fbpx

«Θηλυκοί κατάσκοποι, ζόμπι, ληστείες και η επιστροφή της εξαφανισμένης κυρίας», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Το σίγουρο είναι ότι οι κινηματογραφικές επανεκδόσεις σε αποκατεστημένες, ψηφιακά κόπιες, που προβάλλονται και φέτος στους θερινούς κινηματογράφους, τρέχουν βέλος, σχίζοντας θαρραλέα το νωθρό και βαρετό σινε-τοπίο των σύγχρονων παραγωγών.

Δεν θέλει φλυαρία το πράγμα. Βλέπεις τον ασπρόμαυρο «Κύριο Βερντού» με τον Τσάπλιν ή την έγχρωμη «Πισίνα» με τον Ντελόν, επί παραδείγματι, και είσαι από την κορυφή έως τα νύχια ενδεδυμένος στην νοσταλγία. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, όπως άλλωστε μου εκμυστηρεύτηκαν, περνούν απίθανα: «Η αίσθηση της καλής ταινίας είναι το ζήτημα, βρε παιδί μου, αλλά και ο χώρος μια απίθανη, χρονοκάψουλα. Ταξίδι σπουδαίο», είπαν και το χαμόγελο γόνδολα στο πρόσωπο. Οι δε νεώτεροι κινηματογραφόφιλοι, που δεν έχουν το αστάρι του παρελθόντος αλειμμένο δοξαστικά στο κύτταρο τους, (ας με συγχωρέσουν, αλλά έτσι είναι), περνούν τζετ σε αυτές τις προβολές, πρώτον γιατί απολαμβάνουν ταινίες απαράμιλλης κινηματογραφικής τέχνης σε πανέμορφα θερινά σινεμά (όλοι πια οι χώροι είναι εξαιρετικά καλαίσθητοι και φροντισμένοι και τα κυλικεία τους φουλ επανδρωμένα) και δεύτερον βιώνουν κινηματογραφικές στιγμές που τις έχουν ακούσει αφηγηματικά από γιαγιάδες, παππούδες και γονείς. Λίγο είναι αυτό;

Το έχουμε γράψει παλαιότερα και το επαναλαμβάνω: Ελάχιστες είναι οι ταινίες της σύγχρονης σοδειάς, ειδικά οι καλοκαιρινές, που αξίζουν, κι αυτές είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Κάθε χρόνο η ποιότητα σε σεναριακή αξία χαμηλώνει αισθητά τον πήχη, ενώ, πραγματικά, οι τεχνολογικοί άθλοι αυξάνονται ραγδαία στις παραγωγές. Άσε δε αυτό το τρομερό της μίμησης που το σινεμά αντιγράφει την μικρή οθόνη και είναι σαν να βλέπεις τηλεοπτικές σαπουνόπερες στην μεγάλη οθόνη με σενάρια που από το πρώτο δεκάλεπτο συστήνεσαι εγκάρδια με την μπαλαφάρα που θα δεις και ξέρεις τι θα συμβεί στην συνέχεια. 

Δεν θέλει πολύ κουβέντα το θέμα. Το παλιό είναι αλλιώς, διαθέτει χάδι στις αισθήσεις, δημιουργεί ατμόσφαιρα, έχει ζουμί το σενάριο και η ασπρόμαυρη εικόνα στο καλοκαιρινό άσπρο πανί προσδίδει ιδιαίτερη γοητεία, όπως και το έγχρωμο εκείνης της εποχής. Θέρος χωρίς κινηματογραφική νοσταλγία γίνεται; Όχι βέβαια!

«Η Κόκκινη Τζόαν»

(Green Book)

 

  • Είδος: Βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τρέβορ Ναν
  • Με τους: Τζούντι Ντεντς, Σόφι Κούκσον, Τομ Χιούτζες, Στίβεν Κάμπελ Μουρ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Weird Wave

Η ηλικιωμένη χήρα Τζόαν Στάνλεϊ (Τζούντι Ντεντς – πολύ καλή), που διαμένει στο ήσυχο αγγλικό προάστιο και περιποιείται τα λουλούδια της, διαβάζει στην πρωινή εφημερίδα για τον θάνατο ενός υψηλού αξιωματούχου της αγγλικής κυβέρνησης και την σκοτεινή σχέση του με το πρώην καθεστώς της σοβιετικής ένωσης. Ξαφνικά στο ήρεμο σπιτικό της εισβάλει ένοπλη η ομάδα εθνικής ασφάλειας, όπου την συλλαμβάνουν με την κατηγορία της κατασκοπείας, καθώς την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου και ενώ συμμετείχε ως επιστήμων στην ομάδα δημιουργίας της ατομικής βόμβας παρέδωσε το «κλειδί» της κατασκευής της στους Σοβιετικούς.

Η ηλικιωμένη, που κρατούσε μυστικό την ιδιότητα της κατασκόπου όλα αυτά τα χρόνια, καλείται να αποκαλύψει στις ανακριτικές αρχές την εξαιρετικά περιπετειώδη ζωή της και να απολογηθεί για τον έρωτά της με τον κατάσκοπο των Σοβιετικών, Λίο (Τομ Χιούτζες – καλός), αλλά και με τον επικεφαλής της έρευνας από την πλευρά των Άγγλων, τον επιστήμονα Μαξ Ντέιβις (Στίβεν Κάμπελ Μουρ – καλός).

Η αφήγηση μιας ολόκληρης ζωής, πολυτάραχης, γεμάτη εντάσεις και προδοσίες, που ξεκινάει με την έναρξη του μεγάλου πολέμου το 1938 και την νεαρή φοιτήτρια εφαρμοσμένης Φυσικής του πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, Τζόαν (Σόφι Κούκσον – καλή).

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Αγγλίδας κατασκόπου Μελίτα Νόργουντ (25 Μαρτίου 1912 – 2 Ιουνίου 2005), η οποία από την Κα Γκε Μπε χαρακτηρίστηκε ως η σημαντικότερη θηλυκή κατάσκοπος με το κωδικό όνομα «Χόλα».

Ο σκηνοθέτης Τρέβορ Ναν (σερ παρακαλώ), καθότι τέως καλλιτεχνικός διευθυντής της «Royal Shakespeare Company», του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου και τώρα του «Royal Theatre, Haymarket» (το τρίτο παλαιότερο λονδρέζικο θέατρο που χρονολογείται από το 1720), βραβευμένος για τις μουσικές, θεατρικές του παραστάσεις, αλλά και για τα τηλεοπτικά θεατρικά ντοκιμαντέρ, καταπιάνεται εντελώς χαλαρά με το θέμα της κατασκόπου στην ταινία, προβάλλοντας έναν κάποιον ιδεαλισμό της εποχής και τον έρωτα πρωτίστως ως κίνητρα που οδήγησαν την κινηματογραφική Τζόαν Στάνλεϊ να συνεργαστεί με τους Σοβιετικούς. Βέβαια, στην πραγματικότητα η ηρωίδα ήταν «βαμμένη» κομμουνίστρια και μαζί με τον σύζυγό της μαχόντουσαν για το Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα (ILP) από το 1936 για να προσχωρήσουν στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας (CPGB).

Σε αυτή την επιδερμική αναφορά για τις δραστηριότητες της  Μελίτα Νόργουντ, ο Ναν παραλείπει σοβαρότατα βιογραφικά στοιχεία, δημιουργώντας ένα ρομαντικό, ερωτικό προπολεμικό και μεσοπολεμικό flashback, στα όρια του μελό, ειδικά με τον δικηγόρο γιός της που δεν πιστεύει στα αυτιά του, πως η μητέρα του ήταν πράκτορας των Σοβιετικών. Με τον αγγλικό ακαδημαϊσμό να ηγείται αυτοκρατορικά στην κινηματογράφηση (μοιάζει με καλοστημένη τηλεταινία), ξεχωρίζουν οι ερμηνείες της καταπληκτικής Τζούντι Ντεντς (η «Μ» στον Τζέιμς Μποντ), αλλά και αυτή της Σόφι Κούκσον (η Ρόξι στα δυο «Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία»), που τέλος πάντων διασώζουν κάπως την κατάσταση.

«Anna»

 

 

  • Είδος: Κατασκοπικό, δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Γαλλία, Η.Π.Α (2019)
  • Σκηνοθεσία : Λικ Μπενσόν
  • Με τους: Σάσα Λους, Ελεν Μίρεν, Λουκ Εβανς, Γκίλιαν Μέρφι
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Odeon

Η ορφανή και πανέμορφη Άννα Πολιάτοβα  (Σάσα Λους- καλή) με τις σπουδαίες σκακιστικές επιδόσεις, ζει μια άθλια ζωή ως σύντροφος Ρώσου μικροκακοποιού. Την εποχή του ψυχρού πολέμου στρατολογείται από έναν πράκτορα την KGB, τον Άλεξ Τσένκοφ (Λουκ Έβανς – καλός), που πιστεύει ότι έχει το μυαλό και τις απαραίτητες δεξιότητες που μπορούν να φανούν χρήσιμες στην κυβέρνηση.

Η εκπαιδεύτρια και μέντορας της Άννα, η σκληροπυρηνική και τελειομανής Όλγκα (Έλεν Μίρεν – πάντα άψογη) δεν πιστεύει ότι η Άννα μπορεί να τα βγάλει πέρα στην πρώτη της αποστολή. Και ενώ πετυχαίνει την δύσκολη αποστολή της, η εκπαιδεύτρια της Όλγκα την προωθεί στην ενεργό δράση με κάλυψη τον χώρο του μόντελινγκ με έδρα το Παρίσι, όπου διαπρέπει και συγχρόνως αναλαμβάνει να βγάλει από την μέση τα ανεπιθύμητα στοιχεία της ΕΣΣΔ. Εκεί γνωρίζει τον πράκτορα της CIA Λένι Μίλερ (Γκίλιαν Μέφι – ρόλος πρωινού γεύματος για τον σπουδαίο Ιρλανδό ηθοποιό των «Peaky Blinders») και αρχίζουν οι διπλοί και οι τριπλοί ρόλοι στο αιματηρό παιχνίδι των κατασκόπων.  

Ο Γάλλος σκηνοθέτης των μπλοκμπάστρες Λικ Μπενσόν, αμέσως μετά από το ευφάνταστο «Ο Βαλέριαν και η Πόλη με τους Χίλιους Πλανήτες», φανερά γοητευμένος, προφανώς, από το «Atomic Blonde» και τον «Κόκκινο Σπουργίτη», σύγχρονες παραγωγές με θηλυκούς πράκτορες να εξολοθρεύουν στόχους σε ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα, δίνει την δική του εκδοχή αντίστοιχα με την «Anna», σκούζοντας σαν μικρό παιδί: «θέλω και ΄γω, θέλω και ΄γω βόλτα με αυτό το ποδήλατο».

Γνωστό το μοτίβο, ωραίο το πρόσωπο της Σάσα Λους, όπως δηλαδή προστάζει η σύγχρονη συνταγή θηλυκού εξολοθρευτή-κατασκόπου, χλιδή, ολίγον γκλάμουρ και σκηνοθετική αισθητική είναι τα κυρίαρχα συστατικά της ταινίας.

