρακτήρας μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ένα ανδρογύναικο παιδί θαύμα, με αέρα μυστηρίου και ίντριγκας τύπου Άντι Γουόρχολ.

Ζούσα στο Σαν Φρανσίσκο όταν όλοι μιλούσαν για αυτό το φαινόμενο, οπότε όταν το 2006 μαθεύτηκε ότι ο JT είναι ένας επινοημένος χαρακτήρας που πήρε σάρκα και οστά από δύο γυναίκες, σοκαρίστηκα, μπερδεύτηκα και καθηλώθηκα… Πώς το κατάφεραν; Και γιατί;

Μου αρέσουν οι ιστορίες για ανθρώπους των οποίων η επιθυμία να ανατρέψουν την ταυτότητα τους εκδηλώνεται με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Το έργο μου ασχολείται με τα άκρα στο οποία φτάνουν οι χαρακτήρες για να γίνουν κάποιοι άλλοι, οπότε όταν διάβασα τα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ με τον τίτλο Girl Boy Girl: How I Became JT LeRoy, με συνεπήρε η ιστορία του πώς βρίσκει κανείς τον εαυτό του μιμούμενος κάποιον άλλον.

Στην πραγματικότητα, ενώ έγραφα το σενάριο σκεφτόμουν την Πίνκι (Σίσι Σπέισεκ) στις 3 Γυναίκες του Ρόμπερτ Άλτμαν, έναν χαρακτήρα ανίκανο να ωριμάσει μέχρι να βιώσει την εμπειρία του να είναι κάποια άλλη.

Το σώμα του JT, η Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ) και η συγγραφέας των βιβλίων του, η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν), θεωρήθηκαν αμέσως «δύο γυναίκες που ήθελαν φήμη και χρήματα», ενώ η ιστορία τους ήταν πιο περίπλοκη και αλλόκοτη. Προσπαθώ να αφηγούμαι ιστορίες για αμφιλεγόμενους χαρακτήρες χωρίς να ασκώ κριτική και πιστεύω ότι ακόμα και αυτοί που ένιωσαν προδομένοι θα βγουν από την αίθουσα κατανοώντας πώς μία στιγμή κατέληξε σε χρόνια διπλής ζωής.

Παρόλο που έχουν συμπληρωθεί 18 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου και 12 χρόνια από τότε που οι θαυμαστές έμαθαν ότι «αυτός είναι αυτή», όπως έγραψαν οι New York Times, η ιστορία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Μιλάει για τη δύναμη της πίστης, τη ρευστότητα του εαυτού και την επιθυμία να ανήκουμε κάπου.

«Το Μυστήριο του Κύριου Πικ»

(Le Mystère Henri Pick)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ρωσία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Ρεμί Μπεζανσόν
  • Με τους: Φαμπρίς Λουκινί, Καμίλ Κοτέν, Αλίς Αϊσάζ, Χάνα Σιγκούλα
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Σε μία περίεργη βιβλιοθήκη στην καρδιά της Βρετάνης, την «Βιβλιοθήκη των Απορριφθέντων Βιβλίων», μία νεαρή εκδότρια ανακαλύπτει ένα εκπληκτικό χειρόγραφο που αποφασίζει αμέσως να εκδώσει.

Το μυθιστόρημα γίνεται μπεστ-σέλερ, αλλά ο συγγραφέας του, ο Ανρί Πικ, ένας ιδιοκτήτης πιτσαρίας, που πέθανε πριν από δύο χρόνια, δεν θα μπορούσε να είχε γράψει τίποτε άλλο πέρα από τη λίστα με τα ψώνια, σύμφωνα με τη χήρα του.

Ένας κριτικός λογοτεχνίας, πεπεισμένος ότι πρόκειται για απάτη, αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση, με την απρόσμενη βοήθεια της κόρης του αινιγματικού Ανρί Πικ.

O Γάλλος σκηνοθέτης Ρεμί Μπεζανσόν (Το Μεγάλο Ταξίδι της Ζαράφα) μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Νταβίντ Φενκινός. 