Η δράση, που είναι το ζητούμενο  στο είδος των ταινιών, πιάνει διακριτικά το κόκκινο στο στροφόμετρο με όλα τα αεράτα και δυναμικά αεροπλανικά (μάστορας ο Μπενσόν σε αυτό, που το πρόσφερε γενναιόδωρα με την «Lucy»), ενώ τα διάφορα σεναριακά μυστικά που ξεδιπλώνονται (ε, να έχει και κάποια αγωνία το θέμα), διανθισμένα από το δυνατό κάστινγκ, πέφτουν με κρότο στον σιδερένιο κουβά του κλισέ για να σφουγγαριστεί στη συνέχεια η εύπεπτη επιφάνεια της ταινίας.

Σκηνοθετικά το έχει ο Λικ, αλλά έπρεπε, διάολε να είχε παραμείνει στην αναντικατάστατη «Νικίτα» του. Άλλωστε είναι ο «βαρόνος» του είδους.     

«Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν»

(The Dead Don't Die)

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους
  • Με τους: Μπιλ Μάρεϊ, Άνταμ Ντράβιερ, Κλόε Σεβινί, Τίλντα Σουίντον, Ντάνι Γκλόβερ, Στιβ Μπουσέμι, Τομ Γουέιτς
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Στην ήσυχη, σχεδόν αόρατη πόλη Σέντερβιλ, κάπου στην κεντρική, βόρεια Αμερική, φαίνονται τα πάντα ήσυχα και ασφαλή στην ρουτινιάρικη καθημερινότητα της. Όμως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Η σελήνη τις τελευταίες μέρες φέγγει πιο έντονα και μοιάζει να έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά.

Οι ώρες της ημέρας μπερδεύονται, το φως του ήλιου χάνεται, ενώ τα ζώα συμπεριφέρονται παράξενα. Οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις είναι ανησυχητικές και οι επιστήμονες απορούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει την κατάρα που θα έρθει να σκεπάσει σύντομα αυτήν τη μικρή πόλη.

Σε λίγο οι νεκροί δεν θα πεθαίνουν. Θα γίνονται αιμοδιψή ζόμπι και θα σηκώνονται απ’ τους τάφους για να κάνουν άγριες επιθέσεις στους ζωντανούς. Οι κάτοικοι της επαρχιακής πόλης πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους απέναντι στη βαρβαρότητα των ζωντανών νεκρών. Το Σέντερβιλ είναι μια μικρή πόλη, με το diner της, την εκκλησία της και το αστυνομικό της τμήμα. Μια πόλη όπου όλοι γνωρίζονταν με όλους.

Με την ζεστή αγκαλιά των υπέροχων: Μπιλ Μάρεϊ, Άνταμ Ντράβιερ, Κλόε Σεβινί, Τίλντα Σουίντον, Ντάνι Γκλόβερ, Στιβ Μπουσέμι, Τομ Γουέιτς και Ίγκι Ποπ, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο αγαπητός των κινηματογραφόφιλων,  Τζιμ Τζάρμους, έπειτα από το βαμπιρικό «Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί», αποφασίσει με την γνωστή cool διάθεση και την αέρινη κινηματογράφηση του να καταπιαστεί με τα απέθαντα ζόμπι.

Όλα καλά, όλα χαλαρά, ήρεμα και αστεία ενίοτε στο περιβάλλον του Τζάρμους, που η βία και ο τρόμος του παραδοσιακού, κινηματογραφικού είδους των ζόμπι, αντιμετωπίζονται με το γνωστό στιλάκι του σκηνοθέτη, μόνο που οι νευρώνες αυτής της ταινίας του είναι αποξηραμένοι και άοσμοι. Καλύτερα, θα έλεγα, πως είναι χαμένοι κάπου στην μετάφραση σαν μια πλακίτσα μεταξύ φίλων που αποφάσισαν όλοι μαζί, μια αγκαλιά όπως αναφέραμε, να φτιάξουν ταινιούλα και να περάσουν όμορφα ανακατεύοντας κοκτεϊλοειδώς διάφορα στοιχεία, όπως σάτιρα, βία, ποπ κολτούρα και μπόλικες αντιγραφές απουσία έμπνευσης.

Με τις καταφανείς επιρροές του και το πλήθος των αναφορών από τα κλασικά: «Το Ζωντανό Πτώμα» (White Zombie – 1932) του Βίκτορ Χαλπερίν, τον Ζακ Τουρνέρ (Περπάτησα με ένα Ζόμπι- 1943), τον Τζορτζ Ρομέρο (Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών – 1968), ακόμα και από το τηλεοπτικό «Walking Dead», ο Τζιμ Τζάρμους, πραγματικά, δεν ξέρει τι θέλει και που σκοπεύει τελικά.

Η ταινία δεν βγάζει τίποτα απολύτως, απ΄ όπου κι αν την κοιτάξεις και μάλιστα καλοπροαίρετα. Ούτε ατμόσφαιρα έχει, ούτε κάπου διαφοροποιείται, ούτε απλώνει το χεράκι της, όπως μας έχει συνηθίσει ο Τζάρμους, να μας χαϊδέψει και να μας κλείσει το ματάκι έξυπνα. Από τον «γεια σου» σερίφη και τον βοηθό του έως την εξωγήινη Ζέλντα απλώσαμε με δυο μανταλάκια ίσως την πιο βαρετή ταινία του. Εκτός πάλι, εάν ήθελε ο Αμερικανός, ανεξάρτητος, καθ΄ όλα αξιαγάπητος auteur, να σκηνοθετήσει πύρκαυλος μια ταινία με ζόμπι σε old fashion απόδοση και ό,τι βγει. Μαζί του και επαυξάνω, αλλά να την κρατήσει σπίτι του για να την βλέπει με το παρεάκι.

Προσωπικά, παραμένω ακόμα στην όμορφη γεύση του τελευταίου «Paterson» (2016). Δυσκολάκι το μονοπάτι του mainstream, αγαπητέ Τζίμι. Τώρα στα μεγαλώματα σε βασανίζει το δίλλημα: ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς;    

«Η Ληστεία της Στοκχόλμης»

(Stockholm)

 

 

  • Είδος: Κωμωδία, δράση
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπουντρό
  • Με τους: Ίθαν Χοκ, Νούμι Ραπάς, Μάρκ Στρονγκ
  • Διάρκεια: 92΄
  • Διανομή: Seven Films

Στοκχόλμη, 1973. O Λαρς (Ίθαν Χοκ – καλός), ένας Αμερικανός πρώην κατάδικος, εισβάλλει στη μεγαλύτερη τράπεζα της Σουηδικής πρωτεύουσας με σκοπό, όχι μόνο να αδειάσει το χρηματοκιβώτιο, αλλά και να απαιτήσει από τις αρχές να ελευθερώσουν τον φυλακισμένο φίλο του Γκούναρ Σόρενσον (Μαρκ Στρονγκ – καλός).

Γοητεύοντας σταδιακά τους όμηρους υπαλλήλους της τράπεζας με την χαρισματική, ευαίσθητη, αλλά και λίγο ανισόρροπη προσωπικότητά του, θα τους κάνει, όχι μόνο να τον υπερασπιστούν, αλλά να θελήσουν να τον βοηθήσουν να ξεφύγει απ’ τον στενό κλοιό της αστυνομίας και να δραπετεύσει με εκατομμύρια.

Μία από τις υπαλλήλους μάλιστα, η Μπιάνκα (Νούμι Ράπας, καλή) θα αρχίσει να τρέφει αισθήματα απέναντί του.

Ο όρος «σύνδρομο της Στοκχόλμης» προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες, ο Γιαν-Έρικ Όλσσον και ο Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Ήταν η πρώτη ποινική εκδήλωση στη Σουηδία που καλύφθηκε ζωντανά στην τηλεόραση. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους, επαναλαμβάνοντας ότι ήταν περισσότερο φοβισμένοι από την αστυνομία παρά από τους ληστές κατά την διάρκεια της εξαήμερης ομηρίας τους. Είχαν σαφέστατα συμπαθήσει τους απαγωγείς τους, κάτι το οποίο έδωσε ακαδημαϊκό ενδιαφέρον στο ζήτημα.

 Αυτό είναι και το περιεχόμενο της ταινίας του βραβευμένου Καναδού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μπουντρό, που τον γνωρίσαμε το 2015 στο βιογραφικό «Η Επιστροφή ενός Θρύλου», πάλι με τον Ίθαν Χοκ στον ρόλο του θρυλικού, τρομπετίστα της τζαζ Τσετ Μπέκερ.

Το σενάριο της ταινίας (γραμμένο από τον σκηνοθέτη) βασίστηκε σε άρθρο του δημοσιογράφου Ντάνιελ Λανγκ, δημοσιευμένο στην εφημερίδα New Yorker το 1974, με τον τίτλο «The Bank Drama». Το άρθρο εξιστορούσε πώς το 1973 οι όμηροι σε μια ληστεία τράπεζας στην Στοκχόλμη, δέθηκαν με τους απαγωγείς τους και στράφηκαν εναντίον των αρχών. και αυτό βλέπουμε. Την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ληστές και ομήρους, δίχως να υπάρχει αναμεταξύ τους βία και τρόμος. 

Το στήσιμο του Μπουντρό διακρίνεται από μια έντονη θεατρικότητα, καθώς όλη η πλοκή εκτυλίσσεται στους χώρους μιας τράπεζας, όπου εμφανίζονται από τα δεξιά ή τα αριστερά αστυνομικοί, μέλη των οικογενειών των ομήρων σαν να ξεπηδούν από πόρτες και διαδρόμους του σκηνικού στο θεατρικό πάλκο οι εξωγενείς πρωταγωνιστές που επηρεάζουν την υπόθεση. Αυτό έχει ένα γούστο γιατί σκέφτεσαι πως στην ήσυχη Σουηδία του 1973 κυριαρχεί η αθωότητα και τέλος πάντων η αστυνομία, μερικώς, διαθέτει μια ανθρωπιά.

Με τον Μπομπ Ντίλαν των seventies να άδει από ραδιοφώνου, ο πληθωρικός Ίαν Χοκ βγαίνει μπροστά σηκώνοντας όλη την ταινία επάνω του. Η απίθανη Νούμι Ραπάς («Το Κορίτσι με το Τατουάζ» στην αυθεντική σουηδική, κινηματογραφική έκδοση) είναι διαφορετική, απ΄ ότι την έχουμε συνηθίσει, υποδυόμενη την μικροαστή τραπεζοϋπάλληλο, όμηρο που γοητεύεται από τον χειμαρρώδη ληστή. Καλοβαλμένη ταινία χωρίς να υπογράφει υπερβάσεις στο είδος των heist movies, με χιούμορ και το στοιχείο της αφέλειας θετικά δουλεμένο.

«Η Κυρία Εξαφανίζεται»

(The Lady Vanishes)

 

  • Είδος: Θρίλερ μυστηρίου (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Αγγλία (1938) – επανέκδοση με ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια
  • Σκηνοθεσία: Αλφρεντ Χίτσκοκ
  • Με τους: Μάργκαρετ Λόκγουντ, Μάικλ Ρεντγκρέιβ, Πολ Λούκας, Ντάμε Μέι Γουίτι, Σεσίλ Πάρκερ, Λίντεν Τράβερς, Νότον Γουέιν
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Bibliotheque
  • Διακρίσεις: Βραβείο σκηνοθεσίας του Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (NYFCC Award)
  • Η ταινία προβάλλεται: Σινέ «Βοξ» (Εξάρχεια) – Σινέ «Όαση» (Παγκράτι) και Σινέ «Ζέφυρος» (Πετράλωνα)

Επιστρέφοντας από τις διακοπές της, η Ίρις (Μάργκαρετ Λόκγουντ – πολύ καλή), μια νεαρή Αγγλίδα που ετοιμάζεται να παντρευτεί κάποιον που δεν αγαπά, γνωρίζει στο τρένο μια γηραιά κυρία, που, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, εξαφανίζεται. Η κοπέλα ψάχνει να τη βρει.

Οι συνταξιδιώτες όμως αρνούνται ότι την έχουν ποτέ συναντήσει και ένας ψυχίατρος προσπαθεί να την πείσει ότι έχει παραισθήσεις. Στην πραγματικότητα, το τρένο είναι σφηκοφωλιά παράλογα ηρωικών και ψύχραιμων πρακτόρων και η γηραιά «εξαφανισμένη» κυρία ονόματι Μις Φρόι – και αυτή μυστικός πράκτορας – είναι δεμένη και φιμωμένη.

Η Ιρις κοντεύει να πιστέψει ότι τρελάθηκε. Κι όλοι οι υπόλοιποι, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους ώστε να το πιστέψει. Ευτυχώς, όμως, τις έρευνές της συνδράμει ο νεαρός μουσικολόγος ερευνητής Γκίλμπερτν Ρένταμαν (Μάικλ Ρεντγκρέιβ – πολύ καλός).

Όταν το τρένο παγιδεύεται κοντά στα σύνορα και δέχεται ένοπλη επίθεση, η μις Φρόι (Ντάμε Μέι Γουίτι – καλή) κάτω από τους επιδέσμους μιας ψευδο-άρρωστης κατορθώνει να αποδράσει. Ξανασυναντιούνται όλοι μαζί στην Σκότλαντ Γιαρντ, όπου η μις Φρόι αφήνει το μήνυμα – για το οποίο διακινδύνευσε τη ζωή της, κλεισμένο στις εισαγωγικές φράσεις μιας μουσικής μελωδίας.

Η τελευταία ταινία της αγγλικής περιόδου του μέτρ του μυστηρίου Άλφρεντ Χίτσκοκ, η οποία τράβηξε την προσοχή του Χόλιγουντ με αποτέλεσμα ο Χίτσκοκ να εγκαταλείψει τα  Gainsborough Studios του Ίσλινγκτον και να μετακομίσει δια παντός στην Μέκκα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο μεγαλο-παραγωγός Ντέιβιντ Ο’ Σέλζινγκ, μάλιστα, είχε πει, ότι «ο Χίτσκοκ είχε πράγματι μέλλον στο κινηματογράφο του Χόλιγουντ».

Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία ως την 35η καλύτερη αγγλική ταινία του 20ού αιώνα, ενώ το 2017 μια δημοσκόπηση αποτελούμενη από 150 ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, παραγωγούς και κριτικούς για το περιοδικό «Time Out» έδειξε, πως «Η Κυρία Εξαφανίζεται» κατέλαβε την 31η θέση, ως η καλύτερη ταινία από δημιουργίας του αγγλικού σινεμά.

Το σενάριο των Σίντεϊ Τζίλιατ και Φρανκ Λόντερ είναι βασισμένο στο αστυνομικό μυθιστόρημα «The Wheel Spins» (1936) της Αγγλίδας συγγραφέως Έθελ Γουάιτ (Έθελ Λίνα Γουάιτ: 2 Απριλίου 1876 – 13 Αυγούστου 1944), το οποίο έπειτα από την μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία σε σκηνοθεσία του Χίτσκοκ, το θέμα γνώρισε πάμπολλες μεταφορές στην τηλεόραση και κινηματογραφικές διασκευές.

Υπέροχη χιτσκοκική ατμόσφαιρα, μυθοπλασία με δομή αστυνομικού μυστηρίου η ταινία ξετυλίγεται στο εσωτερικό του θρυλικού Οριάν Εξπρές και παίρνει σάρκα και οστά από ένα εξαίρετο καστ ηθοποιών με χαρισματικό χιούμορ, σασπένς και κοφτούς διαλόγους.

Η ταινία ανάβει το αστέρι της καταπληκτικής Μάργκαρετ Λόκγουντ στον ρόλο της Ίρις, που αρχικά ο σκηνοθέτης θεωρούσε την Λίλι Πάλμερ ως την επικρατέστερη πρωταγωνίστρια. Και όπως πάντα συμβαίνει στις ταινίες του, ο Χίτσκοκ «δαχτυλίζει» ευγενικά το βιβλίο της  Έθελ Γουάιτ, δίνοντας περισσότερη ένταση στην πλοκή, αλλά και σαφείς πολιτικές αναφορές στην κατάσταση προ του δεύτερου μεγάλου πολέμου. Μην την χάσετε!      

«Η Κυρία Εξαφανίζεται»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Lady Vanishes)  

 

  • Είδος: Θρίλερ μυστηρίου (Α/Μ)
  • Παραγωγή: Αγγλία (1938) – επανέκδοση με ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια
  • Σκηνοθεσία: Αλφρεντ Χίτσκοκ
  • Με τους: Μάργκαρετ Λόκγουντ, Μάικλ Ρεντγκρέιβ, Πολ Λούκας, Ντάμε Μέι Γουίτι, Σεσίλ Πάρκερ, Λίντεν Τράβερς, Νότον Γουέιν
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Bibliotheque
  • Διακρίσεις: Βραβείο σκηνοθεσίας του Κύκλου Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (NYFCC Award)
  • Η ταινία προβάλλεται: Σινέ «Βοξ» (Εξάρχεια) – Σινέ «Όαση» (Παγκράτι) και Σινέ «Ζέφυρος» (Πετράλωνα)

Επιστρέφοντας από τις διακοπές της, η Ίρις (Μάργκαρετ Λόκγουντ – πολύ καλή), μια νεαρή Αγγλίδα που ετοιμάζεται να παντρευτεί κάποιον που δεν αγαπά, γνωρίζει στο τρένο μια γηραιά κυρία, που, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, εξαφανίζεται. Η κοπέλα ψάχνει να τη βρει.

Οι συνταξιδιώτες όμως αρνούνται ότι την έχουν ποτέ συναντήσει και ένας ψυχίατρος προσπαθεί να την πείσει ότι έχει παραισθήσεις. Στην πραγματικότητα, το τρένο είναι σφηκοφωλιά παράλογα ηρωικών και ψύχραιμων πρακτόρων και η γηραιά «εξαφανισμένη» κυρία ονόματι Μις Φρόι – και αυτή μυστικός πράκτορας – είναι δεμένη και φιμωμένη.

Η Ιρις κοντεύει να πιστέψει ότι τρελάθηκε. Κι όλοι οι υπόλοιποι, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους ώστε να το πιστέψει. Ευτυχώς, όμως, τις έρευνές της συνδράμει ο νεαρός μουσικολόγος ερευνητής Γκίλμπερτν Ρένταμαν (Μάικλ Ρεντγκρέιβ – πολύ καλός).

Όταν το τρένο παγιδεύεται κοντά στα σύνορα και δέχεται ένοπλη επίθεση, η μις Φρόι (Ντάμε Μέι Γουίτι – καλή) κάτω από τους επιδέσμους μιας ψευδο-άρρωστης κατορθώνει να αποδράσει. Ξανασυναντιούνται όλοι μαζί στην Σκότλαντ Γιαρντ, όπου η μις Φρόι αφήνει το μήνυμα – για το οποίο διακινδύνευσε τη ζωή της, κλεισμένο στις εισαγωγικές φράσεις μιας μουσικής μελωδίας.

Η τελευταία ταινία της αγγλικής περιόδου του μέτρ του μυστηρίου Άλφρεντ Χίτσκοκ, η οποία τράβηξε την προσοχή του Χόλιγουντ με αποτέλεσμα ο Χίτσκοκ να εγκαταλείψει τα  Gainsborough Studios του Ίσλινγκτον και να μετακομίσει δια παντός στην Μέκκα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο μεγαλο-παραγωγός Ντέιβιντ Ο’ Σέλζινγκ, μάλιστα, είχε πει, ότι «ο Χίτσκοκ είχε πράγματι μέλλον στο κινηματογράφο του Χόλιγουντ».

Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία ως την 35η καλύτερη αγγλική ταινία του 20ού αιώνα, ενώ το 2017 μια δημοσκόπηση αποτελούμενη από 150 ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, παραγωγούς και κριτικούς για το περιοδικό «Time Out» έδειξε, πως «Η Κυρία Εξαφανίζεται» κατέλαβε την 31η θέση, ως η καλύτερη ταινία από δημιουργίας του αγγλικού σινεμά.

Το σενάριο των Σίντεϊ Τζίλιατ και Φρανκ Λόντερ είναι βασισμένο στο αστυνομικό μυθιστόρημα «The Wheel Spins» (1936) της Αγγλίδας συγγραφέως Έθελ Γουάιτ (Έθελ Λίνα Γουάιτ: 2 Απριλίου 1876 – 13 Αυγούστου 1944), το οποίο έπειτα από την μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία σε σκηνοθεσία του Χίτσκοκ, το θέμα γνώρισε πάμπολλες μεταφορές στην τηλεόραση και κινηματογραφικές διασκευές.

Υπέροχη χιτσκοκική ατμόσφαιρα, μυθοπλασία με δομή αστυνομικού μυστηρίου η ταινία ξετυλίγεται στο εσωτερικό του θρυλικού Οριάν Εξπρές και παίρνει σάρκα και οστά από ένα εξαίρετο καστ ηθοποιών με χαρισματικό χιούμορ, σασπένς και κοφτούς διαλόγους.

Η ταινία ανάβει το αστέρι της καταπληκτικής Μάργκαρετ Λόκγουντ στον ρόλο της Ίρις, που αρχικά ο σκηνοθέτης θεωρούσε την Λίλι Πάλμερ ως την επικρατέστερη πρωταγωνίστρια. Και όπως πάντα συμβαίνει στις ταινίες του, ο Χίτσκοκ «δαχτυλίζει» ευγενικά το βιβλίο της  Έθελ Γουάιτ, δίνοντας περισσότερη ένταση στην πλοκή, αλλά και σαφείς πολιτικές αναφορές στην κατάσταση προ του δεύτερου μεγάλου πολέμου. Μην την χάσετε!      

«Η Ληστεία της Στοκχόλμης»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Stockholm)      

 

 

  • Είδος: Κωμωδία, δράση
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Μπουντρό
  • Με τους: Ίθαν Χοκ, Νούμι Ραπάς, Μάρκ Στρονγκ
  • Διάρκεια: 92΄
  • Διανομή: Seven Films

Στοκχόλμη, 1973. O Λαρς (Ίθαν Χοκ – καλός), ένας Αμερικανός πρώην κατάδικος, εισβάλλει στη μεγαλύτερη τράπεζα της Σουηδικής πρωτεύουσας με σκοπό, όχι μόνο να αδειάσει το χρηματοκιβώτιο, αλλά και να απαιτήσει από τις αρχές να ελευθερώσουν τον φυλακισμένο φίλο του Γκούναρ Σόρενσον (Μαρκ Στρονγκ – καλός).