Επιστρατεύοντας δυο αγαπημένους ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου (Φαμπρίς Λουκινί, Καμίγ Κοτέν) μας ταξιδεύει όχι μόνο στους κύκλους της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά και στην απαράμιλλης ομορφιάς γαλλική επαρχία.

Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό στο πλαίσιο του 20ού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, παρουσία του σκηνοθέτη και του συγγραφέα του βιβλίου.

«Όλο Γελούσε»

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Ελλάς (2018)
  • Σκηνοθεσία: Θόδωρος Μαραγκός
  • Διάρκεια: 60’
  • Διανομή: Trianon Filmcenter
  • Το ντοκιμαντέρ «Όλο Γελούσε» προβάλλεται μαζί με το μικρού μήκους animation: «Το Όραμα του Θοδωράκη», επίσης του Θόδωρου Μαραγκού.

Το ντοκιμαντέρ «Όλο γελούσε» καταγράφει το πέρασμα ενός καλλιτέχνη μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες της ζωή του κι από όλες τις κωμικοτραγικές καταστάσεις της εποχής του. Έξι χρόνια στα συσσίτια, 6 χρόνια στη βιοπάλη, 6 χρόνια στις βαριές δουλειές, 6 χρόνια στις πιο βαριές δουλειές και τα υπόλοιπα 50 χρόνια έκανε τον κόσμο και να γελάει, αλλά και να αισθάνεται περήφανος γι’ αυτόν, γιατί ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του.

Ο πρόωρα χαμένος ηθοποιός Κώστας Τσάκωνας ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας «Μάθε παιδί μου γράμματα» που γύρισε το 1981 ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός. Η σχέση των δύο ανδρών είχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν – με τον Τσάκωνα να παίζει στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μαραγκού, το «Λάβετε Θέσεις», μια ταινία του 1973 που απέσπασε μια σειρά βραβείων και διακρίσεων στο 14ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Καλλιτεχνικής Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Φωτογραφίας αλλά και Τιμητική Διάκριση). Ο Τσάκωνας, όμως, συνέχισε δίπλα στον Μαραγκό και στις δύο ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο («Από πού πάνε για τη χαβούζα», 1978 & «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», 1980).

Ο Κώστας Τσάκωνας έφυγε από τη ζωή το 2015. Τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβρη του 2018, ο Θόδωρος Μαραγκός ολοκληρώνει την ταινία-αφιέρωμα στον παλιό καλό συνεργάτη του με τον τίτλο «Όλο γελούσε».

Το «Όλο γελούσε» συμμετείχε το Νοέμβριο του 2018 στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Χαλκίδας όπου απέσπασε το πρώτο βραβείο γέλιου του κοινού και το δεύτερο βραβείο της κριτικής επιτροπής.

«Όλο Γελούσε»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

  • Είδος: Ντοκιμαντέρ
  • Παραγωγή: Ελλάς (2018)
  • Σκηνοθεσία: Θόδωρος Μαραγκός
  • Διάρκεια: 60’
  • Διανομή: Trianon Filmcenter
  • Το ντοκιμαντέρ «Όλο Γελούσε» προβάλλεται μαζί με το μικρού μήκους animation: «Το Όραμα του Θοδωράκη», επίσης του Θόδωρου Μαραγκού.

Το ντοκιμαντέρ «Όλο γελούσε» καταγράφει το πέρασμα ενός καλλιτέχνη μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες της ζωή του κι από όλες τις κωμικοτραγικές καταστάσεις της εποχής του. Έξι χρόνια στα συσσίτια, 6 χρόνια στη βιοπάλη, 6 χρόνια στις βαριές δουλειές, 6 χρόνια στις πιο βαριές δουλειές και τα υπόλοιπα 50 χρόνια έκανε τον κόσμο και να γελάει, αλλά και να αισθάνεται περήφανος γι’ αυτόν, γιατί ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του.