Γοητεύοντας σταδιακά τους όμηρους υπαλλήλους της τράπεζας με την χαρισματική, ευαίσθητη, αλλά και λίγο ανισόρροπη προσωπικότητά του, θα τους κάνει, όχι μόνο να τον υπερασπιστούν, αλλά να θελήσουν να τον βοηθήσουν να ξεφύγει απ’ τον στενό κλοιό της αστυνομίας και να δραπετεύσει με εκατομμύρια.

Μία από τις υπαλλήλους μάλιστα, η Μπιάνκα (Νούμι Ράπας, καλή) θα αρχίσει να τρέφει αισθήματα απέναντί του.

Ο όρος «σύνδρομο της Στοκχόλμης» προήλθε μετά την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας Kreditbanken στο Νόρμαλμστοργκ, στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973. Δύο ένοπλοι άνδρες, ο Γιαν-Έρικ Όλσσον και ο Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν σε αυτήν και απήγαγαν 4 υπαλλήλους της τράπεζας, τους Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, Κρίστιν Ένμαρκ, Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ, για 6 μέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας Sveriges Kreditbank. Ήταν η πρώτη ποινική εκδήλωση στη Σουηδία που καλύφθηκε ζωντανά στην τηλεόραση. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους, επαναλαμβάνοντας ότι ήταν περισσότερο φοβισμένοι από την αστυνομία παρά από τους ληστές κατά την διάρκεια της εξαήμερης ομηρίας τους. Είχαν σαφέστατα συμπαθήσει τους απαγωγείς τους, κάτι το οποίο έδωσε ακαδημαϊκό ενδιαφέρον στο ζήτημα. 

Αυτό είναι και το περιεχόμενο της ταινίας του βραβευμένου Καναδού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μπουντρό, που τον γνωρίσαμε το 2015 στο βιογραφικό «Η Επιστροφή ενός Θρύλου», πάλι με τον Ίθαν Χοκ στον ρόλο του θρυλικού, τρομπετίστα της τζαζ Τσετ Μπέκερ. Το σενάριο της ταινίας (γραμμένο από τον σκηνοθέτη) βασίστηκε σε άρθρο του δημοσιογράφου Ντάνιελ Λανγκ, δημοσιευμένο στην εφημερίδα New Yorker το 1974, με τον τίτλο «The Bank Drama». Το άρθρο εξιστορούσε πώς το 1973 οι όμηροι σε μια ληστεία τράπεζας στην Στοκχόλμη, δέθηκαν με τους απαγωγείς τους και στράφηκαν εναντίον των αρχών. και αυτό βλέπουμε. Την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ληστές και ομήρους, δίχως να υπάρχει αναμεταξύ τους βία και τρόμος. 

Το στήσιμο του Μπουντρό διακρίνεται από μια έντονη θεατρικότητα, καθώς όλη η πλοκή εκτυλίσσεται στους χώρους μιας τράπεζας, όπου εμφανίζονται από τα δεξιά ή τα αριστερά αστυνομικοί, μέλη των οικογενειών των ομήρων σαν να ξεπηδούν από πόρτες και διαδρόμους του σκηνικού στο θεατρικό πάλκο οι εξωγενείς πρωταγωνιστές που επηρεάζουν την υπόθεση. Αυτό έχει ένα γούστο γιατί σκέφτεσαι πως στην ήσυχη Σουηδία του 1973 κυριαρχεί η αθωότητα και τέλος πάντων η αστυνομία, μερικώς, διαθέτει μια ανθρωπιά.

Με τον Μπομπ Ντίλαν των seventies να άδει από ραδιοφώνου, ο πληθωρικός Ίαν Χοκ βγαίνει μπροστά σηκώνοντας όλη την ταινία επάνω του. Η απίθανη Νούμι Ραπάς («Το Κορίτσι με το Τατουάζ» στην αυθεντική σουηδική, κινηματογραφική έκδοση) είναι διαφορετική, απ΄ ότι την έχουμε συνηθίσει, υποδυόμενη την μικροαστή τραπεζοϋπάλληλο, όμηρο που γοητεύεται από τον χειμαρρώδη ληστή. Καλοβαλμένη ταινία χωρίς να υπογράφει υπερβάσεις στο είδος των heist movies, με χιούμορ και το στοιχείο της αφέλειας θετικά δουλεμένο.

«Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Dead Don’t Die)       

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2019)
  • Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους
  • Με τους: Μπιλ Μάρεϊ, Άνταμ Ντράβιερ, Κλόε Σεβινί, Τίλντα Σουίντον, Ντάνι Γκλόβερ, Στιβ Μπουσέμι, Τομ Γουέιτς
  • Διάρκεια: 103’
  • Διανομή: Tulip Entertainment

Στην ήσυχη, σχεδόν αόρατη πόλη Σέντερβιλ, κάπου στην κεντρική, βόρεια Αμερική, φαίνονται τα πάντα ήσυχα και ασφαλή στην ρουτινιάρικη καθημερινότητα της. Όμως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Η σελήνη τις τελευταίες μέρες φέγγει πιο έντονα και μοιάζει να έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά.

Οι ώρες της ημέρας μπερδεύονται, το φως του ήλιου χάνεται, ενώ τα ζώα συμπεριφέρονται παράξενα. Οι δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις είναι ανησυχητικές και οι επιστήμονες απορούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει την κατάρα που θα έρθει να σκεπάσει σύντομα αυτήν τη μικρή πόλη.

Σε λίγο οι νεκροί δεν θα πεθαίνουν. Θα γίνονται αιμοδιψή ζόμπι και θα σηκώνονται απ’ τους τάφους για να κάνουν άγριες επιθέσεις στους ζωντανούς. Οι κάτοικοι της επαρχιακής πόλης πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους απέναντι στη βαρβαρότητα των ζωντανών νεκρών. Το Σέντερβιλ είναι μια μικρή πόλη, με το diner της, την εκκλησία της και το αστυνομικό της τμήμα. Μια πόλη όπου όλοι γνωρίζονταν με όλους.

Με την ζεστή αγκαλιά των υπέροχων: Μπιλ Μάρεϊ, Άνταμ Ντράβιερ, Κλόε Σεβινί, Τίλντα Σουίντον, Ντάνι Γκλόβερ, Στιβ Μπουσέμι, Τομ Γουέιτς και Ίγκι Ποπ, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο αγαπητός των κινηματογραφόφιλων,  Τζιμ Τζάρμους, έπειτα από το βαμπιρικό «Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί», αποφασίσει με την γνωστή cool διάθεση και την αέρινη κινηματογράφηση του να καταπιαστεί με τα απέθαντα ζόμπι.

Όλα καλά, όλα χαλαρά, ήρεμα και αστεία ενίοτε στο περιβάλλον του Τζάρμους, που η βία και ο τρόμος του παραδοσιακού, κινηματογραφικού είδους των ζόμπι, αντιμετωπίζονται με το γνωστό στιλάκι του σκηνοθέτη, μόνο που οι νευρώνες αυτής της ταινίας του είναι αποξηραμένοι και άοσμοι. Καλύτερα, θα έλεγα, πως είναι χαμένοι κάπου στην μετάφραση σαν μια πλακίτσα μεταξύ φίλων που αποφάσισαν όλοι μαζί, μια αγκαλιά όπως αναφέραμε, να φτιάξουν ταινιούλα και να περάσουν όμορφα ανακατεύοντας κοκτεϊλοειδώς διάφορα στοιχεία, όπως σάτιρα, βία, ποπ κολτούρα και μπόλικες αντιγραφές απουσία έμπνευσης.

Με τις καταφανείς επιρροές του και το πλήθος των αναφορών από τα κλασικά: «Το Ζωντανό Πτώμα» (White Zombie – 1932) του Βίκτορ Χαλπερίν, τον Ζακ Τουρνέρ (Περπάτησα με ένα Ζόμπι- 1943), τον Τζορτζ Ρομέρο (Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών – 1968), ακόμα και από το τηλεοπτικό «Walking Dead», ο Τζιμ Τζάρμους, πραγματικά, δεν ξέρει τι θέλει και που σκοπεύει τελικά.

Η ταινία δεν βγάζει τίποτα απολύτως, απ΄ όπου κι αν την κοιτάξεις και μάλιστα καλοπροαίρετα. Ούτε ατμόσφαιρα έχει, ούτε κάπου διαφοροποιείται, ούτε απλώνει το χεράκι της, όπως μας έχει συνηθίσει ο Τζάρμους, να μας χαϊδέψει και να μας κλείσει το ματάκι έξυπνα. Από τον «γεια σου» σερίφη και τον βοηθό του έως την εξωγήινη Ζέλντα απλώσαμε με δυο μανταλάκια ίσως την πιο βαρετή ταινία του. Εκτός πάλι, εάν ήθελε ο Αμερικανός, ανεξάρτητος, καθ΄ όλα αξιαγάπητος auteur, να σκηνοθετήσει πύρκαυλος μια ταινία με ζόμπι σε old fashion απόδοση και ό,τι βγει. Μαζί του και επαυξάνω, αλλά να την κρατήσει σπίτι του για να την βλέπει με το παρεάκι.

Προσωπικά, παραμένω ακόμα στην όμορφη γεύση του τελευταίου «Paterson» (2016). Δυσκολάκι το μονοπάτι του mainstream, αγαπητέ Τζίμι. Τώρα στα μεγαλώματα σε βασανίζει το δίλλημα: ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς;

«Anna»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Κατασκοπικό, δράση, περιπέτεια
  • Παραγωγή: Γαλλία, Η.Π.Α (2019)
  • Σκηνοθεσία : Λικ Μπενσόν
  • Με τους: Σάσα Λους, Ελεν Μίρεν, Λουκ Εβανς, Γκίλιαν Μέρφι
  • Διάρκεια: 119’
  • Διανομή: Odeon

Η ορφανή και πανέμορφη Άννα Πολιάτοβα  (Σάσα Λους- καλή) με τις σπουδαίες σκακιστικές επιδόσεις, ζει μια άθλια ζωή ως σύντροφος Ρώσου μικροκακοποιού. Την εποχή του ψυχρού πολέμου στρατολογείται από έναν πράκτορα την KGB, τον Άλεξ Τσένκοφ (Λουκ Έβανς – καλός), που πιστεύει ότι έχει το μυαλό και τις απαραίτητες δεξιότητες που μπορούν να φανούν χρήσιμες στην κυβέρνηση.

Η εκπαιδεύτρια και μέντορας της Άννα, η σκληροπυρηνική και τελειομανής Όλγκα (Έλεν Μίρεν – πάντα άψογη) δεν πιστεύει ότι η Άννα μπορεί να τα βγάλει πέρα στην πρώτη της αποστολή. Και ενώ πετυχαίνει την δύσκολη αποστολή της, η εκπαιδεύτρια της Όλγκα την προωθεί στην ενεργό δράση με κάλυψη τον χώρο του μόντελινγκ με έδρα το Παρίσι, όπου διαπρέπει και συγχρόνως αναλαμβάνει να βγάλει από την μέση τα ανεπιθύμητα στοιχεία της ΕΣΣΔ. Εκεί γνωρίζει τον πράκτορα της CIA Λένι Μίλερ (Γκίλιαν Μέφι – ρόλος πρωινού γεύματος για τον σπουδαίο Ιρλανδό ηθοποιό των «Peaky Blinders») και αρχίζουν οι διπλοί και οι τριπλοί ρόλοι στο αιματηρό παιχνίδι των κατασκόπων.  