Ο πρόωρα χαμένος ηθοποιός Κώστας Τσάκωνας ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας «Μάθε παιδί μου γράμματα» που γύρισε το 1981 ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός. Η σχέση των δύο ανδρών είχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν – με τον Τσάκωνα να παίζει στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μαραγκού, το «Λάβετε Θέσεις», μια ταινία του 1973 που απέσπασε μια σειρά βραβείων και διακρίσεων στο 14ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Καλλιτεχνικής Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Φωτογραφίας αλλά και Τιμητική Διάκριση). Ο Τσάκωνας, όμως, συνέχισε δίπλα στον Μαραγκό και στις δύο ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο («Από πού πάνε για τη χαβούζα», 1978 & «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», 1980).

Ο Κώστας Τσάκωνας έφυγε από τη ζωή το 2015. Τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβρη του 2018, ο Θόδωρος Μαραγκός ολοκληρώνει την ταινία-αφιέρωμα στον παλιό καλό συνεργάτη του με τον τίτλο «Όλο γελούσε».

Το «Όλο γελούσε» συμμετείχε το Νοέμβριο του 2018 στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Χαλκίδας όπου απέσπασε το πρώτο βραβείο γέλιου του κοινού και το δεύτερο βραβείο της κριτικής επιτροπής.

«Το Μυστήριο του Κύριου Πικ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Le Mystère Henri Pick)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Γαλλία, Ρωσία (2018)
  • Σκηνοθεσία : Ρεμί Μπεζανσόν
  • Με τους: Φαμπρίς Λουκινί, Καμίλ Κοτέν, Αλίς Αϊσάζ, Χάνα Σιγκούλα
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Σε μία περίεργη βιβλιοθήκη στην καρδιά της Βρετάνης, την «Βιβλιοθήκη των Απορριφθέντων Βιβλίων», μία νεαρή εκδότρια ανακαλύπτει ένα εκπληκτικό χειρόγραφο που αποφασίζει αμέσως να εκδώσει.

Το μυθιστόρημα γίνεται μπεστ-σέλερ, αλλά ο συγγραφέας του, ο Ανρί Πικ, ένας ιδιοκτήτης πιτσαρίας, που πέθανε πριν από δύο χρόνια, δεν θα μπορούσε να είχε γράψει τίποτε άλλο πέρα από τη λίστα με τα ψώνια, σύμφωνα με τη χήρα του.

Ένας κριτικός λογοτεχνίας, πεπεισμένος ότι πρόκειται για απάτη, αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση, με την απρόσμενη βοήθεια της κόρης του αινιγματικού Ανρί Πικ.

O Γάλλος σκηνοθέτης Ρεμί Μπεζανσόν (Το Μεγάλο Ταξίδι της Ζαράφα) μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Νταβίντ Φενκινός.  Επιστρατεύοντας δυο αγαπημένους ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου (Φαμπρίς Λουκινί, Καμίγ Κοτέν) μας ταξιδεύει όχι μόνο στους κύκλους της γαλλικής λογοτεχνίας, αλλά και στην απαράμιλλης ομορφιάς γαλλική επαρχία.

Η ταινία πρωτοπαρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό στο πλαίσιο του 20ού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, παρουσία του σκηνοθέτη και του συγγραφέα του βιβλίου.

«Η Πιο Μεγάλη Απάτη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(JT Leroy)

 

  • Είδος: Κοινωνικό δράμα
  • Παραγωγή: Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς, ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζάστιν Κέλι
  • Με τους: Κρίστεν Στιούαρτ, Λόρα Ντερν, Κέλβιν Χάρισον Τζούνιορ, Κόρτνεϊ Λοβ, Νταϊάν Κρούγκερ, Τζιμ Στάρτζες
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Tanweer

Ταινία βασισμένη στα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ (Girl Boy Girl: How I Became JT Leroy), η ιστορία στρέφει το βλέμμα στα παρασκήνια και αφηγείται τα πραγματικά περιστατικά πίσω από ένα από τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά σκάνδαλα της σύγχρονης ιστορίας.