Ο Γάλλος σκηνοθέτης των μπλοκμπάστρες Λικ Μπενσόν, αμέσως μετά από το ευφάνταστο «Ο Βαλέριαν και η Πόλη με τους Χίλιους Πλανήτες», φανερά γοητευμένος, προφανώς, από το «Atomic Blonde» και τον «Κόκκινο Σπουργίτη», σύγχρονες παραγωγές με θηλυκούς πράκτορες να εξολοθρεύουν στόχους σε ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα, δίνει την δική του εκδοχή αντίστοιχα με την «Anna», σκούζοντας σαν μικρό παιδί: «θέλω και ΄γω, θέλω και ΄γω βόλτα με αυτό το ποδήλατο».

Γνωστό το μοτίβο, ωραίο το πρόσωπο της Σάσα Λους, όπως δηλαδή προστάζει η σύγχρονη συνταγή θηλυκού εξολοθρευτή-κατασκόπου, χλιδή, ολίγον γκλάμουρ και σκηνοθετική αισθητική είναι τα κυρίαρχα συστατικά της ταινίας.

Η δράση, που είναι το ζητούμενο  στο είδος των ταινιών, πιάνει διακριτικά το κόκκινο στο στροφόμετρο με όλα τα αεράτα και δυναμικά αεροπλανικά (μάστορας ο Μπενσόν σε αυτό, που το πρόσφερε γενναιόδωρα με την «Lucy»), ενώ τα διάφορα σεναριακά μυστικά που ξεδιπλώνονται (ε, να έχει και κάποια αγωνία το θέμα), διανθισμένα από το δυνατό κάστινγκ, πέφτουν με κρότο στον σιδερένιο κουβά του κλισέ για να σφουγγαριστεί στη συνέχεια η εύπεπτη επιφάνεια της ταινίας.

Σκηνοθετικά το έχει ο Λικ, αλλά έπρεπε, διάολε να είχε παραμείνει στην αναντικατάστατη «Νικίτα» του. Άλλωστε είναι ο «βαρόνος» του είδους.     

«Η Κόκκινη Τζόαν»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Red Joan)   

 

 

  • Είδος: Βιογραφία
  • Παραγωγή: Αγγλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τρέβορ Ναν
  • Με τους: Τζούντι Ντεντς, Σόφι Κούκσον, Τομ Χιούτζες, Στίβεν Κάμπελ Μουρ
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Weird Wave

Η ηλικιωμένη χήρα Τζόαν Στάνλεϊ (Τζούντι Ντεντς – πολύ καλή), που διαμένει στο ήσυχο αγγλικό προάστιο και περιποιείται τα λουλούδια της, διαβάζει στην πρωινή εφημερίδα για τον θάνατο ενός υψηλού αξιωματούχου της αγγλικής κυβέρνησης και την σκοτεινή σχέση του με το πρώην καθεστώς της σοβιετικής ένωσης. Ξαφνικά στο ήρεμο σπιτικό της εισβάλει ένοπλη η ομάδα εθνικής ασφάλειας, όπου την συλλαμβάνουν με την κατηγορία της κατασκοπείας, καθώς την εποχή του δεύτερου μεγάλου πολέμου και ενώ συμμετείχε ως επιστήμων στην ομάδα δημιουργίας της ατομικής βόμβας παρέδωσε το «κλειδί» της κατασκευής της στους Σοβιετικούς.

Η ηλικιωμένη, που κρατούσε μυστικό την ιδιότητα της κατασκόπου όλα αυτά τα χρόνια, καλείται να αποκαλύψει στις ανακριτικές αρχές την εξαιρετικά περιπετειώδη ζωή της και να απολογηθεί για τον έρωτά της με τον κατάσκοπο των Σοβιετικών, Λίο (Τομ Χιούτζες – καλός), αλλά και με τον επικεφαλής της έρευνας από την πλευρά των Άγγλων, τον επιστήμονα Μαξ Ντέιβις (Στίβεν Κάμπελ Μουρ – καλός).

Η αφήγηση μιας ολόκληρης ζωής, πολυτάραχης, γεμάτη εντάσεις και προδοσίες, που ξεκινάει με την έναρξη του μεγάλου πολέμου το 1938 και την νεαρή φοιτήτρια εφαρμοσμένης Φυσικής του πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, Τζόαν (Σόφι Κούκσον – καλή).

 

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Αγγλίδας κατασκόπου Μελίτα Νόργουντ (25 Μαρτίου 1912 – 2 Ιουνίου 2005), η οποία από την Κα Γκε Μπε χαρακτηρίστηκε ως η σημαντικότερη θηλυκή κατάσκοπος με το κωδικό όνομα «Χόλα».

Ο σκηνοθέτης Τρέβορ Ναν (σερ παρακαλώ), καθότι τέως καλλιτεχνικός διευθυντής της «Royal Shakespeare Company», του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου και τώρα του «Royal Theatre, Haymarket» (το τρίτο παλαιότερο λονδρέζικο θέατρο που χρονολογείται από το 1720), βραβευμένος για τις μουσικές, θεατρικές του παραστάσεις, αλλά και για τα τηλεοπτικά θεατρικά ντοκιμαντέρ, καταπιάνεται εντελώς χαλαρά με το θέμα της κατασκόπου στην ταινία, προβάλλοντας έναν κάποιον ιδεαλισμό της εποχής και τον έρωτα πρωτίστως ως κίνητρα που οδήγησαν την κινηματογραφική Τζόαν Στάνλεϊ να συνεργαστεί με τους Σοβιετικούς. Βέβαια, στην πραγματικότητα η ηρωίδα ήταν «βαμμένη» κομμουνίστρια και μαζί με τον σύζυγό της μαχόντουσαν για το Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα (ILP) από το 1936 για να προσχωρήσουν στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας (CPGB).

Σε αυτή την επιδερμική αναφορά για τις δραστηριότητες της  Μελίτα Νόργουντ, ο Ναν παραλείπει σοβαρότατα βιογραφικά στοιχεία, δημιουργώντας ένα ρομαντικό, ερωτικό προπολεμικό και μεσοπολεμικό flashback, στα όρια του μελό, ειδικά με τον δικηγόρο γιός της που δεν πιστεύει στα αυτιά του, πως η μητέρα του ήταν πράκτορας των Σοβιετικών. Με τον αγγλικό ακαδημαϊσμό να ηγείται αυτοκρατορικά στην κινηματογράφηση (μοιάζει με καλοστημένη τηλεταινία), ξεχωρίζουν οι ερμηνείες της καταπληκτικής Τζούντι Ντεντς (η «Μ» στον Τζέιμς Μποντ), αλλά και αυτή της Σόφι Κούκσον (η Ρόξι στα δυο «Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία»), που τέλος πάντων διασώζουν κάπως την κατάσταση.

«Ελληνικός Πολιτικός Κινηματογράφος: Βίος και Πολιτεία» στο Poems and Crimes

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μια εξαετία, περίπου, μετά την πολιτική «Αλλαγή», ο Νίκος Περάκης σκηνοθετεί μια εύστοχη κωμωδία καταστάσεων γύρω από έναν επαναστάτη ηλεκτρονικό, τον Μιχάλη Καραμάνο (Γιώργος. Κιμούλης). Απειλώντας να τινάξει στον αέρα τον κρατικό οργανισμό στον οποίο εργάζεται, επιστρατεύεται ένα πλήθος παλαιών φίλων και συνεργατών για να μεταπείσουν τον αντιρρησία.

Μέσα από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μωσαϊκό χαρακτήρων, ο σκηνοθέτης συνθέτει μια σκληρή σάτιρα για τη δεκαετία του 1980 και κατ’  ουσία ανακεφαλαιώνει τις πιο γκρίζες διαστάσεις της.

«Βίος και Πολιτεία» (1987)

Σεν.-Σκην.: Νίκος Περάκης.

Παίζουν οι: Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Γιώργος Κοτανίδης, Παύλος Κοντογιαννίδης, Βάνα Μπάρμπα, Τάκης Μόσχος, Δημήτρης Πουλικάκος

Παρουσίαση-σχολιασμός: Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη (Δρ. Πολιτισμικών Σπουδών, διδάσκουσα Α.Π.Θ.)

Ημέρα: Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019

Ώρα: 21:00 – 23:00

Στο «Poems and Crimes» των εκδόσεων Γαβριηλίδης (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι)

Είσοδος Ελεύθερη

«Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο»… Φέτος το Καλοκαίρι

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» επιστρέφει για όγδοη συνεχόμενη χρονιά. Για μία ολόκληρη εβδομάδα, η διοργάνωση του freecinema.gr που αγαπά το κλασικό ρεπερτόριο, νοσταλγώντας ακόμη και τις κόπιες από celluloid, δίνει και πάλι το ετήσιο ραντεβού της με το κοινό της Αθήνας που αναπολεί τη γνήσια ψυχαγωγία του θερινού σινεμά μέσα από έργα τα οποία πρόσθεσαν ουσιαστικό νόημα στην έννοια της κινηματογραφικής παιδείας.

Το φετινό πρόγραμμα του «Ξαφνικά Φέτος το Καλοκαίρι» ξεκινά με τα έγχρωμα πλάνα των Πάουελ και Πρεσμπέργκερ από το «Ζήτημα Ζωής και Θανάτου» και κλείνει με την τετράχρωμη οδύνη του «Μεσοκαλόκαιρου», που το κοινό θα παρακολουθήσει σε πανελλήνια πρώτη. Στο ενδιάμεσο οι ταινίες που θα δείτε θα διαδραματίζονται σε κόσμους που λες κι έχουν «ξεβάψει», με όλο τον πλούτο των χρωμάτων της αληθινής ζωής να έχει «κρυφτεί».

Το ασπρόμαυρο έγινε μόδα εσχάτως. Έφτασε και μέχρι τα Όσκαρ, με το «Ρόμα» και τον «Ψυχρό Πόλεμο». Σήμερα αποτελεί «αισθητική πρόταση», κάποτε ήταν η μοναδική απόχρωση… φυγής. Το κοινό άφηνε την πολύχρωμη καθημερινότητά του και αναζητούσε το όραμα της κινηματογραφικής φαντασίας, αδιαφορώντας για την απουσία της τετραχρωμίας. Σε αρκετές ιστορικές περιόδους του παρελθόντος, ο κόσμος εκεί έξω ήταν πολύ πιο «γκρίζος» από το ασπρόμαυρο του φιλμ. Αλλά το σινεμά ήταν εκείνο που έδινε «χρώμα» στις ζωές των ανθρώπων.

Στην εποχή μας, το χρειαζόμαστε τόσο πολύ, ξανά. «Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο», από τις 18 έως και τις 24 Ιουλίου 2019 στον υπέροχο κήπο του εξαρχειώτικου «Ριβιέρα», θα σας συστήσει έργα σπάνια ή λατρεμένα από τα παλιά, ταινίες που θα σας φέρουν συγκίνηση όχι λόγω περιεχομένου αλλά εξαιτίας της ποιότητας που συντρόφευε δημιουργικά το παρελθόν. Κανένας… superhero, κανένα sequel. Μονάχα έμπνευση, ταλέντο, μυθοπλασία. Και μνήμες. Καθώς ξεθωριάζουν στο πέρασμα του χρόνου, δεν μοιάζουν να γίνονται κι αυτές ασπρόμαυρες στο μυαλό μας; Μην ανησυχείτε, όμως. Έτσι είναι η ζωή.