Η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν) γράφει υποδυόμενη το avatar της, έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άντρα που ζει στο περιθώριο με το όνομα JT LeRoy. Όταν το λογοτεχνικό της ντεμπούτο γίνει μπεστ σέλερ και ο JT LeRoy καταλήξει ο αγαπημένος του λογοτεχνικού κόσμου, σκέφτεται μία αλλόκοτη λύση για να διατηρήσει την ανωνυμία της, δίνοντας ζωή στο ψευδώνυμο της.

Πρόκειται για την ανδρόγυνη αδελφή του φίλου της, τη Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ), που συνδέεται με τη φεμινιστική και περιθωριακή πλευρά της Λόρα. Οι δυο τους ζουν πια διπλές ζωές, μπαίνουν δυναμικά στη λογοτεχνική και κινηματογραφική ελίτ και ανακαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό, ενώ υποδύονται.

Η σκηνοθέτις Τζάστιν Κέλι αναφέρει στο σημείωμα της: «Διάβασα το μυθιστόρημα του JT LeRoy, με τίτλο «Sarah», όταν κυκλοφόρησε το 2000. Μου άρεσε η γραφή του και ο χαρακτήρας μου τράβηξε το ενδιαφέρον, ένα ανδρογύναικο παιδί θαύμα, με αέρα μυστηρίου και ίντριγκας τύπου Άντι Γουόρχολ.

Ζούσα στο Σαν Φρανσίσκο όταν όλοι μιλούσαν για αυτό το φαινόμενο, οπότε όταν το 2006 μαθεύτηκε ότι ο JT είναι ένας επινοημένος χαρακτήρας που πήρε σάρκα και οστά από δύο γυναίκες, σοκαρίστηκα, μπερδεύτηκα και καθηλώθηκα… Πώς το κατάφεραν; Και γιατί;

Μου αρέσουν οι ιστορίες για ανθρώπους των οποίων η επιθυμία να ανατρέψουν την ταυτότητα τους εκδηλώνεται με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Το έργο μου ασχολείται με τα άκρα στο οποία φτάνουν οι χαρακτήρες για να γίνουν κάποιοι άλλοι, οπότε όταν διάβασα τα απομνημονεύματα της Σαβάνα Κνουπ με τον τίτλο Girl Boy Girl: How I Became JT LeRoy, με συνεπήρε η ιστορία του πώς βρίσκει κανείς τον εαυτό του μιμούμενος κάποιον άλλον.

Στην πραγματικότητα, ενώ έγραφα το σενάριο σκεφτόμουν την Πίνκι (Σίσι Σπέισεκ) στις 3 Γυναίκες του Ρόμπερτ Άλτμαν, έναν χαρακτήρα ανίκανο να ωριμάσει μέχρι να βιώσει την εμπειρία του να είναι να είναι κάποια άλλη.

Το σώμα του JT, η Σαβάνα Κνουπ (Κρίστεν Στιούαρτ) και η συγγραφέας των βιβλίων του, η Λόρα Άλμπερτ (Λόρα Ντερν), θεωρήθηκαν αμέσως «δύο γυναίκες που ήθελαν φήμη και χρήματα», ενώ η ιστορία τους ήταν πιο περίπλοκη και αλλόκοτη. Προσπαθώ να αφηγούμαι ιστορίες για αμφιλεγόμενους χαρακτήρες χωρίς να ασκώ κριτική και πιστεύω ότι ακόμα και αυτοί που ένιωσαν προδομένοι θα βγουν από την αίθουσα κατανοώντας πώς μία στιγμή κατέληξε σε χρόνια διπλής ζωής.

Παρόλο που έχει συμπληρωθεί 18 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου και 12 χρόνια από τότε που οι θαυμαστές έμαθαν ότι «αυτός είναι αυτή», όπως έγραψαν οι New York Times, η ιστορία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Μιλάει για τη δύναμη της πίστης, τη ρευστότητα του εαυτού και την επιθυμία να ανήκουμε κάπου.