«Η Ζωή σε Άσπρο + Μαύρο» για εφέτος, 18 – 24 Ιουλίου 2019, κλασικά με την ευγενική υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, πίνοντας Βίκος Cola στον θερινό κινηματογράφο Ριβιέρα (Βαλτετσίου 46, Εξάρχεια).

Δώδεκα ταινίες σε μαυρόασπρους κόσμους αληθινής μαγείας ή και ρεαλισμού, με μία πανελλήνια πρεμιέρα ανατρεπτικής… τετραχρωμίας που θα σοκάρει για το φινάλε.

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019

ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ / A MATTER OF LIFE AND DEATH (1946) 104′ (21:00)

των Μάικλ Πάουελ & Έμερικ Πρεσμπέργκερ

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Βρετανός πιλότος ξεγελά τον θάνατο και παραμένει στη Γη, παρενοχλώντας τη συμπαντική ροή της μοίρας. Ο «πάνω κόσμος» θα του ζητήσει τον λόγο κι εκείνος θα απαιτήσει προσφυγή στο… ουράνιο δικαστήριο!

Η τετραχρωμία της θνητής ευτυχίας συναντά το μαυρόασπρο της μεταθανάτιας ζωής, σε ένα από τα σημαντικότερα αριστουργήματα του κινηματογράφου, από το περίφημο δημιουργικό δίδυμο των «Κόκκινων Παπουτσιών» (1948).

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ / DER HIMMEL ÜBER BERLIN (1987) 128′ (23:00)

του Βιμ Βέντερς

Ένας άγγελος που παρατηρεί τους ανθρώπους από τον ουρανό, επιθυμεί να μετατραπεί σε κοινό θνητό για να ζήσει τον έρωτα. Ο Βέντερς ξεψαχνίζει την ψυχή μας και αναζητά τις αιτίες της αγάπης που παρασύρει τους αγγέλους στον γήινο κόσμο μας.

Ο Ανρί Αλεκάν φωτογραφίζει εκπληκτικά ένα ασπρόμαυρο Βερολίνο, με το εγκόσμιο πέρασμα να γίνεται φαντεζίστικα έγχρωμο, αλλά το τοπίο να παραμένει θλιβερό. Λες και ο έρωτας είναι ένα μαγικό ψέμα. Η πιο μεγάλη ανθρώπινη προδοσία.

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019

ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ / A FOREIGN AFFAIR (1948) 116′ (21:00)

του Μπίλι Γουάιλντερ

Το 1947 Επιτροπή του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών καταφθάνει στο βομβαρδισμένο και υπό κατοχή Βερολίνο για να ελέγξει τα αμερικανικά στρατεύματα που έχουν σταθμεύσει εκεί.

Φυσικά, υπάρχει και η ρομαντική υποπλοκή, όμως η προτεραιότητα του Γουάιλντερ εδώ είναι ένας κωμικά αμοραλιστικός κυνισμός (με διαχρονική σημασία) απέναντι στις πολιτικές των υπερδυνάμεων που εξευτελίζουν λαούς με τα παιχνίδια (πολέμου) τους. Εξαιρετική και μνημειώδης η παρουσία της Μαρλένε Ντίτριχ.

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ / THE THIRD MAN (1949) 104′ (23:10)

του Κάρολ Ριντ

Αμερικανός συγγραφέας καταφθάνει στη μεταπολεμική Βιέννη σε αναζήτηση παιδικού φίλου που του είχε προτείνει δουλειά εκεί. Θα τον βρει… στην κηδεία του, και η παραμονή του στην πόλη θα έχει πια σκοπό να αναζητηθούν τα μυστηριώδη αίτια του θανάτου του.

Η ατμόσφαιρα του φιλμ νουάρ συναντά ιδανικά το πένθιμο μαυρόασπρο (Όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας) της αυστριακής πρωτεύουσας που ούτε και τη νύχτα μπορεί να κρύψει τα σημάδια από το πέρασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σάββατο 20 Ιουλίου 2019

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ / WOMAN OF THE YEAR (1942) 114′ (21:00)

του Τζορτζ Στίβενς

Εκείνη ανταποκρίτρια διεθνών υποθέσεων, εκείνος αθλητικογράφος. Εργάζονται στην ίδια εφημερίδα αλλά φθονούν ο ένας τον άλλον μέσα από τις στήλες τους. Θα συναντηθούν, θα ερωτευτούν κεραυνοβόλα και… θα παντρευτούν!

Μπορεί να στεριώσει ο γάμος ανάμεσα σε δύο καριερίστες; Υπόδειγμα ρομαντικής κωμωδίας με περιεχόμενο (Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου) για τον πόλεμο των δύο φύλων. Κάθριν Χέπμπορν και Σπένσερ Τρέισι λιώνουν από έρωτα στην οθόνη.

ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ / ALL NIGHT LONG (1962) 91′ (23:10)

του Μπέιζιλ Ντίαρντεν

Κατά τη διάρκεια γιορτής για την επέτειο του γάμου ενός μουσικού και της διάσημης τραγουδίστριας συζύγου του που έχει αποσυρθεί από το επάγγελμα, ένας υπερφιλόδοξος drummer μηχανορραφεί εναντίον του ζεύγους ώστε να το διαλύσει.

Ο σαιξπηρικός «Οθέλλος» σε ελεύθερη «μετάφραση» στους λονδρέζικους δρόμους των jazz clubs των ‘60s περιλαμβάνει εμφανίσεις θρυλικών μουσικών του είδους όπως οι Τσαρλς Μίνγκους, Ντέιβ Μπρούμπεκ, Τάμπι Χέιζ, Τζον Σκοτ, Τζόνι Ντάνκγουορθ.

Κυριακή 21 Ιουλίου 2019

ΥΠΟΨΙΕΣ / SUSPICION (1941) 99′ (21:00)

του Άλφρεντ Χίτσκοκ

Ακαταμάχητος playboy «τυλίγει» γοητευτική κληρονόμο, παντρεύονται, όμως σταδιακά εκείνη υποψιάζεται ότι ο μοναδικός του στόχος είναι να τη σκοτώσει. Ρομαντικό θρίλερ του maître του σασπένς, γεμάτο ύπουλες ψυχαναλυτικές πτυχές για τον έγγαμο βίο.

Ο Κάρι Γκραντ εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο χιτσκοκικού φιλμ, ενώ η Τζόαν Φοντέιν βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας (ήταν ξανά υποψήφια για τη «Ρεβέκκα» έναν χρόνο πριν).

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΤΖΕΝΙ / PORTRAIT OF JENNIE (1948) 86′ (23:00)

του Γουίλιαμ Ντίτερλε

Φτωχός ζωγράφος συναντά όμορφο νεαρό κορίτσι στο Σέντραλ Παρκ. Θα του ζητήσει να της κάνει το πορτρέτο, μα σε κάθε επόμενη συνάντησή τους εκείνη θα δείχνει… μεγαλύτερη σε ηλικία!

Από τα ρομαντικά φιλμ που μας έδωσε το Χόλιγουντ, σίγουρα η πιο παράδοξα σουρεαλιστική ιστορία ενός έρωτα «απέθαντου», που δοκιμάζει να αναμετρηθεί με το τι είναι αληθινό και το σε τι μπορούμε να ελπίζουμε… πέρα από το αληθινό. Ένα συγκινητικό αριστούργημα που τιμήθηκε με Όσκαρ καλύτερων εφέ.

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2019

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΔΙΑΒΑΣΙΣ / DARK PASSAGE (1947) 106′ (21:00)

του Ντέλμερ Ντέιβς

Καταδικασμένος για τη δολοφονία της συζύγου του, ο Βίνσεντ αποδρά από τις φυλακές του Σαν Κουέντιν, σε μία απεγνωσμένη απόπειρα ν’ αποδείξει την αθωότητά του.

Η τρίτη κινηματογραφική συνεργασία του ζεύγους των Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λόρεν Μπακόλ είναι ένα παραγνωρισμένο και εξαιρετικά σκηνοθετημένο νουάρ ανατροπών, με πρωτότυπα υποκειμενικά πλάνα του κεντρικού ήρωα που κάνει πλαστική εγχείρηση στο πρόσωπο για να μην ταυτοποιηθεί από τις Αρχές του Σαν Φρανσίσκο.

ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΑ ΠΑΘΗ / CHAMPION (1949) 99′ (23:00)

του Μαρκ Ρόμπσον

Η πορεία ενός ανερχόμενου πυγμάχου που θα αναρριχηθεί προς την κορυφή πατώντας επί πτωμάτων και προδίδοντας τους πάντες γύρω του, μη λογαριάζοντας τον ρόλο του οργανωμένου εγκλήματος στο παιχνίδι.

Δραματικό φιλμ νουάρ το οποίο έδωσε ουσιαστική ώθηση στην καριέρα του Κερκ Ντάγκλας και τον μετέτρεψε σε star (του χάρισε και την πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα). Η ταινία τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερου μοντάζ και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης (ασπρόμαυρης) φωτογραφίας.

Τρίτη 23 Ιουλίου 2019

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ / THE LAST PICTURE SHOW (1971) 118′ (21:00)

του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς

Σε μια μικρή πόλη του Τέξας, στις αρχές του ‘51, τα πάντα δείχνουν να αργοπεθαίνουν, τόσο πολιτιστικά όσο και οικονομικά. Κατακλείδα, το επερχόμενο λουκέτο που θα βάλει το τοπικό σινεμά, ελλείψει θεατών.

Δυσβάσταχτα ρεαλιστική προσέγγιση χαρακτήρων από τον Μπογκντάνοβιτς, μέσα σε μαυρόασπρα κάδρα ερήμωσης, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά έργα που μας έδωσε ο αμερικανικός κινηματογράφος στη δεκαετία του ’70. Όσκαρ δεύτερων ρόλων για τους Μπεν Τζόνσον και Κλόρις Λίτσμαν.

NEBRASKA (2013) 115′ (23:10)

του Αλεξάντερ Πέιν

Ο γερασμένος πατέρας θέλει να ταξιδέψει από τη Μοντάνα ώς τη Νεμπράσκα για να εισπράξει «φανταστικό» κουπόνι αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο αποξενωμένος γιος του υποχρεώνεται να τον συντροφεύσει σε αυτό το άδοξο road trip.

Η μετάλλαξη του αμερικανικού ονείρου τής ευημερίας, με σκληρές εικόνες της επαρχιακής αγροτικής ερήμωσης, που λες και νοσταλγούν το σπαταλημένο πέρασμα του χρόνου όπως μας το έδειξε με πίκρα ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς στην «Τελευταία Παράσταση».

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2019

ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ / MIDSOMMAR (2019) 140′ (21:00) (SPECIAL SCREENING / ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ)

του Άρι Άστερ

Μετά από μία οικογενειακή τραγωδία, η Ντάνι ακολουθεί τον αγαπημένο της και την παρέα του σε ένα ταξίδι μυσταγωγίας στη Σουηδία, παρακολουθώντας ένα ντόπιο, σχεδόν παγανιστικό πανηγύρι που αρχικά δείχνει ειδυλλιακό, μα κρύβει κάτι το αναπάντεχα απειλητικό.

Η δεύτερη ταινία του Άστερ, μετά την περσινή «Διαδοχή», επιβεβαιώνει ένα τεράστιο ταλέντο για το σύγχρονο σινεμά. Το σοκ τού καινούργιου θα σας κάνει να παραμιλάτε μετά το τέλος της προβολής, ακόμη και για μέρες μετά…

«Διαβόητος serial killer, κωμωδίες και η επιστροφή του Τσάκι», οι ταινίες της εβδομάδας από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Την διασκευή αριστουργημάτων ή σπουδαίων κομματιών από τον χώρο των Τεχνών, προσωπικά, ερμηνεύω την πράξη ως ένα νόμιμο βιασμό. Το σύμπαν της μουσικής, του κινηματογράφου και αυτό του θεάτρου υποφέρουν περισσότερο των υπολοίπων Τεχνών από την διαστροφική κυριαρχία της «διασκευής», που όταν διασκευάζεις σημαίνει ότι είσαι άδειος από έμπνευση και στείρος από ιδέες για πρωτογενή δημιουργία.

Ας αφήσουμε στην άκρη το εύκολο αφήγημα, που λέει: «εκφράζει μια άλλη άποψη ο καλλιτέχνης και για αυτό το διασκεύασε». Σε ποιο εκφράζει άποψη ο «καλλιτέχνης» στον ξένο αμπελώνα; Αν ο οποιοσδήποτε «καλλιτέχνης» έχει δική του άποψη, εμπρός, λοιπόν, ας γράψει δικό έργο.

Όποιοι «διασκευάζουν» το οτιδήποτε είναι στυγνοί βιαστές, ρηχοί καλλιτέχνες, τυχάρπαστοι, που για να ανεβάσουν ένα σκαλοπάτι την οντότητα τους αντλούν δύναμη και ενέργεια από τις πλάτες άλλων, μεγάλων δημιουργών που δυστυχώς έχουν αποχωρήσει από την Γη των ανθρώπων. Από τους Beatles μόνο ο Τζον Λένον αποδέχθηκε τον Τζο Κόκερ στην διασκευή του «With a Little Help from My Friends», που τραγούδησε στο Γούντστοκ το 1969, λέγοντας συμπαθητικά και καλοπροαίρετα, τότε, για τον Κόκερ: «πανάθεμα τον αυτός ο βραχνοκόκορας έχει ψυχή». Το αναφέρω διότι είναι, ίσως, η μόνη έντιμη, βαθιά εσωτερική – για πολλούς λόγους –  διασκευή, ολοκαινούργιου τραγουδιού, που ήταν ήδη διάσημο, αφού  ενάμιση χρόνο πριν το Γούντστοκ το άλμπουμ των Beatles: «Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band», γάζωνε στα τσαρτς και η μπάντα ετοιμαζόταν για το κύκνειο άσμα της: «Let it Be».  

Αρκετά ασπρόμαυρα b-movies της δεκαετίας του ‘50 πέρασαν τον ευρύχωρο σωλήνα της διασκευής και διακτινίστηκαν στα σαλόνια του mainstream με υψηλά budgets, γνωρίζοντας μεγαλύτερη επιτυχία και αναγνώριση από το κοινό, όπως η «Μύγα» (The Fly – 1986 ) του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ ή  «Η Απειλή» (The Thing – 1982) του Τζον Κάρπεντερ. Δεν συμβαίνει τίποτα παραπάνω στις διασκευές, παρά η συμμετοχή της τεχνολογίας είναι αυτή που αλλάζει την ατμόσφαιρα του πρωταρχικού δημιουργήματος αλλιώς το νευρικό σύστημα παραμένει το ίδιο.     

Είναι εντελώς διαφορετικό το «μεταφέρω» ως έχει το αυθεντικό δημιούργημα και εντελώς διαφορετικό το «διασκευάζω», κοινώς του βγάζω τους οφθαλμούς, το κακοποιώ, ασελγώντας κατά το δοκούν πάνω σε κάτι που έχει αφήσει το δικό του, ιδιαίτερο στίγμα στην ιστορία της Τέχνης. Όλοι μας, πολλές φορές έχουμε βρεθεί σε καθεστώς ομηρίας, ουκ ολίγων διασκευών, άλλοτε ως αυτήκοοι και άλλοτε ως αυτόπτες μάρτυρες είτε στον κινηματογράφο, είτε στην μουσική, είτε στο θέατρο και, βέβαια, αμέτρητες είναι οι φορές που τραβήξαμε τις τρίχες της κεφαλής μας με αυτό που είδαμε και ακούσαμε.

Στην άνυδρη πλαγιά των «διασκευών» του σινεμά, του τραγουδιού και του θεάτρου στήθηκαν τρανές καριέρες, αναδείχθηκαν ερμηνευτές, στεφανώθηκαν ηθοποιοί του πάλκου και της μεγάλης οθόνης και όλα αυτά στην ράχη άλλων ανθρώπων, που κάποτε εμπνεύστηκαν να γυρίσουν μια θαυμάσια ταινία, να γράψουν όμορφους στίχους, να συνθέσουν μελωδίες για αξέχαστα τραγούδια και να σηκώσουν στην θεατρική σκηνή έργα που άφησαν εποχή.

Ο λόγος ύπαρξης της φασιστικής και φρικτής τακτικής που ονομάζεται «διασκευή», θεωρώ πως είναι ένας και μοναδικός: Να σβηστούν οι μνήμες της ιστορίας. Μνήμες που μέσα τους γεννήθηκε το όποιο δημιούργημα Τέχνης. Κι εκείνο το παλαιό, το υπέροχο και διαχρονικό, που φέρει μύρια αρώματα, ήχους, φωνές και σκέψεις άλλων στιγμών, το πλασάρουν οι βέβηλοι και οι αμύητοι ενδεδυμένο στην σύγχρονη οπτική, καταλήγοντας να μοιάζει με πεντάρφανο κλόουν πτωχευμένου τσίρκου.

Η κλασσική μουσική από την άλλη πλευρά είναι παγιδευμένη σε άλλου είδους διαστροφή, σε αυτή που ονομάζεται «περφεξιονισμός», έχοντας απολέσει την ψυχή της, καταλήγοντας ένα άνευρο σώμα να κινείται μηχανικά με έντονα τα σημάδια του αυτισμού, αναπνέοντας ξηρό, μουχλιασμένο αέρα ραντισμένο με φρεσκοκομμένα ροδοπέταλα.

Τα εικαστικά, η Τέχνη της συγγραφής και της ποίησης γλύτωσαν από τις διασκευές όχι όμως από τις πλαστογραφίες, ενώ η Τέχνη της ιστορίας, εδώ και αιώνες βρίσκεται σε μόνιμη παραχάραξη.   

«Τεντ Μπάντι, Ένας Γοητευτικός Δολοφόνος»

(Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile)

 

 

  • Είδος: Βιογραφία
  • Παραγωγή: Η.Π.Α (2018)
  • Σκηνοθεσία : Τζο Μπέρλιντζερ
  • Με τους: Ζακ ‘Εφρον, Λίλι Κόλινς, Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ, Τζον Μάλκοβιτς
  • Διάρκεια: 110’
  • Διανομή: Spentzos Film

Ο Τεντ Μπάντι (Ζακ Έφρον – πολύ καλός!) είναι ωραίος, έξυπνος, μορφωμένος, αθλητικός, χαρισματικός, τρυφερός και ως φοιτητής της Νομικής γνωρίζει την νέα, ανύπαντρη μητέρα Λιζ Κένταλ (Λίλι Κόλινς –καλή!), ερωτεύονται και οι τρεις τους ζουν ως μια ευτυχισμένη οικογένεια.

Ένα βράδυ η αστυνομία σταματάει τον σκαραβαίο του Τεντ για έλεγχο ρουτίνας και ο αστυνομικός, βλέποντας στο πίσω κάθισμα διάφορα ύποπτα αντικείμενα  συλλαμβάνει τον Μπάντι και αμέσως στοιχειοθετείται κατηγορητήριο για μια σειρά από ειδεχθείς φόνους γυναικών σε πάνω από έξι πολιτείες των Η.Π.Α.

Όταν η  ανησυχία μετατρέπεται σιγά σιγά σε παράνοια η Λιζ αναγκάζεται να αναρωτηθεί πόσο καλά γνωρίζει τον άνδρα με τον οποίο μοιράζεται την ζωή της, καθώς όλο και περισσότερες αποδείξεις έρχονται στο φως, αλλά και να αποφασίσει αν ο Τεντ είναι αλήθεια αθώος ή ένοχος.

Παραγωγή της τηλεοπτικής πλατφόρμας Netflix, η οποία παίζεται ήδη στο αμερικάνικο streaming. Καλοφτιαγμένη σκηνοθετικά ταινία, η οποία διακρίνεται από δυο σημαντικά σημεία:

Πρώτον, ότι στα 110΄ λεπτά προβολής δεν βλέπεις ούτε έναν φόνο του Μπάντι, παρά μόνο στοιχεία και την δεκαετή προσπάθεια του πιο γνωστού, Αμερικάνου κατ΄ εξακολούθηση δολοφόνου γυναικών για να αθωωθεί στα δικαστικά έδρανα πριν καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα στις 24 Ιανουαρίου 1989 (42 ετών) στην κρατική φυλακή Μπράντφορντ Κάουντι της  Φλόριντα.

Δεύτερον: η άριστη ερμηνεία του Ζακ Έφρον («The Greatest Showman», «Baywatch», «Ανυπόφοροι Γείτονες», «Hairspray»), που κυριολεκτικώς τσαλακώνει το ανάλαφρο, γοητευτικό προφίλ του ωραίου, ηθοποιού απευθείας στο τραχύ δέρμα ενός υπαρκτού χαρακτήρα – διόλου ευχάριστου για το αμερικάνικο κοινό – να παίζει παλικαρίσια σε ρόλο απαιτήσεων και να αναδύεται με τις καλύτερες των εντυπώσεων και αλώβητος. Μπράβο του!

Το σενάριο του Μάικλ Βέρβι στηρίζεται στο βιβλίο της Ελίζαμπεθ Κένταλ: «The Phantom Prince: My Life With Ted Bundy» και λειτουργεί τόσο στην πλοκή, όσο και σκηνοθετικά σε πραγματικά γεγονότα, δίχως να γίνεται παραποίηση ή αλλοίωση των στοιχείων, αλλά να καταδεικνύει όχι το παρελθόν του διαταραγμένου ανθρώπου, αλλά το πόσο ασυνήθιστα ήταν οργανωμένος και υπολογιστικός ως εγκληματίας που χρησιμοποίησε τις εκτεταμένες γνώσεις του για τις μεθόδους επιβολής του νόμου, αποφεύγοντας την ταυτοποίηση για χρόνια, καθώς τα θύματα του (δυο ημέρες πριν εκτελεστεί ομολόγησε 30 δολοφονίες γυναικών από το 1974 έως το 1978) κάλυπταν επτά διαφορετικές πολιτείες.

Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι η πολυετής δίκη του Τεντ Μπάντι είναι η πρώτη στα τηλεοπτικά χρονικά των Η.Π.Α. που μεταδόθηκε απευθείας στους δέκτες του αμερικανικού λαού.

«Το Αριστούργημά Μου»

(Mi Obra Maestra / My Masterpiece)

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Αργεντινή, Ισπανία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Γκαστόν Ντουπράτ
  • Με τους: Αντρέα Ακάτο, Λουκάς Αράντο, Ραούλ Αρεβάλο
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Seven Films

Ο Αρτούρο είναι ένας γοητευτικός, εκλεπτυσμένος και αρκετά αδίστακτος γκαλερίστας. Έχει τη δική του γκαλερί στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, μια πόλη που τον συναρπάζει.

Ο Ρένζο είναι ένας δύστροπος καλλιτέχνης, ένας πικρόχολος ζωγράφος σε σαφή παρακμή. Μισεί οποιαδήποτε μορφή κοινωνικότητας και ζει απομονωμένος σε ένα απεριποίητο σπίτι.

Παρόλο που τους δύο άντρες τους συνδέει  μια παλιά φιλία, δε συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα. Οι απόψεις και οι ιδέες τους είναι τόσο αντίθετες, που δημιουργούν συνέχεια μεταξύ τους μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις. Ωστόσο, παρά τις διαφορές αυτές, είναι σπουδαίοι φίλοι. Και αυτή η κωμωδία είναι γι’ αυτή τη φιλία και τις συνέπειες της.

Μετά τη βραβευμένη στη Βενετία ταινία του, τον πραγματικά εξαιρετικό: «Επιφανή Πολίτη», ο Γκαστόν Ντουπράτ, επιλέγει την ίδια εγκεφαλική λίμνη του χιούμορ και της κωμωδίας που γελάς, αλλά πονάς και θλίβεσαι ταυτοχρόνως.

Ο τόνος αυτής της ταινίας ταιριάζει υπέροχα και στους δυο σπουδαίους ηθοποιούς (Γκιγιέρμο Φρανσέγια και Λουίς Μπραντόνι), που προσφέρουν στην ταινία δύο καλές ερμηνείες. Η ταινία έχει ένταση, δράμα, συγκίνηση αλλά και πολύ χιούμορ. Εκτός από την συναρπαστική ιστορία που συνδέεται με τις απάτες στον κόσμο της τέχνης, η ταινία αντικατοπτρίζει τις αντιφάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τα όρια της.

Η παραγωγή ολοκληρώθηκε σε 8 εβδομάδες με γυρίσματα στο Μπουένος Άιρες, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και στο εντυπωσιακό φυσικό τοπίο του Σαν Σαλβαδόρ.

«Η Κούκλα του Σατανά»

(Child's Play)

 

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Παραγωγή: Γαλλία, Η.Π.Α., Καναδάς (2019)
  • Σκηνοθεσία: Λαρς Κλέβμπεργκ
  • Με τους: Όμπρεϊ Πλάζα, Μαρκ Χάμιλ, Γκάμπριελ Μπέιτμα
  • Διάρκεια: 99’
  • Διανομή: Odeon

Η νεαρή μητέρα Κάρεν  (Όμπρεϊ Πλάζα), δωρίζει στον γιο της Άντι (Γκάμπριελ Μπέιτμαν) μια κούκλα Buddi, μη γνωρίζοντας την απειλητική και δολοφονική φύση που κρύβεται μέσα της.

H αιμοδιψής κούκλα, που πλέον διαθέτει τεχνητή νοημοσύνη, επιστρέφει για να σκορπίσει τον τρόμο και τον θάνατο, στοιχειώνοντας σκέψεις, ψυχές και παιχνίδια.

Reboot για την «Κούκλα του Σατανά», το γνωστό Τσάκι που σήκωσε κάγκελο τις τρίχες των θεατών το 1988 (Child’s Play), σε σκηνοθεσία, τότε, του Τομ Χόλαντ. Τώρα, στην εποχή της ψηφιακής εξουσίας και της τεχνητής νοημοσύνης η κούκλα τρόμος πρέπει να έχει το δικό της βήμα δράσης. Έτσι, γύρισαν τον ηλεκτρονικό δαιμονισμένο Τσάκι ξανά από την αρχή, δίνοντας μάλιστα και αρκετά στοιχεία για την αιτία που μεταμορφώθηκε σε σκοταδόψυχη κούκλα.

Εμείς νοσταλγικά επιλέγουμε τον Τσάκι των eighties, δαγκωτό, κι ας μπει ένα τέλος στις ανασυστάσεις των κινηματογραφικών ταινιών και στα remake. Νισάφι πια με αυτό το «βιολί», σε λίγο το σινεμά δεν θα διαθέτει ιστορία, αλλά θα καταντήσει μια αστραπιαία πληροφορία με ημερομηνία λήξης.   

«Θεέ μου τι σου Κάναμε; 2»

(Qu’est-ce qu’on a encore fait au bon Dieu?)      

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Φιλίπ ντε Σοβερόν
  • Με τους: Κριστιαν Κλαβιέ, Σαντάλ Λομπί
  • Διάρκεια: 99΄
  • Διανομή: Odeon

Στην πρώτη ταινία, ο υποψήφιος για Σεζάρ Κριστιάν Κλαβιέ (Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα), υποδύεται τον Κλοντ, ο οποίος ζει μαζί με την γυναίκα του Μαρί που υποδύεται η Σαντάλ Λομπί (Τα Χέρια σου στα Γόνατά μου).

Οι αξιαγάπητες κόρες τους Οντίλ, Ιζαμπέλ και Σεγκολέν έχουν παντρευτεί τον Εβραίο Νταβίντ, τον Αλγερινό Ρασίντ και τον Κινέζο Τσάο, αντίστοιχα. Το κερασάκι στην τούρτα μπαίνει από την μικρότερη κόρη τους, Λορ, που τους ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί τον Ιβοριανό Σαρλ. Όλα, βέβαια, τελειώνουν καλά και ο Κλοντ και η Μαρί μαθαίνουν να αγαπούν τη διαφορετικότητα των γαμπρών τους.

Στο σίκουελ, το πρόβλημά τους είναι ότι οι κόρες τους, όχι μόνο παντρεύτηκαν ξένους γαμπρούς, αλλά σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, είτε για προσωπικούς είτε για επαγγελματικούς λόγους. Την ίδια στιγμή, ο πατέρας του Σαρλ, Αντρέ Κοφί, θα έρθει αντιμέτωπος με μια έκπληξη.

Με την πρώτη ταινία να σπάει ταμεία στη Γαλλία με έσοδα 12 εκατομμύρια, και 174 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ήταν αναμενόμενο να γίνει και σίκουελ. «Ήταν έκπληξη η επιτυχία της πρώτης ταινίας και μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά τα πήγε στο εξωτερικό. Όταν τα θέματα είναι παγκόσμια, το χιούμορ μπορεί να δουλέψει παντού», δηλώνει ο σκηνοθέτης της ταινίας Φιλίπ ντε Σοβερόν.

Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο υποψήφιος για Goya Φιλίπ ντε Σοβερόν, ο οποίος έχει αναλάβει και το σενάριο μαζί με τον Γκι Λοράν. «Ήμουν στην εξοχή την περίοδο των εκλογών. Άκουγα ανθρώπους να λένε ότι θα φύγουν από την Γαλλία αν βγει ένα συγκεκριμένο κόμμα και παρατήρησα ότι πολλές μειονότητες εξέφραζαν παράπονα για τις διακρίσεις που γίνονται εναντίον τους», αναφέρει ο ντε Σοβερόν περιγράφοντας το πώς του ήρθε η ιδέα για την ιστορία του σίκουελ.

Και συνεχίζει λέγοντας ότι εμπνέεται από πράγματα που βλέπει και που συμβαίνουν γύρω του. «Η πρώτη ταινία ήταν και η πρώτη πηγή έμπνευσης. Στόχος μου ήταν οι χαρακτήρες να αντιμετωπίσουν καινούργια προβλήματα».

«Θεέ μου τι σου Κάναμε; 2»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Qu’est-ce qu’on a encore fait au bon Dieu?)      

 

 

  • Είδος: Κωμωδία
  • Παραγωγή: Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Φιλίπ ντε Σοβερόν
  • Με τους: Κριστιαν Κλαβιέ, Σαντάλ Λομπί
  • Διάρκεια: 99΄
  • Διανομή: Odeon

Στην πρώτη ταινία, ο υποψήφιος για Σεζάρ Κριστιάν Κλαβιέ (Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα), υποδύεται τον Κλοντ, ο οποίος ζει μαζί με την γυναίκα του Μαρί που υποδύεται η Σαντάλ Λομπί (Τα Χέρια σου στα Γόνατά μου).

Οι αξιαγάπητες κόρες τους Οντίλ, Ιζαμπέλ και Σεγκολέν έχουν παντρευτεί τον Εβραίο Νταβίντ, τον Αλγερινό Ρασίντ και τον Κινέζο Τσάο, αντίστοιχα. Το κερασάκι στην τούρτα μπαίνει από την μικρότερη κόρη τους, Λορ, που τους ανακοινώνει ότι θα παντρευτεί τον Ιβοριανό Σαρλ. Όλα, βέβαια, τελειώνουν καλά και ο Κλοντ και η Μαρί μαθαίνουν να αγαπούν τη διαφορετικότητα των γαμπρών τους.

Στο σίκουελ, το πρόβλημά τους είναι ότι οι κόρες τους, όχι μόνο παντρεύτηκαν ξένους γαμπρούς, αλλά σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, είτε για προσωπικούς είτε για επαγγελματικούς λόγους. Την ίδια στιγμή, ο πατέρας του Σαρλ, Αντρέ Κοφί, θα έρθει αντιμέτωπος με μια έκπληξη.

Με την πρώτη ταινία να σπάει ταμεία στη Γαλλία με έσοδα 12 εκατομμύρια, και 174 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ήταν αναμενόμενο να γίνει και σίκουελ. «Ήταν έκπληξη η επιτυχία της πρώτης ταινίας και μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά τα πήγε στο εξωτερικό. Όταν τα θέματα είναι παγκόσμια, το χιούμορ μπορεί να δουλέψει παντού», δηλώνει ο σκηνοθέτης της ταινίας Φιλίπ ντε Σοβερόν.

Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο υποψήφιος για Goya Φιλίπ ντε Σοβερόν, ο οποίος έχει αναλάβει και το σενάριο μαζί με τον Γκι Λοράν. «Ήμουν στην εξοχή την περίοδο των εκλογών. Άκουγα ανθρώπους να λένε ότι θα φύγουν από την Γαλλία αν βγει ένα συγκεκριμένο κόμμα και παρατήρησα ότι πολλές μειονότητες εξέφραζαν παράπονα για τις διακρίσεις που γίνονται εναντίον τους», αναφέρει ο ντε Σοβερόν περιγράφοντας το πώς του ήρθε η ιδέα για την ιστορία του σίκουελ.

Και συνεχίζει λέγοντας ότι εμπνέεται από πράγματα που βλέπει και που συμβαίνουν γύρω του. «Η πρώτη ταινία ήταν και η πρώτη πηγή έμπνευσης. Στόχος μου ήταν οι χαρακτήρες να αντιμετωπίσουν καινούργια προβλήματα».